ครั้งหนึ่งเราเคยเป็นทหารที่ยังเยาว์  เมื่อ: 2009-03-15 19:58:29

ครั้งหนึ่งเราเคยเป็นทหารที่ยังเยาว์

American soldiers in battle don't fight for what some president say on T.V., they don't fight for mom, apple pie, the American flag...they fight for one another.

Lt. General Hal Moore

๑.

พันเอก ฮัล มัวร์ ได้ให้สัมภาษณ์กับผู้สื่อข่าวในวันที่ ๑๖ พฤศจิกายน ๑๙๖๕ ภายหลังทำลายที่มั่นของฝ่ายเวียดนามเหนือได้ที่หุบเขาลาดรัง - la Drang Valley

"ที่ผมนับถือมากในตัวทหารอเมริกันก็คือ การเป็นนักรบที่ดีที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา แล้วผมอยากให้พวกคุณ ถ้าเอาอะไรออกไปจากที่ที่เราอยู่ ๓ วัน ๓ คืนนี้ได้ ผมอยากให้บอกชาวอเมริกันว่า เรามีนักรบผู้กล้าอยู่ที่นี่ เขาเป็นคนโดดเด่น คุมหน่วยนี้มา ๑๘ เดือนแล้ว ต้องขอโทษที่ผมเกิดตื้นตันใจ เพราะเมื่อผมได้เห็นพวกนี้ออกไป ผมได้...ผมบอกไม่ถูกว่ารู้สึกปลาบปลื้มขนาดไหน พวกเขาช่างน่าเกรงขาม..."

๒.

ในเบื้องหลังการถ่ายทำ พลโท ฮัล มัวร์ พูดถึงภาพยนตร์เรื่องนี้ว่า :

"ผมไม่เคยดูภาพยนตร์ที่เกี่ยวกับสงครามเวียดนามที่สื่อถึงความรักที่ทหารมีต่อกันออกมาได้จริง ๆ นี่คือภาพยนตร์ที่ครอบคลุมการรบหนักหน่วงต่อเนื่องยาวนาน ๓ วันนั้นคือสิ่งที่เกิดขึ้นที่จุดจอดเอกซเรย์ มันเป็นการรบหนักด้วยความเข้มข้น ผมว่า แรนดี้ทำการบ้านมาดู เขาฟังผม ฟังทหารผ่านศึกครั้งนั้นหลายคน แต่แน่นอนเขากำลังสร้างภาพยนตร์ที่อิงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง เป็นความท้าทายที่จะสร้างให้มันถูกต้อง แรนดี้ วอลเลซ อยากจะแสดงให้เห็นการรบของทหารราบระหว่าง ๒ กองพันที่ยิ่งใหญ่ ต่อสู้เพื่อความอยู่รอด... ในแง่ที่ถูกสร้าง นั่นคือความแหลกสลายของจิตใจของครอบครัวที่อยู่ทางบ้าน เมื่อได้รับโทรเลขแจ้งข่าวร้าย

"ผมนับถือพวกเขานะ ในเรื่องความแกร่งของพวกเขา และขอบอกว่า ไม่ว่าผู้บัญชาการรบของเวียดนาม หรืออเมริกา ถ้าไม่นับถือศัตรูนะแพ้แน่ ๆ พลเอกอัน (พันเอกในตอนนั้น) รบกับฝรั่งเศสมาเกือบ ๑๐ ปี รบกับอเมริกาอีกเกือบสิบปี เขารบในกัมพูชา รบกับจีน เคยรบกับญี่ปุ่นในช่วงต้นปี ๑๙๔๐ ผมนับถือความทรงจำของเขามาก ๆ แล้วหวังว่าสักวันจะได้เจอเขาอีก

"ความหวังของผมคือ ครอบครัวชาวอเมริกันจะสามารถเยียวยารอยแผลที่อยู่ตรงนั้นมานับตั้งแต่สงครามเวียดนาม สิ่งที่ภาพยนตร์เรื่องนี้สื่อคือ จงเกลียดสงคราม แต่ขอให้รักนักรบอเมริกันเถิด... ในที่สุดพวกเขาก็ทำได้ถูกต้องเสียที"

๓.

แรนดอล วอลเวซ ผู้กำกับและเขียนบทภาพยนตร์ พูดถึง WE WERE SOLDIERS:

"เมื่อได้อ่าน WE WERE SOLDIERS ONCE...AND YOUNG พบข้อความที่ว่า ฮอลลีวู้ดเล่าเรื่องทหารผ่านศึกเวียดนามผิด ๆ ทุกครั้ง และผมรู้ในทันทีตอนนั้นว่า ผมต้องเป็นส่วนหนึ่งที่จะทำให้มันถูกต้อง"

"การจะเล่าเรื่องอะไรคุณต้องดูภาพรวมของเรื่องทั้งหมด ซึ่งคือทหารก็เป็นปุถุชน...ทหารหาญที่กลับจากเวียดนามไม่เคยได้รับคำขอบคุณ หรือการยอมรับนับถือว่าประเทศชาติเป็นหนี้พวกเขาอยู่ เราให้สิ่งนั้นกับพวกเขา แล้วเราก็ก้าวเข้าสู่ความสมบูรณ์"

๔.

ฮัล มัวร์กล่าวกับ โจ แกลโลเวย์ นักข่าวจาก UIP ซึ่งได้ร่วมอยู่ในเหตุการณ์ภารกิจที่ลาดรัง

"ผมจะไม่มีวันอภัยให้ตัวเอง"

"เรื่องอะไรครับ"

"คนของผม... ลูกน้องผมตายแต่ผมไม่"

"ท่านครับ ผมไม่รู้ว่าจะเล่าเรื่องนี้ยังไง"

"คุณจะต้องเล่า โจ บอกคนอเมริกันว่าคนพวกนี้ทำอะไรที่นี่ เล่าว่าคนของผมตายยังไง"

"ครับผม"

"ขอบใจ"

๕.

โจ แกลโลเวย์ นั่งตอกแป้นพิมพ์ดีด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ความสะเทือนใจกับเหตุการณ์ที่ได้สัมผัสจากลาดรัง...

"We who have seen war we'll never stop seeing it. In the silence of the night we will always hear the screams.

So this is our story. For we were soldiers once and young." ·

๑๕ มี.ค. ๕๒

http://prateepjittibook.wordpress.com

We Were Soldiers (2002)

Fathers, Brothers, Husbands & Sons.

Director: Randall Wallace

Cast : Mel Gibson, Madeleine Stowe, Greg Kinnear, Sam Elliott