ผู้เขียน  หัวข้อ: Title: ละมุนซีรี่ส์ / แก้วที่ห้า...พบพาน
ยางมะตอยสีชมพู
Title: ละมุนซีรี่ส์ / แก้วที่ห้า...พบพาน
 เมื่อ: 2008-10-26 13:59:09 



วันนี้เป็นวันที่สองหลังจากที่เกิดเหตุโศกนาฏกรรมทางอารมณ์ของพี
ชายหนุ่มผู้หนีความเบื่อหน่าย จำเจในเมืองหลวง มาสู่ที่เมืองเชียงใหม่แห่งนี้

แต่...

เขายังคงหนีอะไรบางอย่างไม่พ้น และเขาก็เจอมันเข้าอย่างจัง เมื่อสองวันที่ผ่านมา


ชายหนุ่มยังคงนั่งซึมกระทือหลังเคาน์เตอร์บาร์ โดยมีชาตินั่งมองอยู่ทางด้านนอกของเคาน์เตอร์ด้วยท่าทีที่เบื่อหน่าย

“**รู้อะไรไหม” ชาติเริ่มต้นบทสนทนาหลังจากทนนั่งเบื่อมานาน
“รู้อะไร” พีตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา และท่าทีซังกะตาย

“ตอนนี้**ทำตัวเกะกะลูกตา**ชิบหายเลยว่ะ”
“**ทำอะไร”

“เฮ้อ...กูล่ะเบื่อไอ้พวก’ติสต์อารมณ์อ่อนไหวง่ายจริงจริ๊ง”
“**ไม่ได้’ติสต์” พีเสียงดังขึ้นหลังจากถูกชาติกล่าวหาในสิ่งที่คนรอบข้างหลายคนตั้งข้อสังเกตุเกี่ยวกับตัวเขาเอาไว้ แต่...เขาไม่เห็นด้วย


“เออ...ไอ้...ไอ้ ไม่’ติสต์ ไอ้คนธรรมดา ไอ้คนทำตัวเข้าใจง่าย”
“เออ...” น้ำเสียงของพีกลับมาเบาลงเช่นเดิม

“เฮ้อ...วันนี้วันเสาร์ **ว่า**ออกไปเที่ยวดีกว่าว่ะ เดี๋ยว**เฝ้าร้านให้”
“ไม่เอา”

“**ไปเหอะน่ะ ขืน**ยังทำตัวซึมกระทือ ซังกะตายอยู่อย่างนี้ ลูกค้าที่ไหนก็ไม่เข้าร้าน**หรอก”
“ไม่เอา เดี๋ยวร้าน**เจ๊ง **ชงกาแฟไม่อร่อย”

“**ไม่ไว้ใจ** **สอนกูมากับมือ **ยังไม่ไว้ใจ**อีกเหรอ...สภาพของ**ตอนนี้นะ ชงกาแฟยังไงก็ไม่อร่อยหรอก”
“ไม่เอา”

“เอาอย่างนี้ ถ้า**ทำมอคค่าปั่นอร่อยถูกใจ** วันนี้**จะเฝ้าร้านให้ แล้ว**อยากไปไหนก็ไป จะไปวัด ไปน้ำตก ขึ้นดงขึ้นดอย**เหวอะไรของ** ก็ไป โอเคไหม”
“ท่าทาง**อยากให้**ไสหัวออกไปจากร้านมากเลยนะ”

“เออสิ...**ว่า**น่าจะไปพักผ่อน สงบจิตสงบใจซักนิด ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนหรอก เชื่อ**...”
“งั้น ถ้า**คิดว่า**แน่จริง ทำมอคค่าปั่นอร่อยๆมาให้**แดกซักแก้วซิ...”
“ได้เลย ไม่มีปัญหาว่ะ”

จากนั้นชาติก็เริ่มลงมือทำม็อคค่าปั่นอย่างตั้งใจ...



แก้วที่ห้า...พบพาน


“ยังไงเนี่ย** กินวันนี้นะโว้ย ช้าจริงวะ แล้ว**ชงดีๆก็ได้ไม่ต้องเกร็ง ดูสิ มือสั่นเหงื่อตกเชียว ฮ่าๆ” ด้วยท่าทางเก้ๆกังๆของชาติ ทำให้พีอดหัวเราะออกมาไม่ได้

“**เงียบปากไปเลย รอเสร็จก่อน แล้ว**จะซีด...”



“หิวกาแฟแล้วโว้ย หิวกาแฟแล้วโว้ย ช้าจริงๆๆ กินวันนี้นะโว้ย” พียังคงพูดจากวนประสาทชาติอยู่เป็นระยะๆ จนกระทั่ง...

“เอ้า...เอาไป เร่งจริงเว้ย **รีบกินแล้วก็รีบๆไสหัวไปได้เลย วันนี้เจ้าของร้านคือ**ว่ะ ฮ่าๆ”
“ปากดี เดี๋ยวขอชิมก่อน” ว่าแล้วพีก็ดูดมอคค่าปั่นฝีมือชาติเข้าไปอึกใหญ่

สายตาของมือใหม่หัดชงอย่างชาติกำลังจ้องมองพีตาไม่กระพริบ จริงๆแล้วเขาไม่มีความมั่นใจเลยซักนิดในการชงกาแฟให้อร่อย เขากำลังลุ้นคำตอบและท่าทีของพีหลังจากดื่มมอคค่าปั่นอย่างใจจดใจจ่อ

“ชาติ...”
“ว่าไง อร่อย**ๆเลยใช่มะ”
“**ชงอย่างนี้**ปิดร้านไปเลยดีกว่า...”

ประโยคนี้ของพีทำให้ชาติเงียบไป

“แล้ว**ไปเปิดร้านใหม่แข่งกับ**เลย เฮ้ย...อร่อยว่ะ ถึงจะหวานไปหน่อย แต่ก็กลมกล่อมดีใช้ได้ ผ่านๆ”
“โอ้โห...**พูดซะ**แป้วไปเลย... งั้นก็ไสหัวไปได้แล้ว วันนี้กูดูร้านให้**เอง”
“ไม่เอา”

“อะไรของ**อีกเนี่ย ผิดสัญญานี่หว่า”
“ก็**บอกจะดูร้าน**อย่างเดียว ใครเค้าจะให้ดูเฉยๆวะ ไม่คิดจะปัดกวาดเช็ดถู ดูแลร้านเลยหรือไง จะดูอย่างเดียว”
“นี่คือมุขของ**ใช่มะ ขอ**หาถุงหน่อยนะ จะใส่มุข**ไปขำที่บ้าน **! ไปได้แล้ว รีบไปไกลๆเลย**”
“เออๆ ขอบใจมากว่ะ งั้นฝากด้วยแล้วกัน”
“เออ ไม่ต้องห่วง อย่างมากก็แค่เจ๊ง ฮ่าๆ”

พีไม่พูดโต้ตอบอะไรอีก เขาได้แต่ยิ้ม และเดินออกมาจากร้านไป
“ดีเหมือนกัน ขอออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างซักวันเถอะ” ชายหนุ่มบอกกับตัวเองในใจ





สถานที่แรกที่เขานึกถึงก็คือ สวนสัตว์เชียงใหม่ เขาคิดว่ามันเป็นสถานที่ที่ทำให้เขารู้สึกหย่อนใจ และอยู่ในที่แบบนั้นได้ทั้งวัน ชายหนุ่มไม่รอช้า เขาตัดสินใจโบกสองแถว เดินทางไปทันที


บนรถสองแถว...พีสังเกตุเห็นหญิงสาวคนหนึ่ง เขาไม่อาจเห็นใบหน้าของหญิงสาวได้ชัดเจนนัก เนื่องเพราะว่าเธอสวมหมวกและนั่งก้มหน้าอยู่ พีคาดว่าเธอคงเหนื่อยกับการเดินทางจนผล็อยหลับไป


รถสองแถวยังคงวิ่งต่อไปด้วยความเร็วคงที่ พีเงยหน้ารับสายลมที่พัดผ่านเข้ามาอย่างสบายใจ แม้จะเป็นในตัวเมือง แต่เขาก็ยังเห็นภูเขาสูงและท้องฟ้ากว้างได้มากพอเท่าที่หัวใจของเขาต้องการ

ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังเพลิดเพลินกับธรรมชาติทั้งสองข้างทางอยู่ คนขับรถสองแถวที่เขานั่งมาก็เหยียบเบรกอย่างกระทันหัน...


โครม!!


เสียงที่เกิดขึ้นนั้นหาใช่เสียงจากอุบัติเหตุ แต่เป็นเสียงล้มของหญิงสาวที่ตอนนี้ลงไปนอนกับพื้นของรถสองแถวต่างหาก...

พีไม่ร้อช้า รีบเข้าไปพยุงตัวหญิงสาวให้ลุกขึ้นทันที แว่บวินาทีที่เขาช่วยเธออยู่นั้น เขาเห็นสายตาของหญิงสาวมองค้อนเขาเสียจนตาเขียวเชียวล่ะ...

พีนึกขันอยู่ในใจ เธอคงโกรธ...เพราะในช่วงที่เธอกระเด็นไปชนกับด้านหน้าของรถสองแถว เขาเผลอหัวเราะออกมาด้วยเสียงอันดังอยู่พอสมควร

“เอ่อ...เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” พีกลั้นหัวเราะและพยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด
“ไม่เป็นไรค่ะ แค่เจ็บใจนิดหน่อย”

เขารู้ว่าคำพูดของหญิงสาวหมายความถึงอะไร เขาไม่พูดตอบได้แต่ส่งยิ้มให้แล้วกลับไปนั่งที่ตามเดิม


รถสองแถวยังคงวิ่งต่อไปด้วยความเร็วคงที่


พีลอบมองไปทางหญิงสาวที่เงยหน้าขึ้นมาแล้ว
สายตาของเธอกำลังชื่นชมกับทิวทัศน์ทั้งสองข้างทางสลับกับดูแผนที่เมืองเชียงใหม่เป็นระยะ

เธอคงมาที่เชียงใหม่เป็นครั้งแรกในชีวิต...และยังมาคนเดียวเสียด้วย

ชายหนุ่มนึกสงสัยและอยากพูดคุยกับหญิงสาวว่าเหตุใดเธอถึงได้มาเที่ยวเชียงใหม่คนเดียว จะเป็นเหมือนครั้งที่เขาไปเที่ยวที่อำเภอปายคนเดียวเหตุเพราะอยากหลบหนีจากสังคมวุ่นวายหรือเปล่า

หรือ...อย่างน้อย เขาขอเพียงได้เอ่ยคำขอโทษกับหญิงสาวที่เขาทำเสียมารยาทไปเมื่อครู่ก็ยังดี...

เมื่อคิดได้อย่างนั้น พีจึงรวบรวมความกล้าเริ่มต้นบทสนทนากับเธอ...
“ขอโทษนะครับ เอ่อ...มาคนเดียวหรือครับ”

หญิงสาวละสายตาจากวิวทิวทัศน์ข้างทางหันมามองหน้าชายหนุ่ม ก่อนหันซ้ายหันขวาเพื่อสำรวจรอบๆตัวเองจนมั่นใจว่า ไม่มีใครนั่งอยู่ข้างๆ ...บนรถสองแถวคันนี้ มีเพียงเขากับเธอแค่สองคน...

“ก็เท่าที่คุณเห็นนั่นแหล่ะค่ะ...”

พีคิดในใจ “**ใช่เล่นนะ แม่คนนี้”
“นั่นสิเนอะ ผมไม่น่าถามเลย ก็เห็นๆอยู่...”
“นั่นสิเนอะ...คะ”

“อืม...**ใช้ได้” ชายหนุ่มคิดในใจ ก่อนจะพูดต่อ

“เมื่อกี้ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ”
“เรื่องอะไรคะ...”
“เอ่อ...ที่ผมเผลอหัวเราะคุณไปน่ะครับ”
“ช่างมันเถอะค่ะ มันคงน่าตลกจริงๆล่ะมั้ง”
“แหะๆ ไม่ตลกหรอกครับ ท่าออกจะสวย”
“คุณ…!!”

“พีครับ...”
“ฉันไม่ได้ถามชื่อคุณ แต่...เฮ้อ ช่างมันเถอะ”
“ผมชื่อพีครับ...”
“ค่ารู้แล้วค่า...อืม ฉันพิมพ์ค่ะ”
“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ...”
“อืม...ยินดีก็ได้ค่ะ” หญิงสาวยังคงสนทนากับพีด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“คุณกำลังจะไปไหนหรือครับ...” พีถามต่อ
“ก็...ไปเรื่อยๆ”
“ขอโทษ...คุณอกหักมาหรือเปล่า?”
“เปล่า...”
“คุณเบื่อสังคมในกรุงเทพฯ”
“เปล่า...”
“ไม่ได้หนีใครมา”
“ไม่ใช่! ฉันก็แค่อยากอยู่คนเดียว”

เหมือนชายหนุ่มเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าได้ลุกล้ำความเป็นส่วนตัวของหญิงสาวมากเกินไป
“ขอโทษนะครับ ผมแค่อยากชวนคุณคุย เห็นนั่งเหงาๆอยู่คนเดียว”


ไม่มีคำตอบใดๆจากหญิงสาว สายตาของเธอจับจ้องอยู่แต่กับวิวข้างทาง และทิ้งให้พีต้องนั่งอยู่ด้วยความอึดอัด


พียังคงทนอยู่เป็นเวลานานพอสมควรในความคิดของเขา จนกระทั่ง...
รถสองแถววิ่งเข้าใกล้สถานที่มุ่งหมายของเขาเต็มที



“เดี๋ยวผมลงข้างหน้าแล้วล่ะครับ ขอให้โชคดีนะครับ...”
เขาบอกกับหญิงสาวเป็นเชิงอำลา ก่อนจะลุกขึ้นไปกดกริ่งเพื่อส่งสัญญาณให้รถจอด...




รถสองแถวหยุดลง พีก้าวเดินลงจากรถพร้อมกับจ่ายค่าโดยสาร
หากแต่เขาแปลกใจ เมื่อเธอคนนั้นก้าวลงมาจากรถด้วย...


“ฉันอยากดูหมีแพนด้า” นั่นคือคำพูดของเธอ ก่อนที่จะเดินนำเขา เข้าไปในสวนสัตว์...


ชายหนุ่มยิ้ม...เขามั่นใจว่า อย่างน้อยวันนี้เขาจะได้เพื่อนใหม่เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน





Like - Tattoo Colour


สำใครยังไม่เคยอ่านตอนแรก ก็...ตามไปอ่านที่บล๊อคผมได้นะฮะ ทางเดินของยางมะตอยสีชมพู

หรือถ้าในบ้านหนอนแห่งนี้ก็
แก้วที่หนึ่ง

แก้วที่สอง

แก้วที่สาม

แก้วที่สี่

อิอิ ขอบคุณมากฮะ และจากนี้ไปคงหายหัวไปอีกหลายวันอ่ะฮะ เพราะผมต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัด อย่างน้อยก็ซักอาทิตย์นึง...อย่างไรก็ตาม ผมอาจจะแว่บๆ เข้ามาเยี่ยมบ้างนะฮะ ^ ^

2008-10-26 13:59:09/ยางมะตอยสีชมพู
 


ยางมะตอยสีชมพู
ความเห็นที่ 1

 
  ตอบโดย ยางมะตอยสีชมพู   เมื่อ: 2008-10-26 14:00:27
หวายลืมไปเลย ว่ามีหลายคำโดนเซ็นเซอร์ ก็ขออภัยไว้ด้วยฮะ


แหะๆ
 


ธีร
ความเห็นที่ 2

 
  ตอบโดย ธีร   เมื่อ: 2008-10-26 14:12:22
เอ่อ...คุณยางครับ มีคำหนึ่งไม่โดนเซ็นเซอร์ แต่น่าหวาดเสียวมาก

เหมือนชายหนุ่มเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าได้ลุกล้ำความเป็นส่วนตัวของหญิงสาวมากเกินไป

"รุก" ครับ แหม...ลุกล้ำ หวาดเสียวๆ
 


รินราตรี(saturn)
ความเห็นที่ 3

 
  ตอบโดย รินราตรี(saturn)   เมื่อ: 2008-10-26 16:28:34
พี่ไปป์จ้า...กาแฟน่ากินมากมายเลยนะ
ขอแก้วนึงได้ไหม หุหุ

กุ้งยังไม่ได้อ่านตอนก่อนหน้านี้เลยคะ เพิ่งได้อ่านอันนี้อันแรก
ยังไง เดียวจะตามไปอ่านแล้วกันนะคะ ^^

อย่างที่พี่ว่า ภาษาพี่ไม่งามหยดย้อย แต่ลื่นไหลดีนะคะ


เดินทางปลอดภัยนะ พี่ท่าน*U*
 


ใหม่
ความเห็นที่ 4

 
  ตอบโดย ใหม่   เมื่อ: 2008-10-27 17:26:37
ชอบๆ สนุกมากค่ะ

พี่คะ ขอแก้วที่หกค่ะ!
ไม่ได้หมายถึงกาแฟที่อดีตเคยอยู่ในแก้วนะคะ แต่หมายถึงตอนต่อไป
แต่ถามันหกจริงๆ ก็จะตามไปกินแก้วก่อนๆแล้วกันนะคะ

เดินทางโดยสวัสดิภาพค่ะ
 


ต้นข้าว
ความเห็นที่ 5

 
  ตอบโดย ต้นข้าว   เมื่อ: 2008-10-27 17:41:42
น่าอิจฉาพีจังนะ เพราะไม่ว่าจะไปเที่ยวที่ไหน ดวงชะตาก็พาให้พบพานเพื่อนใหม่ตลอด

แล้วทุกครั้งก็เป็นเพื่อนผู้หญิงซะด้วย
 




ข้อความ :
สามารถเคาะ Enter หาต้องต้องให้เว้นบรรทัด หรือใช้คำสั่ง <br>
ชื่อ :
รูปภาพ :  
ขนาดไม่เกิน 50K และต้องมีนามสกุลเป็น gif และ jpg
รหัส :   25c18ea
ใส่รหัส :   (กรุณาใส่รหัสจากข้างบนนะครับ)