ผู้เขียน  หัวข้อ: Title: ละมุนซีรี่ส์ / แก้วที่สาม...ความหวานของโกโก้
ยางมะตอยสีชมพู
Title: ละมุนซีรี่ส์ / แก้วที่สาม...ความหวานของโกโก้
 เมื่อ: 2008-07-12 22:27:40 
ละมุนซีรีส์

จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ...จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ...จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ...

จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ...จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ...จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ...

จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ...จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ...จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ...


เซ็นเซอร์เสียงนกร้องที่ร้านค๊อฟฟี่ เลิฟเวอร์ ดังขึ้นหลายครั้ง
นั่นเป็นสัญญาณให้รู้ว่ามีลูกค้าเดินเข้าร้านแล้ว

แต่ไม่ว่าเสียงนั้นจะดังถี่ขนาดไหนก็ไม่อาจทำให้ชายหนุ่มเจ้าของร้านฟื้นจากห้วงนิทราได้
จนกระทั่ง...

ไฟไหม้!!!!!


“เหวอ....ช่วยด้วยครับ ช่วยด้วย ไฟ...เอ่อ”แต่ภาพแรกที่พีเห็นหาใช่แสงไฟที่ลุกโชน แต่เป็นภาพของหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม เพื่อนสนิทในคณะของเขานั่นเอง “ไอ้ปอง...”
“เออสิฉันเอง ไงแก ไอ้ขี้เซา”
“โธ่...** เล่นอะไรของแกเนี่ย ตกใจแทบแย่”

“อ้าวๆ ห่านี่ ตื่นมาก็ด่าเลย อุตส่าห์ปลุก เป็นเจ้าของร้าน**หลับได้ยังไงยะ
แล้วเค้าพูดจากับลูกค้ากันอย่างนี้เหรอเนี่ย เดี๋ยวจะฟ้อง อ.ย. ซะให้เข็ด”
“ฟ้องเลยๆ ชาวบ้านชาวช่องเขาจะได้รู้ว่า กาแฟร้านนี้ อาหย่อย...ฮ่าๆ”

“เสี่ยวได้ใจเหมือนเดิมนะมุขแกเนี่ย งั้นขอโกโก้ปั่นมาให้คนสวยดื่มหน่อยซิ”
“สงสัยจะทำให้ไม่ได้ว่ะ...”
“ทำไม!”
“เพราะฉันไม่เห็นหัวคนสวยที่ไหนในร้านนี้ซักคน จะมีก็แต่แอร์กี่ที่ยืนอยู่ข้างหน้าเนี่ยแหล่ะ”

“เออ...พูดงี้เหรอ จำไว้เลยนะ** **ไม่กินก็ได้”
“โอ๋ๆ ล้อเล่นหน่อยเดียวเองขึ้น**ขึ้น**เลยเหรอ แกก็ เออน่ะ...เดี๋ยวฉันทำให้อร่อยๆเลย”
“ดีมาก...ต้องงี้สิเพื่อนฉัน ไม่ต้องหวานมากนะ”
“โกโก้ไม่หวาน แต่ปากหวานๆจะรับไหมจ๊ะ”
“รับ...แต่รับกับตีนกูนะ ไอ้...”
“พอๆ พอเลย ฉันรู้ปากแกดี ไม่ต้องพูดๆ
อะไรว้า...นึกว่าไปเป็นแอร์ฯ แล้วจะเรียบร้อยขึ้นมาบ้างซักหน่อย ที่ไหนได้...”

“ทำไมยะ!!”
“ก็ซวย...เอ๊ยยย สวยเหมือนเดิมไง”
“แล้วไป”




แก้วที่สาม...ความหวานของโกโก้

“แล้วนี่ไปไงมาไงเนี่ย ตั้งแต่ที่แกมาช่วยเปิดร้านวันแรกก็หายหัวไปเลยนะ”
“ก็ไปบินมาแหล่ะ ไปทีก็นานเลย อาทิตย์บ้าง สองอาทิตย์บ้าง” หญิงสาวตอบพลางดูดโกโก้ปั่นไปด้วย

“แต่ก็นึกไม่ถึงเลยนะ ว่าแกจะไปเป็นแอร์ฯกับเค้าได้
ตอนที่เพื่อนๆในคณะรู้ว่าแกเป็นแอร์ฯ นี่ตกใจกันทุกคน โดยเฉพาะพี่ตุ๋ย”
“ทำไมยะ...ดูถูกความสวยของฉันกันหรือไง”

“เปล่า ฉันรู้ว่าแกหน้าตาดี แต่ปากแกนี่มัน...”
“อะไร...ทำไม!”
“มันเกินเยียวยาไง...”

เพี๊ยะ...!!

“แถมยังมือถึงอีกต่างหาก โอ๊ยยยย....มือไวจังวะ! พูดยังไม่ทันจบเลย” พีพูดพลางคลำที่แก้มซ้ายป้อยๆ
“ก็แกปากหมาก่อนทำไมล่ะ”

“เออ...แต่ก็นะ ฉันยังงงตัวเองเลย ว่าไปเป็นอีแอร์ฯ ได้ยังไง”
“อ้าว...เวรแล้วไหมล่ะ น่าสงสารผู้โดยสานสายการบินแกเนอะ”

“มันน่าโดนอีกข้างไหมเนี่ย...” ปองเงื้อมือขึ้นมาจะตบพีอีกครั้ง
แต่ชายหนุ่มมุดหัวลงกับโต๊ะอย่างรวดเร็ว
“ขอโทษคร๊าบบบบ เจ๊ ผมขอโทษ”

“เออ...นั่นแหล่ะ อย่างที่บอกว่าฉันทนให้ใครไม่รู้
ทั้งหัวหงอก หัวดำ หัวเทา หัวทอง หัวแดง มันโขกสับฉันได้ยังไงบ่อยๆ”
“แกก็เก่งนี่หว่า ที่ทนได้”

“อืม ฉันก็ภูมิใจในตรงนี้เหมือนกัน ที่ฉันมีความอดทนขึ้น แต่...”
“แต่...แต่อะไรวะ”
“แต่มันไม่ใช่ตัวเองไง”

“อืม...นี่แกรู้ไหม ว่าพี่ตุ๋ยเค้าบ่นถึงแกด้วย”
“ทำไมล่ะ พี่แกบ่นถึงฉันว่าอะไร”
“เค้าบอกว่าเสียดายแก เพราะดูแล้ว แกมีแววรุ่งได้ที่สุดในรุ่น”
“เฮ้ย ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง...”

“จริงๆนะเว้ยยย ขนาดฉันยังยอมรับเลย ถ้าแกได้ทำงานออกแบบนะ
ฉันว่าฉันไม่มีงานฟรีแลนซ์ทำจนถึงทุกวันนี้แน่ๆ”
“ฉันถึงไปเป็นแอร์ฯ ไง แกจะได้มีงานทำ ฮ่าๆ” หญิงสาวพูดจบก็หัวเราะคิกคัก

“ขอบคุณมาก เป็นพระคุณอย่างสูงเลยครับเจ๊...”
“ล้อเล่นน่ะ แกน่ะเก่งกว่าฉันเยอะ โดยเฉพาะตอนนี้...ชีวิตแกนี่** น่าอิจฉาว่ะ”
“น่าอิจฉาตรงไหนวะ ฉันน่ะสมควรจะอิจฉาแกกว่าอีก ได้ไปเที่ยวเมืองนอกเมืองนา
เห็นอะไรแปลกๆใหม่ๆเยอะแยะ”

“แต่แกก็ยังมีอิสระ...”


จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ...
“ค๊อฟฟี่เลิฟเวอร์สวัสดีครับ...
เฮ้ยปอง...นั่งเล่นไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปทำกาแฟให้ลูกค้าก่อน”
“อืม...”

หญิงสาวนั่งมองเพื่อนสนิทชงกาแฟให้ลูกค้าอย่างตั้งใจ แล้วอดยิ้มในความสุขของเพื่อนรักไม่ได้ ยิ่งกว่านั้นเมื่อเธอเห็นลูกค้าคนอื่นๆสนใจในเสื้อยืดที่พีเป็นคนออกแบบเอง ดวงตาของเธอยิ่งเปล่งประกาย และรู้สึกภูมิใจในตัวเพื่อนของเธอคนนี้อย่างมากมาย

จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ...
“ขอบคุณมากครับโอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ”

“ไอ้พี ไอ้พี...”
“อะไรจ๊ะเธอ ห่างไปแค่เดี๋ยวเดียวคิดถึงพี่แล้วรึ...”
“**...ฉันจะถามว่า เสื้อกับโปสการ์ดน่ะ ขายดีไหม”
“ก็เรื่อยๆแหล่ะ บางวันก็ขายไม่ได้เลย แต่ฉันก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรหรอก
เพราะตอนแรกฉันก็ไม่ได้กะขายอยู่แล้ว”

“อ้าว...งั้นไอ้ที่แขวนๆอยู่นี่ก็หยิบฟรีได้ดิ”
“ตลกล่ะ...หลักๆเลยคือฉันอยากออกแบบเสื้อไว้ใส่เอง
แต่ไหนๆจะทำแล้วก็ทำเผื่อขายบ้างนิดหน่อย เผื่อจะมีคนชอบแบบฉันบ้าง ก็เท่านั้น”

“แล้วเวลามีคนซื้อไปดีใจป่ะ”
“ดีใจสิ มันเหมือนกับว่าคนเค้าชอบในผลงานของเราด้วย ก็ภูมิใจลึกๆเหมือนกัน”
“แกมันพวกสุขนิยมนี่หว่า”
“คงงั้น...อะไรที่ทำแล้วมันไม่มีความสุข จะฝืนทำไปทำไมวะจริงเปล่า”
“แต่บางที คนเราก็มีเหตุผลที่ต้องฝืนทำอะไรที่ไม่ชอบบ้าง...”

“เออ...ฉันรู้เหตุผลคนเรามันต่างกัน ที่พูดนี่ไม่ใช่อะไรหรอก
อยากให้แกมีความสุขกับการทำงานของแกก็เท่านั้น”
“ฉันก็บอกตัวเองอยู่ทุกวันแหล่ะ ว่าอีปองเอ๊ย
**ต้องสนุกกับการโดนด่า **ต้องเอนจอยกับการถูกจิกหัวใช้นะ”
“แกก็เกินไป...เออ ว่าแต่แฟนแกล่ะ ไม่พามาเปิดตัวกับเพื่อนบ้างวะ”


หญิงสาวนิ่งเงียบไปนาน ก่อนที่จะบอกว่า... “เพิ่งเลิกไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว”
“เฮ้ย...ขอโทษว่ะ ฉันไม่รู้”
“ไม่เป็นไร ฉันเลิกคิดมากแล้วล่ะ”

“เพราะเวลา และความห่างเหินใช่ไหม”
“ก็คงงั้น อีกอย่างฉันไม่ชอบคนเหลาะแหละ ไม่มีจุดมุ่งหมายในชีวิต”

“ฉันไงๆ จุดมุ่งหมายในชีวิตเยอะแยะเลย”
“โหย...อย่างแกเค้าเรียกว่าไอ้พวกบ้าฝัน ฝันเยอะแยะฝันมากมาย แล้วจะมีเวลาให้ฉันไหมล่ะ”
“มีสิ อยากได้เรือนไหนบอก เดี๋ยวเย็นๆมีตลาดนัด จะออกไปซื้อให้เลย”
“พอเฮอะ...มุขใส่ถุงกลับไปขำที่บ้านแบบนี้ไม่ต้องขยันปล่อยก็ได้นะ”
“แหะๆ”

“เออ ตอนเย็นๆแกมีธุระที่ไหนหรือเปล่าล่ะ ที่ร้านมีดนตรีเล่นด้วยนะ”
“โห...ไฮโซ มีดนตรีเล่นกับเค้าด้วย แต่ขอโทษทีว่ะ ตอนเย็นฉันมีธุระ”
“เหรอๆ อืม ไม่เป็นไร วันไหนว่างๆก็แวะมาก็แล้วกัน”

“ได้เลย...งั้นเดี๋ยวฉันไปก่อนล่ะ ไว้เจอกันนะ แล้วก็ขอบใจสำหรับโกโก้ปั่นนะ อร่อยมากเลย”
“พูดงี้คือฉันต้องเลี้ยงแกใช่ไหมเนี่ย”
“ทำไมวะ แค่นี้เลี้ยงเพื่อนไม่ได้...”
“เลี้ยงๆ เลี้ยงได้จ๊ะ แหม...ขึ้นเสียงทำไมวะ
เออไหนๆก็ไหนๆแล้ว รอแป๊บนึงเดี๋ยวฉันเลี้ยงโกโก้ปั่นแกอีกแก้ว”

“ไม่เอาแล้ว อ้วนพอดีแก”
“เออน่ารอแป๊บนึง” ว่าแล้วพีก็หันไปชงโกโก้ปั่นให้เพื่อนรัก

“อ่ะ โกโก้ปั่นหวานๆได้แล้ว”
“ฉันไม่กินหวาน...”
“เออน่ะ กินเข้าไป ของฟรียังจะเรื่องมากอีกแน่ะ”
“ไรวะ...มีงี้อีก เออกินก็กิน” หญิงสาวบ่นเล็กน้อย แต่เธอก็ยังอุตส่าห์ดูดโกโก้ปั่นที่พีทำให้อีกแก้วไปอึกใหญ่

“เป็นไงมั่ง”
“อร่อยดี...”
“ถ้าเทียบกับแก้วเมื่อกี๊ล่ะ”
“แก้วนี้มีรสชาติกว่า...”

“ใช่ไหมล่ะ...โกโก้น่ะมันเหมาะกับรสหวานมากกว่า เพราะฉะนั้นโกโก้ปั่นแก้วนี้
ก็แทนคำอวยพรจากฉันก็แล้วกัน ขอให้ชีวิตของแก หวานเหมือนกับโกโก้แก้วนี้นะ”
“โอ้โห...จะอวยพรไปเลยก็ไม่ได้ ต้องมีอุปกรณ์เสริมด้วย”

“แน่นอน ฉันมันพวกตลกอุปกรณ์เว้ย...”
“จ้า...พ่อลุ่มลึก แต่ก็ขอบใจมากนะ ฉันไปล่ะ ว่างๆจะแวะมาหา”
“อืม...โชคดีเจอกัน”

จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ...

หญิงสาวเดินออกไปแล้ว ทิ้งให้พีครุ่นคิดอยู่คนเดียว ถึงเหตุผลในทางเดินของแต่ละคน


บางคนโชคดีได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก
บางคนอาจจำต้องกล้ำกลืนฝืนทนในการงานที่ไม่ได้ชอบ แต่แลกมาได้ซึ่งผลตอบแทนที่ดีกว่า

ทางเลือกของแต่ละคน ไม่มีถูก ไม่มีผิด
อยู่ที่ว่าเราจะยอมรับในสิ่งที่เลือกไปแล้วได้มากน้อยแค่ไหนต่างหาก

และเมื่อเราเลือกได้แล้ว และพอใจกับมัน
ชีวิตเราก็จะหวาน เหมือนกับโกโก้ปั่นแก้วที่สองที่พีทำให้เพื่อนรักของเขานั่นแหล่ะ


จริงไหม?


Happiness is - ModernDog

2008-07-12 22:27:40/ยางมะตอยสีชมพู
 


กีรติ
ความเห็นที่ 1

 
  ตอบโดย กีรติ   เมื่อ: 2008-07-13 10:07:49
ใช่เพื่อน

และเรากล้าพอที่จะยอมรับทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นกับการตัดสินใจของเราหรือไม่ด้วยนะ



ชอบวิปครีมจัง
 


ต้นข้าว
ความเห็นที่ 2

 
  ตอบโดย ต้นข้าว   เมื่อ: 2008-07-13 10:49:21
จริงอย่างที่อ้อยว่านั่นแหละจ๊ะ โกโก้แก้วนี้น่ากินมาก

เราก็เหมือนปอง ที่ไม่ชอบกินหวาน
แต่ว่าถ้าได้ลองโกโก้ปั่นของพี อาจจะมีรสชาติมากกว่าก็ได้

เราว่าถ้าทำงานที่ไม่ชอบ ผลตอบแทนไม่มีทางจะคุ้มค่าไปได้

ป.ล.ดนตรีเพราะจัง
 


ส้มลิ้ม
ความเห็นที่ 3

 
  ตอบโดย ส้มลิ้ม   เมื่อ: 2008-07-13 15:23:52
อืมม...


...เค้าถึงว่า ถ้าทำงานไม่สนุก มันก็เหนื่อย...อ่ะนะ


เฮ้อ...
 


ยางมะตอยสีชมพู
ความเห็นที่ 4

 
  ตอบโดย ยางมะตอยสีชมพู   เมื่อ: 2008-07-13 21:52:38
อ้อยใจ - ช่าย...ถูกต้องที่สุด ปล.เพิ่มวิปครีม 10 บาทนะจ๊ะ อิอิ

คุณต้นข้าว - เพราะว่าถ้ามันแต่ทำงานงกๆโดยไม่มีความสุขไปกับมัน เราก็ต้องกลับมานั่งถาตัวเองอีกว่า "นี่ เรากำลังทำอะไรอยู่วะเนี่ย" เนาะฮะ ^ ^

ส้มหมวย - เหนื่อยนักก็พักที่แกเราสิจ๊ะ หุหุ
 


นมัสสา
ความเห็นที่ 5

 
  ตอบโดย นมัสสา   เมื่อ: 2008-07-13 22:41:04
สวัสดีครับ คุณยางมะตอยสีชมพู ยินดีที่ได้รู้จักครับ

อ่านแล้วได้ข้อคิดดีครับ
ดีนะงานที่ผมเลือกเป็นส่ิงที่ยอมรับได้...
ไม่อย่างนั้นเหนื่อยกายยังไม่พอ คงต้องเหนื่อยใจไปด้วยแน่เลย

ลาสวัสดิ์ครับ
 


ต้นข้าว
ความเห็นที่ 6

 
  ตอบโดย ต้นข้าว   เมื่อ: 2008-07-14 06:39:22
สวัสดีตอนเช้าจ๊ะ ยางฯ

เข้ามาฟังเพลงน่ะ เราชอบเสียงดนตรีแบบนี้จัง
 


สายลม
ความเห็นที่ 7

 
  ตอบโดย สายลม   เมื่อ: 2008-07-14 10:09:35
เข้ามาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่มัวนั่งเคลิ้มกับเสียงดนตรีอยู่เลยไม่ได้อ่าน
วันนี้เลยเข้ามาอ่านใหม่ ดนตรียังเพราะเหมือนเดิม(ก็มันเพลงเดียวกันนี่เนอะ)

ชอบกินโกโก้อยู่พอดี หวานหรือไม่หวานก็กินหมดแหละ ถ้าเป็นของฟรีน่ะชอบ
ว่างๆ สายลมขอแวะไปขอโกโก้พีกินสักแก้วได้มั้ยคะ
 


obh;vh;o
ความเห็นที่ 8

 
  ตอบโดย obh;vh;o   เมื่อ: 2008-07-14 11:46:55
หวาน
.
.
.
.
เยิ้ม
 


ชริ
ความเห็นที่ 9

 
  ตอบโดย ชริ   เมื่อ: 2008-07-14 12:11:46
ความหวานของโกโก้ ความจริงกับความฝันแตกต่างกันเสมอ
ขึ้นอยู่กับคุณ ความฝันของคุณคืออะไร......หรือฝันนั้นคุณต้องการเป็นหรือต้องเป็น คุณต้องเลือกเอาเอง
 


เร็น ren kusanagi
ความเห็นที่ 10

 
  ตอบโดย เร็น ren kusanagi   เมื่อ: 2008-07-14 12:49:30
พูดถึงโกโก้ แถวบ้านจะมีร้ายขายน้ำปั่นพวกนี้อยู่ติดกัน 2 ร้าน (มีร้านไก่ย่างอยู่ระหว่างกลาง) แย่งลูกค้ากันจะเป็นจะตาย - - ร้านนึงจะหวานๆ อีกร้านจะออกแนวจืดๆแต่ได้รสชาติ(ร้านนี้สำหรับคนเป็นเบาหวานเช่นพระบิดาของหนู)

พี่ยางฯ ไม่เจอนานเลย(ใครกันแน่ที่ไม่ได้เจอใครนาน) สบายดีใช่มะ ^^

หนูเป็นไมเกรนอ่ะ -___-
 


ยางมะตอยสีชมพู
ความเห็นที่ 11

 
  ตอบโดย ยางมะตอยสีชมพู   เมื่อ: 2008-07-14 19:20:15
คุณ นมัสสา - ครับผม ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันคร๊าบบบ แล้วก็ดีใจด้วย ที่มีความสุขกับสิ่งที่ทำอยู่นะฮะ ^ ^ ส่วนผมกำลังพยายามทำให้เข้าใกล้พี แม้เพียงเล็กน้อยก็ยังดี

คุณต้นข้าว - ถ้าชอบก็เปิดค้างฟังมันทั้งวันเลยสิฮะ เพลงนี้ผมก็ชอบ และก็คิดว่าน่าจะเหมาะกับเรื่องในตอนนี้ดี

คุณสายลม - ได้เลยครับ เผอิญพีเค้าเป็นคนที่ชอบกินหวานมากๆเสียด้วยสิ ยังไงก็เตรียมลิ้นไว้รับรสชาติแห่งความหวาน แล้วก็เตรียมหูไว้ฟังคำหวานๆจากเค้าแล้วกันฮะ อิอิ ^ ^

น้องนิ้วอ้วน - อย่าเยิ้มมมมมม มากจนเลี่ยนแล้วกันฮะ เหอะๆ

คุณชริ - ถ้าอย่างนั้นผมขอเป็นฝันหวานๆตอนกลางวันดีกว่าฮะ

น้องเร็น - จริงๆแล้วพวกกาแฟ หรือโกโก้ในร้านก็อร่อยนะฮะ แต่บางทีพี่ก็ชอบซื้อร้านที่เป็นรถเข็นมาขายหน้าออฟฟิศเหมือนกัน ไม่รู้ทำไมร้านพวกนี้ถึงได้ชงอร่อยจัง โดยเฉพาะ ชาเย็นใส่นม นี่สุดยอดมากกกกก...

ตอนนี้พี่สบายดีฮะ ส่วนน้องเป็นไมเกรนเหรอ อืม...งั้นเป็นมายเฟรนด์พี่แล้วจะหายไหมนั่น อิอิ
 




ข้อความ :
สามารถเคาะ Enter หาต้องต้องให้เว้นบรรทัด หรือใช้คำสั่ง <br>
ชื่อ :
รูปภาพ :  
ขนาดไม่เกิน 50K และต้องมีนามสกุลเป็น gif และ jpg
รหัส :   ca656a98
ใส่รหัส :   (กรุณาใส่รหัสจากข้างบนนะครับ)