ผู้เขียน  หัวข้อ: พิศวาสฆาตกรรม ตอนจบ
รินดา

พิศวาสฆาตกรรม ตอนจบ
 เมื่อ: 2009-04-20 11:41:23 
วนัสเงยหน้ามามองอธิป ไม่สนใจกับคำถามและแววตาที่ดูใสซื่อนั้น

“ไม่ใช้เรื่องบังเอิญหรอก อธิป”
เสียงวนัสเริ่มแข็งขึ้นอย่างประหลาน และถ้อยคำที่กล่าวออกมาก็เป็นคนล่ะเรื่องกับสิ่งที่กำลังเจรจากันอยู่ อธิปจึงได้แต่ตีหน้าเหลอ

“ที่นายว่าบังเอิญฉันเป็นหมดที่ดูแลปริมในคืนนั้น...ฉันว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”
วนัสหันมาประจันหน้าก้าวเข้ามาใกล้อธิปมากขึ้น

“หมายความว่ายังไง เราไม่เข้าใจ”
“หมายความว่า....คืนนั้น ปริมโทร หาฉัน โทรให้ฉันไปช่วยเธอ นายคิดว่าปริมจะลุกออกมาขึ้นแท็กซี่มาโรงพยาบาลหรือไง...ฉันไปรับปริมถึงที่เชียว”

“ไหนนายบอกว่าปริมพูดอะไรไม่ได้แล้วไง”
อธิปร้อนวูบและหนาววาบสลับกัน คำถามเริ่มมีน้ำเสียงคาดคั้น ดูจากแววตา วนัสก็รู้ ว่าเขาต้องรู้ อธิปค่อยเลื่อนมือมาแตะข้างลำตัวของตัวเองใหม่....แต่วนัสรู้แค่ไหน

“ใช่...ปริมแทบพูดไม่ได้เมื่อถึงมือเรา ฉันบอกนายอย่างนั้น แต่ก่อนหน้านั้น ฉันคุยกับเธอทางโทรศัพท์ตลอดระหว่างที่เธอรอรถพยาบาลไปรับ....ใครจะกล้า ใครจะกล้าปล่อยให้ปริมอยู่ในสภาพแบบนั้นคนเดียว ใครกล้าทิ้งปริมไว้คนเดียว”
แววตาวนัสเจ็บแค้นแทนแสนสาหัส

“ฉันไม่ได้ทิ้งปริม ฉัน” อธิปร้อนรน
“ปริมบอกฉันหมดทุกอย่าง อธิปอย่าแก้ตัวดีกว่า มันน่าทุเรศ...แกแย่งปริมไปจากฉัน เท่านั้นไม่พอ แกยังทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี”

วนัสเดินหน้าคุกคามอธิปเข้ามาเรื่อย ๆ ด้วยสายตาชิงชัง ภาพนั้นซ้อนเข้ามากับสายตาของปรีชญาที่จ้องมองอธิปด้วยสายตาที่ปวดร้าว อธิปสะบัดหน้ารุนแรงให้หลุดจากสายตาที่เหมือนจะเฆี่ยนตีเขา พร้อมกับสะบัดปืนมายันไว้ที่อกของวนัส นั่นทำให้วนัสหยุดกึกอย่างนึกไม่ถึง

“ฉันรักปริม”
เมื่อปืนในมือทำให้อีกฝ่ายหยุดนิ่งได้ อธิปก็เรียกขวัญและกำลังใจกลับมาได้ ถ้อยคำที่บอกกล่าวจึงแน่น

“แต่นายให้หล่อนกินยาขับ จน...ตาย”
วนัสยังกล่าวโทษเสียงต่ำ

“ฉันไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น ฉันรักปริม ฉันแค่อยากให้เราอยู่ด้วยกันได้ เด็กจะเป็นปัญหา”
“เพราะนายจะแต่งงาน นายจะให้ปริมเป็นน้อย เป็นอีหนูของนาย”

“ปริมจะรู้ว่าฉันรักปริมมากกว่าคนที่ฉันจะแต่งงานด้วย”
อธิปแทบจะตะโกนบอก หากวนัสยิ้มเหยียดราวกับไม่กลัวปืนในมือของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย

“แต่นายรักหน้าตา รักชื่อเสียงของนายมากกว่า”
“คำสุดท้ายของคนใกล้ตาย เขาพูดกันอย่างนี้เหรอคุณหมอ ก่อนตายปริมไม่ได้บอกคุณหมอหรือกเหรอว่า คนใกล้ตายควรจะพูดยังไง”
อธิปยิ้มเครียดให้วนัส กระชับปืนในมือมั่น หมอนี่รู้มาก อันตรายเอาไว้ไม่ได้!!

“ปริมบอกไม่ได้หรอกอธิป…” วนัสพูดช้าชัด สายตาจับจ้องอยู่ที่อธิปเป็นเชิงให้อธิปตั้งใจฟัง
“ปริมบอกไม่ได้ เพราะ...ปริมยังไม่ตาย...”

“นายว่าอะไรน่ะ!”
น้ำเสียงอธิปฟังคล้ายช็อกต่อสิ่งที่ได้ยิน

“ปริมยังไม่ตาย ปริมแค่แท้ง...อย่างที่แกต้องการ”

“งานศพนั่น”

“ข่าวปริมท้องมันฉาวโฉ่เกินไป ปริมรับไม่ได้กับการเป็นขี้ปากคน แกก็รู้นิอธิปว่าปริมน่ารัก บริสุทธิ์ขนาดไหน ปริมรับเรื่องแบบนี้ไม่ได้ และฉันเป็นหมอ...อธิป แกอย่าลืม แค่ลงชื่อนิดเดียวปริมก็กลายเป็นคนที่ตายไปแล้วได้ง่าย ๆ ฉันทำทุกอย่างเพื่อปริมอยู่แล้ว ปริมตายไปจากชีวิตแกแล้ว และจะมีชีวิตใหม่กับฉัน”

“ปริม”
ช่วงจังหวะสุดท้ายนั่นเองที่วนัสอาศัยช่วงที่อธิปเผลอ ครางชื่อปรีชญาออกมา จากริมฝีปาก ไม่ทันที่อธิปจะได้รู้ตัวอะไร ร่างกายก็เบาหวิวลอยผ่านอากาศ ก่อนจะเย็นวาบ ด้วยความเย็นของน้ำที่มิดศีรษะ

อะไรกัน...เกิดอะไรขึ้น....พรายน้ำจากจมูกลอยผ่าน...จั๊กจี้ คล้ายยามที่ปริมเคยใช้ดอกหญ้าเขี่ยไล้ใบหน้าเล่น....เสียงใส ๆ ซน ๆ ของปรีชญาหวนกลับมาบอกอธิป

“ธิปไม่รู้รึไง นัสเขาเป็นแชมป์คาราเต้ ยังไม่ทันรู้ตัวธิปก็โดนนัสเขาจับทุ่มโครมไปแล้ว”

นายแพทย์วนัสเกาะขอบบ่อ ชะโงกดูไปยังเบื้องล่างที่ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้ นอกจากเงาดำมืดที่บ่งบอกถึงความลึกลับของบ่อ เสียงน้ำแตกกระจาย ค่อย ๆ เบาลง...รอจนทุกอย่างเงียบสงัด

ง่าย ๆ แค่นี้เอง ช่วยชีวิตคนนั้นยากแสนยาก กว่าจะยื้อมาได้สักหนึ่งชีวิต แต่การปลิดชีวิต...ง่ายดาย

อธิป.....นายมันโง่เอง ที่ปล่อยโอกาสดี ๆ หลุดมือไปครั้งแล้วครั้งเล่า เชื่อคนอื่นมากกว่าจะเชื่อตัวเอง เมื่อวานนายเสียปริมเพราะนายเลือกที่จะเชื่อสิ่งรอบข้างมากกว่า สิ่งที่หัวใจนายต้องการ วันนี้นายเสีย “ชีวิต” เพราะดันมาเชื่อฉัน การจะลงชื่อว่าใครตาย โดยที่ยังไม่ตายมันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ และฉันก็มีจรรยาบรรณแพทย์มากพอว่ะ!

นายเกือบทำให้ฉันใจอ่อนแล้วที่ทำให้ฉันคิดว่านายเสียใจที่ทำให้ปริมตาย แต่นายก็ทำให้ฉันรู้จนได้ว่านายระแวงฉันจะรู้เรื่องชั่วของนายเท่านั้น

ปริมจ๋า....นัสรู้นะ ว่าอย่างไรแล้วปริมก็รักผู้ชายคนนั้นมาก...นัสทำถูกแล้วใช่มั้ยจ๊ะที่ส่งเขาไปหาปริมกับลูก ปริมจะได้มีครอบครัวเล็ก ๆ อย่างที่ปริมฝันอยากจะมี...
มีความสุขมาก ๆ นะคนดี ขอให้มีความสุข.....

2009-04-20 11:41:23/รินดา

 


ชริ
ความเห็นที่ 1

 
  ตอบโดย ชริ   เมื่อ: 2009-04-20 13:11:17
คิดผิดที่แท้ก็แบบนี้เอง โอ้...... สนุกดีคะ เขียนมาใหม่นะคะ
 


ต้นข้าว
ความเห็นที่ 2

 
  ตอบโดย ต้นข้าว   เมื่อ: 2009-04-20 19:27:07
สวัสดีค่ะ รินดา

อยากอ่านเรื่องสั้นที่รินดาเขียนเองจังเลยค่ะ
แล้วคุยกันนะคะ
 


หัวใจสีส้ม
ความเห็นที่ 3

 
  ตอบโดย หัวใจสีส้ม   เมื่อ: 2009-04-21 11:28:56
ว่าแล้วววววววว

คนดีๆ ที่เห็นจากภายนอก มักมีเบื้องหลังน่ากลัวเสมอ^^
 




ข้อความ :
สามารถเคาะ Enter หาต้องต้องให้เว้นบรรทัด หรือใช้คำสั่ง <br>
ชื่อ :
รูปภาพ :  
ขนาดไม่เกิน 50K และต้องมีนามสกุลเป็น gif และ jpg
รหัส :   d42a1745
ใส่รหัส :   (กรุณาใส่รหัสจากข้างบนนะครับ)