ผู้เขียน  หัวข้อ: Title: ละมุนซีรี่ส์ / แก้วที่สี่...หวน
ยางมะตอยสีชมพู
Title: ละมุนซีรี่ส์ / แก้วที่สี่...หวน
 เมื่อ: 2008-09-07 23:52:21 


เสียงดนตรีแนวอคูสติกบรรเลงก้องกังวานในร้านกาแฟเล็กๆแห่งหนึ่ง

ชายหนุ่มเจ้าของร้านยังคงมีความสุขกับกลิ่นหอมของกาแฟที่เขาชง
และเขายังคงมีความสุขจากเสียงเพลงจายชายหนุ่มนักฝันอีกคน อย่างชาติ

เขาต้องการมีชีวิตที่ดำเนินไปเรื่อยๆเฉกเช่นในทุกวันนี้
หากเทียบระดับความสำเร็จในชีวิตของคนๆหนึ่ง
ชายหนุ่มก็ถือว่า เขาประสบความสำเร็จในชีวิตไปแล้วในระดับที่เขาพอใจ

“เรามาทำชีวิตให้ไปเรื่อยๆกันเถอะ” คือถ้อยความที่เขาพร่ำบอกกับตัวเองอยู่เสมอ


เขายังคงมีความสุขในความพอดีของเขา จนกระทั่ง...




แก้วที่สี่...หวน


ในช่วงบ่าย ร้านคอฟฟี่เลิฟเวอร์ไม่ค่อยมีลูกค้ามากนัก นั่นจึงทำให้พี ชายหนุ่มเจ้าของร้าน มีเวลาในการหาข้อมูลทำงานออกแบบในอินเตอร์เน็ท รวมถึงมีเวลาเช็คข้อความในอีเมลล์ด้วย


แต่...ชื่อที่ปรากฎในรายนามผู้ส่งทำให้เขาไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

“มล” เขาเผลอเอ่ยชื่อคนรักเก่าของเขาออกมาอย่างไม่รู้ตัว



“สวัสดีค่ะ พี่พีสบายดีไหม ไม่รู้ว่าพี่พีเป็นอย่างไรบ้าง ส่วนมลสบายดีนะ
ตอนนี้มลกำลังจะย้ายบ้านแล้ว อยากเจอพี่พีจังเลย คิดถึงนะ
แล้วก็ช่วงนี้อากาศแปรปรวน ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ

คิดถึงและเป็นห่วงเสมอ”

มล


อย่างไม่รู้ตัวน้ำใสๆก็เอ่อล้นออกมาจากนัยน์ตาของชายหนุ่ม

เขาไม่เข้าใจ..เธอทำแบบนี้ทำไม เธอกลับมาคุยกับเขาอีกทำไม ในเมื่อ...
เป็นเธอเองมิใช่หรือที่เดินออกจากชีวิตของเขาไปแบบไม่บอกกล่าว และไม่มีคำร่ำลาซักคำ ทิ้งให้เขาเฝ้าถามตัวเองอยู่นาน ว่าเธอทิ้งเขาไปไหน เธอไปอยู่กับใคร...

จนกระทั่ง...เขาเห็นภาพที่ยังคงจำได้ติดตาในอินเตอร์เน็ท เมื่อเพื่อนของเขาเป็นคนเปิดให้ดู
“**ดูซะ แล้วก็ตาสว่างเสียที...**ไม่อยากเห็น**ทุ่มอะไรให้กับผู้หญิงคนนี้อีก”






ภาพบาดตานั้นหวนกลับมาอีกครั้งในห้วงความคิดของเขา
ทั้งๆที่เขาลืมมันไปหมดแล้วตั้งแต่มาอยู่ที่เชียงใหม่...


“คิดถึงพี่พีเสมอ ยังไงก็ติดต่อมาได้นะคะ นี่เบอร์โทรใหม่ของมลนะ 087-594-....”
เป็นข้อความที่สองที่เธอส่งให้เขา

ทำไม ทำไม ทำไม และทำไม คำถามนี้ยังคงก้องวนเวียนอยู่ในความคิดของชายหนุ่ม



จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ...


ชายหนุ่มสลัดน้ำตาทิ้ง เพราะมีลูกค้าเข้าร้าน เขาเงยหน้าเตรียมเอ่ยคำทักทาย

แต่...ภาพหญิงสาวเบื้องหน้าที่ควงคู่มาพร้อมกับชายหนุ่มนั้นคำให้เขาพูดไม่ออก...

เป็นเธอคนนั้น หญิงสาวที่มีชื่อว่ามล...


ชายหนุ่มสังเกตุใบหน้าของหญิงสาว เธอมีท่าทีประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนที่จะปั้นหน้ายิ้มใส่เขา

“อ้าว...พี่พี ว้าย...!! ดีใจจังเลย นี่พี่พีมาเปิดร้านกาแฟที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย...”


ชายหนุ่มยังคงยืนนิ่ง...เขารู้สึกกระอักกระอ่วน...เขาไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดีที่เขาได้เจอเธอ

น้ำตาของเขากำลังจะไหลออกมาเป็นครั้งที่สอง เมื่อเขาได้ยินหญิงสาวแนะนำตัวเขากับชายหนุ่มที่มาด้วย
“พี่พจน์คะ นี่พี่พี รุ่นพี่มลเองค่ะ แล้วก็พี่พีคะ นี่พี่พจน์...แฟนมลค่ะ”


ชายหนุ่มยืนก้มหน้าสุดปัญญาที่เขาจะยับยั้งน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาได้...
“ม...มล พาแฟนไปหาที่นั่งก่อนเถอะ...”

หญิงสาวรู้ดีถึงอาการที่ชายหนุ่มเป็น จึงพาคนรักใหม่ของเธอไปหาที่นั่ง แต่ก็ไม่ลืมสั่งเครื่องดื่มด้วย
“ขอคาปูชิโน่ร้อน แล้วก็ชาเย็นใส่นมหวานๆนะคะ”

ชายหนุ่มยังคงก้มหน้าไม่ให้หญิงสาวเห็นน้ำตาของเขา แต่ก็พยักหน้าแทนคำตอบ
เขายังคงจำได้ว่าเธอชอบดื่มอะไร

“ชาเย็นใส่นมหวานๆรึ...หึหึ” เขาเผลอหัวเราะในลำคอ ในขณะที่น้ำตายังคงไหลอาบแก้มอยู่




“ได้แล้วครับ คาปูชิโน่ร้อนกับ...ชาเย็น...”
“ขอบคุณค่ะ...แหม สีสันน่าทานเชียว” หญิงสาวพูดพลางยกชาเย็นแก้วนั้นขึ้นดื่ม


แค่เพียงอึกแรก หญิงสาวก็วางแก้วลง และมองไปทางพี
แต่ชายหนุ่มแสร้งทำไม่สนใจ เขายังคงทำท่าทางขีดๆเขียนๆ อะไรอยู่


เขาไม่ได้ใส่ความหวานลงไปในชาเย็นแก้วนั้น


“ไปเถอะค่ะพี่พจน์ มลหายเหนื่อยแล้ว”
“อ้าว...แต่พี่ยังดื่มกาแฟไม่หมดเลย”
“ไปเถอะค่ะ...มลอยากเดินเที่ยวในเมืองอีก นะ น้า...เจ้าบ้านไม่พาแขกเที่ยว อย่างนี้ก็แย่สิ”
“อืม...ไปก็ไป ไปก็ไป...” ชายหนุ่มพูดพลาง ยกกาแฟขึ้นซดจนหมดแก้ว

“เดี๋ยวมลขอตัวก่อนนะคะพี่พี...แล้วจะแวะมาใหม่”

ไม่มีคำตอยจากชายหนุ่ม...
เขายังคงยืนก้มหน้าอยู่ แต่สายตายังคงชำเลืองมอง

เห็น...คนทั้งสองเดินเคียงคู่กันเข้าไปในเมือง จนลับตา...


เวลาผ่านไปเนิ่นนานในความรู้สึกของชายหนุ่ม...จนกระทั่งถึงเวลาเช้าของวันใหม่


จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ...


“หวัดดีพี...อ้าวเป็นอะไรไปวะ ตาดำตาห้อยเชียว**”
เป็นชาตินั่นเอง ที่มาทักทายพีแต่เช้า ตอนนี้เขาทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกันไปแล้ว

“กูนอนไม่หลับ”
“ทำไม”
“**ฝันร้าย”

“เฮ้ย...คนอย่าง**เนี่ยนะฝันร้าย”
“เออ คนอย่างกูนี่แหล่ะ...นี่จะไปทำงานก่อนใช่ไหม เดี๋ยว**ทำกาแฟดำให้”
“ไม่ต้องเลย เดี๋ยว**ทำเอง **ไปล้างหน้าล้างตาก่อนเหอะว่ะ
ดูโหงวเฮ้ง**ตอนนี้แล้วกลัวลูกค้าจะไม่เข้าร้านเอา”


จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ...


เป็นมลนั่นเอง...ที่เดินเข้ามา

“คอฟฟี่เลิฟเวอร์สวัสดีคร๊าบบบบ”
ชาติเอ่ยทักทายลูกค้าที่เดินเข้าร้าน ในขณะที่พีพูดสวนออกมาด้วยเสียงอันดัง

“มาทำไม!!”
“เฮ้ย!! ไอ้พี ทำไม**พูดกับลูกค้าอย่างนี้วะ”
ชาติตกใจกับท่าทางแข็งกระด้างของพี เขาไม่เคยเห็นท่าทีเช่นนี้ของพีมาก่อน

“ยังคงใจร้อนเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะคะ...”
“กลับมาทำไม กลับมาให้เห็นหน้าทำไม ผมกำลังจะลืมคุณได้แล้ว”
“แต่มลไม่เคยลืมพี่เลยนะ จริงๆแล้ว มลนึกว่าพี่จะลืมมลไปแล้วเสียอีก”

“หึหึ...เหรอ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอด้วยท่าทีเย้ยหยัน และสายตาที่เหยียดหยามมองไปทางหญิงสาว

เมื่อได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ ทำให้ชาติคิดไปว่า เขาเข้ามาในสถานการณ์ที่ไม่น่าอยู่เสียแล้ว





“เมื่อวาน ชาเย็น ที่พี่ทำ ไม่หวานเลยนะ”
“ใช่...ไม่หวานเลย”

“พี่จงใจไม่ใส่น้ำตาล”
“เปล่า”

“หึ...เอาเถอะค่ะ มลไม่ได้ติดใจเรื่องนั้นหรอก”
“แล้วมาทำไม...”

“มลแค่อยากรู้ว่าพี่เป็นอย่างไรบ้าง”
“เพิ่งรู้สึกผิดหรือไง...”

“มลรู้สึกผิดตั้งแต่เดินออกมาจากชีวิตพี่นั่นแหล่ะ...”
“ดีจังนะครับ ขนาดรู้สึกผิดแล้ว ยังกล้า...”

“มลไม่อยากอธิบายให้พี่พีเข้าใจมลหรอกนะ แต่...มลก็ต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุด...”
“ครับ เข้าใจว่าผมมันไม่ดีพอสำหรับคนอย่างคุณ”

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก...ในชีวิตของมลไม่มีใครดีเท่าพี่อีกแล้ว...”
“เหรอครับ...ต้องให้ผมขอบคุณ คุณไหม”

“ไม่จำเป็นค่ะ ไม่ต้องหรอก...” เสียงของหญิงสาวสั่นเครือ น้ำในตาของเธอค่อยๆเอ่อล้นออกมา...

“ถึงแม้พี่จะทำท่าทางเย็นชา หรือใช้คำพูดที่ห่างเหินกับมล มลก็ไม่โกรธหรอกค่ะ เพราะพี่มีสิทธิ์ที่จะทำอย่างนั้น และมลขอย้ำอีกครั้ง ว่าในชีวิตมล มีพี่เท่านั้น ที่เป็นคนดีที่สุด เพียงแต่...พี่ให้ในสิ่งที่มลต้องการไม่ได้เท่านั้น”

“เข้าใจล่ะ...คุณต้องการ บ้าน รถ เงินทอง...” ชายหนุ่มตัดพ้อ แต่ในใจภาวนาขออย่าให้เธอตอบว่า ‘ใช่’ ออกมา”

“ใช่...” พีแทบเข้าอ่อน

“...พี่พีต้องอย่าลืมนะ ว่ามลมีครอบครัวที่ต้องดูแล จะให้มากัดก้อนเกลือกิน และนั่งดูความฝันของพี่ ที่ไม่มีความแน่นอนเลยไม่ได้หรอก มลต้องการความมั่นคง และพี่พจน์มีในสิ่งที่มลต้องการ...”

ชายหนุ่มนิ่งไป เขานึกไม่ถึงว่า เหตุผลที่อดีตคนรักเดินออกจากชีวิตเขาไปจะเป็นแบบนี้...
แน่นอน...เขาไม่เห็นด้วยกับแนวคิดนี้


“มลดีใจนะคะที่ได้เจอพี่อีกครั้ง...และดีใจที่ได้เห็นความฝันของพี่เป็นความจริง...”
“หึ...ขอบคุณนะครับ แต่...มันก็แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น มันยังไม่ถึงที่สุดหรอก”


“ถ้าคุณสบายใจแล้วก็เชิญกลับไปเสียเถิดครับ...ผมสบายดี คุณไม่มีอะไรที่ต้องเป็นห่วงแล้วล่ะครับ...”



จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ...


“หาเจอแล้วที่รัก...แอบมาหลบอยู่นี่เอง” เป็นพจน์คนรักใหม่ของมลนั่นเองที่เข้ามา พีสังเกตเห็นมือขวาของชายหนุ่มโอบเอวคอดของหญิงสาวที่เขาเคยรักไว้

ภาพจริงที่เห็นตรงหน้า มันช่างบาดตามากกว่าภาพที่เขาเจอในอินเตอร์เน็ทหลายเท่านัก

“คือ...มลไม่รู้จะไปรอพี่พจน์ที่ไหนดี อีกอย่างมลคอแห้งอยากดื่มอะไรเย็นๆเสียหน่อยด้วย เลยแวะมาที่ร้านนี้ค่ะ”
“เหรอครับ แล้วได้ดื่มอะไรหรือยังล่ะ”
“พอดีพี่พีเค้ายุ่งๆอยู่น่ะค่ะ แต่ไม่เป็นไรแล้วล่ะ พี่พจน์ทำธุระเสร็จแล้วใช่ไหมคะ เราไปกันเถอะ...”
หญิงสาวพูดพลางจูงมือชายหนุ่มก้าวออกจากร้าน...

“เดี๋ยวก่อน!!” ทุกคนหันไปที่พีเป็นตาเดียว รวมถึงชาติด้วย ที่ยืนลุ้นอยู่ไม่ให้พีทำอะไรบ้าๆออกมา

“เข้ามาที่ร้านพี่ทั้งที มลจะไม่กินอะไรหน่อยเลยเหรอ ใจร้ายไปหรือเปล่า”
จู่ๆชายหนุ่มก็เปลี่ยนท่าทีที่เฉยเมย แข็งกระด้าง มายิ้มแย้มแจ่มใส

หญิงสาวไม่เข้าใจ และคิดอยู่ในใจว่าชายหนุ่มจะมาไม้ไหนกับเธอ

“เดี๋ยวพี่ทำชาเย็นให้กินนะ คุณพจน์ดื่มอะไรซักหน่อยไหมครับ ผมเลี้ยงเอง” ชายหนุ่มพูดพลาง ยิ้มไปพลาง ขณะที่มือของเขาก็ชงชาเย็นอย่างแคล่วคล่อง
“ไม่ล่ะครับ...ขอบคุณ” ชายหนุ่มปฏิเสธข้อเสนอของพีอย่างสุภาพ ส่วนพีก็ไม่พูดอะไรต่อ ได้แต่ส่งยิ้มอีกครั้งให้กับคนทั้งคู่ และชงชาเย็นให้มลจนเสร็จ...

“เอ้าได้แล้ว...ลองชิมดูก่อนได้เลยจ๊ะ...” พียื่นแก้วชาเย็นให้หญิงสาว แต่เธอยังคงยืนนิ่ง เหมือนกับครุ่นคิดอะไรอยู่

“เอ้า...รับไปสิมล ไม่ต้องกลัวว่าจะต้องจ่ายตังค์หรอกนะ บอกแล้วว่าพี่จะเลี้ยงไง...”
“ขะ...ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวรับแก้วมาจากชายหนุ่มอย่างกล้าๆกลัวๆ

“ชิมสิ...อร่อยไหม”
“ค่ะ...” หญิงสาวค่อยหยิบหลอดขึ้นมาดูดชาเย็นในแก้ว เธอหลับตารอรับความขมที่จะตามมา เหมือนกับชาเย็นแก้วเมื่อวาน แต่...

หญิงสาวลืมตาขึ้น พร้อมกับมองไปที่พี

ชายหนุ่มเจ้าของร้านยิ้ม... “ว่าไง อร่อยถูกใจไหมเรา...”
“ค่ะ...อร่อยที่สุดเลยค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมกับเผยยิ้มออกมาอย่างถูกใจในรสชาติ




“ถ้าอย่างนั้น พวกเราขอตัวนะครับ คุณพี”
“ครับผม...โชคดีครับ แล้วถ้าว่างๆ ก็อย่าลืมแวะมาอุดหนุนด้วยนะครับ”

“ได้ครับ...เดี๋ยวผมจะช่วยบอกเพื่อนๆ ที่อยู่ที่นี่ให้มาอุดหนุนด้วย”
“โอ้โห...ยินดีเป็นอย่างยิ่งเลย ขอบคุณมากๆครับ”

“งั้นไปล่ะนะครับ...”
“มลไปแล้วนะคะพี่พี...ดูแลตัวเองด้วยนะ”

พียิ้ม... “แน่นอนครับ”


จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ...


ทั้งคู่เดินออกจากร้านไปแล้ว...ชายหนุ่มเจ้าของร้านมองตามด้วยสายตาที่พร่ามัว

“**นี้ก็เก่งเนอะ...”
“เรื่อง?”

“**ยิ้มให้คนที่ทิ้ง**ไปได้...และ**ยัง**ยิ้มให้กับคนที่แย่งแฟน**ไปได้อีก”
“เหรอ” พีตอบสั้นๆด้วยน่ำเสียงสั่นเครือ

“อืมสิ...เป็นกูนะ สงสัยคงจะกระโดดชก**ไปแล้วล่ะ”
“เออ...เค้ามีความสุขกัน มันก็ดีแล้วล่ะ...”

ชาติถอนหายใจ พร้อมกับเดินไปพลิกป้าย จาก “Open” เป็น “Close”

“**ทำอะไรของ**...”
“ก็ปิดร้านไง...**จะไปทำงานแล้ว”
“**ก็ไปทำงานของ**สิ...**มาปิดร้าน**ทำไม”
“เออน่ะ **ไปล่ะ...เต็มที่เลยนะเพื่อน อยู่คนเดียวแล้ว”


จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ...


ชาติออกไปแล้ว ทิ้งให้พีอยู่คนเดียว

“หึหึ...ไอ้ชาติ...ไอ้เวรเอ๊ยย” สิ้นเสียง พีก็ปล่อยโฮออกมาอย่างเต็มที่ และมันจะเป็นการร้องไห้เป็นครั้งสุดท้ายให้กับผู้หญิงที่ชื่อว่า ‘มล’


เขาตั้งใจไว้แบบนั้น...


Jam Tam Mai - Tattoo Colour


ตามไปอ่านตั้งแต่แก้วแรกได้ที่นี่นะครับ
ถนนสีชมพู

2008-09-07 23:52:21/ยางมะตอยสีชมพู
 


ธีร
ความเห็นที่ 1

 
  ตอบโดย ธีร   เมื่อ: 2008-09-08 00:19:14
สนุกดีครับ อุตส่าห์ลุ้น นึกว่าจะหักมุมมาแฮปปี้เอนด์ดิ้ง
แหม...น้ำตาท่วมร้านซะงั้น
 


จินนี่
ความเห็นที่ 2

 
  ตอบโดย จินนี่   เมื่อ: 2008-09-08 09:53:04
อ่านแล้ว นึกถึงเพลงรักย้อนยุคขึ้นมา....
"รักเอย จริงหรือที่ว่าหวาน หรือ ทรมาณใจคน"

ป.ล จบแบบน้ำตาท่วมร้าน เพราะแพ้ทาง...
 


คิทฯ
ความเห็นที่ 3

 
  ตอบโดย คิทฯ   เมื่อ: 2008-09-08 10:08:20
อ่านจบโดยไม่ได้ฟังเพลง...
ไม่ต้องแปลกใจเพราะคอมฯ ไม่มีลำโพง -.-a

แต่เท่าที่ดูจากชื่อเพลงก็น่าจะสอดคล้องกับเนื้อเรื่องอยู่
"จำทำไม"

นั่นสิ...ทว่าบางครั้งในหนึ่งชีวิตเรา-ในความคิดผม
ความทรงจำของอดีตที่เจ็บปวด
กลับมีความหมายมากกว่า...
ความคาดหวังของอนาคตที่แสนหวาน
 


obh;vh;o
ความเห็นที่ 4

 
  ตอบโดย obh;vh;o   เมื่อ: 2008-09-08 10:42:22
ใจร้ายว่ะ..ยัยคุณมล

แก้วสี่แล้ว..หร่อย หร่อย
 


กีรติ
ความเห็นที่ 5

 
  ตอบโดย กีรติ   เมื่อ: 2008-09-08 20:11:33
บาดใจดีแท้ เพื่อน
แก้วที่สี่แล้วรึ
วันหลังขอเป็นซีรี่กระแช่ สาโทหน่อยนะ
อยากมึน
 


'พล
ความเห็นที่ 6

 
  ตอบโดย 'พล   เมื่อ: 2008-09-08 21:30:48
Ummmmmmmmm นะ

ไม่ได้อ่านอะไรแบบนี้มานานเหมือนกันนะครับ
 


ยางมะตอยสีชมพู
ความเห็นที่ 7

 
  ตอบโดย ยางมะตอยสีชมพู   เมื่อ: 2008-09-08 22:27:17
คุณธีร - แหะๆ เข้าสู่โหมดเศร้านิดนึงนะฮะ

คุณจินนี่ - ทรมาณทั้งนายพี รวมถึงคนเขียนด้วยเลยฮะ สงสัยต้องไปขุดมาฟังซักหน่อยแล้ว

คิทฯ - ช่วงนี้พยายามลมคงามทรงจำที่เลวร้ายออกไป แต่ก็ไม่ได้คาดหวังกับอนาคตข้างหน้าเหมือนกันฮะ ก็ได้แต่เดินเตาะแตะไปเรื่อยๆล่ะเนาะ ^ ^

น้องน้อง - นี่แค่จิ๊บๆนะฮะ อิอิ ขอบคุณที่ยังคงดื่มจนถึงแก้วที่ 4 แล้วน้า ^ ^

อ้อยใจวัยรุ่น - อยากมึน! พูดจริงหรือหลอก ถ้าพูดจริงนัดหนอน ล้องคอรอเลยเพื่อน...

'พลจัง - ผมก็ไม่ได้เขียนอะไรแบบนี้มานานแล้วเหมือนกันฮะ ^ ^

ขอบคุณเพื่อนหนอนทุกคนที่ยังคงละเลียดดื่มต่อไป จนเลยเถิดถึงแก้วที่ 4 แล้วนะฮะ ช่วงนี้ผมงานเข้า (อย่างมาก นี่ก็เพิ่งกลับมาจากงานที่ขอนแก่นมา T T) คงจะเข้ามาไม่ได้บ่อยครั้งมาก แต่ก็ยังคงเปิดอ่าน และเกาะติดความเคลื่อนไหวอยู่เป็นระยะๆนะฮะ

แล้วถ้ามีโอกาสได้ขีดๆเขียนๆ อะไรอีก จะนำมาโพสให้อ่านกันนะครับผม

ขอบคุณเน้อ ^ ^
 


saranya_nok.worm
ความเห็นที่ 8

 
  ตอบโดย saranya_nok.worm   เมื่อ: 2008-09-08 22:33:25
เห็นเพื่อนหลายคนแล้วที่เลิกกับแฟนเพราะ ' ต้องเลือกคนที่ดีกว่าหรือดีที่สุด ' อืม...


ในใจมีแต่คำถามว่า...มีด้วยหรือคนที่ดีที่สุด (แต่ก็ไม่ได้บอกเพื่อนหรอกนะ) ยังไงเราก็พร้อมเป็นคนที่จะรับฟังเสมอ



แต่ถ้าให้ตัวเองเป็นคนเลือกก็คงเลือกไม่เป็นหรอก ถึงได้เป็นอิสระจากพันธะชายอยู่อย่างนี้ อิ อิ
 


ยางมะตอยสีชมพู
ความเห็นที่ 9

 
  ตอบโดย ยางมะตอยสีชมพู   เมื่อ: 2008-09-08 22:39:03
พี่นกฮะ... แหม ดีแล้วล่ะพี่ ส่วนผมนะดีที่สุดหรือไม่ ขึ้นอยู่กับที่ผมพอใจ และแน่นอน สิ่งที่ผมเป็นคงไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุดของใครหลายคน ณ ตอนนี้ เลยลอยชาย ชูหน้าชูตา ได้อย่างสบายใจ แหะๆ ^ ^
 


ต้นข้าว
ความเห็นที่ 10

 
  ตอบโดย ต้นข้าว   เมื่อ: 2008-09-09 04:15:26
สวัสดีจ๊ะไปป์

เข้ามาอ่านตั้งแต่ที่ไปป์โพสต์เมื่อคืนก่อนแล้วล่ะ แต่รู้สึกง่วงก็เลยอ่านแบบผ่าน ๆ
คืนนี้เข้ามาอ่านอีกครั้ง บรรยากาศเงียบเหงาเข้ากับเรื่องของไปป์เลยล่ะ

คนใจร้ายแบบนี้ให้ออกไปจากชีวิตได้ก็ดีนะ ที่จริงถ้าเค้ามีเหตุผลอื่น เช่น รักผู้ชายคนนั้นมากกว่า หรือผู้ชายคนนั้นดีกว่า คิดว่าพีคงจะเจ็บปวดน้อยกว่านี้นะ

ปกติละมุนซีรี่ส์ จะเป็นเรื่องราวที่อบอุ่น คราวนี้เป็นเรื่องเศร้าซะได้

จะรออ่านแก้วที่ห้านะ
 


ชริ
ความเห็นที่ 11

 
  ตอบโดย ชริ   เมื่อ: 2008-09-09 12:12:21
เข้ามาอ่านด้วยคน
 


ส้มลิ้ม
ความเห็นที่ 12

 
  ตอบโดย ส้มลิ้ม   เมื่อ: 2008-09-09 23:43:39
โอ้ มายก๊อด


...เศร้ากว่านี้มีไหมคะ???
อ่านแล้วอยากจะเอาหัวโขกคอมฯ...เฮ้อ
...เศร้า


ป.ล.นี่เป็นเม้นท์จากเซี้ยงไฮ้นะคะ คนดี
เดี๋ยวกลับไปจะเล่าให้ฟังว่าที่นี่เป็นยังไง
^_^!
 


นางงงามมิตรภาพ^_^
ความเห็นที่ 13

 
  ตอบโดย นางงงามมิตรภาพ^_^   เมื่อ: 2008-09-10 19:28:25
สวัสดีค่ะท่านยางมะตูสีชมพลอย
เนื่องจากสุขภาพและสิ่งแวดล้อมไม่อำนวยทำให้ห่างหายไป

อยากคุยกับท่านจังเลย สืบเนื่องมาจากงานดครตอินดี้ 5
เบญแวะไปหาท่านหลังจากซ้อมรับปริญญา เกือบสามทุ่ม
เข้าไปหาท่านแล้วแต่ท่านเดินไปเที่ยว ซื้องานท่านมาด้วยนะ
เอาเป็นว่าคุย8วันก็ไม่จบ
จะส่งเมลล์หาแล้วกัน


ด้วยมิตรภาพ
 




ข้อความ :
สามารถเคาะ Enter หาต้องต้องให้เว้นบรรทัด หรือใช้คำสั่ง <br>
ชื่อ :
รูปภาพ :  
ขนาดไม่เกิน 50K และต้องมีนามสกุลเป็น gif และ jpg
รหัส :   1adb5dab
ใส่รหัส :   (กรุณาใส่รหัสจากข้างบนนะครับ)