ผู้เขียน  หัวข้อ: พิศวาสฆาตกรรม ตอน 3
รินดา
พิศวาสฆาตกรรม ตอน 3
 เมื่อ: 2009-04-20 09:09:37 
วนัสอาจจะรู้อะไรมากกว่าที่แสดงออกมา อย่าประมาทวนัส อย่าประมาท อธิปเตือนตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
มือชื้นเหงื่อกำวัตถุดำมันปลาบภายใต้เสื้อสูทสีดำไว้แน่น ถามก่อนให้แน่ใจ ไม่อยากฆ่าใครอีกแล้ว

ปริม....ธิปไม่ได้อยากทำอย่างนี้เลยปริมที่รัก

“ยาอะไรอีกค่ะธิป ปริมเบ่อจะแย่แล้วนะ จะบำรุงกันไปถึงไหนค่ะ”
หล่อนย่นจมูกว่าไม่จริงจังนัก ติดจะมีรอยยิ้มอย่างคนที่อิ่มสุขสมบูรณ์ด้วยซ้ำ

“ต้องบำรุงมาก ๆ สิ...ปริมผอมจะแย่ สี่เดือนกว่าแล้วยังตัวเท่านี้ ธิปไม่อยากได้ลูกจิ้งเหลนนะ”

อธิปยังเย้ายื่นยาส่งให้ตามด้วยแก้วนม
“แน้! ดูพูดเข้า ลูกคนนะ จะกลายเป็นจิ้งเหลนได้ไง เป็นกะละมังล่ะไม่ว่า นี่..ต่อไปตัวปริมเท่ากระปุก ธิปจะยังรักปริมอยู่มั้ย” ตาเง้างอนออดอ้อนถาม

“รักสิ แต่ปริมต้องเป็นกระปุกออกสินน่ะ”

อธิปยิ้มยิงฟันติดจะเจ้าเล่ห์แบบเด็ก ๆ เสน่ห์ของอธิปที่มัดใจปรีชญาตั้งแต่คราแรกเห็น

“ธิปงก!” หล่อนว่าตาคว่ำ
“อ้ะ อย่าโอ้เอ้ กินยาซะดี ๆ”
ว่าพรางป้อนยาถึงปาก ตามด้วยน้ำและนม

“ธิปเป็นพ่อที่ดีที่สุดในโลกเล้ย...”
ปรีชญาชื่นชม ยิ้มจนตาหยีให้หลังจากกลืนยา หากคำพูดนั้นกลับทำให้รอยยิ้มของอธิปจางลง.....

“อะไรค่ะธิป”
อาการเงียบงันลงไปของอธิปทำให้ปรีชญาต้องถามออกมา หากอธิปยังนิ่ง คิ้วขมวดมุ่น สีหน้าเคร่งเครียด ไม่เหลือรอยยิ้มอย่างเคย

“ปริม” เสียงเรียกนั้นแหบพร่า...
“ปริมเข้าใจธิปนะ ปริมมีลูกตอนนี้ไม่ได้ ธิปเองก็เหมือนกัน”

“อะไรค่ะธิป ธิปพูดเรื่องอะไร ปริมไม่เข้าใจ”

เจ้าหล่อนเริ่มร้อนรน ยิ่งเมื่อเห็นว่าหางตาของอธิปมีหยาดน้ำใส ๆ ไหลริน
“ปริมมีเด็กตอนนี้ไม่ได้...ถ้านักข่าวรู้ ทั้งปริมทั้งธิปเราจะจบด้วยกันทั้งหมด”

“ธิปพูดอะไรน่ะ มีไม่ได้อะไรกัน เรากำลังมีลูกกันน่ะธิป ธิปพูดตอนนี้เพื่ออะไร ธิปล้อเล่นแรงไปแล้ว ปริมจะโกรธจริงๆน่ะ”

น้ำเสียงปรีชญาสั่น พยายามจะยิ้มให้เรื่องล้อเล่นรุนแรงของคนรัก หากใบหน้ากลับเกยเกอย่างไม่แน่ใจว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะกันแน่

“ธิปรักปริมนะ....แต่ธิปกำลังจะแต่งงาน ปริมท้องตอนนี้ไม่ได้ ใครจะดูแลปริม”

“แต่งงาน…”
ปรีชญาทวนคำด้วยน้ำเสียงเบาหวิว

“ธิปจำเป็นนะปริม มันเป็นเรื่องของธุรกิจ ปริมก็รู้ แต่ปริมไม่ต้องกลัวน่ะ หลังเรื่องแต่งงานเราจะอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม เราอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมได้นิปริม เราอยู่กันอย่างนี้ อยู่บ้านนี้ บ้านของเรา ธิปจะมาหาปริมบ่อย ๆ ธิปจะมาหาปริมทุกวันเลย ทุกวันจริง ๆ ธิป สัญญา”

อธิปพยายามพร่ำพูดร้อนรนเมื่อเห็นอาการนิ่งงันของคนรัก ตาที่เมื่อครู่มีแววหวานสดใสคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตา ริมฝีปากบางเพียงขมุบขมิบคำแสนเบา

“ธิปจะแต่งงาน...”
“ปริม ปริมต้องฟังธิป เรายัง...”

ยังไม่ทันจบคำ ปรีชญาปาแก้วน้ำที่อยู่ในมือไปปะทะกับใบหน้าของอธิปเข้าอย่างจัง ตามด้วยของประดาที่มีอยู่ใกล้ตัวปากร้องตะโกน

“ไปนะ ไป ไปให้พ้น! ไป๊”
เป็นผลให้อธิปต้องหลบวูบไปยืดประตูห้องไว้เป็นเกราะกำบังไว้ด้วยความตกใจ

ปรีชญาไม่เคยก้าวร้าว หล่อนหวานพิสุทธิ์ดุจน้ำค้าง เขายังคิดว่าหล่อนจะเข้าใจได้ไม่ยาก แต่การณ์กลับตรงกันข้าม ทำให้อธิปทั้งห่วง ทั้งกังวล
ปรีชญาลุกตามอธิป อยากจะจิก อยากจะตีเขา เค้นคอให้เขาพูดออกมา บอกว่าหล่อนว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงฝันร้ายเท่านั้น เป็นเพียงความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง หากเพียงลุกหมายจะก้าวย่าง ปรีชญาปวดปลาบไปทั้งกาย ราวกับลำไส้กำลังบิดเป็นเกลียว

“ลูก...”
คำนี้แวบขึ้นมาในใจทันใด
เมื่อกี้นี้เขาว่าอย่างไรนะ....เรายังมีลูกตอนนี้ไม่ได้

ยานั่น! โอ..อิธิป...อธิป ทำอย่างนี้ได้อย่างไร

เลือดแดงฉานเริ่มไหลออกมา ปรีชญาทุดตัวลงราวใบไม้ร่วง ส่งสายตาเจ็บช้ำไปยังอธิป สายตาที่แทนถ้อยที่อัดแน่นในใจปรีชญา ทั้งตัดพ้อต่อว่าและสาปแช่ง...

อธิปแทบไม่รู้ตัวว่าออกจากห้องปรีชญามาตอนไหน หรือยืนมองหล่อนนั่งกัดฟันกุมท้องไม่ยอมส่งเสียงร้องใด ๆ มานานเท่าใด ยิ่งกลิ่นราวเลือดคละคลุ้ง เขายิ่งไม่อาจทนอยู่ได้ แล้วยังสายตานั่น...สายที่มีแต่ความเกลียดชัง ทนไม่ได้ ทนไม่ได้หรอกที่จะให้ปรีชญามองด้วยสายตาเช่นนั้น...จึงเดินออกมา

ยานั่น...หมอ ไม่สิ คนที่เคยได้ชื่อว่าหมอ บอกว่าไม่รุนแรงถึงแก่ชีวิต ปากใช้ในปริมาณที่พอเหมาะ เขาก็กะปริมาณที่คิดว่าพอเหมาะแล้วนี่นา ทำไมปรีชญาถึง...หรือเพราตอนนั้น มือสั่นขณะผสมตัวยาแต่ละตัวลงไป หรือเขาจะกะปริมาณอะไรพลาดไปสักอย่าง

โธ่..ปริม ถ้าทุกอย่างเป็นอย่างที่คาดไว้....ปริมจะแค่หลับไป และเมื่อตื่นขึ้นมาจะไม่มีตัวปัญหาใด ๆ ในท้องของปริมที่จะมาขวางทางที่เราสองคนจะอยู่ด้วยกัน ปริมจะแค่พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ธิปจะพาปริมไปเอง ที่ไกล ๆ จากเมือง ที่ที่ไม่มีใครมาวุ่นวายกับเราสองคนได้อีก ...ถ้าปริมเข้าใจธิปสักนิด ยอมฟังธิปสักหน่อย...
“เหนื่อยแล้วหรือ..อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว”
เสียงวนัสทำให้อธิปสะดุ้ง สะบัดศีรษะสลัดภาพที่ติดตานั้นออกไป

“เป็นอะไร คิดอะไรอยู่”
วนัสเปลี่ยนคำถามเมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่าย

“คิดถึงปริม...”
เสียงเศร้าที่ตอบมาทำให้วนัสสูดหายใจเข้าไปลึก ๆ หันกลับไปเดินนำไม่กล่าวอะไรออกมาแม้สักคำ

“เดี๋ยวสินัส บอกเราหน่อย ตอนที่.... ตอนที่ปริมถึงมือนัส ปริมตายแล้วหรือยัง”
อธิปถามพลางเดินตามเร็วขึ้นเพราะดูเหมือนวนัสจะก้าวสวบ ๆ ไปข้างหน้าไม่ปรารถนาจะหยุดคุย ดีที่ยังตอบ

“ยัง” คำตอบสั้น ติดจะห้วน

“แล้ว.... แล้ว.. ปริมพูดอะไรบ้างหรือเปล่า”
คำถามออกจะร้อนรน

หากก็เหมือนคนที่ต้องการทราบวาระสุดท้ายของรักยามแยกจากกัน ถ้าไม่มืดอธิปคงสังเกตเห็นอาการสูดลมหายใจเฮือกใหญ่อย่างคนที่พยายามจะระงับอารมณ์ของคนที่เดินนำหน้า

“เมื่อถึงมือเรา... ปริมแทบจะพูดอะไรไม่ได้แล้ว ตัวเธอมีแต่เลือด”

ทุกถ้อยคำต้องช้า เพราะภาพเหตุการณ์ยังติดตาติดอยู่ในใจ ถึงแม้จะเป็นแพทย์ใหญ่ แต่ก็ไม่ง่ายที่จะพูดถึงภาพคนอันเป็นที่รักอาบไปด้วยเลือด คนที่เดินตามหลังลอบถอนหายใจยาว มือที่เกาะกุมอาวุธภายใต้เสื้อสูทคลายลง

“โชคดีที่นายเข้าเวรนั้นพอดี เราเชื่อว่านายพยายามอย่างที่สุดแล้วเพื่อปริม ถ้าเป็นคนอื่น เราอาจจะโทษหมอว่าไม่พยายามช่วยปริมไว้ เป็นความบังเอิญที่น่าขอบคุณ เรารู้ว่านายพยายามอย่างที่สุดแล้ว”

อธิปเชื่อมั่นในวิธีการพูดของตัวเองหลักจิตวิทยาในการพูดจาใช้ได้ดีเสมอในธุรกิจ หากวนัสไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับมา ยังคงเดินเรื่อย ๆ คนพอจะเห็นแสงไฟนีออนรำไร พอโผล่พ้นดงมะพร้าวน้ำหอมเตี้ย ๆ วนัสก็ผ่อนฝีเท้าลง เดินตรงไปยังแสงไฟ อันเป็นบ่อน้ำโบราณแบบชาวสวนที่ใช้กระป๋องแขวนติดกับลูกรอกหย่อนลงไปก้อนบ่อตักน้ำขึ้นมา วนัสเดินวนรอบบ่อที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 เมตร จนมาเจอะกระป๋องเก่าคร่ำคร่ามีเชือกที่ดูจะผุ ๆ พัง ๆ ยังคงผูกติดไว้ วนัสจัดแจงหย่อนกระป๋องลงไปในบ่อ ตั้งใจฟัง...นานกว่าจะได้ยินเสียงกระป๋องสัมผัสกับผิวน้ำ...

“โชคดีที่ยังมีน้ำ”
ดูเหมือนวนัสจะพึมพำกับตัวเองเสียมากกว่า

“ยังไม่มีน้ำประปาหรือ”
อธิปถามอย่างแปลกใจ ออกจะสงสัยกับท่าทีของวนัสอยู่ครามครัน

2009-04-20 09:09:37/รินดา
 


ชริ
ความเห็นที่ 1

 
  ตอบโดย ชริ   เมื่อ: 2009-04-20 09:46:29
อ่านสามตอนรวดเร็วค่ะ
กำลังลุ้นอยู่คะ สองคนนี้ต้องมีใครเป็นฆาตกรรมตัวจริง คงหักมุมน่าอ่าน
จะรออ่านค่ะ เขียนเก่าด้วยค่ะ
 




ข้อความ :
สามารถเคาะ Enter หาต้องต้องให้เว้นบรรทัด หรือใช้คำสั่ง <br>
ชื่อ :
รูปภาพ :  
ขนาดไม่เกิน 50K และต้องมีนามสกุลเป็น gif และ jpg
รหัส :   dc77477
ใส่รหัส :   (กรุณาใส่รหัสจากข้างบนนะครับ)