ผู้เขียน
หัวข้อ: พิศวาสฆาตกรรม ตอน 1
รินดา
พิศวาสฆาตกรรม ตอน 1
เมื่อ:
2009-04-20 09:05:32
ที่มา：การ์ตูนขายหัวเราะ ฉบับที่ 781
ผู้แต่ง ลาเต้
เล่าต่อ รินดา
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
สลด!!
นางแบบชื่อก้อง ท้องแล้วแท้ง
หมอยื้อไว้ไม่ได้ ตายทั้งกลม
ปรีชญา! โถ่ ปรีชญา...ทำไมนะ..ทำไม ทำไมถึงลุกลามได้ใหญ่โตถึงขนาดนี้
อธิปครางในใจขณะที่มือไม้สั่น พยามวางหนังสือพิมพ์ลงอย่างเบามือที่สุด กล้ำกลืนทุกความรู้สึกอยู่ในคอ...
ตายทั้งกลม ถ้อยคำสำนวนพาดหัวข่าวนั้นราวกับติดตาอยู่ตลอดเวลา...ถึงกับตายเชียวหรือปรีชญา....ปรีชญาที่รัก
ธิปคะ ธิปปริมจะตั้งชื่อลูกว่าอะไรดีค่ะ ธิปว่าชื่อมะลิมั้ยค่ะ ปริมว่าลูกปริมเป็นผู้หญิง
อื้อ! สงสารลูกแย่ สมัยนี้ใครเขาชื่อมะลิกันฮึ
แต่ปริมไม่ให้ลูกปริมชื่อฝรั่งนะ พริสซี่ พิชซ่าไม่เอานะ
อ้าว...รู้ได้ไงว่าธิปอยากให้ลูกสาวชื่อพริสซี่...แม่ชื่อปรีชญา ลูกสาวชื่อพริสซี่ ดีออก
ปรีชญาย่นจมูกแลบลิ้น แลบลิ้น เป็นเชิงว่าจ้างให้ก็ไม่มีวันยอมให้ลูกสาวของหล่อนชื่อนั้นเด็ดขาด
จะให้ใครนำดอกไม้ไปร่วมงานดีค่ะ นุดีไปเองดีมั้ยค่ะ
เสียงเลขาฯ สาวปลุกเขาขึ้นจากความทรงจำอันอ่อนหวาน
นั่นเองที่ทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆโต๊ะ... โต๊ะประชุมที่กำลังรายล้อมด้วยหัวหน้าระดับบริหารจากแผนกต่าง ๆทุกคนกำลังมองตรงมาที่เขาคนเดียว
หรือคนพวกนั้นจะรู้ รู้ว่าเขากับปรีชญาอยู่ด้วยกัน
ข่าวการลุกลามไปอีกซักแค่ไหนถ้ามีใครสักคนรู้ว่า.... ประธานกรรมการบริษัทโมเดลลิ่งอันดับหนึ่งของประเทศกับนางแบบในสังกัดมีสัมพันธ์กันสถานใด และเป็นต้นเหตุอันนำไปสู่จุดจบที่น่าสังเวชนั้นเช่นไร
โอ้...ปรีชญา...ปรีชญาที่รัก รักมากเพียงไร รับรู้บ้างมั้ย....ทำไม...ทำไมเรื่องถึงกลายมาเป็นแบบนี้...
ผมไปเองดีกว่า...ปริมเขาไม่ใช่แค่นางแบบในสังกัด แต่เขาเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับผมด้วย ถึงเขาจะ...จากไปอย่างไร
ให้พยายามอย่างไรเสียงก็ยังไม่วายสั่น อธิปกล้ำกลืนน้ำลายอีกครั้ง พยายามกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่บังคับให้ราบเรียบเป็นปกติสามัญที่สุดเท่าที่จะทำได้
เขาเป็นเพื่อนร่วมสถาบัน รวมถึงเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีของเราทุกคน
แต่ตอนนี้สื่อกำลังโจมดีเรื่อง.... ฝ่ายการตลาดค้านขึ้นยังไม่ทันจบคำ
ปริมสร้างชื่อเสียงให้ทางบริษัทอย่างมาก จากผลงานที่ผ่านๆ มา และจงรักภักดีมากตลอด ถึงมีบริษัทอื่นๆ พยายามทุ่มเงินซื้อตัวเธอ เธอก็ไม่เคยไป... อธิปพูดได้เพียงแค่นั้น
ปรีชญาจะไปจากที่นี่ได้อย่างไรเล่า ในเมื่อหัวใจเธออยู่ที่นี่..
เราไม่ควรจะทอดทิ้งเธอในตอนนี้ เราต้องปกป้องชื่อเสียงของเธอ
อธิปกล่าวสรุปอย่างร้าวรานในใจ
แต่เพราะเขาทอดทิ้งเธอใช่ไหม ไม่ใส่ใจใยดีเท่าที่ควรจะทำ เธอถึงได้น้อยอกน้อยใจได้มากเพียงนั้น...
จริงสิ เปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาสสร้างภาพให้บริษัทได้นี่นา ฝ่ายการตลาดเข้าใจไปทางนั้น พลอยเห็นดีเห็นงามขึ้นมา
โธ่เอ๊ย...ปรีชญาที่น่าสงสาร ธิปไม่เคยมองปริมเป็นสินค้าอย่างที่ใครๆ เขารู้สึกเลยสักนิด ปริมเชื่อธิปบ้างไหม
นายแพทย์วนัสนั่งมองรูปเพื่อนสาวในกรอบไม้...ปรีชญา
เมื่อคืนก่อนนี้เองที่เขาปลุกปล้ำยื้อชีวิตของหล่อนกับเงาดำมืดที่คืบคลานเขามาใกล้หล่อนทุกขณะ และแม้ในวาระเกือบสุดท้ายที่หล่อนยังพอครองสติได้ เสียงกระซิบที่แทบไม่เป็นคำ
...นัสช่วยลูก.....ลูกปริม...ปริมตายไม่เป็นไร...ให้ลูกอยู่...ช่วยปริมที..นัส...นัส ช่วยที ช่วยด้วย...
แล้วอย่างไรเล่า เขาช่วยอะไรเธอได้บ้าง โธ่.ปริม ปริมเด็กโง่ คิดโง่ ๆ พูดโง่ ๆ ลูกปริมเพิ่งจะสี่ห้าเดือน แล้ว
ปริมบอบบางอย่างนี้ ยังไม่มีใครดูออกด้วยซ้ำว่าปริมท้อง....สุดที่นัสจะช่วยแล้วปริม...
ปรัชญายังคงยิ้มหวานผ่านกรอบรูปไม้ ดวงหน้าสดใสพิสุทธิ์ ดุจจะยังย้ำเตือนความทรงจำของผู้ที่ใกล้ชิดว่าเธออ่อนหวานและสดใสปานใด ปรีชญา ดาวโรงเรียน ดาวมหาวิทยาลัย
ไม่ใช่เรื่องแปลก เมื่อเธอก้าวเข้าสู่วงการนางแบบระดับแนวหน้าของประเทศด้วยวัยเพียงน้อยนิด แต่มีกี่คนที่รู้เบื้องหลัง ความสำเร็จที่งดงาม เธอไม่ใช่ต้องการเหยียบย่างเข้าสู่วงการนี้แม้แต่น้อย ถ้าไม่ใช่เพราะ อธิป หนุ่มน้อยไฮโซฯ
หลังจากจบการศึกษาจากสถาบันเดียวกันก็หันเขามาควบคุมกิจการบริษัทโมเดลลิ่งแทนพี่ชายที่หันไปจับธุรกิจส่งออกแทนบิดา ทางเดียวที่คนต่างระดับ ปรีชญาและอธิปจะได้พบเจอกัน ทางเดียวที่อธิปหวังว่าเขาจะสามารถทำให้ปรีชญาลูกสาวชาวสวนธรรมดาผู้มีนามสกุลไม่เข้าใคร สามารถเป็นที่ยอมรับของคนในครอบครัวของเขาได้
แต่เหตุการณ์กลับกลายเป็นว่าเธอเป็นนางแบบอาชีพที่ไม่มีใครอยากได้เป็นลูกสะใภ้ ถ้าเป็นนางแบบกิตติมศักดิ์ก็ว่าไปอย่าง เพียงเหตุผลที่ว่านางแบบใช้เรือนร่างหากิน มารดาเขาให้เหตุผลอย่างนั้น
นานวันเข้าหนุ่มสาวก็หาทางออก โดยการอยู่ด้วยกันโดยไม่ต้องบอกใคร ใช้วิธีหลบ ๆ ซ่อน ๆ คนในกองถ่าย ในบริษัทต้องไม่รู้ จึงไม่มีใครรู้
ทำไมจู่ๆ ปรีชญาท้อง และทำไมแท้ง!
แท้ง... คำคำนี้บีบคั้นหัวใจอธิปอย่างรุนแรง
แวบแรกที่ได้เข้ามาในบริเวณงาน บรรยากาศเงียบอย่างประหลาด อธิปรู้สึกตัวอยู่ตลอดเวลาว่ามีสายตาจับจ้องมองดูเขาทุกฝีก้าว...ใคร!?...คำถามที่ทำให้อธิปหน้าซีดเผือดลง
สายตาของปริมนั่นเอง จากกรอบไม้แสนสวย...ปริมไม่เคยละสายตาจากเขา จวบจนวันนี้
ปริมจ๋า ธิปรักปริมเหลือเกิน ธิปอยากจะตะโกนบอกทุก ๆ คนว่าธิปรักปริมมากมายเพียงไหน แต่ธิปทำไม่ได้.... ทำไม่ได้ ปริมเข้าใจธิปไหม อธิปพร่ำรำพันอยู่ในใจ หวังเพียงให้ปรีชญารับรู้
ธูปครับ ..คุณอธิป
อธิปกันไปตามเสียงเอื่อย ๆ แข็ง ๆ ที่ดังแว่วอยู่ใกล้ ๆ พยายามกลลเกลื่อนสีหน้าและความรู้สึกทั้งมวล แต่เมื่อเห็นใบหน้าชายหนุ่มคนที่ยื่นธูปหนึ่งดอกให้ อธิปขมวดคิ้ว.....พยายามทบทวนความจำ
นัส นัสหรือ วนัส
ครับดีใจ ที่ยังจำกันได้ ไหว้ปริมก่อนเถอะครับ อโหสิกันก่อน
เสียงวนัสยังคงแข็งและไร้ซึ่งอารมณ์
อธิปพิจารณาดูอดีตนักศึกษาแพทย์คณะที่อยู่ใกล้กันเพียงชั่วครู่ นายคนนี้ จริงสิ ปริมเคยบอกตั้งแต่ตอนนั้น..
ธิปอย่ามัวเสียเวลาไปหึงนัสเขาเลย เขาไม่เคยคิดอะไรกับปริมยังงั้นหรอก เขาทำตัวเป็นพพ่อของรปริม
ปรีชญยิบหยีตาตานินทาเพื่อนสนิทที่สนิทชิตเชื้อกันมานานนมเพราะอยู่บ้านใกล้เรือนคียงกันมาตลอด
เป็นพ่อน่ะ เป็นไปเถิด ธิปไม่ว่า แต่อย่าขึ้นมาเป็นพ่อทูนหัวก็แล้วกัน
แหม...ทำท่านักเลงโต ธิปไม่รู้รึไงนัสเขาเป็นแชมป์คาราเต้ รับรองว่ายังไม่ทันรู้ตัว ธิปก็โดนนัสเขาทุ่มโครมไปแล้ว
งั้นธิปจะดักเอาไม้ฟาดหัว อธิปหาวิธีใหม่
เจ้าเล่ห์จังธิปนี่
ไม่เท่าปริมหรอก ชอบหรอกให้ธิปหึง
2009-04-20 09:05:32/รินดา
ข้อความ :
สามารถเคาะ Enter หาต้องต้องให้เว้นบรรทัด หรือใช้คำสั่ง <br>
ชื่อ :
รูปภาพ :
ขนาดไม่เกิน 50K และต้องมีนามสกุลเป็น gif และ jpg
รหัส :
11d1197f
ใส่รหัส :
(กรุณาใส่รหัสจากข้างบนนะครับ)
ผู้เขียน 