ผู้เขียน  หัวข้อ: มิตรภาพจากเจ้าสี่ขา......ตอน 2
ชริ
มิตรภาพจากเจ้าสี่ขา......ตอน 2
 เมื่อ: 2009-03-26 11:50:05 
“ ฉันไปก่อนนะ เลิกเรียนเจอกันจ้า ” เธอกระโดดตะโกนตอบพลางเหนื่อยหอบแรงๆ พวกเขาได้ยินจึงเงียบเสียงเ** ยืนตัวตรงหูตั้งขยับเลื่อนไปมาเล็กน้อยคอยสดับฟังพร้อมกับจ้องตาเป๋งเห็นศีรษะของเธอผลุบ ๆ โผล่ ๆ
พวกเขาชูคอหอน “ วู้” เสียงยืดยาวตอบกลับ แล้วพากันโบยหางส่ายไปมา
........................ตอน 2

นาถฤดีชวนคิดใฝ่ฝันถึงอนาคตไปว่าเธออยากเป็นครูฝึกสุนัขเพื่อจะได้อยู่กับพวกเขาตลอดเวลา คงจะดีไม่น้อย! เธออดที่จะมีรอยยิ้มจางๆที่มุมปากออกมาไม่ได้ จวนใกล้จะถึงแล้วอีกประมาณไม่กี่ช่วงตึกของอาคารพานิชสามชั้นก็จะถึงโรงเรียน

เสียงกริ่งดังเตื่อนให้นักเรียนเข้าแถวพอดี นาถฤดีหยุดวิ่ง เสียงหอบดังของลมหายใจเข้าออกแรงๆ พลางถอนหายใจโล่งอกแล้วยกหลังมือเช็ดเหงื่อที่กำลังหยดไหลลงมาตามแก้ม

นาถฤดียกมือไหว้ย่อตัวลงช้าๆอย่างอ่อนช้อยกล่าวคำสวัสดีคุณครูช่อลดาด้วยน้ำเสียงหอบเบาๆ

“ สวัสดีจ๊ะ นาถฤดี” คุณครูตอบเสียงอ่อนโยนและเป็นครูประจำชั้นมัธยมปีที่ 3 ของเธอเอง

นาถฤดีเดินไปเข้าแถวพลางครุ่นคิดขึ้นมา อีกเทอมเดียวเธอจะจบมัธยมปีที่ 3 พร้อมกับเปลี่ยนสถาณภาพจากเด็กหญิงกลายมาเป็นนางสาวแทน ถึงเวลานั้นเธอคงต้องออกไปช่วยแม่ทำงานได้

แวบหนึ่งเธอฉกคิดถึงสุนัขจรจัด ใครจะเป็นคนให้อาหารพวกเขาแล้วพวกเยอรมันเชฟเพิร์ดล่ะเราคงไม่ได้เจอกันทุกวันอีก ความจริงแม่อยากให้เรียนต่อ แต่อาการของแม่เริ่มผิดปรกติมากขึ้น แม่ไม่เคยบอกแต่เธอสัมผัสได้

นาถฤดีต้องเรียนจบเร็วๆแม่จะได้ไม่ต้องวิ่งเสิร์ฟอาหารล้างจานกองโตๆ นาถฤดีขอบตาเริ่มแดงรื่นพร้อมกับยกแขนเสื้อสีหมองแล้วใช้ชายแขนซับน้ำตาที่ปลายตา

นาถฤดีชำเลียงมองเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆกำลังยืนตรงเรียงแถวหน้ากระดานเตรียมเคารพธงชาติ พวกเขามีความหวังที่จะเรียนต่อกันทุกคน

เสียงเพลงชาติกำลังบรรเลงด้วยท้วมทำนองเสียงสูงและพวกเขาพร้อมใจกันร้องขับขานประสานเสียงกันออกมา ส่วนนาถฤดีลำคอตีบตันด้วยก้อนสะอื้นเกินกว่าจะเปล่งเสียงร้องเพลงสรรเสริญออกมา

นาถฤดีแหงนหน้ามองท้องฟ้ายามเช้าสาย ทำไม! ช่างเศร้าหมองอับแสงนัก! น้ำตาเริ่มเอ่อ เธอมองไม่เห็นอนาคตที่จะได้เป็นครูฝึกพวกเขา เธอหมายถึงสุนัขเพื่อนสี่ขาของเธอ

เมื่อไหร่! นาถฤดีมักถามคำถามนี้หลายครั้ง เธอยกหลังมือเช็ดหยาดน้ำใสๆที่กำลังไหลพราก

เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากเย็นพลางคอยเฝ้าถามตัวเองต่อไปว่า

เมื่อไหร่! ท้องฟ้าจะส่องแสงสว่างมาถึงตัวเธอกับแม่บ้าง แล้วเมื่อไหร่ล่ะจ๊ะ!

ทุกอย่างเงียบหายไป! ความเศร้าหมองอับแสงในยามดวงอาทิตย์ฉายแสงคืบคลานเข้ามาแทนคำตอบทุกครั้งไป

เวลาต่อมาในห้องเรียนเป็นชั่วโมงเรียนสุดท้ายก่อนจะได้เวลาพักเที่ยง คุณครูช่อลดากำลังให้นักเรียนทุกคนออกมาพูดหน้าห้อง

เรื่องความฝันในอนาคตของตัวเอง ทุกคนพูดอย่างภาคภูมิใจ ทำให้ที่นี่มีรอยยิ้ม มีเสียงหยอกล้อกัน ตามด้วยเสียงหัวเราะสดใส่ดังเริงร่าไม่ขาดสาย

ในที่สุดก็มาถึงตัวเธอ “ นาถฤดี ” คุณครูช่อลดาขานชื่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกว่าปรกติ

เธอสบตาคุณครู คุณครูทอดสายตาอย่างอ่อนโยนพร้อมกับคอยสดับฟัง

เพื่อนๆทุกคนในห้องเงียบกริบ บางคนก้มหน้าลงกับโต๊ะพลางเงี่ยหูฟังหลับตาสนิท บางคนเบือนสายตาออกไปนอกหน้าต่างแต่เอี้ยวหูคอยฟัง

ทุกคนเข้าใจสถานภาพของเธอดี จึงไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีเสียงหยอกล้อกัน ไม่มีเสียงหัวเราะ ดุจดั่งคลื่นกระทบฝั่งครึกโครมขึ้นมาแล้วกลับเงียบหายไป ไม่มีแม้นแต่เสียงเดียว

อ้อ.....ยังมีอีกคนที่เข้มแข็งหน่อย! เปล่งเสียงพูดออกมาแผ่วๆว่า

“ พวกเราจะเป็นกำลังใจให้เธอ ” เสียงแหบหาวขาดหายไปของนักเรียนชายที่เคยกลั่นแกล้งล้อเลียนเธอต่างๆนานาเพียงไรก็ยังต้องยอมสยบให้กับความดีงามของเธอ

นาถฤดีก้าวเท้าหนักหน่วยออกมายืนก้มหน้านิ่งอยู่กลางหน้าห้อง พลางสูบลมหายใจยาวลึกๆเข้าออก เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตาเพื่อนๆ

นาถฤดีกวาดสายตามองพวกเขาพยายามเตือนตัวเองเสมอว่า อย่าร้องให้! ก่อนจะเปล่งเสียงลอดเล็ดออกมา

“ ในอนาคต....ไม่ว่าจะเป็น.....จริงหรือไม่......ฉัน!......อยากเป็น.....ครู....ฝึก....สุ...นัข” เสียงนาถฤดีขาดหายไปพลางเบือนสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง

จากอาคารเรียนชั้นที่ 4 ทอดสายตายาวออกไปจนถึงโรงเรียนฝึกสุนัข มองเห็นไกลๆ ครูฝึกกำลังฝึกเพื่อนๆสี่ขาของเธอกระโดดข้ามสิ่งกีดขวางที่ละตัวสองตัว

เพื่อนๆในห้องพลอยมองตาม เห็นภาพสุนัขกำลังกระโดด ก้มหมอบ และคลานตามครูฝึกสั่ง เป็นภาพที่น่าประทับใจยิ่ง

ทำให้เพื่อนๆซาบซึ้งใจไปด้วย และแทนคำพูดสั้นๆของเธอได้เป็นอย่างดีว่า

“ ทำไม! เธออยากเป็น ครูฝึกสุนัขค่ะ ” คุณครูช่อลดาถามน้ำเสียงนุ่มนวล

“เพราะหนูรักสุนัขทุกตัว” นาถฤดีกล่าวน้ำเสียงแผ่วแต่มีพลัง เธอก้มหน้าหลับตา ทุกสายตามองมาที่เธอพลางมองออกไปนอกหน้าต่างสลับกันไปมาช้าๆ

เพียงชั่วครู่ เสียงปรบมือของเพื่อนในห้องเรียนก็ดังขึ้น ดังขึ้น แล้วก็ดังขึ้น.......................................................................

เสียงกริ่งดังกลบเสียงปรบมือ เตือนหมดเวลาเรียนเตรียมพักกลางวันดังแทรกขึ้น นาถฤดียังคงยืนเคว้งคว้างไม่ขยับเขยื้อน ทุกคนต่างพากันออเข้ามาตบไหล่ให้กำลังใจ เธอรู้สึกอบอุ่นตื้นตันใจจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่

เพื่อนหญิงคนหนึ่งเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาที่ซึมเอ่อพลางบีบไหล่เขย่าแรงๆจนศีรษะสั่นคลอน

แล้วเสียงหัวเราะจางๆพรายพร่างปนสะอื้นท่ามกลางบรรยากาศแสนเศร้าก็เล็ดลอดออกมาจากปากของเธอ เพื่อนๆยังทยอยเข้ามาให้กำลังใจเรื่อยๆที่ละคนสองคน ก่อนจะแยกย้ายกันไปรับประทานอาหารกลางวัน........................................ตอน 3

2009-03-26 11:50:05/ชริ
 


ใหม่
ความเห็นที่ 1

 
  ตอบโดย ใหม่   เมื่อ: 2009-03-26 12:03:48

ซึ้งอ้ะชริ ตามมาอ่านคราวนี้ได้กลับไปนั่งลุ้นต่อ ว่านาถจะได้เรียนต่อรึเปล่า อาจจะมีทุน..

ชริสู้ๆจ่ะ
 


ชริ
ความเห็นที่ 2

 
  ตอบโดย ชริ   เมื่อ: 2009-03-26 12:10:26
ใหม่........ทำไมเดาถูกคะ แบบนี้หมดสนุกสิจ๊ะ!
เอาเป็นว่าทุนก็ไม่ได้มาง่ายๆนะค่ะ ลุ้นต่อไปจ๊ะ

*-* ขอบคุณค่ะ
 


ต้นข้าว
ความเห็นที่ 3

 
  ตอบโดย ต้นข้าว   เมื่อ: 2009-03-26 13:13:46
รู้สึกอบอุ่นจังเลยจ๊ะชริ

เห็นชริเขียนได้แบบนี้ ทำให้เราอยากเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับเจ้าสี่ขาบ้าง

แต่ตอนนี้อยากได้โครงร่างของนิยายจัง
ชริพอมีไอเดียบ้างมั้ย

^_^
 


หนุ่มช่างสงสัย
ความเห็นที่ 4

 
  ตอบโดย หนุ่มช่างสงสัย   เมื่อ: 2009-03-26 13:41:52
สวัสดีครับคุณชริ

อ่านแล้วซึ้ง..ง

สวัสดีครับคุณต้นข้าว

จะรออ่านนะ
 


ต้นข้าว
ความเห็นที่ 5

 
  ตอบโดย ต้นข้าว   เมื่อ: 2009-03-26 13:50:30
จ้า
 


saranya_nok.worm
ความเห็นที่ 6

 
  ตอบโดย saranya_nok.worm   เมื่อ: 2009-03-26 22:06:54
เข้ามาเพิ่มเสียงปรบมือให้กับเรื่องนี้และให้กับน้องชริอีกหน่อยจ้ะ

เรื่องน่ารักมากเลย พี่ยังไม่เคยอ่านเรื่องที่นางเอกเป็นคนฝึกสุนัข น่าสนใจมาก ๆ



แล้วจะเข้ามาติดตามอ่านต่อนะจ้ะ มีสุนัขหลายพันธุ์อยากให้นำเข้าไปฝึกในเรื่องด้วย อิ อิ (ท่าทางนางเอกคนนี้จะฝึกแล้วสุนัขน่ารักนะจ้ะ ^_^)
 


ชริ
ความเห็นที่ 7

 
  ตอบโดย ชริ   เมื่อ: 2009-03-27 10:59:36
ต้นข้าว.......นิยายพล๊อตเรื่องไม่ยากนะต้นข้าว ตอนเอามาขยายสิยากมาก
เราว่าต้นข้าวมีเรื่องอยู่ในใจแล้วล่ะ เพียงแต่ว่าจะขยายถ่ายทอดออกมาเป็นเรื่องได้อย่างไร นี่แหละคือปัญหาแสนใหญ่หลวง จะรออ่านจ๊ะคนดี

หนุ่มช่างสงสัย.......ขอบคุณค่ะ ตอนต่อไปก็ซึ้งค่ะ ซึ้นจนจบค่ะ

ต้นข้าว........จะรออ่านด้วยจ๊ะคนดี

P' saranya_nok.worm.......อ่านคอมเมนต์ของนีนกแล้วชริอยากเขียนเรื่องนี้เป็นเรื่องยาวเสียแล้ว นางเอกเป็นครูฝึกสุนัข พระเอกเป็นหน่วยปรามปราบผู้ร้ายต้องการผู้ช่วยฝีมือดี ทางหน่ายเสนอให้ใช้สุนัขตำรวจและติดต่อไปทางสุนัขตำรวจแล้วได้ส่งนางเอกกับสุนัขตำรวจคู่ใจมาให้

พระเอกตำรวจมาดเข้มนักเรียนนอกจะทำอย่างไรเมื่อมาเจอและร่วมงานที่เสี่ยงอันตรายกับนางเอก และไม่เคยเชื่อใจได้เลยว่าผู้หญิงคนนี้จะทำงานนี่ได้โดยเฉพาะไม่ได้เรียนการฝึกสุนัขมาก่อนเพียงแต่นางเอกเป็นคนรักสุนัขและคลุกคลีอยู่กับพวกเขาตลอดเวลาและพวกพี่ๆครูฝึกคอยสอนการฝึกให้นางเอกจนได้เป็นครูฝึกที่มีฝีมือคนหนึ่งจึงตัดสินใจส่งนางเอกไปให้และก็เป็นงานแรกของเธอ

พระเอกนักเรียนนอกไม่พอใจนักเมื่อต้องมาร่วมงานกับผู้หญิงที่คิดว่าขาดคุณสมบัตหลายอย่าง

แต่ความรักที่มีต่อสุนัขคู่ใจทำให้งานผ่านไปได้ดี ไม่ว่าจะเป็นงานเสี่ยงอันตรายเข้าไปช่วยตัวประกันหรือในสถานการณ์ที่เลวร้ายทุกครั้งทำให้พิสูจน์ได้ และเป็นที่ประทับใจนัก ทำให้พระเอกเริ่มเปลียนความคิด

ความคิดเริ่มเปลียนละเล็กละน้อยจนพระเอกเริ่มเห็นสิ่งดีๆในตัวนางเอกและแอบรักอย่างเงียบๆ ปากแข็งและจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อนางเอกรักห ม า มากกว่าพระเอก

พระเอกเริ่มอิจฉาห ม าอยากให้นางเอกปฎิบัตเขาอย่างที่ปฏิบัตห ม าบ้าง พระเอกเรียกร้องความสนใจอ้างเรื่องงาน ชวนทะเลาะหลายอย่างทำอย่างไรก็ได้เพื่อแย่งความรักจากห ม า หันมาสนใจหมุ่นนักเรียนนอกบ้าง


เรื่องนี้แค่คิดก็สนุกแล้วค่ะพี่นก
 


น็อต
ความเห็นที่ 8

 
  ตอบโดย น็อต   เมื่อ: 2009-03-27 19:39:22
ซึ้งครับ
บรรยายได้ซึ้ง(2) ดีชริ
 


ชริ
ความเห็นที่ 9

 
  ตอบโดย ชริ   เมื่อ: 2009-03-28 16:21:23
ขอบคุณคะ น๊อต
คิดว่าไม่มีอะไรได้มาง่ายๆคะ
ชริเขียนเรื่องนี้ขึ้นมา ก็ไม่ง่ายนัก
คำผิดเป็นเรื่องที่แก้ยากมาก
คงต้องพยายามต่อไปให้ดีกว่านี้ดี
 




ข้อความ :
สามารถเคาะ Enter หาต้องต้องให้เว้นบรรทัด หรือใช้คำสั่ง <br>
ชื่อ :
รูปภาพ :  
ขนาดไม่เกิน 50K และต้องมีนามสกุลเป็น gif และ jpg
รหัส :   4a7ea825
ใส่รหัส :   (กรุณาใส่รหัสจากข้างบนนะครับ)