ผู้เขียน  หัวข้อ: Title: ละมุนซีรี่ส์ / แก้วที่หก...ความรู้สึกของลาเต้
ยางมะตอยสีชมพู
Title: ละมุนซีรี่ส์ / แก้วที่หก...ความรู้สึกของลาเต้
 เมื่อ: 2009-01-11 21:31:56 
ละมุนซีรีส์

หากว่า...การเดินทางของชีวิต คือการได้ทำตามความฝันให้เป็นความจริง
การเดินทางของพี...ชายหนุ่มนักฝัน ก็น่าจะพ่วงเรื่องของมิตรภาพเข้าไปด้วย

ใช่...เขาได้พบเจอกับมิตรภาพมากมายตลอดการเดินทางของเขา
และก็ไม่น่าเชื่ออีกเช่นกันว่า กระทั่งการที่เขาออกมาจากร้านคอฟฟี่เลิฟเวอร์เพื่อสงบจิตใจในระยะเวลาสั้นๆ เขาจะพบเจอกับมิตรภาพระหว่างทางอีกเช่นกัน...



แก้วที่หก...ความรู้สึกของลาเต้




พีใช้เวลาในสวนสัตว์เชียงใหม่อยู่กับหญิงสาว
ที่เพิ่งพบเจอกันบนรถสองแถวที่มีชื่อว่า “พิมพ์” ทั้งวัน
เขารู้สึกแปลกใจ และแอบดีใจเล็กน้อย
เมื่อหญิงสาวตัดสินใจลงมาจากรถสองแถว เพื่อเข้ามาที่สวนสัตว์ฯ กับเขา

ชายหนุ่มอมยิ้ม เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงเช้าที่เขาได้เจอกับเธอ

.................................................................................................

“ขอบอกไว้ก่อนว่าฉันอยากมาดูหมีแพนด้า ไม่ได้อยากมากับคุณ”
“อ้าว...ก็เรื่องของคุณสิครับ ผมยังไม่ได้ว่าอะไรเลย” พีตอบกลับไปพร้อมกับอมยิ้มเล็กน้อย
เขารู้ว่า หญิงสาวรู้สึกเสียฟอร์มจึงได้พูดไปอย่างนั้น

“แต่ในฐานะที่คุณเป็นเจ้าบ้านและเพื่อเป็นการไถ่โทษ
คุณต้องพาฉันเที่ยวที่นี่ และก็เป็นตากล้องให้ฉันด้วย”
“อ้าว...ไถ่โทษเรื่องอะไรครับ ผมยังไม่ได้ทำอะไรคุณเลย ซักนิดเดียว”
“ใครว่า...ที่คุณหัวเราะเยาะฉันบนรถสองแถวไง”
“ก็มันตลกจริงๆนี่...อีกอย่างท่าคุณออกจะสวย”
“คุณ! นอกจากจะหน้าตาไม่ดีแล้ว ยังทำตัวไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลยนะ”
“โห...พูดงี้ ไม่มีสุภาพสตรีคนไหนเค้าปากจัดเหมือนคุณหรอกนะครับ”
“นี่นาย!...” หญิงสาวหยุดเดิน พร้อมกับหันไปประจันหน้ากับชายหนุ่ม

“เอาเถอะๆ ผมพร้อมบริการคุณอยู่แล้วน่าในฐานะเจ้าบ้านที่ดี โอเคไหม?”
“ถ้าลำบากนักก็ไม่ต้อง...ฉันเดินเองคนเดียวก็ได้”
“โอ้โห...ขี้งอนเสียด้วย งั้นผมขอโทษนะครับ ผมก็แค่อยากแหย่คุณเล่นน่ะ...”

.................................................................................................


“ยิ้มอะไร...” หญิงสาวถามพีด้วยความสงสัย เมื่อเธอเห็นเขายิ้ม พร้อมกับชำเลืองมองมาที่เธอ
“เปล่ายิ้ม...” พีตอบ
“คุณยิ้ม ที่สำคัญคุณมองมาที่ฉันด้วย”
“เอ๋า...ยังไงเนี่ยคุณ ยิ้มก็ไม่ได้เหรอเนี่ย”

“คุณกำลังคิดพิเรนทร์กับฉัน”
“คิดมากไปหรือเปล่าคุณ”
“คุณคิดน้อยไปต่างหาก...”
“อ้าว...คุณนี่นะ ความน่ารักของคุณนี่ดูน้อยลงไปทันตาเห็นเลย เมื่อเจอปากคุณเข้าไป”
อย่างไม่ทันที่หญิงสาวจะขยับปากต่อว่า พีก็ชิงตัดบทไปเสียก่อน
“ถึงแล้วๆ ร้านผมอยู่ข้างหน้านี่แหล่ะ ลงกันเถอะ”
ชายหนุ่มพูดจบก็ลุกไปกดกริ่งเพื่อเป็นสัญญาณให้รถสองแถวจอด

“เพื่อเป็นการขอบคุณที่ผมพาคุณเที่ยว พร้อมกับถ่ายรูปให้คุณทั้งวัน
เดี๋ยวผมจะเลี้ยงกาแฟอร่อยๆ ที่ร้านเป็นการตอบแทนคุณแล้วกันนะ”
“คุณกำลังประชดฉัน”
“ปิ๊งป่อง ถูกต้อง...หัวไวเกินคาดนะคุณ”
“นี่...”
“เชิญคร๊าบบบบ ถึงแล้ว คอฟฟี่เลิฟเวอร์ ดินแดนของคนรักกาแฟ”
เป็นครั้งที่สองที่พีชิงตัดบทก่อนที่หญิงสาวจะขยับปากเพื่อต่อปากต่อคำกับเขา
เขารู้สึกดีใจคล้ายกับว่าตัวเองเป็นผู้ชนะ ขณะที่หญิงสาวเดินเข้าร้านด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ

จิ๊บ...จิ๊บ...จิ๊บ จิ๊บ...จิ๊บ...จิ๊บ

“ค๊อฟฟี่เลิฟเวอร์สวัส...” ชาติกล่าวทักทายลูกค้าสาวได้อย่างไม่เต็มประโยคเพราะว่าเขาเห็นพี...เป็นคนที่พาเธอเข้ามาในร้าน พร้อมกับส่งสายตาทะเล้นเป็นเชิงถามถึงหญิงสาวที่พีพาเข้ามา

พีอมยิ้มเล็กน้อย แต่ทำเป็นไม่สนใจ

“ไม่ทราบว่าจะรับอะไรดีครับ...”
“อืม...กาแฟร้านนายอร่อยจริงๆเหรอ” หญิงสาวถามกลับ
“อร่อยไม่อร่อยก็สังเกตุจากจำนวนคนที่นั่งในร้านนะครับคุณ”
หญิงสาวกวาดตามองคนในร้าน “สงสัยคงจะอร่อยจริงๆ ในร้านไม่มีใครซักคน” พูดแล้วเธอก็หัวเราะคิก...

พีเงยหน้า กวาดสายตามองลูกค้าในร้าน...ว่างเปล่าจริงๆ
เขาเผลอโอ้อวดออกไป โดยที่ไม่ได้มองลูกค้าในร้านก่อน

“เอาเป็นว่า...ฉันขอลองของก็แล้วกัน ขอลาเต้ร้อนนะ...”
“รอซักครู่นะครับ...คุณผู้หญิง” พีพูดจบก็รีบเดินมาที่เคาน์เตอร์ทันที


“ทำไมวันนี้ไม่มีลูกค้าเลยวะ...” พีเข้าไปกระซิบถามชาติ พร้อมกับลงมือทำลาเต้ร้อน
“ผู้หญิงคนนั้นใครวะ น่ารักใช่ย่อยนี่หว่า...มึ-งไปกิ๊บมาเหรอ” ชาติไม่ตอบแต่ถามกลับ
“กิ๊บเชี่ยไรล่ะ...ขายดีหรือเปล่าวันนี้...”
“มึ-งไปเจอที่ไหนมาวะ”
“เฮ้ย...มึ-งตอบ-**-มาก่อนได้ไหมเนี่ย...”
“ไรว้า อุตส่าห์ไปกิ๊บสาวได้ มา’รมณ์เสียกับเพื่อนทำไมเนี่ย”
“-**-ไม่ได้กิ๊บมาเว้ยย...แค่คนรู้จักผ่านมาเฉยๆ เลยพามา”
“เอ๊าะ...เหรอพ่อฟิล์ม รัฐภูมิ...” ชาติรับคำด้วยน้ำเสียงที่ไม่อยากจะเชื่อพีเท่าไหร่นัก
“เออน่ะ...มึ-งอย่าเพิ่งมาเซ้าซี้-**-ตอนนี้...เดี๋ยวไว้ค่อยเล่าให้ฟังทีหลังแล้วกัน”
พูดจบ พีก็ยกลาเต้ร้อนไปเสิร์ฟหญิงสาวทันที


หญิงสาวจ้องมองลาเต้ร้อนอยู่เนิ่นนานโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยิบขึ้นมาดื่ม ทำให้พีเกิดความสงสัย...“ทำไมไม่ลองชิมดูล่ะครับ...”

“อืม...ฉันกำลังสงสัยว่า คุณทำลาเต้ร้อนประเภทนี้มาให้ฉันดื่มได้อย่างไร”
“เอ๋...”

“คือ...ขอโทษนะ แต่ฉันค่อนข้างผิดหวังนิดหน่อย กับกาแฟลาเต้ของคุณ”
“คุณยังไม่ได้ดื่มเลยนะ...” พีแย้งหญิงสาวขึ้นมา

“ก็ใช่...แต่ฉันสังเกตุจากร้านคุณ ท่าทางของคุณ ฉันว่าคุณน่าจะเป็นคนทำงานศิลปะ
แต่กาแฟลาเต้ของคุณที่อยู่ข้างหน้าฉันตอนนี้ มันไม่มีคำว่าศิลปะในถ้วยกาแฟนี้เลย...”
“ผมไม่เข้าใจ...”
“ฉันกำลังหมายถึง “Latte Art” กาแฟของคุณมีแต่ฟองนมราดๆไว้ ไม่มีการตกแต่งฟองนมใดๆ เลย มันไม่มีความน่าตื่นเต้นและ น่าค้นหา”
“แล้วคุณจะไปค้นหาอะไรกับกาแฟล่ะครับ...”

“เฮ้อ...นี่คุณเปิดร้านกาแฟ โดยที่คุณไม่รู้จัก ลาเต้อาร์ตเนี่ยนะ”
ชายหนุ่มนิ่งเงียบ ไม่เข้าใจในสิ่งที่หญิงสาวพูด

“จริงอยู่ที่คุณอาจจะคิดว่า คนดื่มกาแฟ เดินเข้าร้านคุณมาเพียงเพื่อที่จะชื่นชมในความหอมจากกลิ่นของกาแฟ และรสชาติที่คุณปรุงแต่งขึ้นมา แต่คุณอย่าลืมว่า ศิลปะบนถ้วยกาแฟก็ทำให้ผู้ดื่มมีความสุขเหมือนกัน...”

“คุณกำลังบอกว่า ผมขาดความพิถีพิถัน”
“คุณไม่ได้ขาดความพิถีพิถัน เพียงแต่คุณไม่เข้าใจ
และคุณกำลังทำลายความรู้สึกของลาเต้...”

“ผมเพียงแต่คิดว่า...หน้าตาไม่สำคัญเท่ากับรสชาติ...” พีพูดเสียงอ่อย
“แต่บางที หน้าตาก็สรรค์สร้างความรู้สึกดีๆ ให้กับผู้พบเห็นเหมือนกันนะ”

“แต่ช่างเถอะ...ฉันอาจจะจริงจังเกินไปก็ได้”
หญิงสาวสรุปพร้อมกับยกาแฟลาเต้เจ้าปัญหาขึ้นจิบ

“เป็นอย่างไรบ้างครับ สำหรับลาเต้ที่ไร้ศิลปะ”
พีจ้องมองหญิงสาว พร้อมกับลุ้นคำตอบของเธอ
“อืม...ใช้ได้ แต่มันก็ไม่ได้แตกต่างจากร้านอื่นๆ มากมายนักหรอก”

คำตอบนี้ทำให้พีนิ่งไป...เปล่าเขาไม่ได้รู้สึกเสียหน้า หากแต่เขา...รู้สึกผิด
เขารู้สึกผิดที่เขาชิงทำตามความรู้สึกของเขาเร็วเกินไป โดยขาดความเข้าใจอย่างถ่องแท้
จนทำให้ใครบางคนรู้สึกไม่ดีต่อกาแฟที่เขาชง

“ทำไมคุณถึงเปิดร้านกาแฟ...” จู่ๆ หญิงสาวก็ถามพีขึ้นมา

ชายหนุ่มนิ่งคิด ก่อนตอบว่า
“มันอาจจะเป็นคำตอบที่ไม่ถูกใจคุณเสียเท่าไหร่หรอกครับ
แต่...ผมเป็นคนชอบดื่มกาแฟ และก็ฝันอยากจะมีร้านกาแฟของตัวเอง
พร้อมกับการได้ทำงานออกแบบเล็กๆ น้อยๆ ชนิดที่ว่าพออยู่ได้
แต่ผมก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ และยอมรับว่าผมไม่เข้าใจในเรื่องที่คุณพูดมาเท่าไหร่นักหรอก
ผมก็แค่...ทำตามความรู้สึกของผม”

“ทำตามความรู้สึกอย่างนั้นหรือ...” หญิงสาวทวนคำพูด
“ครับ...แค่ความรู้สึกเท่านั้น”
“หึ...ฉันเข้าใจคุณนะ ไอ้ความรู้สึกที่เรียกว่าอยากทำน่ะมันเป็นอย่างไร
ฉันเองก็อยากจะทำอะไรตามความรู้สึกของตัวเองบ้างจัง...”
“คุณทำได้นะ...”
“ไม่ได้หรอก...คุณยังไม่รู้จักฉันดีพอ...
มันมีอะไรบางอย่างที่ครอบงำฉันไม่ให้ทำได้อย่างใจต้องการอยู่”
“อะไรบางอย่าง?”
“ใช่...อะไรบางอย่าง...”
พูดจบหญิงสาวก็ยกลาเต้ขึ้นจิบอีกครั้ง พร้อมกับเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

จิ๊บ...จิ๊บ...จิ๊บ จิ๊บ...จิ๊บ...จิ๊บ

“ลูกค้าเข้าร้านแล้ว...ผมขอตัวซักครู่นะครับ”
ว่าแล้ว พีก็รีบเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อรับออเดอร์จากลูกค้าสาวสองคน

...

“คุณพิมพ์ครับ...”
หญิงสาวกำลังอยู่ในห้วงของตัวเอง เมื่อได้ยินเสียงของพี เธอจึงตกใจเล็กน้อย
และรีบหันหน้าไปทางชายหนุ่มอย่างลืมตัว “ค่ะ...คะ มีอะไรเหรอคุณ”

“คือ...ลูกค้าของผมเขาสั่งลาเต้ร้อนสองแก้วน่ะครับ”
“แล้วคุณมาบอกฉันทำไม”
“บอกตรงๆ นะครับ เมื่อกี้ผมรู้สึกผิดน่าดูเลยล่ะ”
“เรื่อง?”
“ที่ผมไม่เข้าใจความรู้สึกของลาเต้”
“ก็ดีแล้วล่ะค่ะ...คุณจะได้พยายามทำความเข้าใจกับมัน และทำให้ดีขึ้น”
“นั่นคือสิ่งที่ผมต้องเรียนรู้ต่อไปครับ แต่ตอนนี้ผมคงต้องอาศัยผู้เชี่ยวชาญ...”
“หา...”

“คุณอยากลองทำดูไหมครับ ไอ้ลาเต้อาร์ตที่ว่า...”
หญิงสาวมองพีด้วยสายตาแห่งความประหลาดใจ

“คุณรู้หรือไงว่าฉันทำเป็น”
“อืม...ไม่รู้หรอกครับ แต่คนที่ดูจะเข้าใจความรู้สึกของลาเต้ได้ดีที่สุดในร้านนี้...น่าจะเป็นคุณ...”
“ฉันแค่เคยเรียน...แต่ไม่เคยทำให้ใครดื่มจริงๆ เสียที”
“ถ้าอย่างนั้นผมว่า...น่าจะได้เวลาลองของจริงแล้วนะครับ...บาริสต้า”

หญิงสาวตาเป็นประกายกับคำชักชวนของพี แต่เธอยังมีท่าทีลังเลอยู่...

“ผมคิดว่า...ที่นี่ ไม่น่าจะมีอะไรที่ครอบงำคุณอยู่หรอกนะครับ...”
ชายหนุ่มพูด พร้อมกับเผยรอยยิ้มเล็กน้อย

“จริงๆ น้า...ถ้าคุณตกงานขึ้นมาฉันไม่รับผิดชอบหรอกนะ...คุณบาริสต้าฝึกหัด”
“โอ้โห...พูดอย่างนี้ ผมจะบอกอะไรคุณได้ นอกจากคำว่า...ยินดีครับ บาริสต้าใหญ่...”

ชายหนุ่มยิ้ม...หญิงสาวยิ้ม

การทำตามความรู้สึกโดยปราศจากความเข้าใจ
อาจจะไม่ดีพอเท่ากับ การทำอะไรด้วยความเข้าใจ และเข้าถึงอย่างถ่องแท้
แต่...จะมีประโยชน์อะไร หากไม่ได้นำความเข้าใจที่ว่านั้น...มาใช้จริง

ในขณะที่หญิงสาวลงมือทำลาเต้อาร์ต ชายหนุ่มก็คิดขึ้นมาได้...

เขายังคงต้องการทำอะไรตามความรู้สึกของเขาอยู่เช่นเดิม และเขามั่นใจว่า
หากเรารู้สึกรักอะไร และลงมือตั้งใจทำมันอย่างจริงจัง...
ความเข้าใจที่ว่านั่น...จะตามมาเอง


ครับ...หลังจากดองตอนที่ 6 มานานมากๆ ตามสันดานของผม ก็ได้ฤกษ์อีกครั้งสำหรับหนุ่มพีนะฮะ แฮ่ๆ อ้อ สำหรับใครที่ยังไม่ได้อ่านตอนที่แล้ว หรือไม่เคยอ่านเลย ก็ลองเข้าไปตามลิงค์ที่ผมทำไว้เชิญชวนนะฮะ

แก้วที่หนึ่ง...จุดเริ่มต้นของความหอม

แก้วที่สอง...กาแฟดำ

แก้วที่สาม...ความหวานของโกโก้

แก้วที่สี่...หวน

แก้วที่ห้า...พบพาน

หรือหากอ่านในนี้แล้ว ไม่รู้เรื่องเพราะโดนเซ็นเซอร์เยอะเหลือเกิน จะไปที่บ้านหลังที่สองของผมด้วยก็ไม่ว่ากันฮะ...ก็ที่นี่เลย ทางเดินของยางมะตอยสีชมพู

ขอบคุณมากครับผม ^ ^



กาแฟ - playground

2009-01-11 21:31:56/ยางมะตอยสีชมพู
 


ยางมะตอยสีชมพู
ความเห็นที่ 1

 
  ตอบโดย ยางมะตอยสีชมพู   เมื่อ: 2009-01-11 21:42:14
หวายลิงค์ที่บ้านผมมันผิดฮะ ขออีกทีเนาะ

ทางเดินของยางมะตอยสีชมพู

แหะๆ
 


รินราตรี(saturn)
ความเห็นที่ 2

 
  ตอบโดย รินราตรี(saturn)   เมื่อ: 2009-01-11 21:42:32
พี่ไปป์ แวะมาอ่านต่อจากคราวที่แล้วคะ
สองคู่นี้ น่ารักดีนะ


ชอบประโยคนี้คะ -->
“ผมเพียงแต่คิดว่า...หน้าตาไม่สำคัญเท่ากับรสชาติ...” พีพูดเสียงอ่อย
“แต่บางที หน้าตาก็สรรค์สร้างความรู้สึกดีๆ ให้กับผู้พบเห็นเหมือนกันนะ”



แล้วจะตามมาอ่านต่อ :)


ปล. ไอ้ จิ๊บ...จิ๊บ...จิ๊บ จิ๊บ...จิ๊บ...จิ๊บ นี่ทันคือไรอ้ะ?
 


รินราตรี(saturn)
ความเห็นที่ 3

 
  ตอบโดย รินราตรี(saturn)   เมื่อ: 2009-01-11 21:44:05
* ขอแก้คำผิดนะคะ -นี่มันคืออะไรอ้ะ?
 


ยางมะตอยสีชมพู
ความเห็นที่ 4

 
  ตอบโดย ยางมะตอยสีชมพู   เมื่อ: 2009-01-11 21:50:53
ไอ้ จิ๊บ...จิ๊บ...จิ๊บ จิ๊บ...จิ๊บ...จิ๊บ ที่ว่านั่นมันคือเสียงเซ็นเซอร์นกร้อง
ที่นายพีเขาชื่นชอบ จนเอามาติดที่ร้านเพื่อให้รู้ว่า ลูกค้าเดินเข้าร้านมาแล้วอ่ะครับ

ที่มาก็มาจาก "แก้วที่สอง" นะฮะ...

^ ^


ขอบคุณที่เข้ามาอ่านต่อครับ
 


ธีร
ความเห็นที่ 5

 
  ตอบโดย ธีร   เมื่อ: 2009-01-11 21:52:18
ผมชอบลาเต้ตอนนี้มากกว่าตอนไหนๆเลยครับ

หอม...กลมกล่อม...ละมุนละไม
 


กีรติ
ความเห็นที่ 6

 
  ตอบโดย กีรติ   เมื่อ: 2009-01-11 21:56:49
มันเป็นกระทู้ที่แหกการเซนเซอร์ของพี่วินทร์จริงแท้

ฮิฮิ เมื่อไหร่จะเจอกันวะ
 


ยางมะตอยสีชมพู
ความเห็นที่ 7

 
  ตอบโดย ยางมะตอยสีชมพู   เมื่อ: 2009-01-11 21:58:34
คุณธีร - ขอบคุณที่ชอบครับ แหมอายจัง จริงๆแล้วตอนนี้เป็นตอนที่ผมใช้เวลาเขียนนานที่สุดเลยครับ ตอนเขียนก็สองจิตสองใจว่าจะเอาอย่างไรกับหนุ่มสาวคู่นี้ดี เขียนๆ ลบๆ เขียนๆ ลบๆ อยู่นานมากทีเดียวฮะ แม้กระทั่งตอนโพสต์ ก็ยังรู้สึกไม่มั่นใจท่าไหร่

แต่เห็นคุณธีร บอกว่าชอบ แล้ว รู้สึกดีใจ และหายเหนื่อยทีเดียวฮะ


ขอบคุณมากครับผม

^ ^
 


ยางมะตอยสีชมพู
ความเห็นที่ 8

 
  ตอบโดย ยางมะตอยสีชมพู   เมื่อ: 2009-01-11 22:00:46
โอ้...อ้อยใจเพื่อนเลิฟ...จะบอกว่า มรึงก็นัดกรูมาดิวะ

ตอนนี้ออฟฟิศกรูยกเลิกการทำโอ คาดว่าคงมีเวลามาเจอมรึงได้บ่อยขึ้น

555+ อยากกินหมูกะทะอีกว่ะ

อ้อ ส่วนเรื่องการแหกกฎ
กรูทำมันมาบ่อยจนเป็นสันดานแล้วอ่ะ อิอิ
 


รินราตรี(saturn)
ความเห็นที่ 9

 
  ตอบโดย รินราตรี(saturn)   เมื่อ: 2009-01-11 22:03:57
ขอแซวหน่อยนะ พี่ไปป์

พี่ธีร ชมนิดเดียว ทำเขินอายเลยนะ

โหะ โหะ โหะ *O*
 


ยางมะตอยสีชมพู
ความเห็นที่ 10

 
  ตอบโดย ยางมะตอยสีชมพู   เมื่อ: 2009-01-11 22:05:22
น้องกุ้ง - ใช่สิยะ...ก็เค้าหวั่นไหวเฉพาะกับหนุ่มๆ เท่านั้นแหล่ะ เชอะ!
 


รินราตรี(saturn)
ความเห็นที่ 11

 
  ตอบโดย รินราตรี(saturn)   เมื่อ: 2009-01-11 22:14:03
ฮา ฮา ฮา ... เอาให้จริงนะ

เดียวส่งเพื่อนไป หนุ่มๆแยะ ไม่แมนด้วย


สนป่ะ สนป่ะ ?


เอิ๊กๆๆ
 


saranya_nok.worm
ความเห็นที่ 12

 
  ตอบโดย saranya_nok.worm   เมื่อ: 2009-01-12 00:09:22
อยากชิมเจ้าเอสเพรสโซ่ ล่าเต้ มอคค่า ฯลฯ มานานแล้ว...

วันนี้ได้ลิ้มรสของลาเต้ที่ชงจากความรู้สึก

อืม...รสชาติน่ารักดีนี่



แล้วจะเข้ามาชิมแก้วต่อ ๆ ไปนะจ้ะ ^_^


ว่าแต่ว่า...ดื่มกาแฟตอนสองยามแล้วคืนนี้จะนอนหลับมั้ยน้า...
 


UgLy PriNceSS
ความเห็นที่ 13

 
  ตอบโดย UgLy PriNceSS   เมื่อ: 2009-01-12 00:25:31
แวะมาดม "ลาเต้" ก่อนเข้าเฝ้าพระอินทร์ค่ะ



อากาศดีๆแบบนี้ จิบชา หรือ กาแฟร้อนนี่มันช่าง.....ซะจริงนะ (หาเพลงประกอบเนียนจริง) :)
 


arada
ความเห็นที่ 14

 
  ตอบโดย arada   เมื่อ: 2009-01-12 01:15:27
แหมๆ
หวานจริงๆเลยนะกาแฟแก้วนี้
น่ารักจังเลยค่ะพี่ไปป์

ปล.เพลงเพราะเข้ากันมากมายค่ะ
 


ยางมะตอยสีชมพู
ความเห็นที่ 15

 
  ตอบโดย ยางมะตอยสีชมพู   เมื่อ: 2009-01-12 08:01:46
น้องกุ้ง - เจ๊ไม่กินพวกเดียวกันย่ะ...ขอโทษ! เจ๊ขอ ขาวตี๋ หน้าตาเกาหลี มีรถขับ มีเงินใช้ แบบนี้อ่ะมีมะๆ

พี่นก - ดื่มกาแฟอุ่นๆ ก่อนนอน ก็นอนหลับได้นะครับ ขอบคุณที่เข้ามาชิมลาเต้แก้วนี้นะฮะ

UgLy PriNceSS - ดมอย่างเดียวเองเหรอครับ...แต่แค่ดมพีก็ดีใจแล้วฮะ...แล้ววันหลังอยากชิมเมนูไหน วานบอกนะครับ... ^ ^

น้องแตน - พี่น่ารักอยู่แล้วฮะ...ขอบคุณที่ชม 555+ แหม...ล้อเล่นนนนน แบบว่าหวานได้อีกนะจ๊ะ ^ ^
 


จินนี่
ความเห็นที่ 16

 
  ตอบโดย จินนี่   เมื่อ: 2009-01-12 11:19:47
สวัสดีจ้า น้องไปป์

แวะมาอ่าน แอนด์เชียร์แพนด้าช่วงช่วง กะ หลินฮุ่ยที่เจียงใหม่
เอ๊ย เชียร์พีกะพิมจักหน่อย หวานละมุนเชียวนะต๊ะเอง

ว่าแล้วก็...ต้องไปอุดหนุนล้าเต้ร้อนจักถ้วยซะแย้ว!
.
.
เจเจ๊เป็นสาวก...ลาเต้ตัวจริงเจ้าค่ะ
 


loadmanแสนสะท้าน
ความเห็นที่ 17

 
  ตอบโดย loadmanแสนสะท้าน   เมื่อ: 2009-01-12 12:03:15
เอ่ออออออ........

แก้วที่หก..ก้อออ

อด ดื่ม สิ คับ
 


หนุ่มช่างสงสัย
ความเห็นที่ 18

 
  ตอบโดย หนุ่มช่างสงสัย   เมื่อ: 2009-01-12 13:35:04
สวัสดียามบ่ายครับ
ส่วนตัวชอบลาเต้อยู่บ้างเป็นทุนเดิม
แต่น้อยกว่าชาร้อนอยู่นิด
กาแฟเป็นเครื่องดื่มที่จะจิบเวลาทำอะไร
แล้วเกิดง่วงนอนจริงๆเท่านั้น

แต่กาแฟแก้วนี้รสกลมกล่อมดี ขอแก้วนึง!!
 


ชริ
ความเห็นที่ 19

 
  ตอบโดย ชริ   เมื่อ: 2009-01-12 14:31:03
พ่อแง่**อนรสชาติของลาเต้
 


เร็น ren kusanagi
ความเห็นที่ 20

 
  ตอบโดย เร็น ren kusanagi   เมื่อ: 2009-01-12 15:03:44
สวัสดีค่ะพี่ยาง แง่มๆ รู้มั๊ยว่ากำลังอยากซัดโฮกโกโก้ เต็มที - -+


เปิดมาเจอลาเต้ โอ้ววววว (ช่างมันเถอะ!)






กำลังทำงานอดิเรก ด้วยการออกแบบชุด self design ในเกมออนไลน์ปังย่า ><
**(มีคนท้วงละว่าทำไมไม่เพ้นขายในเกมเลย ตำตอบ: ไม่มีงบซื้อบัตรมาเติม&เพ้นเองค่ะ อุหะๆ )**
 


น๊อต
ความเห็นที่ 21

 
  ตอบโดย น๊อต   เมื่อ: 2009-01-12 21:45:46
ชอบครับ
ดอง จนได้ที่เชียวแระ!
 


ยางมะตอยสีชมพู
ความเห็นที่ 22

 
  ตอบโดย ยางมะตอยสีชมพู   เมื่อ: 2009-01-12 22:46:56
พี่จินนี่ - จากการสำรวจโดย ยางมะตอยฯ โพล พบว่า ผู้หญิงส่วนใหญ่ชอบดื่มกาแฟลาเต้เป็นอันดับหนึ่ง อืม...สงสัยท่าทางจะเชื่อถือได้แฮะ

เป๋า...โหลดแมน - อืม แก้วที่หก...จริงๆแล้วใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดๆ แล้วบิดใส่แก้วอีกที...เท่านี้ก็ดื่มได้แล้วฮะ แหวะ! 555+

คุณหนุ่มช่างสงสัย - สวัสดีฮะ ส่วนตัวแล้วผมดื่มกาแฟทุกวัน เลยทำให้ไม่รู้ว่า ตอนไหนง่วง หรือตอนไหนตื่น เรียกได้ว่าดื่มจนเคยชิน เผลอๆ ดื่มแล้วอาจมีหลับได้เหมือนกันนะ แหะๆ

ชริ - อืม...จริงๆแล้วสไตล์งานแบบนี้ ผมยังไม่เชื่อตัวเองเลยว่าจะเขียนออกมาได้ เหอๆ

น้องเร็นฯ - อืมยังเด็กอยู่ กินโกโก้ไปก่อนเถิดฮะ เออ เห็นว่าชอบวาดการ์ตูน พี่คิดว่าเราอาจจะเคยลองลงเพนท์บรัชดู (หรือเปล่า) แหม...ถ้ามีงานเพนท์อันไหนแจ่มๆ เอามาลงที่นี่บ้างก็ได้นะฮะ

คุณน๊อต - แหะๆ ไม่รู้ว่าดองหวาน หรือดองเค็มเนาะ


ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านด้วยนะครับผม ^ ^
 


10
ความเห็นที่ 23

 
  ตอบโดย 10   เมื่อ: 2009-01-13 11:19:47
เรื่องนี้เขียนให้จบอาจมีคนสนใจเอาไปพิมพ์นะ(มันต้องมีสักที่หนึ่งแหละน่า)
แนวทางดีครับ
เขียนให้จบก่อน น่าสนใจดีครับ
 


ส้มลิ้ม
ความเห็นที่ 24

 
  ตอบโดย ส้มลิ้ม   เมื่อ: 2009-01-13 14:22:48
อืมมม...



ได้ศัพท์ใหม่ "กิ๊บ" นี่แปลว่าอันใดหนอ???


ปีใหม่สวัสดิ์ย้อนหลังหน่อยนะคะท่าน นัดเมื่อไรบอกด้วย อยากเจออยู่พอดี
 




ข้อความ :
สามารถเคาะ Enter หาต้องต้องให้เว้นบรรทัด หรือใช้คำสั่ง <br>
ชื่อ :
รูปภาพ :  
ขนาดไม่เกิน 50K และต้องมีนามสกุลเป็น gif และ jpg
รหัส :   686cdac2
ใส่รหัส :   (กรุณาใส่รหัสจากข้างบนนะครับ)