ผู้เขียน
หัวข้อ: พิศวาสฆาตกรรม ตอน 2
รินดา
พิศวาสฆาตกรรม ตอน 2
เมื่อ:
2009-04-20 09:08:25
ดูซิ ปริม...เพราะปริมเป็นคนน่ารักอย่างนี้นี่เอง ใคร ๆ ถึงได้หลงใหล หลังรักปริมกันหมด แต่ธิปมั่นใจ ปริมรักธิปคนเดียว เพราะธิปมั่นใจอย่างนี้นี่เอง ธิปถึงได้ไม่ห่วงปริมในเรื่องนี้ มีแต่ปริมแหละที่คอยหึงธิป....
เห็นภาพธิปควงลูกสาวรัฐมนตรี อกกงานด้วย
ปริมนั่งหน้างออยู่หน้าทีวี พูดออกมาทันทีที่ธิปกลับถึงบ้าน ยังไม่ทันถอดรองเท้าด้วยซ้ำ
บ้าน....แท้จริงเป็นห้องชุดบนตึกสูงกลางเมืองไม่มีใครอื่นรู้ว่าปรีชญาอยู่กับอธิป
โธ่ปริม...งานน่ะ แพรเขาจะมาร่วมหุ้นกับธิป
เชอะ! ร่วมหุ้น ปรีชญาทำเสียงขึ้นจมูก เชิดหน้า น้อยอกน้อยใจ จนน้ำตาคลอ
โธ่ปริม พักนี้ปริมหาเรื่องธิปตลอดเลยนะ ปริมก็รู้ว่าธิปเหนื่อยแค่ไหน บริษัทก็กำลังแย่ ถ้าแพรเขาไม่ร่วมหุ้น ธิปก็ไม่มีปัญญาหาเงินมาจ่ายค่าตัวนางแบบอย่างปริมหรอก
ใช่สิ ปริมก็แค่นางแบบ ไหนจะไปช่วยธิปคิดบริหารกิจการอะไรได้ ปริมมันคนบ้านนอก ไม่ใช่ลูกสาวรัฐมนตรีนี่ พ่อแม่ธิปคงดีใจตายที่ได้ลูกสะใภ้อย่างนั้นไม่ใช่อย่างปริม
น้ำตาปริมล่วงพรูจนธิปใจหาย น้ำเสียงน้อยเนื้อต่ำใจ ธิปไม่มีวันลืมเลือน ได้แต่กอดปริมไว้ ปริมตัวสั่น ธิปสงสารปริมสุดหัวใจ
ไม่เอาน่าปริม ธิปรักปริมจะตาย รักปริมคนเดียว ปริมไม่รู้เหรอ
ปริม มันมาแล้ว.... ไอ้อธิปมาหาปริมแล้ว มันวางท่าไม่รู้เรื่องรู้ราว ให้สัมภาษณ์นักข่าวได้ไม่มีสลด มันปฏิเสธไม่รับทราบเรื่อง
ปริมท้อง ทั้งยังไม่รู้ว่าทำไมปริมถึงแท้งที่สำคัญน่ะปริม มันควงนังลูกสาวรัฐมนตรีคนที่เป็นข่าวกับมันบ่อย ๆ มางานของปริมด้วย มันเย้ยปริม....ในงานศพของปริม นัสยอมไม่ได้ ยอมไม่ได้จริง ๆ น่ะปริม ปริมของนัส นัสเฝ้าทะนุถนอมของนัสมาตลอด เมื่อมันได้ไปนัสแทบคลั่ง แต่นี่มัน มันทำเหมือนไม่เห็นคุณค่าของที่มันแย่งไปจากมือนัสไป ใครเป็นนัสใครจะยอปได้ฦ
อธิปหันมาสบตานัสตามสัญชาตญาณที่รู้สึกได้ว่ามีคนจ้องมอง... อธิปอ่านสายตาภายใตด้กรอบแว่นนั้นไม่ออก คล้าย ๆ ร้าวราน ใช่...วนัสคงมีเรื่องมากมายอยากจะคุยกับเขา อย่างที่เขาเองก็อยากจะคุยกับวนัส ในเมื่ออธิปรู้ดีว่าวนัสเองก็คงรู้สึกเศร้าเสียใจไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่
ใครก็ตามที่ได้รู้จักปรีชญา ไม่มีใครอดที่จะรักหล่อนได้ แว่ว ๆ ว่าวนัสเป็นแพทย์ที่พยายามช่วยชีวิตปรีชญาไว้
อธิปเองก็อยากเข้าไปถามไถ่ อย่างน้อยก็ยังอยากรู้ว่าในวินาทีสุดท้าย เธอเอ่ยคำลาคำใดถึงเขาบ้างหรือเปล่า
จะติดก็ตรงที่ว่าน้องแพรว่า ออกปากขอติดตามมาร่วมงานด้วยเมื่อยามเย็น เธอกำลังเข้าร่วมลงทุนในกิจการ จะปฎิเสธก็ใช่ที่ อีกอย่าง วันนี้พนักงานจากฝ่ายต่าง ๆ ของบริษัทก็มาร่วมงานกันอย่างครบครัน ถือเป็นการเปิดตัวผู้ร่วมบริหารคนใหม่ไปกลาย ๆ
อธิปต้องรอถึงพระสวดเสร็จ งานเลิก จึงให้คนรถของบริษัทขับรถของตนไปส่งคุณแพรว่า และอ้างว่าตนจะไปค้างบ้านเพื่อนที่อยู่ในเขตแถว ๆ นี้ จนรถลับสายตาไปแล้วนั่นแหละ อธิปจึงหันกลับมา จึงพบว่าวนัสมายืนอยู่เบื้องหลังอยู่ก่อนแล้ว อธิปยิ้มให้อย่างเนือย ๆ ด้วยแววตาอ่อนล้า ทักทาย
ถ้าเป็นเวลาอื่นคงพูดได้เต็มปากว่า ดีใจที่เจอนายอีก
เช่นกันไม่นึกว่าจะเจอนายในงานของปริม
ความเงียบเข้าครอบคลุมบรรยากาศอยู่พักใหญ่ ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยถ้อยสนทนา ทั้งที่สายตาจับจ้องกันราวกับวัดใจ...ช้านานกว่าวนัสจะสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าปอดก่อนเอ่ยค่ำ
ปริมท้อง...นายจะยอกรับมั้ยว่าของนาย
อธิปพยายามค้นหาความรู้สึกของผู้ที่เอ่ยคำถามออกมา แต่ก็ไม่ได้อะไรออกจากสายตาที่นิ่งเฉยราวกับไร้อารมณ์ใด ๆ ทั้งปวง
ใช่
อธิปรับคำ เขาตกใจในตัวเองทำไมเขาถึงรับคำนั้นง่ายดาย ใช่ คำเดียวที่หากใครอื่นรู้ จะหมายถึงอนาคตทั้งหมดของเขาและของบริษัท.....แต่นี่คนที่รู้คือวนัสอธิปสบตาวนัส
วนัสยังเฉยราวกับสิ่งที่ได้ยินเป็นสิ่งที่เขาคาดคิดอยู่แล้ว แล้ววนัสก็หันหลังกลับ
นายจะไม่ถามหรือว่าทำไมปริมถึง...
กลายเป็นอธิปที่ร้อนรน เขาอยากจะอธิบายกับใครก็ได้สักคน เผื่อความรู้สึกผิดในหัวใจเขาจะทุเลาเบาบางลงได้บ้าง
นายก็รู้ว่าปริมขี้งอน ชอบทำอะไรประชดประชัน ...แต่ฉันไม่นึกว่าจะถึงกับ...
ฉันกำลังจะกลับบ้าน ฉันอยากนอนหลับในคืนนี้ ไม่อยากจะฟังอะไรอีกทั้งนั้น!
เสียงเข้มของวนัสทำให้อธิปต้องหยุด พอจะเข้าใจความรู้สึกของวนัสได้บ้าง
ฉัน..ไปบ้านนายได้มั้ย บ้านนายอยู่ติดกับบ้านปริมใช่หรือเปล่าให้ฉันไปได้มั้ย
วนัสหันกลับมามอง ...จากสายตาอธิปเองก็เหนื่อยล้าแสนสาหัส แววตาร้าวรานไม่ต่างกันเท่าไหร่ วนัสเพิ่งคิดได้ อธิปเองก็รักเพียงปรีชญามาโดยตลอด....เราสูญเสียในสิ่งเดียวกัน...ความรู้สึกนั้นทำให้วนัสพยักหน้าช้า ๆ และได้เห็นรอยยิ้มเหมือนหนุ่มน้อยของอธิป ยิ้มอย่างนี้นี่เอง ปริมถึงหลงรักนักหนา
คนที่สูญเสียในสิ่งเดียวกันย่อมเข้าใจในความรู้สึกของกันและกันได้ไม่ยาก...
อธิปมองสภาพรอบข้างขณะที่รถยนต์กำลังเลี้ยวเข้าเขตสวน....บ้านกลางสวน แตกต่างจากสิ่งที่อธิปวาดภาพได้ลิบลับ
บ้านกลางสวนน่ะ ไม่หรูเหมือนบ้านกลางสวนในกรุงเทพฯหรอก สวนมะพร้าว ไม่ใช่สวนดอกไม้
วนัสกล่าวราวกับรู้ใจ
เปล่าไม่ได้คิดเรื่องนั้น เพียงแต่ไม่คิดว่าจะอยู่กลางสวนจริง ๆ ไหนปริมเคยเล่าว่าบ้านติดกัน
บ้านติดกันของคนบ้านนอกน่ะ ใกล้กันที่สุดก็ยังต้องเดินไปหากันพอเมื่อย ไม่ใช่ติดแบบกำแพงเดียวกันเหมือนคนกรุงหรอก วนัสอธิบายได้เห็นภาพ
แล้วบ้านปริมอีกไกลไหม
ก็เดินตัดสวนไปสักห้านาที รถเข้าไม่ได้ มีแต่ท้องร่อง ยิ่งตอนนี้เป็นสวนร้าง เพราะไม่มีคนทำสวนแล้ว ที่บ้านปริมเหลือแต่ยายของปริมกับแม่บ้านแก่ ๆ คนเดียว บ้านเราเราก็ไม่ให้พ่อทำ หลังแกแย่เต็มที นี่ก็ส่งไปพักเชียงใหม่กันทั้งบ้าน
อธิปพยักหน้ารับรู้ไปเรื่อย ๆ สายตายังทอดมองไปไกลราวกับจะหาให้ได้ว่าทิศทางที่เชื่อมต่อไปยังบ้านของปรีญา....
แล้วแถวนี้ นอกจากบ้านนายกับ บ้านปริม มีใครอื่นอีกมั้ย
ไม่หรอก ข้ามสวนไปอีกสองสวนโน่น ถึงจะเจอบ้านคนอีกหลัง สวนแถวนี้เขาประกาศขายกันเกือบหมดแล้ว เชื่อเถอะว่าเนื้อที่แถวนี้ประมาณสองสามไร่นี่แค่เราสองคน
บ้างกลางสวน....ไร้ผู้คน...เมื่อพูดจบ วนัสก็วาบขึ้นมาในหัวใจ เมื่อชั่วโมงที่ผ่านมานี้เอง เขายังคิดจะทำร้ายทำลายอธิปให้เจ็บปวดจนเจียนตาย ให้สาสมกับความเจ็บปวดในใจของเขา.....เมื่อภาพปรีชญาที่เปรอะเปื้อนด้วยคราบเลือดยังคงติดตาไม่จางหาย...แต่ความรักลบร้างความผิดทั้งปวงได้มิใช่หรือ?
นัสน่ะขี้ใจอ่อนจะตาย อย่างงี้ไงแฟนถึงหายหมด
เสียงใสๆ ซนๆ ของปรีชญายังหยอกล้อไม่วายเว้น
จะให้นัสเป็นแฟนใครได้ล่ะปริม เมื่อปริมยังอยู่ในที่ที่นัสมองเห็นได้....นัสมองใครไม่ได้หรอก นอกจากปริม...
ตอนนี้...บ้านปริม ไม่มีคนใช่มั้ย
ฮืม...เห็นยายว่า ไปนอนเฝ้าปริมที่วัดน่ะ
วนัสตอบตะกุกตะกัก พยายามสลัดความคิดอื่น ออกจากหัว
ไปได้มั้ย ไปบ้านปริมตอนนี้ เราอยากเห็นที่ที่ปริมเกิด ที่ที่ปริมอยู่ ถ้าไปเวลาอื่นเราคงไม่กล้าสู้หน้าคนที่บ้านปริม พาเราไปได้ม้ย ให้เราได้เห็นเป็นครั้งสุดท้าย....
อธิปเอ่ยอ้อนวอนเสียงสั่นเครือด้วยความในใจ
ได้สิ...เดินตัดสวนไปไม่ไกลเท่าไหร่
ไม่นานนักอธิปก็ลงจากรถเดินตามวนัส กระโดดข้ามร่องสวนสั้น ๆ ได้ไม่ยากเย็น สวนมะพร้าวน้ำหอมไม่สูงนักหากมืดสนิท อาศัยเพียงแสงจากกระบอกไฟฉายจากมือของวนัสกระบอกเดียว เดินตามกันไร้บทสนทนาราวกับว่าแต่ละคนกำลังจมอยู่กับความคิดคำนึงของตัวเอง อธิปใจสั่น...จะเริ่มต้น ถาม อย่างไร จะรู้ได้อย่างไรว่า จำเป็นต้อง ฆ่า อีกหรือไม่ สายตาวนัสมองแปลก ทำไมอธิปจะไม่รู้
2009-04-20 09:08:25/รินดา
ข้อความ :
สามารถเคาะ Enter หาต้องต้องให้เว้นบรรทัด หรือใช้คำสั่ง <br>
ชื่อ :
รูปภาพ :
ขนาดไม่เกิน 50K และต้องมีนามสกุลเป็น gif และ jpg
รหัส :
9e3bbc31
ใส่รหัส :
(กรุณาใส่รหัสจากข้างบนนะครับ)
ผู้เขียน 