Cover by : ยางมะตอยสีชมพู

ก้าว..รอ..ก้าว
หนอนสนทนา :
www.winbookclub.com
http://kaawrowkaw.wordpress.com/
kaawrowkaw@hotmail.com

กองบอกอ :
อานันท์ ประทีฯ / หนุงหนิง / ยางมะตอยสีชมพู /
ธุลีดิน / พงษ์ปรัชญา / สารากร / Plin, :-p /

"ข้าพเจ้ามุ่งหมายที่จะแสวงหนทางช่วยรักษา และร่วมสร้างความประนีประนอมในมนุษยชาติด้วยงานสร้างสรรค์ ซึ่งสร้างขึ้นด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน และด้วยมนุษยธรรม"

เคนซาบุโร โอเอะ
โนเบลสาขาวรรณกรรม ค.ศ. ๑๙๙๔

[อ่าน คมคำ-คมความ บทอื่น]

วันผู้สูงอายุโลก

“แก่” คำเดียวสั้น ๆ แต่มีความหมายแทงใจดำใครหลาย ๆ คน ทั้ง ๆ ที่ เกิด-แก่-เจ็บ-ตาย ล้วนเป็นธรรมดาของสัตว์โลก ไม่มีใครหนีพ้น ไม่ช้าก็เร็วต้องมาถึง (เว้นเสียแต่ตายก่อนวัยอันควร เลยไม่ทันได้แก่)

สาว(แก่)บางคนอาจร้องกรี๊ดทันทีที่เห็นอีกาแอบมาฝากรอยเท้าไว้บนใบหน้า หรือไม่ก็เห็นเรือนผมที่เคยดกดำเงางามมีสีขาวแทรกแซม หรือบางคนอาจมีปมด้อยตั้งแต่เด็กที่เกิดมาหน้าแก่

ทำไมคนถึงกลัวแก่กันนัก? ความแก่เป็นสิ่งเลวร้ายเช่นนั้นหรือ ?

เมื่อพูดถึงความแก่ หลาย ๆ คนคงนึกถึงภาพผิวหนังเหี่ยวย่นตกกระ เนื้อเหลวหย่อนยาน ผมหงอก ใส่ฟันปลอม หูตึง ดวงตาฝ้าฟาง ฯลฯ ผู้ชายบางคนอาจนึกเลยเถิดไปถึงเสียงปี๊บที่ดังแผ่วลงตามสังขารที่ร่วงโรย

ถ้า “ความแก่” ให้ภาพที่ไม่เจริญหูเจริญตาเช่นนี้ แล้วถ้าพูดถึง “คนแก่” ล่ะคุณนึกถึงอะไร?

รายการโทรทัศน์หลาย ๆ ช่องนำเสนอภาพชีวิตของคนวัยชราที่ถูกลูกหลานทอดทิ้ง ให้เผชิญความเปลี่ยวเหงาและความยากลำบากแต่เพียงลำพัง ซ้ำร้ายลูกบางคนทอดทิ้งเขาเหล่านั้นไว้ยังไม่พอ ยังนำหน่อเนื้อเชื้อไขไปฝากเลี้ยง และไม่เคยกลับมาดูดำดูดี ภาพชีวิตยายหลานที่หาเลี้ยงปากท้องพอประทังชีวิตไปวัน ๆ ในกระท่อมโกโรโกโสยังมีให้เห็นทั่วไป

คงไม่อาจชี้ชัดลงไปได้ว่าคนชราเหล่านั้นถูกทอดทิ้งด้วยสาเหตุอันใด เพราะปัญหาสังคมล้วนสลับซับซ้อน เกี่ยวพันกันเป็นลูกโซ่ ปัญหาทางเศรษฐกิจอาจส่งผลกระทบถึงปัญหาครอบครัว การที่พ่อแม่อยู่ในสภาวะปากกัดตีนถีบ ไม่มีเวลาอบรมเลี้ยงดูให้ความรักความเอาใจใส่ต่อบุตรหลาน อาจทำให้เด็กเหล่านี้มีภูมิคุ้มกันและภูมิต้านทานต่อปัญหาสังคมต่าง ๆ บกพร่อง เมื่อไม่มีความรักความผูกพันใกล้ชิด กอรปกับปัญหาศีลธรรมเสื่อมโทรม การทอดทิ้งผู้ให้กำเนิดย่อมเกิดขึ้นได้โดยง่าย

นอกจากปัญหาสังคมต่างๆ แล้ว ในอนาคตโครงสร้างทางด้านประชากรน่าจะเป็นอีกปัจจัยที่ทำให้คนชราถูกทอดทิ้งมากขึ้น ความก้าวหน้าทางด้านเทคโนโลยีทางการแพทย์และสาธารณสุขทำให้มนุษย์มีอายุขัยโดยเฉลี่ยสูงขึ้น นั่นย่อมหมายถึงจำนวนผู้สูงอายุที่เพิ่มมากขึ้น ในขณะเดียวกันความสำเร็จในการคุมกำเนิดและวิถีชีวิตแบบเมืองทำให้อัตราการเกิดลดน้อยลง เด็กรุ่นใหม่ที่เติบโตมาย่อมมีภาระในการเลี้ยงดูคนวัยชราในสัดส่วนที่มากขึ้นกว่าเดิม

มนุษย์เมื่อแก่ตัวลงเหมือนต้องกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง แต่คำว่า “เด็ก” ในที่นี้ไม่ได้หมายถึง เด็กตัวเล็ก ๆ ที่วิ่งเล่นซุกซน แต่หมายถึงบุคคลที่ต้องการการดูแลทั้งร่างกายและจิตใจไม่ต่างจากเด็ก

ด้วยสังขารที่ร่วงโรย อวัยวะต่าง ๆ ในร่างกายของคนวัยชราจึงทำงานไม่มีประสิทธิภาพ โรคภัยเริ่มรุมเร้า อิริยาบถต่าง ๆ ทำได้อย่างยากลำบาก ต้องอาศัยบุตรหลานในการช่วยเหลือดูแล เช่น ป้อนข้าวป้อนน้ำ ช่วยพยุงขณะเดิน ฯลฯ ส่วนทางด้านจิตใจ เนื่องจากคนในวัยนี้ส่วนใหญ่มักอยู่แต่ในบ้าน ไม่ได้ออกไปพบปะสมาคมและทำกิจกรรมนอกบ้าน จึงทำให้รู้สึกเปลี่ยวเหงา และต้องการความรักความเอาใจใส่จากบุตรหลานมากเป็นพิเศษ

พ่อแม่เลี้ยงลูกสิบคนได้ แต่ลูกสิบคนกลับเลี้ยงพ่อแม่ไม่ได้ เป็นอีกประโยคหนึ่งซึ่งสะท้อนถึงสภาพสังคมปัจจุบัน กว่าที่คนเราจะเติบโตขึ้นมาจนถึงวัยช่วยเหลือตัวเอง ทำงานหาเลี้ยงตัวเองได้ พ่อแม่ต้องเลี้ยงดูเรามาเป็นระยะเวลาไม่ใช่น้อย บางคนสิบปียี่สิบปี บางคน (เรียนจบแล้วไม่ยอมทำงาน ขอเรียนต่อจนปริญญาบัตรเต็มฝาบ้าน) อาจถึงสามสิบสี่สิบปี ในขณะที่บั้นปลายชีวิตของพวกท่านจะอยู่หรือไปวันใดไม่มีใครรู้ เรากลับละเลยเพิกเฉย จนกระทั่งถึงวันที่พวกท่านจากไป จึงทำได้แต่ร้องไห้เสียใจ เพราะยังไม่ได้ทดแทนพระคุณ

สิ่งของยังต้องการการดูแลเอาใจใส่ เช่น รถยนต์ เราต่อประกันรถตรงเวลา เช็คลมยาง เปลี่ยนน้ำมันเครื่อง ผ้าเบรค เมื่อรถเสีย เราเอาเข้าอู่ซ่อม แล้วกับผู้ให้กำเนิดและเลี้ยงดูเรามาซึ่งมีทั้งชีวิตและวิญญาณ เราดูแลเอาใจใส่ท่านแค่ไหน? ถึงวันนี้คุณทำอะไรเพื่อท่านแล้วหรือยัง?

หนุงหนิง

[อ่าน เรื่องจากปก ในฉบับอื่น]

ประทับนั่งที่แตกต่าง ในพระพุทธรูป

แม้จะไม่เป็นที่คุ้นตามากนัก สำหรับพระพุทธรูปประทับนั่งห้อยพระบาท อีกทั้งในปัจจุบันพระพุทธรูปที่เราพบส่วนมากจะเป็นประทับนั่งขัดสมาธิ อาจเป็นการนั่งขัดสมาธิราบ หรือขัดสมาธิเพชรก็ตาม แต่ในความเป็นจริงนั้นพบว่า พระพุทธรูปประทับนั่งห้อยพระบาทนั้นปรากฏมาแล้วตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ ๑๑ ภายใต้อารยธรรมทวารวดี ซึ่งในช่วงเวลาดังกล่าว ความนิยมในการสร้างพระพุทธรูปประทับนั่งห้อยพระบาทนั้นเห็นจะมีความเด่นชัด และรุ่งเรืองที่สุดก็ว่าได้ ดังปรากฏพระพุทธรูปปางแสดงธรรมซึ่งปัจจุบันประดิษฐาน ณ บริเวณลานประทักษิณด้านทิศใต้ของพระปฐมเจดีย์ จังหวัดนครปฐม ซึ่งตามประวัติแล้วพระพุทธรูปองค์ดังกล่าวได้ขุดค้นพบที่วัดพระเมรุ จังหวัดนครปฐม เป็นพระพุทธรูปประทับนั่งห้อยพระบาททั้งสองลงบนฐานซึ่งทำเป็น กลีบบัวบานรองรับ (ภัทรอาสน์ หรือภัทราสนะ) พระหัตถ์ซ้ายของพระพุทธรูปวางหงายอยู่เหนือพระเพลาซ้าย พระหัตถ์ขวายกอยู่ในระดับพระอุระ หันฝ่าพระหัตถ์ออก ปลายพระอังคุฐ กับพระดรรชนี (คือ ปลายนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้) งอโค้งจดกันส่วนอีก 3 นิ้วพระหัตถ์กางออก นอกจากนี้ยังพบพระพุทธรูปที่มีลักษณะและขนาดที่ใกล้เคียงกันอีก รวมแล้ว ๕ องค์ด้วยกันคือ

๑. พระพุทธรูปศิลาขาว ประดิษฐานภายในพิพิธภัณฑ์เจ้าสามพระยา จ.พระนครศรีอยุธยา
๒. พระพุทธรูปศิลาขาว ประดิษฐานภายในพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติพระนคร กรุงเทพฯ
๓. พระพุทธนรเชษฐ์ เศวตอัศมมัยมุนี ศรีทวารวดีปูชนียบพิตร ประดิษฐาน ณ ชั้นลดด้านทิศใต้องค์พระปฐมเจดีย์ จ.นครปฐม
๔. พระพุทธรูปศิลาขาว ประดิษฐานเป็นพระประธานภายในพระอุโบสถ วัดพระปฐมเจดีย์ราชวรมหาวิหาร จ.นครปฐม
๕. พระพุทธรูปศิลาเขียว ประดิษฐานภายในวิหารน้อย วัดหน้าพระเมรุ จ.พระนครศรีอยุธยา

เมื่อศึกษารูปแบบที่ปรากฏทำให้เข้าใจได้ว่า ช่วงเวลาดังกล่าวนั้นเป็นช่วงเวลาที่อารยธรรมทวารวดีได้รับรูปแบบทางด้านศิลปกรรมมาจากประเทศอินเดีย ซึ่งในขณะนั้นศาสนาพุทธเถรวาทได้เข้ามาเผยแผ่ในบริเวณภาคกลางของประเทศไทยในปัจจุบันแล้ว ในประเทศอินเดียเองปรากฏพระพุทธรูปประทับนั่งห้อยพระบาทมาแล้ว แต่เด่นชัดในช่วงของศิลปะแบบคุปตะ จึงพอ จะทำให้สามารถตอบคำถามได้ว่า รูปแบบที่พบในประเทศไทยนั้น ได้รับอิทธิพลมาจากประเทศอินเดีย เช่นกันกับการรับรูปแบบต่างๆ ในศิลปะอินเดียแบบคุปตะนั่นเอง

พระพุทธรูปที่ค้นพบทั้งหมดนั้น มีขนาดใหญ่และใกล้เคียงกัน แสดงให้เห็นถึงการให้ความสำคัญและ ความนิยมในช่วงเวลานั้น ถึงแม้ว่าจากรายงานการขุดค้นจะกล่าวไว้ว่าพบบางส่วนแล้วประกอบขึ้นมาใหม่ ทำให้พระพุทธรูปแต่ละองค์มิได้มีความสมบูรณ์มาตั้งแต่แรกสร้าง แต่ถึงกระนั้นรูปแบบต่างๆ ที่เป็นทวารวดียังคงปรากฏอยู่ อาทิ พระพักตร์ที่มีพระเนตรโปน พระนาสิกแบน พระโอษฐ์หนา พระขนงต่อกันเป็นรูปปีกกา อีกทั้งได้เปลี่ยนรูปแบบการแสดงธรรมจักรมุทธา (ปางปฐมเทศนา) จากอินเดียมาเป็นวิตรรกะมุทธา (ปางแสดงธรรม) อีกด้วย

นอกจากนี้ พระพุทธรูปประทับนั่งห้อยพระบาทอีกองค์หนึ่งซึ่งมีความน่าสนใจคือ หลวงพ่อโต วัดป่าเลไลยก์ จังหวัดสุพรรณบุรี ตามประวัติที่กล่าวกันว่ามีการสร้างมาก่อนแล้ว ต่อมาได้รับการบูรณะในภายหลังช่วงรัชกาลที่ ๓ ทำให้รูปแบบของพระพุทธรูปมีลักษณะผสมผสานกันของศิลปะแบบอยุธยากับศิลปะแบบรัตนโกสินทร์ อีกทั้งการแสดงปางป่าเลไลยก์ก็เช่นกันเป็นการแสดงให้ทราบว่าเป็นงานบูรณะขึ้นมาใหม่ ซึ่งเมื่อแรกสร้างอาจมิได้แสดงปางนี้ก็ได้ เนื่องจากในสมัยก่อนหน้านั้นไม่ปรากฎพระพุทธรูปขนาดใหญ่ที่แสดงปางเลไลยก์ ซึ่งเป็นปางที่รวบรวมขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์

อย่างไรก็ดี การรับอิทธิพลรูปแบบของพระพุทธรูปประทับนั่งห้อยพระบาทจากอินเดียนั้น เป็นเพียงส่วนหนึ่ง ในส่วนรายละ เอียดบางอย่างพบว่ามีความแตกต่างออกไปจากอินเดียเช่นกัน ได้แก่ การแสดงมุทธา ในศิลปะแบบคุปตะจะแสดงธรรมจักรมุทธา และสำหรับพระพุทธรูปที่พบในประเทศไทย จะแสดงวิตรรกะมุทธา ในเรื่องนี้เป็นข้อสันนิษฐานถึงการปรับเปลี่ยนรูปแบบที่รับมาจากอินเดียให้มีความแตกต่าง มีลักษณะเฉพาะในอารยธรรมทวารวดี สิ่งหนึ่งที่สำคัญที่สุด อีกทั้งยังสามารถจำแนกที่มาได้เป็นอย่างดี นั่นคือพระพักตร์ ซึ่งรูปแบบจากอินเดียได้จางหายไปอย่างมากมายแล้ว เห็นจะเป็นลักษณะแบบท้องถิ่นซึ่งยังปรากฏรูปลักษณะดังกล่าวในพระพุทธรูป หรือประติมากรรมชิ้นอื่นๆในอารยธรรมทวารวดีเช่นกัน

[อ่าน สืบศิลป์ ในฉบับอื่น]

"วาระของลูก และวาระของแม่"

วัยเยาว์เจ้าขี่จักรยาน	ตุ๊กตาหน้าหวาน ของเล่นเจ้า
ขี่อวดแม่ให้รู้ว่าเก่งไม่เบา	พอล้มเจ็บหัวเข่าเจ้างอแง
.
วิ่งมาหาพร้อมน้ำตาหยาดใสใส	เสียงสะอื้นร่ำไห้ กอดเอวแม่
ให้แม่เป่าให้แม่จูบลูบดูแล	และเหมือนแผลเจ้าหายได้ทันใจ
.
ข้าวทุกคำต้องย้ำให้แม่ป้อน	ทั้งที่เจ้าจับช้อนกินเองได้
ก่อนนอนขอฟังนิทาน แม่เล่าไป	เรื่องแม่ไก่กับลูกไก่กลายเป็นดาว
.
เจ้าถามแม่กี่คำถามเจ้ารู้ไหม	ความสงสัยของเจ้ามากเกินกล่าว
โลกกว้างขึ้นทุกวันพันเรื่องราว	ซึ่งเจ้าก็จะก้าวพ้นเยาว์วัย
.
ถึงเวลาเจ้าเดินออกจากบ้าน	ลืมสิ้นจักรยานวันขี่ได้
ตุ๊กตาลืมว่าชื่ออะไร	มีแต่ใจของเจ้าดวงเสรี
.
ณ บ้านเก่าที่เจ้าเติบโตมา	แม่ชรานั่งอยู่บนเก้าอี้
ตาฝ้าฟางมองเห็นไม่ค่อยดี	ดวงตาที่รอวันปิดเปลือกตา
.
ช่วงชีวิตของแม่มอบให้เจ้า	ฟูมฟักเฝ้าตั้งแต่วัยไร้เดียงสา
ถนอมเจ้าด้วยรักมอบวิญญาณ์	รอพบว่า วาระหนึ่งซึ่งเงียบนัก
.
วาระที่เจ้าเลิกขี่จักรยาน	เลิกอ้อนแม่เล่านิทาน นอนหนุนตัก
เลิกกอดแม่แล้วบอกแม่ว่ารัก	แม่ตระหนัก วาระนั้นในชีวิต
.

กวิสรา แด่เยาว์วัยของลูกสาวผู้เป็นที่รัก

กวิสรา
http://kaveesara.bloggang.com

[อ่าน ก้าวฯกวี บทอื่น]

อยากสวยอยากหล่อ

ผู้หญิงอยากสวยแบบไหน...ผู้ชายอยากหล่อแบบใด ผมไม่ทราบครับ แต่ที่แน่ๆ หากได้มีโอกาสดูโฆษณาทางทีวีในเวลานี้ เราจะพบว่ามีกรรมวิธีเชิญชวนให้คุณผู้หญิงพบกับความสวยตามนางแบบ นายแบบ อยู่ ๓ วิธี หรือ ๓ ผ. ด้วยกันคือ

๑. ผ.ผิว โฆษณาผลิตภัณฑ์เครื่องประทินผิวต่างๆ ถูกโหมยิงโฆษณากันกระหน่ำโดยเฉพาะช่วง เวลา Prime time (ช่วงที่ละครยุงเยอะฉายกันนั่นแหล่ะครับ) ทั้งครีมหน้าขาว หน้าเด้ง หน้าหนา ฯลฯ

๒. ผ.ผม นี่ก็เหมือนกัน ใช้เอฟเฟ็คซะผมนางแบบดูเป็นกระจกไปเลย อะไรมันจะเงาขนาดนั้นละครับ

๓. ผ.ผอม ช่วงนี้กำลังอินเทรนด์เลยครับ กับความผอมเพรียวในหุ่นของสาวๆ ที่แข่งกันแห้งเป็นไม้เสียบผี อะไรๆ ก็ผอมมันไว้ก่อน รู้ไหมครับ ว่าผู้ชายน่ะเซ็งขนาดไหน เมื่อเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีอะไรตู้มๆ มาให้ดูกันซะเท่าไหร่นัก

พูดถึงเรื่องผอม ผู้หญิงส่วนใหญ่จะคิดว่าผู้ชายชอบคนผอม เลยขยันหาอะไรที่ทำให้ตัวเองน้ำหนักลดลงไปมากกว่าเดิม นั่นก็คือการพึ่งพายาลดความอ้วน ซึ่งบางคนก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องกินเลย เพราะผอมอยู่แล้ว แต่ไปกังวลกับตัวเลขบนเครื่องชั่งน้ำหนักมากจนเกินไป สุดท้ายเมื่อกินยาลดความอ้วนเข้าไปแล้ว ผลเสียผลกระทบนี่จะตามมาอีกมากมายเลยนะครับ แหะๆ ก็อยากฝากเตือนไว้หน่อยแล้วกัน บางทีเสื้อขนาดไซส์ sss ก็ไม่ได้มีความสำคัญมากไปกว่าสุขภาพของคุณหรอกนะครับ

และที่กำลังอินกระแสอยู่ ณ ตอนนี้เลยก็คือ ผู้ชายใน พ.ศ.นี้เปลี๊ยนไป๋ คร๊าบบบ พี่น้อง นั่นก็คือผู้ชายในกลุ่ม นั่นคือกลุ่มผู้ชาย Metro sexual นั่นเอง ความหมายของ metro sexual นั้น อธิบายกันง่าย ๆ คือ กลุ่มผู้ชายที่มีความสนใจ ดูแลสุขภาพ ออกกำลังกายประจำสม่ำเสมอ การแต่งกายต้องดูเนี๊ยบ ใช้เครื่องสำอางหรือผลิตภัณฑ์ ทำให้หน้าดูใสกิ๊กซะยิ่งกว่าหญิงแท้อีก แต่ไม่ใช่เกย์หรือเทยนะยะ...ว่ากันว่าธุรกิจเครื่องสำอางของกลุ่ม Metro sexual นี้มีการเจริญเติบโตถึง ร้อยละ ๑๘ เลยทีเดียว ในขณะที่เครื่องสำอางสำหรับผู้หญิงอยู่ ร้อยละ ๘ เท่านั้น (อาจจะเป็นเพราะอยู่ตัวแล้วก็ได้ครับ)

จริงๆแล้วเครื่องสำอางที่โฆษณากันโครมๆนั้น เป็นแค่ส่วนประกอบหนึ่งที่ทำให้คุณดูดีขึ้นมาเพียงไม่ถึง ๒๐% เท่านั้นเองครับ ที่เหลือขึ้นอยู่กับตัวคุณเพียวๆ เลย ว่าขยันออกกำลังกายหรือเปล่า พักผ่อนเพียงพอไหม ดื่มน้ำบ่อยๆหรือไม่...ครับ เอาล่ะ ทีนี้มาดูโฆษณาเครื่องสำอางที่ดูดี มีชาติตระกูล ไม่ใช่เอะอะขายของ เอะอะขายของกันอย่างเดียวกันเลยดีกว่า

ผมชอบแคมเปญนี้นะครับ เพราะว่ามันง่ายดี กับการเอาตัวเลข 40 ที่สื่อถึงผิวของสาวอายุ ๔๐ ที่ไม่กล้าเผยผิวของตัวเองเท่าไหร่นัก...

เห็นภาพแล้วคงนึกออกนะครับผม ว่าโฆษณาเกี่ยวกับอะไร

อันนี้ตรงประเด็นเลยครับ ขายแชมพูก็ต้องขายที่เส้นผม ไม่ใช่หานางแบบสวยๆมาแข่งกับความสวยของเส้นผม...คอนเซปต์นี้ก็คือ “ผมสวยกว่าหน้า” หึหึ แน่นอนจริงๆ ฮะ

เอาล่ะสุดท้ายนี้ผมมีเคล็ดลับความสวยงาม มาฝากกันครับ ยินดีให้นำกลับไปทำตามเลยนะครับ สำหรับใครที่ไม่มีความพอใจในหนังหน้าของตัวเอง อยากสวยอยากหล่อมากกว่าเดิม มีวิธีการดังนี้ครับผม

๑. นำเหรียญบาท เหรียญ ๒ บาท เหรียญ ๕ บาท หรือเหรียญ ๑๐ บาทขึ้นมา ๑ เหรียญ
๒. เตรียมลูกมะพร้าวหนึ่งลูก
๓. นำเหรียญที่เลือกมานั้น ไปต้มสัก ๑๐ นาทีเพื่อฆ่าเชื้อโรค
๔. นำเหรียญที่ต้มมาแล้วนั้น วางประคบไว้บนริ้วรอย หรือสิวเสี้ยน ที่ต้องการให้หายไป สัก ๓ นาที
๕. จากนั้น นำเหรียญเข้าไปอมไว้ในปาก พร้อมกับนอนลงอย่างช้าๆ
๖. นำลูกมะพร้าวที่เตรียมไว้ เฉาะออกมาล้างหน้าเพื่อเพิ่มความชุ่มชื้นให้ผิว (วิธีนี้ต้องมีคนช่วย)
๗. นอนพนมมือเพื่อรอรับพิธีมัดตราสังข์
๘. ตั้งจิตอธิษฐานว่าชาติหน้าขอให้เกิดมาหล่อๆสวยๆ
๙. ปิดฝาโลง ยกขึ้นเมรุ เป็นอันเสร็จพิธี

แหล่งข้อมูลอ้างอิง

• www.kosanathai.com


• www.adintrend.com


• www.mthai.com

[อ่าน DekAd ในฉบับอื่น]

การเปลี่ยนแปลง

-๑-

ราวสองปีที่แล้ว ผมรู้สึกเสียวที่ฟันกรามข้างขวา ในทุกๆครั้งที่ยัดอะไรก็ตามใส่ปาก การไปพบแพทย์คือทางออกที่ดีที่สุด หลังจากอ้าปากให้คุณหมอเอาอุปกรณ์รูปร่างต่างๆ แคะๆ คลึงๆ อยู่ในปากอยู่นานสองนาน ผลการตรวจก็ออกมาว่า สุขภาพฟันของผมปกติดี ส่วนอาการเสียวซาบซ่านั้น เกิดจากการใช้แปรงและการแปรงฟันที่ผิดวิธี การรักษาในวันนั้นคือ ผมถูกส่งไปเรียนแปรงฟันและการใช้แปรง ผมพูดจริงๆครับ ผมต้องไปเรียนแปรงฟัน ไอ้ที่แปรงๆมา (........)* กว่าปีนั้น ผมแปรงผิดมาตลอด เมื่อถึงห้องเรียนก็พบว่าอาจารย์ที่สอนผมแปรงฟันนั้น น่าจะยังรุ่นราวคราวเดียวกันอยู่เลย ที่สำคัญเธอน่ารักไม่เบา อายก็อาย แต่บรรยากาศแถวนั้นก็โอเค ก่อนจะกลับอาจารย์ได้กำชับว่า “อย่าลืมเปลี่ยนแปรงทุกสามเดือนนะคะ” ในเวลานั้นสิ่งที่ผมอยากรู้นอกจากเบอร์โทรศัพท์ของเธอแล้วก็คือ จะมีสักกี่คนนะที่เปลี่ยนแปรงสีฟันทุกสามเดือนเป๊ะๆ

-๒-

หลายๆ ท่านคงเคยอยู่ในอารมณ์ที่อยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง และส่วนใหญ่จะเป็นการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น เมื่อสมัยเรียนผมตั้งเป้าไว้ทุกๆ เปิดเทอมใหม่ว่า ทุกครั้งหลังจากที่เข้าคลาส ผมจะกลับมาทบทวนบทเรียนในวันนั้นเมื่อกลับถึงห้องทุกวัน แถมก่อนนอนก็จะอ่านบทเรียนในวันรุ่งขึ้นล่วงหน้าไปด้วย ซึ่งผมก็ทำได้ครับ เพียงแต่ว่าระยะเวลาที่ปฏิบัติตัวแบบนั้น มันจะอยู่แค่เพียงสามอาทิตย์แรกของเทอมนั้นๆ เท่านั้น หลังจากนั้นก็ตบะแตก กลับมาหลับบ้าง ออกไปเล่นกีฬาบ้าง จับกลุ่มเพื่อนไปนั่งดื่มนมอุ่นๆ บ้าง ตามประสาชีวิตวัยรุ่นในรั้วมหาวิทยาลัย เมื่อถึงเวลาใกล้สอบก็ตาลีตาเหลือกจับกลุ่มติวกันราวกับไฟลนก้น

บทเพลงในบ้านเราหลายเพลงก็ชอบพูดถึงความเปลี่ยนแปลง อย่างเพลงรักเศร้าปนปลุกใจ อย่าง “เปลี่ยน” ของ ECT “คือเปลี่ยนไปรักคนที่รักฉัน เปลี่ยนไปรักคนที่ห่วงใย ให้ใจไม่เจ็บใจไม่ปวด ไม่ต้องมีน้ำตา” ฟังดูมันเป็นการแก้ปัญหาที่ตรงจุดจริงๆ เมื่อรอเธอมานานแสนนาน ยิ่งรอยิ่งเจ็บ รอยังไงเธอไม่สนใจ ก็เปลี่ยนไปรักคนที่รักเราเสียเลย อย่างน้อยก็ยังดีกว่าเทน้ำลงบนกองทราย เพราะเทอย่างไรมันก็ไม่เต็ม

เพลงอย่าง “เธอเปลี่ยนไป” ของวงร็อคมาดโจ๊ะอย่างไซแอม ก็เป็นอีกเพลงที่แสดงถึงการเปลี่ยนแปลงแม้การเปลี่ยนนั้นจะเป็นการเปลี่ยนแปลงไปในแง่ลบก็เถอะ

ผมคิดว่ามนุษย์เราเปลี่ยนแปลงทุกวินาที ไม่ใช่ทุกสามเดือน มันขึ้นอยู่กับว่าเราสังเกตเห็นและยอมรับความเปลี่ยนแปลงนั้นไหม ทุกครั้งที่เราหายใจ อัตราส่วนก๊าซต่างๆ ในร่างกายเราก็เปลี่ยนแปลงแล้ว เหมือนกับ ทุกครั้งที่เราอ้าปากพูด เราย่อมเสี่ยงกับความรู้สึกที่เปลี่ยนแปลงของคนรอบข้างในทุกๆ วินาที

การเปลี่ยนแปลงมีทั้งแบบที่เราควบคุมได้ และแบบที่เราควบคุมไม่ได้ แบบที่ควบคุมไม่ได้เราก็ต้องปล่อยให้มันเป็นไปและทำใจยอมรับ แต่สำหรับการเปลี่ยนแปลงในแบบที่เราควบคุมได้ เราก็ควรมีหน้าที่จัดการกับมันให้ดีที่สุด เพื่อการเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้ นำพาเราและคนรอบข้างไปสู่สิ่งที่ดีกว่าเดิม

-๓-

ผมมองดูแปรงสีฟันหัวบานของตัวเอง โดยที่จำไม่ได้แล้วว่าผมใช้มันมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ที่แน่ๆมากกว่าสามเดือนแน่นอน และที่ทนใช้อยู่ก็คงเพราะมันยังใช้ได้อยู่และไม่เห็นว่ามันบูดเน่า ผมเอามันออกจากที่วางแปรงพร้อมกับเอาแปรงสีฟันอันใหม่ไปเสียบไว้แทน ผมคิดถึงคำถามเมื่อครู่ “จะมีสักกี่คนนะที่เปลี่ยนแปรงสีฟันทุกสามเดือนเป๊ะๆ” แม้ผมจะยังไม่ได้คำตอบ แต่อย่างน้อยผมก็รู้ว่าจากนี้ไป จะมีผมเป็นหนึ่งในคนเหล่านั้นแน่นอน

'พล
wanwilai_pol@hotmail.com

[อ่าน อิสระวิถี ในฉบับอื่น]

๓๙. ไม่ว่าตอนนี้เราจะอยู่ตำแหน่งไหนในครอบครัว ตระหนักเสมอว่าครั้งหนึ่งเราเคยเป็นเด็ก

๔๐. ไม่ว่าตอนนี้เราจะอยู่ตำแหน่งไหนในครอบครัว ตระหนักเสมอว่าอีกไม่นานเราจะเข้าสู่วัยชรา

[อ่าน อัมโปะ ในฉบับอื่น]

ไอ้เตี้ย (จบ)

"ไอ้เตี้ย" ตอนที่ ๑,๒,๓,๔,๕

[อ่าน ระเบียงใบไม้ ในฉบับอื่น]

ราคาของความตาย

วันนั้นผมบังเอิญเจอะกับเขาตรงหน้าร้านสะดวกซื้อปากซอย ดูท่าทางของเขาเศร้าสร้อยและเจ็บปวด หากว่าผมตาไม่ฝาด ผมคิดว่าผมเห็นนัยน์ตาของเขาชื้นฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตา

“นั่นคุณกำลังร้องไห้” ผมถามเขา

“หรือคุณคิดว่าผมกำลังหัวเราะ” เขาตอบ

เขายังคงรักษาลีลาและวาจาได้น่าประทับใจทุกครั้งที่เราสนทนากัน

วันนั้นผมรู้สึกหิวและเสบียงอาหารทั้งจากตู้กับข้าวและตู้เย็น ไม่มีอะไรเหลือเพียงพอสำหรับความหิวของผม ผมจึงต้องเดินออกจากบ้าน เลาะริมกำแพงคอนกรีตขนาดความสูงที่ต่อให้เป็นนักกีฬากระโดดสูงผู้เป็นเจ้าของสถิติโลกก็ยังไม่สามารถกระโดดข้ามผ่าน ปลายสุดด้านบนของกำแพงยังมีลวดหนามขึงเป็นแนวยาวไปตลอดความยาวของกำแพง ผมไม่ทราบแน่ชัดว่าเส้นลวดหนามเหล่านั้นได้มีการปล่อยกระแสไฟฟ้าให้ไหลเวียนอยู่ด้วยหรือเปล่า หากลองจินตนาการกันเล่น ๆ ผมว่าผมคงเห็นหอคอยที่มีชายในชุดเครื่องแบบสะพายปืนยาวเดินวนไปเวียนมาอยู่ในหอคอยนั้นด้วยสีหน้าเครียดขึง และพร้อมจะเหนี่ยวไกลั่นกระสุนหากมันผู้ใดก็ตามที่พยายามจะฉวยโอกาสหลบหนีออกจากกำแพงสูงที่ตั้งตระหง่านขวางกั้นอยู่ แต่ในความเป็นจริงกำแพงสูงนั้นหาได้ขวางกั้นการเดินทางออกสู่ภายนอก แต่มันกลับขวางกั้นใครก็ตามที่พยายามจะเล็ดลอดเข้าไปด้วยเจตนาอันไม่บริสุทธิ์ และคุณจะพบกับยามรักษาความปลอดภัยในชุดเครื่องแบบที่น่าเกรงขามและทุกคนมีปืนสั้นประจำกายทุกคน กำแพงสูงนั้นกางกั้นอาณาบริเวณที่กว้างขวาง – มันกว้างขนาดหากคุณยังอยู่ในยุคสมัยศักดินา คุณจะไม่กล้าแม้แต่จะชายตามองสุนัขของเจ้าของบ้าน เพราะหากว่าพลาดพลั้งไปสบตากับมันเข้า และมันอาจระคายเคืองกลิ่นสาบของคุณและพาลโมโหโกรธา มันจะเข้าขย้ำคุณเสียจนหนำใจ และสะบัดก้นเดินบิดตูดไปประจบเจ้านายผู้ถือครองศักดินาสองหมื่นสามพันห้าร้อยไร่ คุณก็คงทำได้แค่เพียงยกมือกราบกรานขอร้องมิให้ท่านผู้มียศศักดิ์เอาเรื่องเอาราวกับคุณ แต่ปัจจุบันนี้เหตุการณ์มันผันแปร ผมไม่มีความจำเป็นต้องยำเกรงต่ออิทธิพลของผู้ใด สิทธิความเท่าเทียมกันยังมีอยู่ในตัวบทกฏหมายที่บัญญัติกันไว้แล้วฉีกทิ้ง เมื่อฉีกทิ้งแล้วก็ร่วมกันตรากฎหมายขึ้นมาเสียใหม่ วนเวียนซ้ำซากจนทั้งผมและคุณเองก็คงเบื่อและรำคาญอย่างที่สุด แต่ให้ตายดิ้นชักตาตั้งอยู่ตรงนี้เถิดคุณ ก็อย่างที่ผมบอกถึงแม้ว่าผมจะไม่เกรงกลัวอิทธิพลของใคร แต่มันก็มีบางอย่างที่กฎหมายไม่สามารถช่วยผมได้อย่างทันท่วงที และคงไม่มีสิ่งไหนจะช่วยผมได้หากปืนสั้นในซองหนังข้างตัวของยามรักษาการในชุดเคร่งขรึมนั้นเกิดลั่นโป้งป้างขึ้นมาแล้ววิถีกระสุนมันดันพุ่งตรงมาทางผมอย่างแม่นยำ กฎหมายทำได้เพียงเอาตัวคนผิดมาลงโทษแต่ช่วยชีวิตผมไว้ไม่ได้ ฉะนั้นจะเป็นการดีที่สุดหากผมจะระวังกิริยาอาการเวลาเดินผ่านบ้านหลังนี้ และชุดยามรักษาความปลอดภัยกลุ่มนี้

มันเป็นความอึดอัดชนิดหนึ่งเมื่อผมมีความจำเป็นที่ต้องเดินผ่านบ้านหลังนี้ และความอึดอัดชนิดนี้มันก็จะเกาะเกี่ยวร่วมทางไปกับผมจนกว่าจะพ้นปากซอย มันเป็นความน่าเกรงขาม หรือความริษยาในใจของผมไม่ทราบได้ แต่มันก็เป็นเช่นนั้นทุกครั้ง

เดินผ่านพ้นบ้านหลังนั้นมาจนถึงปากซอย เสียงเพรียกจากกระเพาะอาหารก็พลันบรรเลงให้สาสมกับความหิวโหย ผมพุ่งสายตาไปที่ร้านสะดวกซื้อและคิดถึงซาลาเปาก้อนโต ๆ สักสองลูก ขนมจีบอีกสักห้าลูก แล้วล้างคอด้วยเกร็ดน้ำแข็งเนื้อนวลเนียนรสหนาวชื่นใจ --

เหมือนเขาตั้งใจมาดักรอพบกับผม เพราะเมื่อเสร็จธุระจากร้านสะดวกซื้อแล้ว และท้องของผมก็กำลังย่อยซาลาเปากับขนมจีบที่ผมพยายามกลืนมันลงไปบรรณาการแก่กระเพาะอาหารอย่างเอร็ดอร่อย

“อ้าวคุณ มาทำอะไรที่นี่” ผมทักทาย

“แล้วทำไมผมจะมาทำอะไรที่นี่ไม่ได้”

“ผมก็แค่ถาม…”

“เฮ้...นั่นคุณกำลังร้องไห้” ผมถามเขา

“หรือคุณคิดว่าผมกำลังหัวเราะ!”

เขาสามารถทำให้ผมประทับใจได้เสมอ

“คุณร้องไห้ทำไม”

“ผมเพิ่งเสียเพื่อนไปตัวนึง...ผมรักเขามาก”

“ทำไมเขาหนีคุณไปหาหมาเพศเมียแล้วทิ้งคุณไว้เหรอ”

เขานิ่งเงียบไปซึ่งมันไม่ใช่วิสัยของเขา แววตาของเขาหม่นหมองลง น้ำตาปริ่มอยู่ที่ขอบตา

“เพื่อนผมถูกรถทับตาย มันนอนตายอยู่กลางถนนนู้น คุณไม่เห็นบ้างเลยเหรอ” เขาพยายามกลืนก้อนสะอื้นและบังคับให้ปากพูดอย่างยากลำบาก

“ผมไม่ทันสังเกต”

“ใช่สิ เพื่อนผมมันเป็นแค่หมา คุณคงไม่สนใจ”

“ก็เขาเป็นเพื่อนกับคุณและผมก็ไม่ใช่เพื่อนของเขา”

“เหตุผลเพียงเท่านี้เองหรือที่ทำให้คุณไม่แยแส”

“คุณจะให้ผมแยแสอะไร”

“ก็แยแสกับหนึ่งชีวิตที่ถูกพรากไป”

“ก็เพื่อนคุณเป็นแค่หมา”

“ก็ใช่นะสิ คุณถึงไม่ใส่ใจ”

“ก็เออน่ะสิ คุณคิดว่าผมจะเสียใจหรือไงที่เห็นหมาเพื่อนคุณถูกรถทับตายกลางถนน มันก็เป็นแค่สิ่งมีชีวิตหนึ่งที่บังเอิญถูกรถทับตาย เขาไม่มีความหมายอะไรกับผม”

“แสดงว่าผมเองก็ไม่ได้มีความหมายอะไรกับคุณ เพราะผมเองก็เป็นเพียงหมาจรจัดไม่มีราคา”

“มันไม่ใช่อย่างนั้น”

“แล้วมันต่างกันยังไง”

“คุณเป็นเพื่อนผม”

“แต่ผมชักไม่อยากเป็นเพื่อนกับคุณแล้ว”

“เอาละคุณผมขอโทษ เอาอย่างนี้ผมซื้อไส้กรอกรมควันเลี้ยงปลอบใจคุณแทนดีกว่า คุณสนใจไหม”

“ผมไม่อยู่ในอารมณ์หิว คุณไปเถอะ ผมมีธุระต้องไปจัดการ”

“ก็ดีเหมือนกัน ผมอยากกลับบ้านแล้วล่ะ แล้วเจอกันนะคุณ”

เขาผละเดินหายไปกับความสับสนวุ่นวายของสังคมเมือง ผมใช้เรียวปลายแหลมจิ้มขนมจีบจากถุงใส่ปากแล้วเดินเคี้ยวไปอย่างสบายอารมณ์ มันเป็นความอร่อยที่ผสานกับความหิว มันจึงทำให้ผมกินได้อย่างเอร็ดอร่อย

ปี๊นนนน ปี๊นนนนนนนนนนน เสียงแตรรถกรรโชกใส่ผมจากทางด้านหลัง ผมสะดุ้งตกใจถุงซาลาเปาขนมจีบร่วงลงพื้นคอนกรีต ต้นเสียงเป็นรถราคาแพงหลายล้านบาทกำลังสบถผ่านแตรรถอย่างคุกคาม ผมหันไปมองผ่านกระจกหน้ารถอย่างฉงน ชายตรงที่นั่งด้านคนขับกับรถของเขากำลังสบถ และแม้ว่ามันจะเปล่งออกมาเป็นคนละภาษาแต่ความหมายของมันคงไม่ผิดเพี้ยนกันมากมายนัก

ผมรีบเดินออกจากตรงนั้นและผลุบเข้าซอยไปอย่างรีบเร่ง ผมไม่อยากเห็นรถราคาหลายล้านบาท ปีนฟุตบาทขึ้นมาเหยียบบนร่างผมอย่างเกรี้ยวกราด และราคาของผมอาจจะไม่แตกต่างจากศพหมาที่นอนตายกลางถนนตรงนู้นก็เป็นได้

ใครจะรู้.

สวัสดี.

[อ่าน กัดกับหมา ในฉบับอื่น]

ถนนสายเก่าที่ลาดยางมะตอยสีชมพู

...

[อ่าน ก้าวต่อก้าว ในฉบับอื่น]

เด็ก ๒๐๐ ปี

...

...

...

เมื่อเด็กพิเศษที่เรียกว่า "โดจิ" อยากไปโลกอื่น ก็จะเข้าไปในโพรงที่โคนต้นซุดาจิอิพันปี แล้วตั้งความปรารถนาว่าขณะนอนหลับ ขอให้ได้พบคนที่อยากพบ ได้เห็นสิ่งที่อยากเห็น ถ้าตั้งความปรารถนาจากใจจริง ก็จะได้พบคนที่อยากพบและเห็นสิ่งที่อยากเห็น

ขณะฟังอยู่ข้างๆ อาการิก็นึกว่าน้องชายเก่งกว่าตน ตามที่คิดไว้จริง เพราะซากุเล่าให้แม่ของเมซุเกะซังเข้าใจว่า ในภายภาคหน้าจากนี้ไปอีกไกลโข เด็กๆ ภาคภูมิใจในตัวเมซุเกะซังมากเพียงใด ที่กล้าหาญและสติปัญญายิ่งนัก

ทว่าเสียงของซากุทั้งสูงและแหบ เมื่อเล่าถึงตอนที่เมซุเกะซังกลับมายังเมืองประสาทหลังการจลาจลและกล่าวกับฝูงชนกลางถนน เมซุเกะซังเงยหน้าขึ้นมองซากุแล้วเริ่มไอถี่ๆ ร้องตะโกนเสียงแหบแห้งดุจการ้องว่า

"มนุษย์ก็ดั่งหนึ่งดอกอุทุมพร ในสามพันปีบานเพียงครั้งเดียว"

ซากุร้องไห้โฮ

แม่จับศีรษะเมซุเกะซังซึ่งเลื่อนตกจากหมอนเข้าที่ มากิลุกขึ้นยืน มือจับลูกกรงไม้ ชะเง้อมองเข้าไปราวกับจะปลอบใจเมซุเกะซัง แล้วจึงส่งนกหวีดหินให้แม่ เมซุเกะซังหยิบของตอบแทน ส่งให้แม่ด้วยแขนสั่นเทา แม่ส่งต่อให้มากิ

"สามพี่น้องกลับกันเถอะ"

มากิพูดด้วยเสียงสุขุมลุ่มลึกผิดกว่าที่เคย ขณะที่ยานข้ามเวลาของ "ฅนฝัน" เริ่มเคลื่อน อาการิก็คิดว่า เดี๋ยวแม่ก็จะพูดคำนั้นออกมา

"ไม่เป็นไรหรอก แล้วแม่จะคลอดลูกออกมาใหม่"

...

เด็กที่เข้าไปในโพรงต้นชิอิ ถ้าตั้งปรารถนาว่าจะไปไหนก็จะได้ไปสมใจ อาชอบตำนานตอนนี้มากที่สุด เพราะการตั้งความปรารถนาจากใจนี่เป็นสิ่งสำคัญ เด็กๆ บางครั้งต้องแข่งกับผู้ใหญ่ และไม่ค่อยมั่นใจว่าจะเอาชนะผู้ใหญ่ได้ แต่ถ้าเป็นเรื่องตั้งความปรารถนาจากใจละก็ เด็กเก่งกว่าผู้ใหญ่นะ

และพวกเธอก็เป็นเด็ก ฉะนั้นต้องใช้ความสามารถนี้ให้เป็นประโยชน์!

...

(...)
http://bookblogstorage.wordpress.com/

[อ่าน Book Review ในฉบับอื่น]

Cover(s) by : ยางมะตอยสีชมพู


ก้าว..รอ..ก้าว
'บ้านหนอน' ออนไลน์แมกกาซีน สำนักหนอนสนทนา
www.winbookclub.com
http://kaawrowkaw.wordpress.com/
kaawrowkaw@hotmail.com