ผู้เขียน
หัวข้อ: สายไป...
นางงามมิตรภาพ^_^
สายไป...
เมื่อ:
2009-03-31 00:21:16
ฉันเดินทางกลับบ้านเกิด
หลังจากที่ไม่ได้กลับมา 2 ปี
บ้านที่เป็นดั่งศูนย์กลางของชีวิต
เป็นที่พักพิงใจ เติมกำลังให้ฉันทุกครั้งยามอ่อนล้า
ฉันเหนื่อย กับเมืองหลวง
เมืองที่เร่งรีบ แข่งขัน
เมืองที่ความทรงจำดีดีกลายเป็นอดีต
บ้าน...ยังคงเหมือนเดิม
เป็นภาพที่เห็นจนชินตา
แม้มองไม่เห็นก็จินตนาการได้
ประตู หน้าต่าง โต๊ะ เก้าอี้
จินตนาการได้แม้กระทั่งบรรยากาศ
แม่ทำกับข้าว ฉันเล่นกับพี่ชาย ยายนั่งเย็บผ้า พ่อปลูกผัก
นาน ๆ ครั้งที่แม่หันมาดุพี่ชายเมื่อแกล้งฉัน
ยายเรียกฉันให้เอาด้ายใส่ในเข็มเพราะมองไม่เห็น
พ่อเรียกให้พวกเราไปรดน้ำต้นไม้
วันนี้ฉันได้กลับบ้านแล้ว
จากที่ลางานไม่ได้ ไม่อยากจากแฟน
ฉันเดินทางกลับบ้านกับพี่ชายด้วยเครื่องบิน
พี่บอกจะได้กลับถึงบ้านไว ๆ
พ่อแม่ ญาติพี่น้องรออยู่มากมาย
พี่บอกฉัน ลูบศรีษะฉันเหมือนฉันเป็นเด็กน้อย
"ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน น้องก็เป็นน้องน้อยของพี่เสมอ"
นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ฉันได้ยิน ก่อนหลับไป
ด้วยรอยยิ้มที่แต่งแต้มใบหน้า
ฉันมารู้สึกตัวอีกที
ตอนที่ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง
เสียงเหมือนคนสะกดกลั้นความรู้สึกอะไรบางอย่าง
"บอกแล้วอย่าร้องไห้เสียงดัง"
"ลูกกลับมาบ้าน มาหาเราแล้ว อย่าทำให้เขาเสียใจ"
ฉันได้ยินเสียงพ่อพูดกับแม่
ฉันกระพริบตา ลืมตาขึ้นช้าๆ
รอบตัวฉันล้อมรอบไปด้วย
พ่อ แม่ ญาติพี่น้องมากมาย
แต่ละคนหน้าตาอมทุกข์ แต่ก็เปื้อนด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นฉันตื่น
แม่คงจะหนักที่สุด
ตาแดงก่ำเหมือนคนที่ผ่านการร้องไห้มาไม่นาน
และตอนนี้ขอบตาก็รื้นขึ้นมาอีก
พ่อต้องคอยประคองและโอบแม่ไว้
แม่แก่ไปมาก หน้าตาเศร้าหมอง
นั่นทำให้ฉันยิ่งรู้สึกผิด
ทุกอย่างเป็น......เพราะฉัน
2 ปีก่อน
ฉันหนีตามผู้ชายคนหนึ่ง
คนที่เขาบอกว่ารักฉัน
และฉันก็รักเขามาก
มากจนให้ได้ทุกสิ่งที่มี และหลงลืมทุกอย่างที่ฉันเคยมีเช่นกัน
ฉันลืมครอบครัวของฉัน
ลืมคิดไปว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร
จะเดือดร้อน เสียใจ แค่ไหน
ฉันคิดแต่เพียงว่า
ถ้าไม่มีเขา ฉันคงอยู่ไม่ได้
เมื่อมาอยู่ด้วยกัน
กลับกลายเป็นว่า
ถ้าไม่มีฉัน เขาอยู่ไม่ได้
เขาคงอยู่ไม่ได้ถ้าฉันไม่หางานทำ เอาเงินมาเลี้ยงดู
เขาคงอยู่ไม่ได้ถ้าฉันไม่ทำงานบ้าน ดูแล ปรนนิบัติ
2 ปีที่อยู่ด้วยกัน
บัดนี้ฉันได้รับการปลดปล่อยให้เป็นอิสระ
ที่แรกที่ฉันคิดถึงคือ...บ้านและครอบครัว
..............................
ไม่นานพี่ชายก็มาหาฉัน....
ที่โรงพยาบาล
และติดต่อเรื่องเดินทางกลับบ้านทันที
หมอช่วยให้อากาศหายใจฉัน
หลังจากถอดสายช่วยหายใจแล้ว
ฉันจะอยู่ต่อได้อีก 3 ชั่วโมง
เพื่อมองและร่ำลาโลกใบนี้
...............................................................................................................
ด้วยมิตรภาพ
๓๐/๐๓/๒๕๕๒
......................................
2009-03-31 00:21:16/นางงามมิตรภาพ^_^
arada
ความเห็นที่
1
ตอบโดย arada เมื่อ:
2009-03-31 00:32:57
อาจสายเกินไปที่จะเริ่มต้นใช้ชีวิตร่วมกันอีก
แต่คงไม่สายเกินไปที่จะเอ่ยคำรักจากหัวใจ
เรื่องนี้ได้หัวใจไปเลยค่ะ
^_^
หนุ่มช่างสงสัย
ความเห็นที่
2
ตอบโดย หนุ่มช่างสงสัย เมื่อ:
2009-03-31 08:59:02
Y_Y
...บ้านคือวิมานของเรา...
ต้นข้าว
ความเห็นที่
3
ตอบโดย ต้นข้าว เมื่อ:
2009-03-31 09:06:47
เบญนี่ถนัดเรื่องเศร้าเคล้าน้ำตานะ
ยังดี...ยังมีโอกาสร่ำลา
ธีร
ความเห็นที่
4
ตอบโดย ธีร เมื่อ:
2009-03-31 09:18:29
เขียนได้ดีครับ
หัวใจสีส้ม
ความเห็นที่
5
ตอบโดย หัวใจสีส้ม เมื่อ:
2009-03-31 13:29:05
^__^
เข้ามาชื่นชมคนเขียนค่ะ
ท่านเจ้าคุณ
ความเห็นที่
6
ตอบโดย ท่านเจ้าคุณ เมื่อ:
2009-03-31 22:09:49
โอ๊ว.....(อุทานๆ)
น็อต
ความเห็นที่
7
ตอบโดย น็อต เมื่อ:
2009-03-31 22:28:16
บ้าน... อาจเป็นคำตอบสุดท้ายของจิตใจ...
ชายชมจันทร์
ความเห็นที่
8
ตอบโดย ชายชมจันทร์ เมื่อ:
2009-04-01 08:41:52
ซึ้งจัง
เรื่องจริงหรือเปล่าคับ
ซึ้งนะเนี่ย...........
รินดา
ความเห็นที่
9
ตอบโดย รินดา เมื่อ:
2009-04-01 08:53:03
อ่านแล้วคิดถึงบ้านเหมือนกันค่ะ
นางงามมิตรภาพ^_^
ความเห็นที่
10
ตอบโดย นางงามมิตรภาพ^_^ เมื่อ:
2009-04-01 22:45:05
สวัสดีค่ะเพื่อนหนอน....
พอดีนอนไม่หลับ
ว่างจัดดดดดด
ไม่รู้จะทำไร
เลยแต่งขึ้นเล่นๆค่ะ
แต่ก็เอาเรื่องจริงมาผสมบ้างค่ะ
ขอบคุณสำหรับการเข้ามาอ่านและกำลังใจค่ะ
ด้วยมิตรภาพ
ข้อความ :
สามารถเคาะ Enter หาต้องต้องให้เว้นบรรทัด หรือใช้คำสั่ง <br>
ชื่อ :
รูปภาพ :
ขนาดไม่เกิน 50K และต้องมีนามสกุลเป็น gif และ jpg
รหัส :
fdd6249
ใส่รหัส :
(กรุณาใส่รหัสจากข้างบนนะครับ)
