ผู้เขียน  หัวข้อ: Crash in My Mind (Part 1)
The Alone
Crash in My Mind (Part 1)
 เมื่อ: 2009-03-10 21:10:29 
“คุณเป็นใคร”

ประโยคแรกตั้งแต่ผมลืมตาขึ้นมา เจอะเจอกับใบหน้าหญิงสาวคนหนึ่ง
ผมมองไปรอบๆ ห้องที่บุไปด้วยวอลเปเปอร์สีชมพูอ่อนดูสบายตา
เห็นถุงน้ำใสๆ ห้อยอยู่บนเสาเหล็ก มีสายระโยงระยางเต็มไปหมด
สายตาผมกลับมามองที่หญิงสาวคนเดิม
เธอกำลังจดอะไรบางอย่างอยู่บนแผ่นเหล็กที่เธอถือ
ใบหน้าเธอดูอ่อนโยน แววตาสดใส ท่าทีมีเมตตา
เธอแต่งกายด้วยชุดสีชมพูอ่อนสีเดียวกับวอลเปเปอร์
แล้วก็มีหมวกสีขาวอยู่บนหัว

“ตื่นแล้วซินะค่ะ คุณหมดสติไปนานมาก ฉันเป็นพยาบาลที่มาดูแลคุณค่ะ”

“เกิดอะไรขึ้นกับผมงั้นหลอ?”

“คุณโดนรถชนค่ะ หมดสติมาเกือบเดือน ปาฎิหาริย์ที่คุณยังมีชีวิตอยู่”

“มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยหลอครับ”

“ค่ะ เดี๋ยวฉันไปก่อนนะค่ะ มีอะไรก็กดกริ่งเรียกแล้วกันนะค่ะ”

“ครับ”

ผมหันกลับมานอนคิดในท่าเดิม นึกเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ผมปล่อยให้สมองทำงานด้วยตัวมันเองเรื่อยๆ
ภาพต่างๆเรียบเรียงเข้ามาแต่ไม่เป็นเรื่องเป็นราว และมันคงต้องใช้เวลา
“แพร” ชื่อหนึ่ง พร้อมภาพประกอบวิ่งเข้ามาในความทรงจำเป็นภาพแรก
หญิงสาวในรูปร่างเล็ก ผิวขาว ผมบ็อบเล็กน้อย
เธอเดินเข้ามายืนข้างหน้าผม เธอสนทนากับผมอย่างเป็นกันเอง
ภาพหญิงสาวชื่อแพรยังคงดำเนินไป
เปลี่ยนท่าทาง และสถานที่ไปตามเวลาในความทรงจำ
ผมเริ่มรู้สึกคิดถึง ผู้หญิงคนนั้นในความทรงจำ
แต่ภาพแต่ละภาพยังคงดำเนินเข้ามาไม่ขาดสาย เป็นเวลาที่ยาวนานเหลือเกิน
ยิ่งอะไรๆ เข้ามามากมาย ความสัมพันธ์เราสองในความทรงจำดูจะไม่หายไปเลย
ยังถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน แต่มันไม่กลับทำให้ผมปวดหัว
เหมือนคนป่วยบาดเจ็บทั่วไปเลย
ไม่นานเสียงผู้ชายประหลาดก็โผล่เข้ามาแทรกในเรื่องราวของ แพร
ไม่นานร่างชายประหลาดก็ปรากฏ
หลังจากนั้นภาพในสมอง กลับเบลอและเลือนรางลง
คล้ายตอนโทรทัศน์ที่บ้านเสีย เม็ดสีขาวระยิบระยับบนฉากหลังสีดำ
คลื่นความถี่ในสมองต่อต้านการรับรู้ เกิดอาการกดขี่ระบบสมอง
ก่ออาการปวดกบาลของผมขึ้นทันที ความทรมานละเลงลงในความรู้สึกอย่างไม่ปราณี
ผมร้องครวญครางด้วยความทรมาน จนเวลาผ่าน
อาการก็ทุเลาลงจนผมหลับตา และดับสมองลงในที่สุด...

“ผมว่าตอนนี้อาการทางสมองคนไข้คงไม่มีอะไรมาก คงจะดีขึ้นในไม่นาน แต่ก็ต้องดูอาการต่อไปเรื่อยๆก่อน”

“ค่ะ หมอ”

“งั้นเดี๋ยวผมไปดูคนไข้รายอื่นก่อนล่ะกัน”

“ค่ะ หมอ”

ผมพยายามลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง
ภาพที่เห็นคือพยาบาลคนเดิมวนเวียนอยู่ข้างๆเตียงผม

“อ้าว คุณฟื้นแล้วหลอค่ะ”

“ครับ”

“พอดีเมื่อกี้ฉันเห็นคุณดิ้นๆ เลยวิ่งไปตามหมอมา พอมาถึงคุณก็หมดสติไปซะแล้ว คุณหมอท่านก็เลยเช็คอาการแล้วก็เพิ่งออกไปเมื่อกี้นี่เองค่ะ”

“อ่อครับ... เมื่อกี้ภาพความจำอะไร หลายอย่างมันทับถมเข้ามามากมาย จนสมองผมคงรับไม่ไหว ก็คงหมดสติไปมั่งครับ”

“ค่ะ อย่าเพิ่งพยายามนึกถึงอะไรมากนะค่ะ สมองคุณได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก คงต้องไว้อีกซักระยะหนึ่งที่จะกลับมาเป็นปกติ”

“ครับ คุณพยาบาลพอจะรู้จัก...”

“ค่ะ ว่าไงค่ะ”

“เอ่อ ไม่มีไรครับ”

“ค่ะๆ งั้นก็พักผ่อนเยอะๆ นะค่ะ ไว้ฉันจะเข้ามาดูใหม่”

“ครับผม”

ทำไมผมถึงไม่ถาม ทั้งๆ ที่ผมก็อยากรู้ ถามไปคงไร้ประโยชน์ คุณพยาบาลเค้าคงไม่รู้จัก
ผมขยับตัวลุกขึ้นช้าๆ บิดตัวไปมา กระดูกสันหลัง ลำคอ และทั่วทั้งแขน
ลั่นกันให้เสนาะเป็นแถวๆ คงเป็นเพราะ ผมคงนอนมานาน นานเกินไป
ผมมองสภาพร่างกายตัวเอง บาดแผลหลายจุดหายไปหมดแล้ว
แต่บางที่ยังเหลือล่องลอยของแผลเป็นให้เห็นเป็นที่ระทึก
ขาขวาผมหักตรงช่วงหน้าแข้ง ซึ่งตอนนี้มันถูกห่อหุ้มด้วยเฝือกสีขาว

“**เอ๊ย คันฉิบหาย”

แต่ยังดีที่ร่างกายผมยังอยู่ครบและยังสมบูรณ์เหมือนเดิม
ผมกลอกสายตาไปทางขวา ข้างเตียงบนตู้ มีดอกไม่อยู่ 2-3 ช่อ
ดอกอะไรไม่แน่ใจไม่รู้จัก
ผมพยายามเหยียดขาขวาลงจากเตียงพร้อมๆขาซ้าย
ค่อยๆ เลื่อนเท้าและตูดลงจากเตียงช้าๆ
ขาซ้ายผมเหมือนไม่มีแรงมันสั่นๆ แต่ขาขวาผมมันยังคันๆอยู่ตะหงิดๆ
ผมกะเพกๆ ไปตรงริมประตูที่ระเบียง เอื้อมมือเปิดม่านออก
แสงสว่างส่องทแยงตาแต่มันไม่แรงขนาดนั้น
เพราะ มันคงใกล้จะเย็นแล้วล่ะ ผมเปิดประตูระเบียงออกไป
ข้างนอกมีโต๊ะกลมที่เป็นเหล็กสีดำวางอยู่พร้อมเก้าอี้สองตัว
บนโต๊ะมีที่เขี่ยบุหรี่ และบุหรี่ที่ถูกจุดแล้ววางอยู่
ผมนึกสงสัยว่าใคร ใครกันมานั่งดูดบุหรี่ตรงนี้ อาจจะเป็นคนเดียวกับเจ้าของดอกไม้รึป่าว?
ผมพยายามไม่คิดอะไรมากทำตามที่คุณพยาบาลสั่ง
ความคิดสงบลง พอๆกับดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าไป
แล้วผมก็นั่งมองมันอยู่อย่างนั้น...จนมืดลง

(มีต่อ Part 2)

2009-03-10 21:10:29/The Alone
 


ต้นข้าว
ความเห็นที่ 1

 
  ตอบโดย ต้นข้าว   เมื่อ: 2009-03-11 13:03:18
สวัสดีค่ะ The Alone นี่เป็นเรื่องสั้นเรื่องแรกหรือเปล่าคะ

เราเห็นบางคำ ขออนุญาตแนะนำนะคะ
ผมกะเพกๆ - อันนี้เป็นความคิดของเราเองว่าน่าจะเขียน ผมเดินกระเผลก ๆ
ส่องทแยงตา - น่าจะเขียนว่า ส่องแยงตานะคะ

^_^
 


พีพี
ความเห็นที่ 2

 
  ตอบโดย พีพี   เมื่อ: 2009-03-11 13:43:17
...ก่ออาการปวดกบาลของผมขึ้นทันที ความทรมานละเลงลงในความรู้สึกอย่างไม่ปราณี...


ปราณี -----> มีชีวิต
ปรานี -----> กรุณา, เอ็นดู

:D
 


The Alone
ความเห็นที่ 3

 
  ตอบโดย The Alone   เมื่อ: 2009-03-11 16:46:26
คุณ ต้นข้าว : ขอบคุณที่แนะนำครับบ ^^

ขอบคุณ พีพี เช่นกันครับ ไว้จะปรับปรุงครับ ^^
 




ข้อความ :
สามารถเคาะ Enter หาต้องต้องให้เว้นบรรทัด หรือใช้คำสั่ง <br>
ชื่อ :
รูปภาพ :  
ขนาดไม่เกิน 50K และต้องมีนามสกุลเป็น gif และ jpg
รหัส :   5c5eda9d
ใส่รหัส :   (กรุณาใส่รหัสจากข้างบนนะครับ)