ผู้เขียน  หัวข้อ: Title: ละมุนซีรี่ส์ / แก้วที่หนึ่ง...จุดเริ่มต้นของความหอม
ยางมะตอยสีชมพู
Title: ละมุนซีรี่ส์ / แก้วที่หนึ่ง...จุดเริ่มต้นของความหอม
 เมื่อ: 2008-05-21 23:53:51 
ละมุนซีรีส์


กริ๊งงงง...กริ๊งงงง...!!

เสียงนาฬิกาปลุกอันแสนน่าเบื่อ กับแดดที่ทอแสงทิ้มแทงนัยน์ตาชายหนุ่มจนเขารู้สึกตัว และไม่อาจข่มตาหลับได้ต่อ...

“เช้าวันจันทร์อีกแล้ว...” ชายหนุ่มรำพึงกับตัวเองในใจ พลางเงยหน้าขึ้นเพื่อมองหาต้นตอของเสียงอันดังที่ทำให้เข้าตื่นจากการหลับนอน

สายตาของเขายังลืมตาตื่นได้ไม่เต็มที่ มือขวาของเขาปาดป้าย ควานหานาฬิกาปลุก
เขาพยายามดึงแขนซ้ายที่ถูกทับด้วยลำตัวของเขาแทบทั้งคืน จนเกิดอาการเหน็บชาซึ่งก็ทำให้เขาขยับตัวได้ไม่ถนัดนัก

กริ๊งงงง...!! เสียงนาฬิกาปลุกยังคงดังก้องอยู่

ปิ๊บบบ...!!

ในที่สุดเขาก็จัดการกับเสียงน่ารำคาญนั้นลงได้เสียที...
หูของเขาเกิดอาการชา พอๆกับแขนซ้ายที่เขาดึงออกจากลำตัวของเขาได้แล้ว...

“เช้าวันจันทร์อีกแล้ว...”

ชายหนุ่มเกลียดคำว่า “อีกแล้ว” มาก เพราะมันหมายถึงความซ้ำซากจำเจที่เขาจำเป็นที่จะต้องเจอะเจอทุกวัน
จนเลยเถิดถึงขั้นเป็นความน่าเบื่อ...

“วันจันทร์อีกแล้ว” “รถติดอีกแล้ว” “เข้างานสายอีกแล้ว” “โดนหัวหน้าด่า...อีกแล้ว”น่าเสียดายที่เขาเพิ่งแยกทางกับผู้หญิงคนหนึ่ง มิเช่นนั้นคงจะต้องมีคำว่า “ทะเลาะกับแฟน...อีกแล้ว” แน่ๆ

ชายหนุ่มหัวเราะให้ตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงนอนเพื่อไปอาบน้ำ แต่งตัว และไปทำหน้าที่ของมนุษย์เงินเดือน



แก้วที่หนึ่ง...จุดเริ่มต้นของความหอม

ท้องถนนในกรุงเทพฯของเช้าวันจันทร์ก็ยังคงเป็นภาพเดิมๆ...อีกแล้ว ตามความคิดของชายหนุ่ม

ผู้คนบนท้องถนนยังคงซื่อสัตย์กับหน้าที่ของตนเอง นั่นก็คือความเร่งรีบเพื่อที่จะไปทำงาน และตอกบัตรให้ตรงตามเวลาเข้างาน เพื่อหวังผลกับเงินโบนัสในช่วงปลายปี...

ชายหนุ่มใช้เวลาในการรอรถเมล์ไม่นานนัก รถเมล์สายที่ผ่านหน้าบริษัทเขาก็เขยื้อนเข้ามาถึงป้ายรถเมล์ที่เขายืนรออยู่...ชายหนุ่มขยับกายกำลังจะก้าวขึ้นบันไดแต่...เขาช้าเกินไป เมื่อผู้คนมากมายต่างยื้อแย่งเบียดเสียดกันเพื่อขึ้นรถเมล์ที่มีประตูเล็กๆเปิดเชื้อเชิญอยู่...ทุกคนต้องการที่นั่ง เพื่อเวลาในการงีบหลับซัก 20-30 นาทีก่อนถึงที่ทำงานของแต่ละคน

ในที่สุดเขาก็ทนแรงเบียดเสียดไม่ไหวจึงได้ถอยตัวเองออกห่างจากประตูรถเมล์คันนั้น...สายตายืนมอง รอให้ใครหลายๆคน ขึ้นรถเมล์ไปให้หมด

...เข้าได้ขึ้นรถเมล์ เป็นคนสุดท้าย...







“คอฟฟี่เลิฟเวอร์สวัสดีครับ...อ้าว ไอ้พี ยังไงเนี่ย** วันจันทร์ทีไรหน้ากลายเป็นตูดทุกที” เสียงของเจ้าของร้านตะโกนทักทายชายหนุ่มอย่างเป็นกันเอง แน่ล่ะ...ที่นี่เป็นสถานที่เดียวที่ชายหนุ่มจะแวะเข้ามาทุกวันหลังเลิกงาน

“ก็วันจันทร์อีกแล้วน่ะแหล่ะพี่ตุ๋ย...” พี่ตุ๋ย...เป็นรุ่นพี่ที่เขานับถือ เขาฝันอยากจะเปิดร้านกาแฟเหมือนกับพี่ตุ๋ย แต่ติดอยู่ที่...เขามีเงินทุนไม่มากพอ

“**ว่า**ใช้คำอื่นก็ได้นะ ไอ้ “อีกแล้ว” เนี่ย เห็น**บ่นเกลียดคำนี้แต่**ขยันใช้จัง”
“ก็มันอีกแล้วจริงๆนี่หว่าพี่...”

ชายเจ้าของร้านมองหน้าชายหนุ่มอย่างเอือมระอา “**นี่ก็น้า...เออๆ ช่างเหอะๆ เดี๋ยว**ทำมอคค่าปั่นให้แดก **เลี้ยงเอง”
“โหย...เลี้ยงเลยเหรอพี่ อารมณ์ดีมาจากที่ไหนล่ะนั่น”
“ไม่ได้อารมณ์ดีมากจากไหนหรอก...**แค่ไม่อยากเห็นหน้า** เดี๋ยวจะรีบทำให้ แล้ว**ก็รีบๆแดกซะ แล้วก็รีบไสหัวไปไกลๆเลย หน้าเป็น**อย่าง**ในตอนนี้มันจะทำลูกค้า**หนีไปหมด”

“ฮ่าๆ งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมทำหน้า**แบบนี้มาอีกดีกว่า จะได้กินฟรีอีก”
“ตลกล่ะ**...ถ้าพรุ่งนี้**ทำหน้า**แบบนี้มาอีก **จะให้**แดก****แทน”

ชายหนุ่มถึงกับหัวเราะออกมาด้วยเสียงอันดังด้วยความชอบใจ...พี่ตุ๋ยถึงจะเป็นคงพูดตรง โผงผาง ปากร้ายแต่ก็ใจดี ชายหนุ่มรับรู้ได้ถึงความห่วงใยจากทุกคำพูดของพี่ตุ๋ยเป็นอย่างดี

“เอ้า มอคค่าปั่นได้แล้ว”
“โห...อร่อยจังเลยพี่”
“**แดกก่อนค่อยชม...ตลกรับประทานนะ**”
“แหม...เรียกว่าเชื่อฝีมือพี่จะดีกว่ามั้ง กินกี่แก้วๆ ก็อร่อยเหมือนเดิม ผมรู้...”

“ว่าแต่...พี่ทำยังไงถึงได้อร่อยทุกวัน ผมไม่เห็นพี่ใช้พวกเครื่องตวงอะไรเลย”
“ก็ทำทุกวัน...แต่แรกๆมันก็ต้องมีผสมผิดผสมถูกบ้างแหล่ะ มันก็เหมือนชีวิตคนเราน่ะนะ ผิดๆถูกๆ มั่วๆ ผสมกันไป แต่มันไม่มีใครหรอก ที่มันจะผิดอยู่วันยันค่ำ ก็ต้องมีซักวัน ที่มันจะหาส่วนผสมของชีวิตได้ลงตัว ก็ค่อยๆทดลองกันไป”

“อืมนั่นสินะ...”

“แล้วตอนนี้ส่วนผสมของชีวิตพี่ลงตัวดีหรือยัง”
พี่ตุ๋ยมองหน้าชายหนุ่มแวบนึง ก่อนบอกว่า

“อะไรคือความลงตัว...**ไม่รู้หรอกนะ แต่ความลงตัวของ**คือความอร่อย...ถ้าถามว่าชีวิตของ**ตอนนี้อร่อยไหม กูก็แดกของ**ได้ทุกวันไม่มีเบื่อนั่นแหล่ะ...”
“เอาเป็นว่าลงตัวดีมีความสุข เล่นตอบมาซะเป็นปรัชญาเชียวพี่”
“เออ...ช่าง**เถอะน่ะ นิยามชีวิตของกูมันเป็นแบบนี้นี่หว่า...”

“แต่ก็ดีเนอะ...พี่ได้ทำสิ่งที่พี่รัก ได้ขายกาแฟ กินกาแฟทุกวัน แถมยังมีเวลาออกไปถ่ายรูป นั่งวาดรูป ทำโปสการ์ดอีก”
“**อยากทำอะไรล่ะ...”
“ผมอยากเปิดร้านกาแฟ...”
“อ้าว ห่านี่ จะแย่งลูกค้า**แล้วไหมล่ะ”
“โอ๊ยย...ผมไม่กล้าหรอกพี่ ถ้าผมจะเปิดร้านกาแฟ ผมจะไม่เปิดในกรุงเทพฯ แย่งลูกค้ากับพี่หรอก”

“อีกอย่าง...ผมอยากเปิดร้านกาแฟไป...ออกแบบเสื้อขายไป รับงานฟรีแลนซ์เล็กๆน้อย แล้วก็เขียนหนังสือ”
“อืม...ก็เข้าท่าดีนะ ไม่ทำซะล่ะ”

“ผมไม่มีทุน...”
“**จะเอาเท่าไหร่...”
“ก็...เฮ้ย พี่พูดเหมือนพี่จะให้”
“ไม่ได้ให้เว้ยยย **แค่จะให้ยืม **จะเอาไหมล่ะ”
“ไม่หรอกพี่เกรงใจ...ผมยังไม่พร้อม”
“**บอก**ไม่พร้อมตอนนี้...แล้วเมื่อไหร่**จะพร้อมวะ”

ชายหนุ่มนิ่งเงียบไป

“งั้นเอาอย่างนี้แล้วกัน **จะให้ไอ้ปองมันไปหาร้านกาแฟที่เจ้าของกำลังจะเซ้งที่เชียงใหม่ให้ **คุยกับ**เมื่อวันก่อน เห็นมันบอกๆอยู่ให้**ไปเปิดสาขาที่นู่น...แล้ว**จะส่ง**ไปคุม อยู่ที่นั่น**จะทำเสื้อขาย หรือออกแบบ**เหว เขียนหนังสืออะไรก็เรื่องของ** **แค่สัญญากับ**ว่า **จะไม่ทำให้ร้านของ**เจ๊งก็พอ...เงื่อนไขแบบนี้**รับได้ไหม”

“ผม...ผมยังไม่มีถุงมือเลยพี่ เกรงว่าจะรับแล้วหลุด...”
“ไอ้...” ยังไม่ทันที่พี่ตุ๋ยจะอ้าปากด่าชายหนุ่ม เขาก็พูดสวนขึ้นมาก่อนว่า
“แต่...ถ้าถามว่าสนใจไหม ของตอบว่าสนใจชิบหายเลยว่ะพี่...”


“คอฟฟี่เลิฟเวอร์สวัสดีครับ” เสียงของชายหนุ่มสองคน กล่าวต้อนรับลูกค้าที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่พร้อมๆกัน



ทั้งคู่กำลังอารมณ์ดี และมีความสุข...
คนหนึ่งมีความสุข ที่ได้ทำในสิ่งที่ตนเองรัก และมีชีวิตอยู่อย่างพอดี
กับอีกคนหนึ่ง เขาหัวเราะ เพราะความฝันที่เคยเลือนลาง กำลังจะแจ่มชัดขึ้นมา



เขาหวังว่า มันจะเป็นไปตามที่เขาวาดฝันไว้...

2008-05-21 23:53:51/ยางมะตอยสีชมพู
 


ยางมะตอยสีชมพู
ความเห็นที่ 1

 
  ตอบโดย ยางมะตอยสีชมพู   เมื่อ: 2008-05-21 23:59:25
แหะๆ...รู้สึกจะโดนเซ็นเซอร์เยอะไปเสียหน่อย งั้นลองตามไปอ่านฉบับเต็มได้ที่นี่นะครับผม

http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=pinkyangmatoy
 


saranya_nok.worm
ความเห็นที่ 2

 
  ตอบโดย saranya_nok.worm   เมื่อ: 2008-05-22 00:26:31
ร้านกาแฟเล็ก ๆ ในปัจจุบัน เป็นที่พบปะกันของผู้คนมากหน้าหลายตา ไม่แปลกที่จะมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นจนคนนำมาเขียนเป็นความเรียงบ้าง เป็นเรื่องสั้นบ้าง ความหอมกรุ่นละมุนละไมที่ได้รับนั้นไม่แตกต่างกัน...

พี่ว่าพี่เขียนเรื่องอาแปะเข็นรถขายกาแฟมีกรุ๊งกริ๊ง ๆ เพิ่มบรรยากาศที่น่ารักบ้างดีกว่านะ...

^_^
 


obh;vh;o
ความเห็นที่ 3

 
  ตอบโดย obh;vh;o   เมื่อ: 2008-05-22 20:21:40
ในอารมณ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้..จิบแก้วแรกของท่านพี่รู้สึกดีขึ้นเป็นกองเลยเจ้าค่ะ
 


Jdai
ความเห็นที่ 4

 
  ตอบโดย Jdai   เมื่อ: 2008-05-26 20:52:56
****** ดอกจันเยอะจนตาลายเลยค่ะ 5555
 


กีรติ
ความเห็นที่ 5

 
  ตอบโดย กีรติ   เมื่อ: 2008-05-26 22:52:22
เข้ามาอ่าน และอยากบอกว่า ให้กำลังใจเธอนะ
 




ข้อความ :
สามารถเคาะ Enter หาต้องต้องให้เว้นบรรทัด หรือใช้คำสั่ง <br>
ชื่อ :
รูปภาพ :  
ขนาดไม่เกิน 50K และต้องมีนามสกุลเป็น gif และ jpg
รหัส :   1473887
ใส่รหัส :   (กรุณาใส่รหัสจากข้างบนนะครับ)