ผู้เขียน  หัวข้อ: เรื่องยาวสีส้ม........เรื่อง "ปิ่นโตเถาเล็ก" ตอนที่ 6
หัวใจสีส้ม

เรื่องยาวสีส้ม........เรื่อง "ปิ่นโตเถาเล็ก" ตอนที่ 6
 เมื่อ: 2009-04-25 13:54:33 
เรื่องยาวสีส้ม........เรื่อง "ปิ่นโตเถาเล็ก" ตอนที่ 6


"หิวข้าวมั๊ยเหรอ??" เสียงนั่นช่างเยาะหยันเขานัก
"ผ่านมา 5 ปีกว่า ปิ่นถามพริกว่าหิวข้าวมั้ยเนี่ยนะ" เธอยังคงย้ำคำพูดเดิม

"คือ... ผมแค่"
"แค่พูดเอาตัวรอดไปวันๆน่ะสิ" น้ำเสียงที่แข็งกร้าว ทำให้ปิ่นก้มหน้างุด ประสานมือรวมกันไว้บนตัก
เขากัดฟัน พูดเข้าประเด็นในที่สุด หลังจากเขาและเธอจมอยู่ในความอึดอัด ในการสนทนาที่คาราคาซัง
เพียงเพราะความเขลาของปิ่นเองโดยแท้ ที่หลุดปากถามประโยคไม่เข้าท่านั่นออกไป

"พริกครับ ผมขอโทษ...ขอโทษทุกสิ่งทุกอย่าง ทุกอย่างเลยจริงๆ" เขาจ้องมองในดวงตาสีเข้มของเธอ

"ขอโทษเรื่องอะไร ในเมื่อปิ่นยืนยันว่า ไม่ได้ล่วงเกินพริกเลยสักครั้ง"
เธอถามกลับสีหน้าบ่งบอกความรู้สึกรุนแรงในที หน้าเธอเข้มขึ้นดวยเลือดที่เนื้อ และด้วยอุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นฉับพลันจากประโยคเมื่อครู่

"ขอโทษ ที่ผมไม่ได้ช่วยเหลือพริกเลย ผมกลับมาในวันนั้น แต่....." ปิ่นก้มหน้าลง สองมือประสานกันที่หัวเข่า
ภาพในโรงพยาบาลตามมาหลอกหลอนเขาอีก

"ใช่...มันก็เท่านั้นงัยปิ่น เท่านั้น! มันจบแล้ว จบ!!" เสียงเธอกังวานในความเงียบงัน

"พริกครับ เราคุยกันดีๆไม่ได้เลยหรือ ผมอยากรู้จริงๆว่า...ผมเป็นพ่อของเด็กในท้องพริกจริงๆหรือ...เปล่า?"
เสียงสุดท้ายฟังแทบไม่ได้ยิน ความไม่มั่นใจ ทำให้เขาขาดความเป็นตัวของตัวเอง

"ถ้าปิ่นคิดว่ารู้ แล้วอะไรๆ มันจะดีขึ้นนะ พริกจะบอกให้"
"ปิ่น....เป็น และไม่เป็น" เธอพูดเหมือนมันเป็นเรื่องล้อเล่น
ปิ่นแทบช็อคกับคำว่า 'เป็น' และรู้สึกสับสนขึ้นไปอีก เมื่อเธอพูดย้ำตอนท้ายว่า 'ไม่เป็น'
นี่มันอะไรกัน เธอคิดจะเล่นงานเขาให้ตายไปต่อหน้าเลยหรือ?
เขาอยากกลับไปคุยกับเจ้าเถาเสียเหลือเกิน มันคงไม่ยียวนเขามากขนาดนี้

"ปิ่นเป็นแน่ ถ้าปิ่นเป็นคนรักที่ดีกับพริก และถ้าเรามีอะไรกันจริงๆ"

เขาจ้องหน้าพริกเขม็ง คำพูดแบบนี้หลุดออกมาจากปากเธอผู้งดงามได้อย่างไรกัน
ดูเธอไม่สะทกสะท้านกับคำพูดต่างๆที่หลุดออกมาเลยสักคำ

"เราไม่เคยมีอะไรกัน แม้แต่พริกจะพยายาม...เหมือนเมื่อ 20 นาทีก่อนนี่" เธอตะโกน
ปิ่นรู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ จุกที่คอหอย

"พริกบอกว่าท้อง..!!???" นั่นเป็นประโยคที่ยากเย็นเหลือเกิน
หากเขาเป็นเจ้าเถา คงไม่ต้องทุกข์ร้อนกับเรื่องนี้เลย เขาคิดไปมาในหัวกลวงๆ ไร้สามัญสำนึก

"ท้องงัยปิ่น พริกท้อง.....ท้องกับเชษฐ์ คนที่พริกกำลังจะแต่งงานด้วยนี่งัย" เธอยังคงร้องตะโกนใส่หน้าเขา

"ผมไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจเลยพริก ในเมื่อพริกท้องกับเค้าคนนั้น ตั้งแต่เมื่อ 5 ปีก่อน ทำไม..."

"เห็นแก่ตัว เอาแต่ตัวเอง คุณไม่เคยสนใจความรู้สึกของคนอื่นเลย!!"
น้ำใสๆ หยดลงบนฝ่ามือทั้งสองที่วางบนหัวเข่าของเธอ

"คุณเคยรักพริกบ้างมั้ย...เคยคิดบ้างมั้ย ว่าชั้นจะรู้สึกยังงัย
เวลาที่คุณบอกว่า คุณอยากกลับบ้าน อยากเลี้ยงควายบ้าบออะไรนั่น
ทั้งๆที่หน้าที่การงานก็รอคุณอยู่ที่กรุงเทพฯนี่....แล้วพริกล่ะ!!?" เธอตะโกนใส่เขาเป็นชุด

ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าน่ารัก น่าทะนุถนอม อ่อนโยน ร่าเริง
บัดนี้เธอคนนั้นเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เชียวหรือ?
หรือเธอไม่ใช่พริกไทย สาวน้อยน่ารักคนที่เขารู้จักไปเสียแล้ว
เกิดอะไรขึ้นกับเธอคนนี้

ปิ่นอยากตะโกนใส่หน้าเธอ ให้สมกับที่เธอหลอกให้เขารู้สึกผิดมาตลอด 5 ปี!
หากแต่ความรัก ความห่วงใยที่มีต่อเธอ ทำให้เขาหุบปาก สงวนถ้อยคำนั่นเสียได้

เธอยังคงร่ำร้องเรียกหาความผิดจากปิ่นอีกหลายเรื่อง
ตั้งแต่ที่ปิ่นไม่เคยสนใจว่าเธอกำลังป่วยอยู่ หรือสุขภาพแย่ขนาดไหน
เพราะเขามัวแต่กลับบ้านไปช่วยเจ้าควายที่กำลังจะถูกเชือด!!

เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะเฉไฉเอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาทะเลาะกับเขา
เพียงเพื่อเลี่ยงที่จะขุดเอาเรื่องนี้ขึ้นมาอีก หลังจากที่มันนอนนิ่งเหมือนศพแช่แข็งมากว่า 5 ปีแล้ว
แต่เพราะคนอย่างปิ่น สายตาที่แสดงถึงความจริงใจของเขา ทำให้เธอไม่อาจพาดพิงเอาเขามาเกี่ยวข้องกับเรื่องร้ายแรง
และเสื่อเสียแบบนี้ได้อีกต่อไป
ความเจ็บปวดที่เธอได้รับ แรงกดดันจากหลายๆสิ่งที่เธอต้องเผชิญมันมาเพียงลำพัง
แต่เพราะคนอย่างปิ่น สายตาที่แสดงถึงความจริงใจของเขา แม้เขาจะไม่เคยดูดีเธอเลยก็ตาม
เธอไม่อาจพาดพิงเอาเขามาเกี่ยวข้องกับเรื่องร้ายแรง และเสื่อมเสียแบบนี้ได้อีกต่อไป

"...ใช่ ชั้นท้อง ท้องเพราะคุณกลับบ้านงัยปิ่น
เรามีเลี้ยงฉลองโปรเจคกัน และคุณก็ขอตัวไม่มางานนั้น เพราะต้องกลับไปทำธุระที่บ้าน
วันนั้น เชษฐ์ขอตามมาส่งเพราะมันดึกมากแล้ว แล้วเค้าก็..."
เธอหยุดประโยคนั่นด้วยเสียงสะอื้นอย่างแรง และยาวนาน

ปิ่นสำลักเอาชื่อของเชษฐ์ออกมา ด้วยอาการเหม่อลอย
ปิ่นโผเข้าไปกอดพริกไว้ด้วยความหวงแหน น้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบแก้ม
ความสงสารทวีขึ้นแทนที่ความรู้สึกสงสัยมาตลอดกว่า 5 ปี
หัวใจดวงเล็กๆของเขาเหมือนถูกมีดกรีดแทงไม่ยั้ง
เขาร่ำร้องชื่อพริกตลอดเวลา เขาโทษตัวเองว่าเป็นฝ่ายผิด ที่เป็นส่วนหนึ่งให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น

"ทำไมคุณไม่เคยบอกผมพริก ทำไม ทำไมไม่บอก ผมจะเป็นคนจัดการกับมันเองพริก"
โทษะและโมหะจริตเข้าครอบงำเขาเสียจนเกินกว่าจะระงับในเวลานี้
มือขวาถูกกดจากหมัดซ้ายแน่นๆของเขา

น้ำตาแห่งความกดดัน และความทรมานยังไม่ขาดสาย
พริกจับมือปิ่นอย่างทะนุถนอม
เธอพรมจูบที่มือหนาแข็งแรงอย่างแผ่วเบา

"ปิ่นคะ ที่พริกบอกว่าท้องกับปิ่น
เพราะพริกไม่อยากให้ลูกของพริกเกิดมา โดยที่พ่อของเค้าก็ยังไม่ดีพอที่จะเป็นพ่อคนได้
ตอนนั้นพริกไม่เคยรักเค้าเลย ไม่เคยเลย
พริกรักปิ่นคนเดียว พริกไม่อยากให้ปิ่นต้องมาเป็นคนผิดกับเรื่องนี้อีกต่อไปแล้วค่ะ
มันจบแล้ว จบแล้วจริงๆ
พริกฝังมันไปพร้อมกับการ์ดแต่งงานที่เริ่มแจกญาติๆ และเพื่อนๆแล้วล่ะ" เสียงนั่นเหมือนสำลัก

"ผมขอโทษพริก ผมขอโทษ ผมน่าจะยืดอกถามพริกตรงๆตั้งแต่ตอนนั้น
เพราะผมเอง ที่มัวแต่ระแวง ว่าผมจะเป็นพ่อเด็กในท้อง
เพราะผม...ผมผิดที่ไม่ยับยั้งชั่งใจในวันนั้น"
เขารำพันเอาความผิดออกมาประจานตัวเองต่อหน้าเธออย่างไม่อาย

"แต่เพราะ วันรุ่งขึ้นผมหายามาให้พริกทานแล้ว ผมถึงมั่นใจว่าเราไม่มีทางพลาดแน่ๆ"

เขาเก็บเอาภาพของคืนหนึ่ง ในวันเกิดของเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มขึ้นมาอีกครั้ง
วันเกิดครบรอบ 21 ปีของใครคนนั้น คือวันที่เขาและเธอมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน
และมันเกิดขึ้นโดยที่ทั้งเขาและเธอพร้อมใจที่จะให้มันเกิดขึ้น
ทั้งคู่เรียนมหาวิทยาลัยปีสุดท้าย และหวังจะมีอนาคตด้วยกัน
จึงไม่คิดหักห้ามใจในเรื่องที่เกิดขึ้น
เช้าวันรุ่งขึ้น ปิ่นออกไปซื้อยาคุมฉุกเฉินจากร้านขายยาหน้าปากซอยให้พริก
และทุกอย่างก็ดูเรียบร้อยดี จนกระทั่งวันที่พริกบอกเขาว่าท้อง!

"ผมเองพริก ผมเองที่เห็นแก่ตัว ผมไม่อยากรับผิดชอบคุณกับลูก
ผมโยนความผิดให้คุณกับลูก ผมเองที่ผิดพริก ผมเอง!!!!!"
ปิ่นยังคงกู่ก้องในความเงียบ ไร้สรรพเสียงแห่งความปิติ
ความเศร้าโศรกเข้าครอบงำคนทั้งสอง น้ำตาแห่งความอาดูรไม่ขาดสาย

"ช่างมันเถอะปิ่น เพราะสุดท้ายพริกก็จะได้เป็นเจ้าสาวแล้วนี่งัย" เธอยิ้มทั้งน้ำตา
ในดวงหน้าของเธอเต็มไปด้วยคราบไคลแห่งความอดสู คราบน้ำตาเปรอะเต็ม
ดวงตทั้งสองของเธอช้ำอย่างเห็นได้ชัด แม้ในห้องจะมีแสงไฟเพียงน้อยนิดก็ตาม

"คุณ...คุณทำอะไรกับเด็ก พริก??" ปิ่นนึกถึงเด็กในท้องของพริกจับใจ

"พริกตกเลือด เพราะ...เพราะ...เอาแต่ร้องไห้และไม่ดูแลเขาให้ดี"
เธอยังร่ำไห้กับเรื่องในอดีต
"วันที่คุณกลับขึ้นมาเยียมพริกที่โรงพยาบาล...จริงๆแล้ววันนั้น พริกตกเลือด"
เธอสะอื้นหนักกว่าเดิม ก้มหน้าลงกับฝ่ามือน้อยๆทั้งสอง

"มันสายไปไหมพริก ที่ผมจะขอโทษและขอรับผิดชอบคุณเอง" ปิ่นโพล่งมันออกไปเร็วเท่าที่เขาคิด

"พริกตัดสินใจแต่งงานกับเชษฐ์ เพราะเค้าดีกับพริกมาตลอด 5 ปี" เธอพูดแผ่วเบา

"พริกหมายความว่า คนที่จะแต่งงานกับพริกมันก็คือไอ้เชษฐ์
ก็มันไม่ใช่เหรอพริก ทำไมล่ะพริก?? "
ความเจ็บร้าวถาโถมใส่ปิ่นอย่างไม่ปราณี เหตุใดพริกจึงเลือกชายคนที่ทำร้ายเธอได้ลง
ไหนเธอบอกว่ารักเขา เธอยืนยันหนักแน่นมาตลอดแม้กระทั่งเดี๋ยวนี้

"คุณยังบอกว่าคุณรักผม ไม่เคยรักมันเลยไม่ใช่เหรอ!!"

"ใช่ปิ่น!! แต่คุณไม่เคยติดต่อกลับมาเลยนะ
แล้วจะให้พริกคิดว่ายังงัย คิดว่าต้องรอคุณกลับมาเข้าสักวันน่ะเหรอ
นี่มันชีวิตนะปิ่น ไม่ใช่นิยาย" เธอพยายามบอกเขาด้วยสติที่มี

"แต่ในเมื่อมันทำร้ายคุณ และคุณก็ไม่มีลูกกับมันแล้ว" เขายังตัดพ้อ

"เขามาสืบจนรู้ และทำดีกับพริกมาตลอด แม้ว่าเขาจะรู้ว่าพริกไม่ได้รักเขาก็ตาม
เขาไม่เคยใส่ร้ายคุณเลยนะปิ่น เขาคอยบอกพริกเสมอ ว่าคุณรักพริก
และจะกลับมาเองเมื่อคุณพร้อม" พริกร้องไห้หนักกว่าเดิม ดวงตาที่ช้ำบวมเป่ง

2009-04-25 13:54:33/หัวใจสีส้ม

 


หัวใจสีส้ม
ความเห็นที่ 1

 
  ตอบโดย หัวใจสีส้ม   เมื่อ: 2009-04-25 14:27:48
ตอนที่ 6 ลงมาให้แล้วนะคะ ทุกๆท่าน

รอเสียงวิจารณ์ค่ะ..... ^___^
 


ชริ
ความเห็นที่ 2

 
  ตอบโดย ชริ   เมื่อ: 2009-04-25 15:02:43
ตอนนี้ค่อนข้างสับสน การเล่าเรื่องย้อนเวลาอย่างสั้นๆทำให้ปะติดปะต่ออามรณ์ยากและเป็นเรื่งยากสำหรับเรา เราเคยเขียนเรื่องในลักษณะแบบนี้เหมือนกัน ก็เขียนยากค่ะ
และเมื่ออ่านไปแล้วก็น่าเห็นใจพริก พวกเขาจะจากกันเหมือน 5 ปีที่แล้วมั้ย และอยากรู้เหตุผลด้วยทำไมปิ่นถึงได้ทิ้งพริกไป แล้วสองคนนี้จะเป็นอย่างไงต่อนะ จะรออ่านจ๊ะ
 


ชริ
ความเห็นที่ 3

 
  ตอบโดย ชริ   เมื่อ: 2009-04-25 15:02:46
ตอนนี้ค่อนข้างสับสน การเล่าเรื่องย้อนเวลาอย่างสั้นๆทำให้ปะติดปะต่ออามรณ์ยากและเป็นเรื่งยากสำหรับเรา เราเคยเขียนเรื่องในลักษณะแบบนี้เหมือนกัน ก็เขียนยากค่ะ
และเมื่ออ่านไปแล้วก็น่าเห็นใจพริก พวกเขาจะจากกันเหมือน 5 ปีที่แล้วมั้ย และอยากรู้เหตุผลด้วยทำไมปิ่นถึงได้ทิ้งพริกไป แล้วสองคนนี้จะเป็นอย่างไงต่อนะ จะรออ่านจ๊ะ
 


หัวใจสีส้ม
ความเห็นที่ 4

 
  ตอบโดย หัวใจสีส้ม   เมื่อ: 2009-04-25 15:15:28
ขอบคุค่ะชริ
ยอมรับว่ายากมาก

ตอนนี้ใช้เวลานานเลย และด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง
ทำให้ตอนนี้ออกมาไม่ค่อยสมใจอิงเท่าไหร่เหมือนกัน

อิงกำลังเศร้านิดหน่อย เลยทำให้งานเขียนออกมาฝืดๆ
แม้ว่าจะมีการตกแต่งงานหลายครั้ง ก็ยังสับสนตัวเองอยู่เลย

^___^

กะว่าจะลองหลายๆแนว เพื่อตามหาทิศทางที่ถนัดที่สุดค่ะชริ

วันนี้ไม่อยากให้ความเศร้าส่วนตัวมาทำให้งานเสีย
จึงพยายามลงผลงานก่อนที่จะทำไม่ไหว
ไม่อย่างนั้นคงอีกนานกว่าจะปรับอารมณ์กลับมาได้ล่ะ

รอตอนต่อไปนะคะชริ อิงจะปรับปรุงนะ
รอชริมาทัก ^^
 


ยางมะตอยสีชมพู
ความเห็นที่ 5

 
  ตอบโดย ยางมะตอยสีชมพู   เมื่อ: 2009-04-25 16:29:03
อืม...เศร้า อารมณ์ของตัวละครก็ถือว่าปูมาดีพอสมควรนะฮะ
แต่...เวลาอ่านผมรู้สึกติดๆ ขัดๆ ยังไงไม่รู้อ่า บางประโยคก็ซ้ำซ้อนอ่ะฮะ
อ่านแล้วรู้สึกสับสนชอบกล ขออนุญาติแลกเปลี่ยนดั่งนี้นะครับ

...เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะเฉไฉเอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาทะเลาะกับเขา
เพียงเพื่อเลี่ยงที่จะขุดเอาเรื่องนี้ขึ้นมาอีก หลังจากที่มันนอนนิ่งเหมือนศพแช่แข็งมากว่า 5 ปีแล้ว แต่เพราะคนอย่างปิ่น สายตาที่แสดงถึงความจริงใจของเขา ทำให้เธอไม่อาจพาดพิงเอาเขามาเกี่ยวข้องกับเรื่องร้ายแรง และเสื่อเสียแบบนี้ได้อีกต่อไป
ความเจ็บปวดที่เธอได้รับ แรงกดดันจากหลายๆสิ่งที่เธอต้องเผชิญมันมาเพียงลำพัง...

จริงๆ แล้วผมว่าน่าจะจบตั้งแต่ประโยคข้างบนแล้วนะ...แต่ก็มีประโยคนี้ต่อมาอีก

...แต่เพราะคนอย่างปิ่น สายตาที่แสดงถึงความจริงใจของเขา แม้เขาจะไม่เคยดูดีเธอเลยก็ตาม เธอไม่อาจพาดพิงเอาเขามาเกี่ยวข้องกับเรื่องร้ายแรง และเสื่อมเสียแบบนี้ได้อีกต่อไป...

ซึ่งผมว่ามันค่อนข้างซ้ำซ้อนกันแล้วก็สับสนอ่ะฮะ


ส่วนบางคำรู้สึกว่าอิงยังติดใช้คำ เหมือนกับว่า เล่น MSN อยู่อ่ะฮะ

เช่น...

งัย --- ไง (คือประเด็นเรื่องค่อนข้างซีเรียสอ่ะฮะเลยไม่เหมาะที่จะใช้ แต่ถ้าเป็นเรื่องราวของสาวแอ๊บแบ๊วอ่ะใช่เลย...แหะๆ)

มั๊ย --- ไหม
ชั้น --- ฉัน

แต่ก็เล็กๆ น้อยๆ ฮะ ส่วนรายละเอียดอย่างอื่น รวมถึงเรื่องราวทำได้ดีเช่นเดิมครับ


อ่านคำตอบของอิงแล้ว คาดว่าน่าจะอยู่กับอารมณ์ของผู้แต่งด้วยมั้ง (รึเปล่า)
ผมเคยคุยกับ นักเขียนท่านหนึ่ง เขาบอกว่า "หากไม่พร้อมที่จะเขียน ก็ยังไม่ต้องเขียน
ของอย่างนี้ต้องใช้ความอดทน หากเราเร่งรีบที่จะเขียนให้เสร็จ งานอาจจะออกมาไม่ถูกใจเราด้วยก้ได้ แล้วอีกอย่าง ต้องลองอ่านงานของตัวเองซ้ำๆ หลายๆ รอบ แล้วถามตัวเองว่าชอบหรือยัง หากยังไม่ชอบ ก็ต้องมาปรับแก้เรื่อยๆ จนกว่าเราจะพอใจ..." ก็ประมาณนี้อ่ะฮะ

แหะๆ ซะยืดยาวเชียว ก็เล็กๆ น้อยๆ จากคนรักการเขียนเหมือนกันนะฮะ ผมก็ยังไม่ประสีเหมือนกัน แค่นำเอาคำวิจารณ์ที่เคยได้รับมา มาบอกต่อเท่านั้นน่ะฮะ

ส่วนเรื่องเศร้าๆ ของอิงก็สู้ๆ เน้อ

^ ^
 


หัวใจสีส้ม
ความเห็นที่ 6

 
  ตอบโดย หัวใจสีส้ม   เมื่อ: 2009-04-25 16:57:06
ขอบคุณพี่ไปป์ค่ะ วันนี้ไม่ไหวจริงๆ

รู้สึกเหมือนตัวเองกลับไปเป็นเด็กๆอีกครั้ง
อยากกลับไปเป็นเด็ก วิ่งเล่นกับเพื่อน
บางทีอาจจะแก้ไขบางเรื่อง ที่เป็นอยู่ในปัจจุบันให้ดีขึ้นได้บ้างกระมัง

งานชิ้นนี้ไม่สวยจริงๆ ยอมรับมากๆ ไว้จะแก้ตัวในตอนต่อไปค่ะพี่ไปป์ (วันนี้ยกให้เป็นพี่วันนึงนะ)

ส่วนภาษา นั่นสินะ ...พี่ไปป์ช่างสังเกตุจริงๆ

น่าเอามาเป็น บก ส่วนตัว ^___^
 


ชริ
ความเห็นที่ 7

 
  ตอบโดย ชริ   เมื่อ: 2009-04-25 18:51:36
ชริก็เป็นบ่อยๆสับสนและเศร้ากับตัวเอง ถ้ามีอารมณ์แบบนี้ชริจะเขียนไมได้เลย
จะหยุดพักยาวเกือบเดือน อย่างสายลับฯ ตอน 63 ถึง ตอน 64 65 66 ใช้เวลา
เกือบเดือนกว่าจะทำใจเขียนได้ ส่วนเรื่องบางโพธิ์ฯ ชริก็หยุดไว้ก่อนเพราะเป็นเรื่องยากกว่าสายลับฯ ชริคิดว่าความเศร้าจะอยู่กับเราแค่ระยะหนึ่งเท่านั้น และมันก็จะคลีคลายไปด้วยดี แล้วค่อยกับมาสร้างเสริมผลงานใหม่ น่าชมเชยที่ออกความพยายามในขณะที่เรายังมีความรู้สึกเศร้าอยู่ ชริคิดว่าอีกไม่นานก็คงจะดีขึ้น เรื่องยาวต้องออกความพยายามเขียนมากๆ ต้องให้เวลากับเนื้อเรื่องด้วย และค่อยเป็นค่อยไปอยากกดดันตัวเอง เขียนเพื่อความสนุก ในเว็บเรามีเพื่อนคอยเป็นกำลังใจให้ทุกคน อยากลืมไม่มีใครตัดสินเราได้ ถ้าเราไม่ตัดสินตัวเราก่อน อยากเร่งตัวว่าต้องเสร็จภายในเวลานี้
ชริใช้เวลาเขียนเรื่องยาวเร็วที่สุด 5 เดือนถึงเขียนจบ ชริว่าหัวใจสีส้มดำเนินเรื่องได้ดีน่าอ่านและน่าติดตาม ลองกับไปอยากกระทู้เก่าสิค่ะ จะทำให้เรามีกำลังใจขึ้น
ตอนนี้เป็นบทสนทนามีอารมณ์ที่พริกท้วงถามย้อนอดีตเข้ามาเกี่ยวข้อง
หัวใจสีส้มถึงแม้ยังต้องพัฒนา ชริเองก็เหมือนกันไม่ต่างจากหัวใจสีส้ม ชริคิดว่าทุกคนค่ะ แต่หัวใจสีส้มก็ถ่ายทอดงานเขียนออกมาเป็นเรื่อง รู้เรื่อง บางคนชริอ่านแล้วยังไม่รู้เรืองก็มี

สำหรับหัวใจสีส้ม ชริว่าอ่านง่ายเข้าใจง่าย กระชับไปหน่อย แต่ชริก็ดูออกน่ะ
ว่าคนที่เขียนได้ขนาดนี้ต้องออกความพยายามอย่างมาก
ชริอ่านของหัวใจสีสัมเป็นครั้งแรกรู้สึกดีใจที่เห็นเพื่อน
ได้เริ่มต้น และเริ่มต้นด้วยดีเสียด้วยจ๊ะ สู้ๆ ^___^
 


หนอนดำ
ความเห็นที่ 8

 
  ตอบโดย หนอนดำ   เมื่อ: 2009-04-26 13:28:08
ใจเย็นๆ นะครับอิง
ใจไม่พร้อมก็รอไปก่อนได้ ผมก็มากดดันเล่นๆ เท่านั้นเอง ใจจริงก็รอได้ล่ะครับ
อย่าไปซีเรียสเรื่องเวลา เดี๋ยวออกมาไม่ได้ดั่งใจจะเซ็งซะเปล่าๆ

โดยส่วนตัว ตอนนี้ก็ดีอยู่นะครับ อ่านเพลิน และสนุกเหมือนเคย (เนื้อเรื่องน่าติดตาม)
แต่ติดวรรคใกล้ๆ กับพี่ไปป์ครับ

==============================
แต่เพราะคนอย่างปิ่น สายตาที่แสดงถึงความจริงใจของเขา ทำให้เธอไม่อาจพาดพิงเอาเขามาเกี่ยวข้องกับเรื่องร้ายแรง
และเสื่อเสียแบบนี้ได้อีกต่อไป
ความเจ็บปวดที่เธอได้รับ แรงกดดันจากหลายๆสิ่งที่เธอต้องเผชิญมันมาเพียงลำพัง
แต่เพราะคนอย่างปิ่น สายตาที่แสดงถึงความจริงใจของเขา แม้เขาจะไม่เคยดูดีเธอเลยก็ตาม
เธอไม่อาจพาดพิงเอาเขามาเกี่ยวข้องกับเรื่องร้ายแรง และเสื่อมเสียแบบนี้ได้อีกต่อไป
==============================

มันซ้ำๆ กันเลยอ่านแล้วงงๆ สะดุดเล็กน้อยจนต้องเลื่อนสายตาขึ้นไปอ่านย้อนหลัง เพราะสงสัยว่ามันซ้ำ หรือว่าตาเบลออ่านซ้ำบรรทัด


จากคำแนะนำของพี่ไปป์ ผมเห็นด้วยกับเรื่องภาษานะครับ
งัย - ไง
คับ - ครับ
และอีกหลายๆ คำที่เราใช้ในชีวิตประจำวัน ไม่ว่าจะออกจากปาก หรือออกจากปลายนิ้ว ควรจะให้ถูกต้องตามภาษาไทยนะครับ เพราะว่าเผื่อเด็กๆ มาอ่าน จะได้ไม่เข้าใจผิดไปว่ามันมีคำว่า "งัย" อยู่ในพจนานุกรม หรือคำว่า "คับ" ใช้แทน "ครับ" ได้

ที่ว่ามานี่แนะนำนะจ๊ะ ไม่ได้ติติงแต่อย่างใด อย่าซีเรียสมาก ผมก็ไม่ได้เอะใจจนกระทั่งพี่ไปป์มาคอมเมนท์นี่ล่ะครับ

จำคำแนะนำของพี่ไปป์ (อีกครั้ง)
ชั้น - ฉัน
มั้ย - ไหม
มันไม่ถูกก็จริง แต่ผมว่ามันใช้แทนกันไม่ได้นะครับ เพราะว่าเสียงมันต่างกันมาก ถ้าใช้ "ฉัน" แทน "ชั้น" น้ำเสียงของตัวละครก็จะตกลง อ่านแล้วไม่ค่อยได้อารมณ์เท่า "ชั้น"

อันนี้ก็คอมเมนท์โดยส่วนตัวนะครับ ควรมิควรก็รบกวนท่านผู้รู้แนะนำด้วยคร้าบ
 


น็อต
ความเห็นที่ 9

 
  ตอบโดย น็อต   เมื่อ: 2009-04-27 00:42:39
สนุกดีครับ

จริงๆๆนะ
^_^
 


ต้นข้าว
ความเห็นที่ 10

 
  ตอบโดย ต้นข้าว   เมื่อ: 2009-04-27 08:39:18
พริกไม่อยากเลี้ยงควายว่างั้นเถอะ

ตอนนี้เป็นตอนที่ใช้อารมณ์มากเลยนะ อ่านแล้วทำให้เราเครียดและรู้สึกกดดันไปพร้อมกับปิ่นได้เลยล่ะ

อย่างนี้บอกอารมณ์คนเขียนหรือเปล่าจ๊ะ
 


หัวใจสีส้ม
ความเห็นที่ 11

 
  ตอบโดย หัวใจสีส้ม   เมื่อ: 2009-04-27 10:18:43
ขอบคุณ ทุกๆถ้อยแถลงนะคะ นี่ถือเป็นกำลังใจขั้นสูงเลยนะคะ ^^
ขออภัยมากๆค่ะ ตอนนี้สับสนทั้งเนื้องเรื่อง และมีจุดบกพร่องที่ต้องแก้ไขอยู่มากโขทีเดียว
แต่ก็มี KURU หลายๆท่านมาช่วยพิจารณาแล้วค่ะ ดีใจมากมาย :)

ชริจ้ะ >> ขอบคุณคอมเม้นท์ที่เป็นที่ปรึกษาดีๆตลอดมาค่ะ
จะปรับปรุงต่อไป ....
ใช่เลย คนอ่านจะพลอยสับสนไปด้วย
แย่จัง ^^"

คุณหนอนดำ >> ^___^
ขอบคุณค่ะ นี่ต้องตามตัวมาคอยดูงานอีกคนคู่กับพี่ไปป์แล้วสินะเนี่ย
^^
ตอนที่เขียนก็เหม่อๆ แล้วก็ติดภาษาพูดมาจริงๆด้วยค่ะ
^/\^ คราวหน้าจะปรับปรุงมาให้เนียนๆเลยค่ะ


คุณน้องน็อต >> ขอบคุณที่ตามอ่านกันทุกตอนค่ะ จะปรับเนื้อหาตอนหน้าให้อ่านง่ายขึ้นนะคะ ^^


ดาจ๋า >> ใช่เลยจ้ะ จริงๆแล้วปรับอยู่นานมาก จนเกือบเป็นลมไปก่อนพิมพ์เสร็จนะ
พอจะลงจริงๆ ดันมาเกิดเรื่องส่วนตัวไปเสียอีก เลยพาลให้เนื้อเรื่องมันยังวกวนไปบ้าง
ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยน๊าาาาา ^/\^
 


สุทัศน์
ความเห็นที่ 12

 
  ตอบโดย สุทัศน์   เมื่อ: 2009-04-28 02:27:10
ตอนนี้จะว่างงก็เกือบงงเหมือนกัน

แต่ก็ทำให้เราเดาผิดไปเลย
แต่ก็ยังงงๆ อยู่ว่า
ปิ่นเคยบอกไม่ใช่หรอว่า ไม่ได้ทำอะไรพริกเลย
แล้ว ทำไม ตอนนี้บอกว่าเคยทำตอนเรียนจบอ่ะ
หรือว่าเราอ่านผิด
หรือเราตีความผิด?

ไปอ่านตอนต่อไปก่อนดีกว่า
เผื่อเข้าใจขึ้น
 


หัวใจสีส้ม
ความเห็นที่ 13

 
  ตอบโดย หัวใจสีส้ม   เมื่อ: 2009-04-28 11:29:36
ท่านสุทัศน์นี่เป็นแฟนปิ่นตัวจริงแฮะ

ดีใจๆๆๆๆๆ

^____^

ตอนจบเฉลยแล้ววววววววววว
 




ข้อความ :
สามารถเคาะ Enter หาต้องต้องให้เว้นบรรทัด หรือใช้คำสั่ง <br>
ชื่อ :
รูปภาพ :  
ขนาดไม่เกิน 50K และต้องมีนามสกุลเป็น gif และ jpg
รหัส :   41de389
ใส่รหัส :   (กรุณาใส่รหัสจากข้างบนนะครับ)