ผู้เขียน  หัวข้อ: เรื่องยาวสีส้ม........เรื่อง "ปิ่นโตเถาเล็ก" ตอนที่ 7
หัวใจสีส้ม
เรื่องยาวสีส้ม........เรื่อง "ปิ่นโตเถาเล็ก" ตอนที่ 7
 เมื่อ: 2009-04-27 18:43:29 
เรื่องยาวสีส้ม........เรื่อง "ปิ่นโตเถาเล็ก" ตอนที่ 7


เขานั่งรถมาจากบ้านขึ้นกรุงเทพฯ เพียงเพื่อมาร่วมแสดงความยินดีกับเธอและเขาคนนั้นหรือ??
คนที่ทำให้เขารู้สึกผิดมาตลอด 5 ปี!
จริงหรือ นี่มันคือความจริงหรอกหรือ??
เขาพ้นผิดไปได้ และเธอก็กำลังมีความสุขกับคนที่เธอเลือก
ปิ่นนั่งเงียบมาตลอดทาง ดวงตาเบิกโพลงในความมืด
ความสบายใจเข้ามาแทนที่ความรู้สึกผิด

งานแต่งของพริกดำเนินไปตามอย่างที่มันควรจะเป็น เธออยู่ในชุดสีครีมสว่างสดใส
ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มตลอดเวลา เจ้าบ่าวดูสมกันกับเธอราวกิ่งทอง ใบหยก
เพื่อนๆมาร่วมแสดงความยินดี และร่วมถ่ายภาพหน้างาน
สถานที่จัดอย่างหรูหราสมฐานะเจ้าบ่าวและเจ้าสาว

ปิ่นมอบของขวัญชิ้นเล็กๆ ซึ่งเหมาะกับพริกห่อด้วยกล่องกำมะหยี่สีแดงเข้ม
ให้เป็นของขวัญสำหรับคู่บ่าวสาว
แท้จริงแล้วเขาอยากมอบให้เธอเพียงคนเดียว แต่เพราะนี่เป็นงานแต่งงานจึงจำเป็นต้องมอบให้ทั้งคู่
เขาไม่อาจรู้ ว่าเธอเปิดมันเมื่อไหร่ อาจจะหลังจากที่เข้าห้องหอไปกับเจ้าเชษฐ์นั่น
หรือวันรุ่งขึ้นหลังจากนอนหลับฝันดีทั้งคืนไปแล้ว

ปิ่นนั่งมองภาพรอบตัว เหม่อลอยในเสียงหัวเราะคิกคักท่ามกลางแขกเหรื่อและผู้ร่วมงานมากมาย
เวลาในโรงแรมหรูผ่านไปนานเท่าไหร่ปิ่นไม่อาจทราบ
เขารู้ตัวอีกครั้ง นั่นคือเมื่อคราวที่เชษฐ์มาขอจับมือ และกล่าวสั้นๆพอเป็นพิธี
"ขอบคุณที่คุณกลับมา" แล้วเขาก็เดินจูงมือเจ้าสาวหายไปในบรรดาแขกเหรื่ออีกครั้ง

เธอคงมีความสุขในชีวิตที่เหลือกับคนที่เธอเลือก แม้ว่ามันจะเป็นคนที่ทำร้ายเธอเอาไว้และป้ายความผิดมาให้เขาก็ตาม

.................................

ปิ่นนั่งอยู่ลำพังในความมืด ข้างกายมีเจ้าเถานอนหมอบเคี้ยวเอื้อง อย่างไม่แยแสควันขาวๆที่ลอยโขมงอวลไปทั่วทุ่งเพื่อไล่ยุง
สายลมเย็นๆพัดผ่านผิวหนังหนาของมัน ข้ามมาปะทะผิวไร้ความรู้สึกของปิ่น
เจ้าตัวยังคงนั่งอุทิศเลือดสดๆให้ฝูงยุงนับสิบ
สองมือกอดเข่านั่งบนพื้นหญ้าแห้งในคอกเจ้าเถา

แสงดาวระยิบบนท้องฟ้า หาได้ช่วยให้เขารู้สึกกระชุ่มกระชวยเหมือนที่ผ่านมา

ละอองน้ำค้างหยดลงบนศรีษะครั้งแล้วครั้งเล่า ความเย็นของอากาศยามดึกเข้าครอบคลุมทุกอณู
กายภายนอกหนาวสั่น หากจิตใจร้อนรุ่ม

"ฉันคิดว่าการที่กลับมาอยู่บ้านนอก สอนหนังสือให้เด็กๆ คือความฝันที่เป็นจริง
และฉันจะมีความสุข เมื่อหนีปัญหาเรื่องที่ทำไว้กับพริกมา
แต่มันกลับตรงข้ามไปหมด เถาเอ๋ย...แกเข้าใจความรู้สึกของฉันไหม?"
เขาใช้มือข้างหนึ่งลูบเขาเงางามของเจ้าเถาอย่างแผ่วเบา
เจ้าเถาสะบัดหัวเล็กน้อย เพราะปกติมันไม่ชอบใจนักที่มีสิ่งใดมาเกาะเขางามๆของมัน

"กี่ปีกี่ปี ฉันก็ยังทำใจให้ลืมเรื่องนั้นไม่ได้ แกมันดีเสมอต้นเสมอปลายเจ้าเถา ดีกว่าฉัน"
เขาทิ้งท้ายก่อนกลับขึ้นบ้านกลางดึกแห่งคืนอันหนาวเหน็บ


แสงอ่อนยามเช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้ปิ่นตื่นจากฝันที่ค้างอยู่
เขาสะดุ้งลืมตาอีกครั้งเพราะเสียงโทรศัพท์!
นี่เขาลืมปิดมือถือหรอกหรือ?
หลังจากเขาไม่ใช้โทรศัพท์มือถือมากว่า 5 ปี เขากลับทำใจใช้มันอีกครั้งหลังจากพริกบอกความจริงแก่เขา
มือถือที่เขาและเธอซื้อคนละเครื่อง เพื่อโทรฯหากันโดยเฉพาะ

ชื่อที่ปรากฏเป็นเป็นชื่อของเธอนั่นเอง "แจน"
"ปิ่น บ้านแกอยู่ตรงๆไหน หาไม่เจอว่ะ" แจนเสียงใสลอยมาตามสาย
"อะไรแจน ก็อยู่ที่เดิม"
"รู้แล้วว่าที่เดิม แล้วมันตรงไหนเล่า นี่ขับรถวนไปวนมาตั้งนานแล้ว" อีกฝ่ายทำเสียงร้อนรน ระคนรำคาญใจ
"หา...เธอขับรถมาบ้านฉันหรือ มาทำไม?" เขายังถามต่อไป หาใช่ดีใจที่มีคนตามเขาพบในเวลาเช่นนี้

"เออน่า เจอกันแล้วจะรู้เองว่ามาทำไม บอกทางมา
ตอนนี้ฉันอยู่กลางตลาดดอกตูม มีวัดอะไรสักอย่างอยู่มุมตลาดน่ะ บ้านแกไปทางไหน"

ปิ่นบอกทางแจนทางโทรศัพท์จนกระทั่ง รถยนต์ขนาดกลางสีบรอนด์รุ่น Altis คลุกฝุ่นแดงๆ มาหยุดลงบริเวณหน้าบ้านเขา

แจนลงมาพร้อมเด็กชายหน้าตาน่าเอ็นดูคนหนึ่ง

"สวัสดีคุณลุงปิ่นสิลูก" แจนแนะนำ
เด็กชายยกมือไหว้นอบน้อม อายุที่เขาเกณฑ์จากสายตา น่าจะราวๆ 5 ขวบ
เด็กชายดูสนใจเจ้าเถาเป็นพิเศษ แจนจึงอนุญาตให้ไปดูใกล้ๆได้
หลังจากปิ่นยืนยันว่าเจ้าเถาไว้ใจได้ รักเด็ก
เด็กชายนั่งพิจารณาเจ้าเถาอย่างใกล้ชิด บางคราวจึงเอามือเอื้อมไปสัมผัสเจ้าเถาบ้างอย่างใคร่รู้

"เด็กคนนี้อายุ 5 ขวบ ตอนนี้เข้าอนุบาลแล้ว"
"ลูกแกเหรอ น่ารักดี ตัวขาวๆตาโตๆ พ่อชื่ออะไรเนี่ย? เออ...แกแต่งงานเมื่อไหร่วะแจน ฉันไม่ยักรู้"
เขาถามอย่างสนใจในฐานะเพื่อนสนิท
"ไม่ได้แต่ง"
"แล้วเป็นลูกแก??"
"ลูกแกกับพริกต่างหากปิ่น!!"

"พริกมันรอแกมานาน นานจนรอไม่ไหว ฉันช่วยมันเลี้ยง 'เถาเล็ก' มาตลอด
รอว่าแกจะกลับมา แต่...แกมาช้าเกินไป" แจนร้องไห้ให้กับเรื่องในอดีต

'เถาเล็ก' ยังคงง่วนอยู่กับเจ้าเถาที่นอนให้จับนู่น จับนี่อย่างไม่เบื่อหน่าย

"ที่มันแต่งงาน เพราะเชษฐ์มันก็พร้อมยอมรับทุกเรื่อง"

"พูดเป็นนิยาย แจนแกจะบ้าเหรอ แกไม่รู้อะไร อย่ามามั่วดีกว่า" ปิ่นเริ่มเสียงดัง

"พริกมันคงบอกแกล่ะสิ ว่ามันท้องกับเชษฐ์ มันเรื่องโกหกทั้งนั้น!" แจนสวน
"มันท้องกับแก วันที่แกเอายาไปให้มันกินน่ะ มันไม่ได้กิน เพราะมันมัวแต่ทำรายงานส่งอาจารย์ เพื่อทำเรื่องจบ"

"แจนแกพูดเรื่องอะไรของแก?"ปิ่นเริ่มลังเล

"มันบอกแก ว่ามันท้อง แต่แกหนีกลับบ้านแถมไม่ออกปากเลยสักคำว่าจะรับผิดชอบหรือเปล่า?
มันคิดมากจนกินยาฆ่าตัวตาย วันที่แกไปเยี่ยมมันที่โรงพยาบาล
แต่โชคดีที่ฉันไปหามัน เลยพามันส่งโรงพยาบาลทัน
ลูกในท้องปลอดภัย" แจนน้ำตาซึม หันหลังให้เถาเล็ก เพราะเกรงว่าเด็กน้อยจะเห็นว่าตนร้องไห้

"ฉันว่าแกควรจะได้รู้เรื่องนี้เสียแต่วันนั้น วันที่พริกไปหาแกที่โรงแรม
แต่ทำไมวะปิ่น ทำไมแกไม่รับผิดชอบ ไอ้พริกมันถึงต้องโกหกแกอีก ทั้งๆที่มันบอกกับฉันว่ามันจะบอกความจริงกับแก"
แจนกระซิบจนแทบไม่มีเสียงรอดออกมา

"ฉันงงไปหมดแล้วพริก" เขาเซไปอีกทาง

"งงทำไม นี่มันก็คือผลงานชิ้นโบว์แดงของแกที่ทำไว้กับพริกงัย" แจนบอกเขาอย่างไร้ไมตรี

เด็กน้อยวิ่งกลับมาพร้อถามคำถามมากมายเกี่ยวกับเจ้าเถา
แจนเช็ดน่ฃ้ำตาออกก่อนที่เถาเล็กจะมาถึง
เธอตอบอะไรเล็กน้อย ในฐานะป้า

"ลาลุงเขาสิลูก เราต้องรีบกลับ แม่กับพ่อรออยู่" แจนสั่ง
เธอพาเถาเล็กขึ้นนั่งในรถ และขับออกจากบ้านเขาฝุ่นตลบ
ปิ่นได้แต่ทอดสายตาตามฝุ่นแดงๆจนหายลับไป


"ปิ่น ปิ่น ยายแดงวิ่งมานู่น บอกว่าเจ้าเถาไปทำควายแกท้อง
แกเลยไม่มีควายไถนา แกจะเอาเจ้าเถาไปทำงานแทนน่ะ"

ผู้เป็นแม่ทำสีหน้าชอบใจที่ควายแกจะมีลูกกับเขาบ้าง แม้จะต้องเสียเวลาเสียงานไปทำแทนควายสาวก็เถอะ

เจ้าเถาลุกขึ้นยืน มันคงยิ้มในใจ นี่อย่างไรผลงานชิ้นโบว์แดง!

2009-04-27 18:43:29/หัวใจสีส้ม
 


arada
ความเห็นที่ 1

 
  ตอบโดย arada   เมื่อ: 2009-04-27 20:40:52
อะโห
เนื้อเรื่องเข้มข้นบีบหัวใจค่ะพี่อิง

รออ่านตอนต่อไปอยู่น๊า

^___________^
 


หัวใจสีส้ม
ความเห็นที่ 2

 
  ตอบโดย หัวใจสีส้ม   เมื่อ: 2009-04-27 21:22:19
อารดามาคนแรกเลย ^_____^

ขอบคุณมากมายจ้า

พออารมณ์เริ่มดี ก็เริ่มต่อเนื่องได้ แต่เพิ่งกลับมาอ่าน ยังมีรวนๆอยู่เลย



แก้ไขนิดนึงค่ะ...

เด็กน้อยวิ่งกลับมาพร้อถามคำถามมากมายเกี่ยวกับเจ้าเถา
แจนเช็ดน่ฃ้ำตาออกก่อนที่เถาเล็กจะมาถึง

>> แจนเช็ดน้ำตาออกก่อนที่เถาเล็กจะมาถึง
 


saranya_nok.worm
ความเห็นที่ 3

 
  ตอบโดย saranya_nok.worm   เมื่อ: 2009-04-27 21:22:55
แหม...เรื่องของคนกับควายนี่มันน่ารักต่างกันจริง ๆ อิ อิ

เจ้าเถานี่! เห็นเคี้ยวเอื้อง เยื้องระยาด ก็ไม่ใช่ย่อยนะจ้ะ ^_^


เขียนได้ไหลลื่น ให้อารมณ์ของกองฟางบ้านนาดีนะจ้ะ...
 


กีรติ
ความเห็นที่ 4

 
  ตอบโดย กีรติ   เมื่อ: 2009-04-27 21:38:33
เขียนเก่งจัง
 


ยางมะตอยสีชมพู
ความเห็นที่ 5

 
  ตอบโดย ยางมะตอยสีชมพู   เมื่อ: 2009-04-27 21:45:03
เอาแล้วไง เจอทีเด็ดความถึกเข้าให้ซะแล้ว


555+

ตอนนี้เนียนดีครับ ^ ^
 


หัวใจสีส้ม
ความเห็นที่ 6

 
  ตอบโดย หัวใจสีส้ม   เมื่อ: 2009-04-27 22:05:17
สวัสดียามเย็นๆ
วันนี้ฝนตก ไหลลงที่หน้าต่าง เธอคิดถึงฉันบ้างไหมหนอเธอ....
ร้องเป็นทำนองนะขอร้องงงง ^^"

พี่นกที่รัก >> หวา..... วันนี้ กอง บก บอกผ่าน แจ่มมากกกกกกก
ต้องฉลอง!! เย้ๆๆๆๆ
ขอโยเกกรฺตรสสตรอเบอร์รี่ 2 ถ้วยเลย อิอิ

งืม...ก็บอกแล้วววว ว่าเจ้าเถามันเป็นควายแตกเนื้อหนุ่ม ไว้ใจไม่ได้ !! 555++
ท่าทางจะโดนใจ บก แฮะ โฮะๆๆ


พี่อ้อยที่รัก >> หายป่วยแล้วรึ ?? ^____^
ขอบคุณที่ชมกันนะ
แต่ถ้ากลับไปอ่านตอนที่6 คงไม่บอกงี้แหงเลย แหะๆ


พี่ไปป์ >> ตามพี่อ้อยทุกฝีก้าวเลยนะ ดูจิ..... อิอิ
ขอบคุณค่ะ จะให้เนียนขึ้นไปเรื่อยๆ
ไม่งั้นก็ต้องหันไปใช้กระดาษทรายขัดแล้วล่ะ

โฮะๆๆๆๆ
 


น็อต
ความเห็นที่ 7

 
  ตอบโดย น็อต   เมื่อ: 2009-04-27 22:18:09
อืม หืม
หักสะเอวเคล็ดเลย คุณหัวใจสีส้ม
ไม่ทำมะดา นะ ^_^
เวิคๆๆ มอร์
 


หัวใจสีส้ม
ความเห็นที่ 8

 
  ตอบโดย หัวใจสีส้ม   เมื่อ: 2009-04-27 22:27:12
อ่ะนะ แหม...ชมเกินไปแล้วท่านน็อต

ข้าน้อยก็พอถูไถเจ้าค่ะ

^^"
 


สุทัศน์
ความเห็นที่ 9

 
  ตอบโดย สุทัศน์   เมื่อ: 2009-04-28 02:40:19
อ้าว หักมุมซะงั้น

เหมือนหนังของ คริสโตเฟอร์ ดอย ช่วงแรกๆ เลย
ชอบครับ

แต่ก็ยังสงสัยอยู่ดีว่า
ปิ่นเคยบอกว่าไม่ได้ทำอะไร พริกไม่ใช่หรอ
แล้วอ่านไปอ่านมามีความรู้สึกว่านิสัยของปิ่นที่อ่านตอนช่วงแรกๆ กับหลังๆ นี้ไม่เหมือนกัน
งง ครับ
 


รินดา
ความเห็นที่ 10

 
  ตอบโดย รินดา   เมื่อ: 2009-04-28 09:16:13
ตอน 7 มาแล้ว คิดถึง ปิ่นอยู่หลายวันแล้วจ้า...
 


ภูวเชวง
ความเห็นที่ 11

 
  ตอบโดย ภูวเชวง   เมื่อ: 2009-04-28 09:17:59
อรุณสวัสดิ์ ครับ
 


หัวใจสีส้ม
ความเห็นที่ 12

 
  ตอบโดย หัวใจสีส้ม   เมื่อ: 2009-04-28 10:08:54
สวัสดียามเช้าวันอังคารค่ะ ^___^
ขอบพระคุณทุกๆกำลังใจนะคะ เพียงเข้ามาอ่านก็ถือเป็นสุดยอดยาชูกำลังแล้วเจ้าค่ะ


ท่านสุทัศน์ >> ขอบคุณมากมายค่ะ ที่กรุณาตามอ่านกันทุกตอน
ใช่แล้วค่ะพระเอกของเราเป็นคนที่ลึกลับ ในเชิงพฤติกรรม ปากบอกว่าไม่ แต่....
อ่านตอนจบดูอีกทีค่ะท่านจะได้คำตอบทุกเรื่องเลย
ขอบคุณสำหรับคำชมนะคะ จะพยายามต่อไปเจ้าค่ะ ^____^


คุณรินดา >> ขอบคุณมากค่ะ ^^ หวังว่าตอนนี้คงได้อ่านตอนจบแล้วนะคะ

ท่านภูเชวง >> อรุณสวสดิ์ค่ะท่านพี่ +________+
 


ชริ
ความเห็นที่ 13

 
  ตอบโดย ชริ   เมื่อ: 2009-04-28 13:00:09
สายสัมพันธ์ของสองคนนี้น่าติดตามค่ะ
พล็อตเรื่องเยี่ยมมากค่ะ
 


ชายชมจันทร์
ความเห็นที่ 14

 
  ตอบโดย ชายชมจันทร์   เมื่อ: 2009-04-28 14:08:16
เข้ามาแอบอ่าน
เยี่ยมครับ
 


หัวใจสีส้ม
ความเห็นที่ 15

 
  ตอบโดย หัวใจสีส้ม   เมื่อ: 2009-04-28 16:20:43
สะ สะ หวัด หวัด ดี ดี ค่ะ ทุก ทุก ท่าน !!

โอยยย เหนื่อยแฮะ

คราวหน้าลองแต่งเรื่องแบบติดอ่างบ้างดีไหมเนาะ ช้าดี จะได้ไม่ต้องรีบ

แหะๆ


ชริจ้ะ >> ขอบคุณค่ะ ถือว่าชมนะ อิ๊บ !! คริๆ


ท่านพี่ชายชมจันทร์ >> ท่านชายชอบตอนไหนเล่าเจ้าคะ บอกหน่อยจิ
เรื่องหน้าจะได้หาแนวเขียนถูก
^___^
 




ข้อความ :
สามารถเคาะ Enter หาต้องต้องให้เว้นบรรทัด หรือใช้คำสั่ง <br>
ชื่อ :
รูปภาพ :  
ขนาดไม่เกิน 50K และต้องมีนามสกุลเป็น gif และ jpg
รหัส :   935b8d
ใส่รหัส :   (กรุณาใส่รหัสจากข้างบนนะครับ)