เรื่องสั้น : รูป-รส  เมื่อ: 2009-03-20 19:30:23

มันเป็นเรื่องราวประจำยามเช้าของคนปกติ ที่เดินตามทางเท้า ข้างถนน

“ขี้หมา?”

หลานสาวของผมมักชอบตั้งคำถาม มันเป็นเรื่องราวประจำวันอีกเช่นกันของเด็กวัยเรียนรู้ ที่ต้องเดินตามทางเท้า -เหมือนผม

“ใช่จ๊ะ- อุจจาระสุนัข” ผมแหย่เล่น อะไรจะสนุกเท่าการปรุงแต่งความคิดน้อยๆที่กำลังเจริญเติบโต เด็กก็เหมือนบอนไซไม้ดัด เราค่อยๆจัดตัดแต่งให้มันเป็นไปตามที่เราอยากได้ จะทำไม? ผมคิดอย่างนั้น

“สวยนะน้า” เธอยังไม่ลดละสายตาจากกองขี้หมาทรงงาม

“จ๊ะ สวยงามและ ตั้งใจ” ผมหยุดมองพร้อมกับเธอ เวลาแห่งการเรียนรู้ของเด็กสำคัญเสมอสำหรับผม เราไม่ควรปล่อยให้เด็กต้องอารมณ์ค้างเมื่อเข้าต้องการศึกษาเรียนรู้ การผลักดันเป็นหน้าที่โดยชอบธรรมของน้าต่อหลาน

“หนูดูสิ มันต้องตั้งใจอย่างมาก ถึงสามารถเรียงร้อยกองอุจจาระกองนี้เป็นเกลียวม้วนกลมงาม”

หลานสาวเงยหน้าขึ้นมองผม ผมยิ้มให้อย่างน้าชายที่ใจดี “คนเราจะทำอะไรก็ต้องมีความตั้งใจรู้มั้ย” ผมสอนหลานสาวต่อ

“ค่ะ หนูจะตั้งใจ” เธอรับคำง่ายดาย ทว่าความตั้งใจของเด็กนั้นแสนยากเย็นในโลกของผู้ใหญ่ ผมนึกถึงความตั้งใจในวัยเด็กมากมายที่อยากทำ แต่ถูกผู้ใหญ่ขัดขวาง เด็กๆคล้ายเป็นผุ้ขออยู่อาศัยร่วมโลกกับผู้ใหญ่ โลกของเด็กและโลกของผู้ใหญ่บางครั้งก็ไม่ค่อย ประนีประนอมซึ่งกัน

“ปะ- รีบกันดีกว่าเดี้ยวจะสายนะ” ผมเร่งหลานสาว ให้ผละจากกองขี้หมากองงามนั้น เวลาของการประนีประนอมจบลงชั่วขณะ ผมต้องพาเธอไปฝากไว้กับโรงเรียนโดยที่ไม่ได้มีหลักประกันอะไรเลยว่าสิ่งที่เธอเรียนในนั้นจะสามารถทำใหเธอใช้ชีวิตในสังคมภายนอกได้อย่างสอดคล้องและมั่นคงทางจิตใจ

เราถูกสอนให้ท่องนั้นเขียนนี้โดยที่เราก็แทบไม่รู้ที่มาที่ไปของมันเลย เวลามีน้อยสำหรับครุ่นคิด แต่มีมากมายเหลือเฟือสำหรับกองหนังสือสำหรับท่องจำ ผมเคยนึกหวาดหวั่นอยู่เหมือนกันว่า หากเธอ(หลานสาว) ของผมเติบโตขึ้นมา ในชั้นเรียนลำดับที่สูงขึ้น ในเย็นวันใดวันหนึ่งเธอถือสมุดการบ้านเดินเข้ามาถามผม แล้วผมตอบในสิ่งที่โรงเรียนสอนไม่ได้ ความรักศรัทธาที่มีต่อน้าของเธอจะสูญสลายหายไปเพียงใด

แต่นั้นก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องมาเสียเวลาขบคิดตอนนี้ ผมโบกมือบ้ายบายเธอ ในขณะที่ร่างน้อยๆเดินลับหายไปในโรงเรียนอนุบาล

ความตั้งใจน้อยๆของผม

ย่ำเย็น- เด็กหลายๆคนเฝ้าคอยการมาของรถขนมและเงินในกระเป๋าของพ่อแม่ ผมเดินผ่าความโกลาหลของเสียงหวีดร้องคร่ำครวญของกิเลส อัตตา สัญญา อุปทาน มันจับต้องไม่ได้ และไม่ใช่ว่าใครจะรับรู้ถึงความมีอยู่ของมัน ถึงแม้จะถูกสั่งให้ท่องจำมาแต่ยังเด็กก็ตามที

“รอน้านานมั้ย?” ผมถามเมื่อเจอหลานสาวนั่งหน้างอที่โคนต้นหูกวาง

“ทำไมหน้างอแบบนี้ละ ไม่สวยเลยนะรู้มั้ย” ผมนั่งยองๆให้ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับสายตาของเธอ

“วันนี้หนูถูกครูดุ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ใบหน้าก้มมองพื้นดินราวกับว่ามันเป็นที่พึ่งแห่งสุดท้ายทางจิตวิญญาณ

“เพื่อนหัวเราะหนูตอนครูดุ”

ผมเริ่มเข้าใจสถานการณ์ มันเป็นเรื่องปกติธรรมดาของสังคมเฮงซวยที่ชอบหัวเราะเยาะความผิดพลาดของคนอื่น เมื่อเราดูทีวีเราสามารถพบภาพเหตการณ์เหล่านี้จนชินไปในหัวใจ ในนั้นมีเสียงหัวเราะดังนำขึ้นมาก่อน แม้บางครั้งดูไม่เป็นเรื่องตลกเราก็หัวเราะตามๆกันมา โดยไม่สนใจในเนื้อหาสาระของมันเลย ความเฮงซวยก็ทำตามๆกันมาด้วยความเคยชินเช่นกัน

“หนูทำอะไรผิดล่ะ ครูถึงดุฮื-อ” ผมลูบหัวเธออย่างอ่อนโยน จากนั้นกอดเธอไว้ข้างกาย เด็กที่ไม่มีพ่อกับแม่ลองเจอเรื่องแบบนี้มันสาหัสเกินไป - เกินไปจริงๆ

“หนูไม่ได้ทำอะไรผิด หนูตั้งใจ - ความตั้งใจคือความงดงามไม่ใช่เหรอน้า”

ผมหายใจติดขัดเหมือนกันเมื่อเจอคำถามนี้ ผมไม่ฉลาดเพียงพอสำหรับบางเรื่อง ผมเริ่มเห็นเค้าลางในความกังวลเมื่อตอนเช้าแล้ว ผมจะแนะนำเธอได้ยังไงในเมื่อผมยังโง่อยู่ ทำไมไม่มีครูคนไหนสอนผมเลยว่าการเลี้ยงหลานมันต้องทำอย่างไร ผมตอบคำถามนี้ไม่ได้ ผมโง่ ผมควรโดนหัวเราะจากเด็กในห้องแทนเธอ ผมสมควรโดนคุณครูของเธอดุด่า คนที่สมควรไม่ใช่เธอ หากแต่ควรเป็นผม

ผมสับสนมึนงง ขณะนั้นเองผมเหลือบมองเห็น ถุงใส่ขนมเล็กๆที่เธอกุมไว้ในมือ

“อะไรเอ่ย?” ผมหยอกถามเธอเพื่อหันเหเรื่องราว

“วันนี้เรียนทำคุ๊กกี้ค่ะ” เธอยิ้มเมื่อผมถามถึง

“อร่อยมั้ย ท่าทางน่าอร่อยนะ- ขอน้าชิมได้มั้ย?”

“อร่อยค่า - ตั้งใจและงดงามด้วย”

เธอหยิบคุ๊กกี้ในถุงเล็กๆออกมาให้ผมหนึ่งชิ้น รูปร่างของมันคล้ายเคียงกองขี้หมาที่พบเจอเมื่อยามเช้า เป็นก้อนกลมๆม้วนเป็นเกลียวค่อยลดหลั่นเรียงทับทีละชั้น ผมเห็นถึงความตั้งใจของเธอ สาบาน ผมเห็นความตั้งใจของเธอจริงๆ  ผมเริ่มสานต่อเรื่องราวในใจ ในขณะที่ส่งขนมคุ๊กกี้รูปร่างคล้ายกองอุจจาระสุนัขเข้าปาก

“อืมม์- อร่อย รสชาติดี” ผมบอกเธอ ด้วยความสัตย์จริง

เธอยิ้ม พร้อมหยิบอีกหลายชิ้นส่งมาให้ผม เธอบอกว่าเพื่อนๆในห้องไม่มีใครยอมชิมคุ๊กกี้ที่เธอทำเลย แม้แต่คุณครู ผมมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ผมกล่าวในใจขณะที่มืออีกข้างลูบไหล่และหลังเธอเบาๆ

พระอาทิตย์ดวงกลมสีแดง แซมสีชมพูออกช้ำๆลงทุกขณะนาที ลึกแล้วมันมองดูเหมือนเวลาเศร้าสร้อย แต่ในตัวมันเองขณะเดียวกันก็ยังคงมีความอบอุ่นแฝงอยู่

ใช่ ความตั้งใจนั้นงดงามเสมอ โดยเฉพาะ ความตั้งใจน้อยๆ

ของผม…