ผู้เขียน  หัวข้อ: Title: ละมุนซีรี่ส์ / แก้วที่เจ็ด...ความคิด
ยางมะตอยสีชมพู
Title: ละมุนซีรี่ส์ / แก้วที่เจ็ด...ความคิด
 เมื่อ: 2009-02-26 23:06:54 
ละมุนซีรีส์

จิ๊บ...จิ๊บ...จิ๊บ จิ๊บ...จิ๊บ...จิ๊บ

“ค๊อฟฟี่เลิฟเวอร์สวัสดีครับ” เสียงของพีกล่าวต้อนรับลูกค้าที่เข้ามาในร้านด้วยน้ำเสียงสดใส หลายวันที่ผ่านมานี้ ชายหนุ่มรู้สึกมีความสุขกว่าที่เคย จะด้วยเหตุใดนั้น ตัวเขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แน่นอน...หญิงสาวที่ชื่อว่าพิมพ์มีส่วนกับความสุขของเขาในครั้งนี้ด้วย

“ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แต่เช้าเชียวนะ พ่อฟิล์ม นรกภูมิ”
เป็นชาตินั่นเองที่เข้ามาแซวชายหนุ่ม

“ทำไม...ก็คนมันมีความสุข จะอารมณ์ดีบ้างมันแปลกนักหรือไงวะ”
“ก็ไม่แปลกร๊อก...” ชาติทำเสียงสูงเหมือนจะรู้สาเหตุแห่งความสุขของพี

“ว่าแต่ วันนี้คุณพิมพ์ยังไม่มาอีกเหรอวะ” ชาติถามพร้อมกับชะเง้อคอ มองออกไปนอกร้าน
“มาทุกวันก็ต้องมีเบื่อบ้างแหล่ะ นี่เขาก็อยู่เชียงใหม่มาอาทิตย์กว่าแล้วนี่”
“งั้นก็แสดงว่า...ใกล้เวลาที่จะกลับแล้ว”
“ก็คงงั้น” พีแสร้งตอบเหมือนไม่สนใจ

“ถามจริงๆเถอะว่ะ...มึ-งรู้สึกอย่างไรกับคุณพิมพ์”

ชายหนุ่มไม่ตอบ...เขารู้ดีว่า เขากำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเองอยู่

“รู้สึกยังไงก็บอกๆ เค้าไปเถอะ เดี๋ยวคุณพิมพ์กลับกรุงเทพฯไป แล้วมึ-งจะมาเสียใจทีหลัง”
“บ้าเหรอ...กรูจะไปชอบเขาได้ยังไง มันเร็วไป เขามีแฟนหรือยังก็ไม่รู้ อีกอย่างกรูก็เพิ่งเลิก...”
“เอาเถอะ กรูก็แค่พูดตามหน้าที่อ่ะนะ ถ้า**ไม่จีบ กรูจีบนะโว้ยยย...”
“เรื่องของมึ-งสิ ผู้หญิงปากจัดแบบนั้น...”

จิ๊บ...จิ๊บ...จิ๊บ จิ๊บ...จิ๊บ...จิ๊บ

ยังไม่ทันที่พีจะพูดจบ หญิงสาวปากจัดคนนั้นก็เดินเข้ามาที่ร้าน...

“อะไรน้า...เมื่อกี้มึ-งพูดว่ายังไงนะพี ได้ยินไม่ถนัด ผู้หญิงอะไรจัดๆ นะ”
“สวัสดีค่ะ...แหมวันนี้ลูกค้าเยอะเชียว แล้วเมื่อกี้คุณชาติพูดถึงผู้หญิงคนไหนเหรอคะ อะไรจัดๆ”
“อ่ะ...เอ่อ คือไอ้ชาติมันบอกว่าผู้หญิงคนนั้นแต่งหน้าจัดน่ะครับ” พีตอบพร้อมกับชี้นิ้วไปที่หญิงสาวคนหนึ่ง
“นี่คุณไปชี้เค้า เสียมารยาท ฉันว่าน่ารักดีออก ว่าแต่พวกคุณว่างงานกันเหรอคะ ถึงมาจับกลุ่มวิจารณ์คนอื่นได้”

“ก็ไม่ว่างขนาดมาอยู่ต่างจังหวัดเป็นอาทิตย์หรอกคร๊าบบบ...” ชายหนุ่มได้โอกาสเลยแอบประชดหญิงสาวไป
“เชอะ! ไม่ต้องไล่ฉันหรอก วันนี้ฉันจะกลับกรุงเทพฯ แล้ว”



แก้วที่เจ็ด...ความคิด

“หา! คุณพิมพ์จะกลับกรุงเทพฯ แล้วหรือครับ” ชาติอุทานอย่างตกใจ
“ค่ะ...ก็มาเชียงใหม่นานแล้ว น่าจะถึงเวลาที่ต้องกลับแล้วล่ะ อีกอย่างฉันมารบกวนทุกวัน จนเกรงว่า อาจจะมีใครบางคนรำคาญ และอยากให้ฉันกลับๆ ไปเสียที” หญิงสาวตอบชาติพร้อมกับประชดพีคืน

แต่ชายหนุ่มยังคงยืนนิ่งอยู่ และไม่มีทีท่าจะต่อปากต่อคำกับหญิงสาวแต่อย่างใด

“ว่าไงคะคุณ ดีใจขนาดนั้นเชียว เอาน่า นี่ฉันแวะมาที่นี่ก็เพื่อมาแวะดื่มกาแฟก่อนกลับเนี่ยแหล่ะ”
“เหรอครับ...แหม ขอบคุณที่อุตส่าห์แวะมาอุดหนุนนะครับ” พีฝืนใจ ก้มหน้าคุยกับหญิงสาว

“ว่าแต่...คุณจะดื่มอะไรล่ะ ลาเต้ร้อน?”
“วันนี้อากาศร้อน ฉันขอมอคค่าปั่นก็แล้วกัน...”
“ครับ...ได้เลย” พียิ้มรับออเดอร์จากหญิงสาว และเริ่มลงมือทำ

“เอ่อ...คุณพีคะ”
“ครับ...”
“ขอบคุณนะคะ...”
“เรื่องอะไรครับ...ผมยังไม่ได้ทำอะไรให้คุณเสียหน่อย อีกอย่างกาแฟแก้วนี้ผมคิดเงินนะคุณ”
“รู้แล้วย่ะ...นี่จะคุยกันดีๆ ไม่ได้เลยใช่ไหมเนี่ย”
“แหม...ล้อเล่นน่ะครับ ว่าแต่คุณขอบคุณผมเรื่องอะไร”
“อืม...อย่างน้อยช่วงเวลาที่ฉันอยู่ที่นี่ คุณทำให้ฉันไม่รู้สึกเหงา”
“หึหึ...ถือเสียว่าเป็นหน้าที่ของเจ้าบ้านที่ดีแล้วกันครับ อีกอย่างผมยินดีและเต็มใจเป็นอย่างยิ่ง”
“แหม...บทจะทางการก็พูดซะสุภาพเชียวนะคุณ”
“อ้าว...ปกติผมก็เป็นคนสุภาพอยู่แล้วครับ จนกระทั่งมาเจอคุณนี่แหละ”
“เอาเถอะค่ะ...ฉันไม่ต่อล้อต่อเถียงกับคุณดีกว่า อ้อ! ขอบคุณคุณชาติด้วยนะคะ”
“ยินดีครับ...” ชาติยิ้มรับคำขอบคุณจากหญิงสาว ก่อนที่เขาจะขอตัวออกไปข้างนอก เขาคิดว่าพีกับพิมพ์น่าจะอยากคุยกันโดยไม่มีเขาเป็น กอขอคอ

“ได้แล้วครับ มอคค่าปั่น”
หญิงสาวรับมอคค่าปั่นจากพี และค่อยๆ ดื่มอย่างช้าๆ

“อร่อยจังค่ะ”
“แหะๆ ขอบคุณครับ รู้ไหมว่า เป็นเมนูโปรดของผมเลยนะ”
“อืม...น่าจะพอรู้ล่ะมั้ง”
“ทำไมคุณถึงคิดว่ารู้ล่ะ”
“ก็...คุณชอบทำอะไรหลายๆอย่าง”
“แล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับกาแฟมอคค่าปั่น”

หญิงสาววางแก้วมอคค่าปั่นลง พร้อมกับย้อนถามพี“มอคค่าปั่นมีอะไรเป็นส่วนผสมบ้างคะ”
“อืม...ถ้าเป็นมอคค่าปั่นก็ใช้ กาแฟเอสเพรสโซ่ 1/3 ส่วน นมร้อน 2/3 ส่วน แล้วก็...ช็อคโกแลต”
“ค่ะ...มอคค่าเป็นกาแฟที่มีการผสมผสานระหว่าง กาแฟ นม และ ช็อคโกแลต ขณะที่ลาเต้ใช้ส่วนผสมของนมเป็นหลัก คล้ายๆกับนมรสกาแฟ ส่วนคาปูชิโน่อาจจะคล้ายๆ กับกาแฟมอคค่า แต่ก็ไม่ได้ใช้ช็อคโกแลต เป็นส่วนผสมหลัก”
“คุณรู้เยอะกว่าผมอีกนะเนี่ย”
“ไม่หรอกค่ะ...อีกอย่าง...ฉันเคยรู้จักกับคนที่ชอบดื่มกาแฟมอคค่าเป็นชีวิตจิตใจมาก่อน”

แล้วเธอก็เงียบไป...

“เอ่อ...งั้นผมขอทายนิสัยของคุณบ้างได้ไหม”

หญิงสาวเงยหน้ามองชายหนุ่ม ที่กำลังจ้องมาที่เธอเช่นกัน ช่วงวินาทีนั้น เธอรู้สึกร้อนผ่าวบนใบหน้า ผสานกับหัวใจที่เต้นแรง...เพียงเพราะสายตาของชายหนุ่มจ้องมองมาที่เธอ
“คุณ...จะทายนิสัยฉันจากอะไร”
“ก็จากกาแฟที่คุณชอบดื่มนั่นแหล่ะครับ...อืม คุณชอบดื่มลาเต้ร้อนใช่ไหม”
หญิงสาวพยักหน้าแทนคำตอบ

“เขาบอกว่า...ใครที่ชอบดื่มกาแฟร้อนเป็นคนที่หาความสุขได้อย่างง่ายๆ เป็นคนกระฉับกระเฉงและ ตื่นตัวอยู่เสมอ ปรับตัวเก่ง สามารถนำเอาประสบการณ์ต่างๆ ของตัวเองมาปรับใช้และให้ข้อคิดที่ดีกับคนอื่นๆ ได้ด้วย”
“คุณรู้ได้ยังไง?”
“ก็...จำเขามาแหละครับ ตรงบ้างหรือเปล่าล่ะ”
“มั้งนะ ไม่เสียทั้งหมด แต่ก็ตรง...”

“แล้วคุณล่ะ เคยเอามาวิเคราะห์ดูตัวเองบ้างหรือเปล่า”
“เคยครับ...อย่างผมชอบดื่มกาแฟเย็นเจี๊ยบแสดงว่าเป็นคนหน้าตาดี อัธยาศัยดี เป็นมิตรกับทุกคน...”
“ขอความจริงค่ะ”

“แหะๆ แหม...ขอซักหน่อยก็ไม่ได้ คือเขาบอกว่าใครก็ตามที่ชอบดื่มกาแฟเย็นๆ จะเป็นคนมีเพื่อนเยอะ ชอบการ ผ่อนคลาย ทำงานก็ตั้งใจทุ่มเท พอเวลาพักก็หาความสุขให้กับตัวเองอย่างเต็มที่ เป็นคนร่าเริงเช่นกัน ใครอยู่ใกล้ก็มักเบิกบานไปด้วย อะไรประมาณนี้น่ะครับ”
“คุณไม่ได้ชมตัวเอง...”
“เขาว่ามาครับ แหมใครจะกล้าชมตัวเอง คุณก็มองผมในแง่ร้ายอยู่เรื่อย”
“ก็คุณไม่มีข้อดีให้มอง”
“แน่ะ...ให้โอกาสไม่ได้เลยนะ เปิดช่องล่ะมีกัดเชียวนะคุณ”
“นี่คุณ! เฮ้อ! แต่...เอาเถอะอย่างน้อยก็มีส่วนถูกบ้างล่ะนะ...”
“ตรงไหนล่ะครับ ตามความเห็นของคุณ”
“ตรงที่คุณเป็นคนอารมณ์ดี...มันทำให้...เอ่อ...ฉันรู้สึกสบายใจที่ได้คุยกับคุณ”

พีอึ้งไปกับคำของหญิงสาว ส่วนตัวเธอเองก็รู้สึกอายเช่นกัน ที่อยู่ๆ ก็พูดตามความรู้สึกของตัวเองออกไป แล้วทั้งสองก็ปล่อยให้เวลาเดินไปพร้อมกับความเงียบของทั้งคู่

“ถึงเวลาที่ฉันต้องไปแล้วล่ะ” หญิงสาวพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนสะพายกระเป๋าขึ้นบนหลัง
“เดี๋ยวผมไปส่งคุณที่สถานีนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องหรอก...ฉันไปเองได้ อีกอย่าง...”
“ครับ...”
“ฉันไม่ชอบการลาจาก...เราบอกลากันตรงนี้ดีกว่า”
“คุณต้องการอย่างนั้น” พีถามแธอเพื่อความแน่ใจ ทั้ง...เพื่อความแน่ใจของตัวหญิงสาวเอง รวมถึงความแน่ใจในความรู้สึกของเขาด้วย
“ใช่ค่ะ...เราบอกลากันที่นี่ ตรงนี้...น่าจะดีที่สุด”
“เราน่าจะไปบอกลากันที่สวนสัตว์เชียงใหม่นะครับ...”
“ทำไมล่ะ”
“ก็เพราะ...เป็นที่ที่ทำให้ผมพบคุณครั้งแรก และเราใช้เวลาอยู่ที่นั่นด้วยกันนานที่สุด”
หญิงสาวยิ้ม มองหน้าชายหนุ่ม “เก็บมันไว้เป็นความทรงจำดีๆ ก็แล้วกันค่ะ”
“ครับ...ผมจะจำไว้ครับ ว่าผมเคยมีความทรงจำดีๆ กับเขาเหมือนกัน”

ชายหนุ่มยิ้ม...หญิงสาวยิ้ม

ไม่มีใครพูดอะไรต่อ ทั้งสองคนยิ้มให้กันจนกระทั่งหญิงสาวตัดสินใจ เดินออกจากร้านไป

จิ๊บ...จิ๊บ...จิ๊บ จิ๊บ...จิ๊บ...จิ๊บ

หญิงสาวเดินออกจากร้านไปแล้ว พียังคงยืนยิ้มอยู่อย่างนั้นเขารู้สึกดีใจ ดีใจที่ว่า

อย่างน้อย...การลาจากในครั้งนี้ เป็นการลาจากด้วยความรู้สึกดีๆ ของทั้งสองฝ่าย
อย่างน้อย...การลาจากในครั้งนี้ ก็เป็นการจากกันด้วยรอยยิ้ม
และที่สำคัญ พีคิดว่าการลาจากในครั้งนี้ ไม่ใช่การลาจากไปตลอดกาล
เขายังคงสามารถคิดถึงเธอได้โดยไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจ และมีความสุขได้จากการคิดถึงเธอ
จริงๆแล้ว การลาจากครั้งนี้ เป็นเพียงแค่การจากลาเพื่อเพิ่มความคิดถึงเท่านั้น

“ความสัมพันธ์ที่ดีที่สุด คือการคงสถานะความเป็นเพื่อนต่อกันไว้ให้นานที่สุด และการที่คนเราคิดถึงกันบ่อยครั้งที่สุด นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งที่ไม่ทำให้ความเป็นเพื่อนจืดจางไป” ชายหนุ่มคิดเช่นนั้น

พีมั่นใจว่า หากเขายังคงคิดถึงเธอบ่อยครั้งเท่าไหร่...ซักวันเขาต้องได้เจอเธอ…
หญิงสาวปากร้ายที่ชื่อว่า “พิมพ์” อีกครั้งแน่นอน


กาแฟ - playground

ครับ...หายหัวไปนาน ก็กลับมาอีกครั้งนะครับ ช่วงนี้อากาศร้อน เลยเป็นข้ออ้างพาลให้ขี้เกียจ แต่ก็...ขี้เกียจจริงๆน่ะแหล่ะ 555+

สำหรับใครยังไม่ได้อ่านตั้งแต่ต้น ก็ตลิกตามลิงค์นี้เลยนะครับ
แก้วที่หนึ่ง...จุดเริ่มต้นของความหอม

แก้วที่สอง...กาแฟดำ

แก้วที่สาม...ความหวานของโกโก้

แก้วที่สี่...หวน

แก้วที่ห้า...พบพาน

แก้วที่หก...ความรู้สึกของลาเต้

หรือจะตามไปที่ทางเดินสีชมพูของผมก็ไม่ว่ากัน ที่นี่เลย ทางเดินของยางมะตอยสีชมพู

ขอบคุณครับผม ^ ^

2009-02-26 23:06:54/ยางมะตอยสีชมพู
 


saranya_nok.worm
ความเห็นที่ 1

 
  ตอบโดย saranya_nok.worm   เมื่อ: 2009-02-27 00:43:18
น้องยาง ฯ คะ พรุ่งนี้คงได้อ่านนะคะ วันนี้พอดีงานยังไม่เสร็จ เดี๋ยวอ่านแล้วไม่สนุกจะมาโทษน้องยาง ฯ ได้ แหะ...


พรุ่งนี้จะมาลิ้มชิมรสกาแฟฝีมือน้องยาง ฯ นะ ขอโทษจริง ๆ นะ -_-'
 


สิญจน์ สวรรค์เสก
ความเห็นที่ 2

 
  ตอบโดย สิญจน์ สวรรค์เสก   เมื่อ: 2009-02-27 05:14:38

ขยันคิดขยันเขียนเช่นเคยนะครับท่าน

ว่าแต่ว่า "ก้าวฯ" ฉบับต่อไปคลอดเมื่อไหร่ครับ?
 


Jasmine
ความเห็นที่ 3

 
  ตอบโดย Jasmine   เมื่อ: 2009-02-27 08:32:05
สวัสดีค่ะท่านยางฯ หายไปนานน้อ

ไหน ๆ ก็มาแล้ว ขอ Americano สักแก้วเด้อ
 


ชริ
ความเห็นที่ 4

 
  ตอบโดย ชริ   เมื่อ: 2009-02-27 12:31:16
ชริชอบคาปูชิโน่ร้อนค่ะ

แก้วที่เจ็ด........รสชาติของกาแฟแก้วนี้ รู้สึกสุขใจลึกๆกับความทรงจำที่ดี ยกขึ้นมาจิบเมื่อไหร่ก็มีความสุขทุกครั้ง หลายคนติดตรึกรสชาติหอมหวนของกาแฟเพราะเหตุนี้ด้วยหรือเปล่า.....รู้สึกสุขใจลึกๆเมื่อได้หวนคิดถึงความทรงจำที่ดี ขอบคุณค่ะ
 


จินนี่
ความเห็นที่ 5

 
  ตอบโดย จินนี่   เมื่อ: 2009-02-27 13:45:46
สวัสดีจ้า ไปป์

หายไปนานนะจ๊ะ งานเข้าแยะเหรอ!?

ช่วงบ่ายอากาศร้อนจริงด้วย
เพลานี้...จึงเปลี่ยนมาดื่ม 'ลาเต้เย็น' แทนเจ้าค่ะ :)


แวะมาทักทายจ้า
จากแควนคลับ..ละมุนซีรี่ส์เอง
 


arada
ความเห็นที่ 6

 
  ตอบโดย arada   เมื่อ: 2009-02-27 16:40:54
น่ารักจังเลยนะคะ

หนูชอบที่พี่ไปป์ว่า

"จริงๆแล้ว การลาจากครั้งนี้ เป็นเพียงแค่การจากลาเพื่อเพิ่มความคิดถึงเท่านั้น"

“ความสัมพันธ์ที่ดีที่สุด คือการคงสถานะความเป็นเพื่อนต่อกันไว้ให้นานที่สุด และการที่คนเราคิดถึงกันบ่อยครั้งที่สุด นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งที่ไม่ทำให้ความเป็นเพื่อนจืดจางไป”

ตอนนี้หนูได้เมนูโปรดใหม่ของช่วงบ่ายร้อนๆ "โอเลี้ยงเย็นๆ" เอามาใส่ในเมนูกาแฟด้วยได้ไหม?

ถ้าไม่ได้ล่ะก็......ช่ายซี้หนูมันบ้านๆนี่ (เชอะ)
 


ส้มลิ้ม
ความเห็นที่ 7

 
  ตอบโดย ส้มลิ้ม   เมื่อ: 2009-02-27 19:10:02
อืมมม...


ตอนนี้ง่วงมาก ตาลาย อ่านหนังสือไม่ออกสักตัว
เดี๋ยวตามมาอ่านใหม่นะ

-_-!!!
 


saranya_nok.worm
ความเห็นที่ 8

 
  ตอบโดย saranya_nok.worm   เมื่อ: 2009-02-27 22:51:58
แก้วที่เจ็ดนี่คงเป็นลาเต้สินะ เพราะรสช็อคโกแลตเข้มข้มผสมนมสตรอเปอรี่เรื่อเชียว ^_^


เพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้ว่ามอคค่าเป็นส่วนผสมของกาแฟกับช็อคโกแลต วันก่อนจึงบอกน้องที่อยู่ร้านกาแฟแถวบ้านว่า

" พี่ขอลอง มอคค่า แบบใส่กาแฟแค่ 15 เปอร์เซนต์ดูนะ " ชิมดูก็อร่อยดีแฮะ (อ่านในนี้แล้วไม่รู้ว่ามันจะเรียกว่าลาเต้ได้หรือเปล่า เพราะช็อคโกแลตเยอะเชียว)

แต่ชิมนาน ๆ ก็ไม่ไหวแหะ มันขมไปอะ สงสัยพี่จะต้องบอกคนขายเสียใหม่ว่า

" ช่วยใส่นมสตรอเบอรี่สัก 40% นะคะ " เผื่อว่าเรื่องราวของพี่จะหวานแหววขึ้นมาพอประมาณ ^_^




เรื่องน่ารักสไตล์วัยรุ่น ที่ไม่ค่อยได้สัมผัสหรอกนะ ดีใจที่ได้เข้ามาอ่านจ้า Good job!
 


สายลม
ความเห็นที่ 9

 
  ตอบโดย สายลม   เมื่อ: 2009-02-27 23:21:22

แปะโป้ง พรุ่งนี้จะมาใหม่
 


ยางมะตอยสีชมพู
ความเห็นที่ 10

 
  ตอบโดย ยางมะตอยสีชมพู   เมื่อ: 2009-02-28 00:23:27
พี่นก (1,8) - แหม พี่นกฮะ ไม่เห็นต้องขอโทษขอโพยกันเลย แค่คลิกเข้ามาอ่น ก็ดีใจแล้วครับ...ส่วนลาเต้ นี่เป็นกาแฟนมครับ ประมาณว่า นม 2/3 ส่วน แล้วก้กาแฟ 1/3 ส่วน ยังไงก็แล้วแต่ ก็ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่านครับ แล้วก็ นี่เป็นเรื่องแรกของผมเลยครับ ที่ลองเขียนในสไตล์นี้ดู ดีไม่ดีอย่างไร บอกกล่าวได้เต็มที่ครับผม ^ ^

ท่าน ส. - โหย หายไปนานขนาดนี้ เรียกว่าขี้เกียจยังน้อยไปฮะ 555+ ส่วนก้าวฯ ไม่อยากบอกว่า วันอาทิตย์นี้ ลองเข้ามาดูนะครับ ^ ^

คุณJasmine - ได้เลยฮะ...แต่ก็หายไปนานจริงๆแหล่ะผม แบบว่าอากาศร้อน คนเลยขี้เกียจอ่ะฮะ แหะๆ

คุณชริ - ความทรงจำของแต่ละคนย่อมมีทั้งร้าย และดี หากเราเลือกจำแต่ด้านดีๆ ของเขา มันก็ทำให้เรามีความสุขได้เหมือนกันเนาะ ^ ^ ว่าแล้วก็ชนแก้ว คาปูฯ ซักหน่อยฮะ

พี่จินนี่ - ครับพี่ ตอนนี้งานเข้ามากมาย ไหนจะงานประจำ และไหนจะงานฝิ่น 555+ แบบว่าช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ดี ต้องทำงานเยอะๆ ฮะ ยังไงก็แล้วแต่ ผมคงไม่ได้หายไปไหนหรอกฮะ อย่างน้อย พี่ก็จะเจอผมได้ทุกๆ 15 วัน กับ ก้าว...รอ...กำว ล่ะนะ ^ ^ อ้อ...ขอบคุณสำหรับที่เป็นแควนคลับฮะ หุหุ

น้องแตน...(ตัวแสบ ดีมะ?) - เอ้อ...คนอะไร ชงมุขเอง ตบมุขเอง แล้วจะเหลืออะไรให้พี่พิมพ์ตอบกลับไปล่ะนั่น...ส่วนโอเลี้ยงบรรจุอยู่ในเมนูได้เลยฮะ เพราะพีเค้าก็ชอบคนที่ดูบ้านๆ เหมือนกัน อิอิ ^ ^

ส้มหมวย - ง่วงนัก ก็แอบนอนซะสิลูกพ่อ...เอ้อ ง่วงก็นอน ตื่นก็เล่น ง่ายจะตาย อิอิ

คุณสายลม - ครับผม แล้วจะรอฮะ ^ ^
 


น็อต
ความเห็นที่ 11

 
  ตอบโดย น็อต   เมื่อ: 2009-03-05 21:29:23
^_^
smooth ราบเรียบ สนุก ผมขอกาแฟเย็นนะฮ่ะ อิอิ

บางครั้ง การจะพูดอะไรออกไป ก็ยากเหมือนกัน
แต่การเก็บไว้ในใจ ยิ่งยากกว่า...
 




ข้อความ :
สามารถเคาะ Enter หาต้องต้องให้เว้นบรรทัด หรือใช้คำสั่ง <br>
ชื่อ :
รูปภาพ :  
ขนาดไม่เกิน 50K และต้องมีนามสกุลเป็น gif และ jpg
รหัส :   84fc3643
ใส่รหัส :   (กรุณาใส่รหัสจากข้างบนนะครับ)