ผู้เขียน  หัวข้อ: เรื่องยาวสีส้ม........เรื่อง "ปิ่นโตเถาเล็ก" ตอนที่ 8 ตอนจบ!
หัวใจสีส้ม
เรื่องยาวสีส้ม........เรื่อง "ปิ่นโตเถาเล็ก" ตอนที่ 8 ตอนจบ!
 เมื่อ: 2009-04-27 23:05:50 
เรื่องยาวสีส้ม........เรื่อง "ปิ่นโตเถาเล็ก" ตอนที่ 8


ปิ่นชะงักกับประโยคเสียดแทงจากผู้เป็นแม่
เจ้าเถายังคงยืนผงาดอวดความแข็งแรงของมัดกล้าม มันอาจรู้ว่าต้องไปทำหน้าที่แทนสาวที่มันทำเธอท้องไว้อย่างเต็มใจ เขาเองยังนึกไม่ออกว่าวันไหน เมื่อไหร่ ที่เจ้าเถามีโอกาสเช่นนั้นได้

"พ่อปิ่น ฉันไม่ยอมจริงๆด้วยนา ควายพ่อมาทำควายฉันท้อง นี่เพิ่งมารู้ก็เพราะเกษตรอำเภอมาตรวจประจำปี ไอ้ฉันก็ว่าแล้ว......" ยายแดงทำเสียงสูงตอนท้ายประโยค หอบแฮ่ก.. แต่ยังพูดต่อจนจบ

"วันนั้นอีนังตัวดีมันหลุดออกมา ฉันก็ตามหาอยู่นาน ไปเจอมันสองตัวยืนกระหนุงกระหนิง ไอ้ฉันก็นึกว่าควายพ่อจะหวังดี เรียกนังตัวดีไว้ให้ฉัน
แม๊................มันจริงๆเล้ยยยยยยย จะให้เป็นเรี่ยวเป็นแรงไถนาเสียก่อนปีนี้ ยังมาทำกันได้"
คนพูดยังหอบแฮ่กเช่นเดิม

ปิ่นหันไปทางเจ้าเถา มันยังคงยืนยิ้มสู้เช่นเดิม ประหนึ่งมันยืดอกรับสิ่งที่มันทำลงไป
มันสะบัดหัวหงึกหงัก หางสะบัดไปมาทำท่าขึงขัง
มันคงรู้แล้วว่ามันกำลังจะเป็นพ่อควายน้อยๆ ในท้องควายสาวบ้านถัดไปไม่ไกลนั่น

ปิ่นยอมจำนนต่อเหตุการณ์ จึงจำต้องจูงเจ้าเถาไปทำงานแทนแฟนของมัน ในที่นาของบ้านยายแดงเจ้าของควายผู้เสียหาย เพราะแกไม่ยอมท่าเดียว

ความลำบากนอกจากเจ้าเถาต้องเผชิญแล้ว ยังแผ่มาถึงปิ่นด้วย
เพราะเขาต้องเป็นคนไถคราดกับมัน
แดดร้อนยามกลางวันแสกๆ พาให้ผิวสวยๆของทั้งคน ทั้งควายเกรียมไปถนัดตา
เจ้าเถาเองมันคงไม่เท่าไหร่ เพราะมันมีผิวสีเข้มๆ อยู่แล้ว และผิวหนังที่ทนร้อนได้ดีด้วยแล้วยิ่งไม่น่าเป็นห่วงเข้าไปอีก
ปิ่นต้องใช้เวลาเสาร์-อาทิตย์ วันหยุดจากการสอนที่โรงเรียน มาช่วยยายแดงไถนา
ส่วนจันทร์-ศุกร์ ใช้เวลาหลังเลิกงานช่วงเย็นมาดูแลอีกครั้ง

"อีเผือก" คือชื่อของแฟนเจ้าเถาตัวร้าย มันท้องใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หลังจากเกษตรอำเภอพบว่ามันตั้งท้องได้กว่า 3 เดือน นี่ก็นานเกินครึ่งปีแล้วสินะ แต่ดูท่ามันจะยังไม่คลอดเจ้าตัวเล็กออกมาง่ายๆเสียด้วยสิ

เกษตรอำเภอมาเยี่ยมอีเผือกอีกครั้งหลังจากมาครั้งแรก เพื่อฉีดยาบำรุง และดูแลว่ามันยังอยู่ดี แข็งแรงทั้งแม่และลูก หลายครั้งเจ้าหน้าที่คนสวยแอบมองปิ่น เจ้าของควายตัวพ่อของคนไข้เธอด้วยสายตาหวาดระแวง

ปิ่นลืมเรื่อง "เถาเล็ก" เสียสนิทเพราะต้องทำหลายอย่างในเวลาเดียวกัน เขาลืมนึกไปถึงว่า ลูกชายหน้าตาน่าเอ็นดูของเขาชื่อเหมือนเจ้าเถา ควายตัวโปรดของเขาอีกด้วย

อีเผือกใช้เวลาอุ้มท้องเลือดเนื้อเชื้อไขเจ้าเถาอยู่กว่า 300 วันทีเดียว และมันก็ให้กำเนิดควายน้อยน่ารักออกมาเป็นแฝด 2 ตัว เป็นเมียทั้งคู่ ยายแดงแกโวยวาย เพราะแกอยากได้ตัวผู้แข็งแรงไว้ทำงาน แต่ได้ตัวเมียออกมา 2 ตัวแกก็ยังคุ้มค่า เพราะยังเอาไปขายเป็นแม่พันธุ์ต่อได้อีก หลังจากเสร็จสิ้นภาระกิจเจ้าของควายตัวก่อเรื่องแล้ว ปิ่นจึงได้กลับมาใช้ชีวิตอย่างปกติอีกครั้ง

เจ้าเถาแอบมองอีเผือกเลี้ยงลูกเสมอ มันชะเง้อจนคอเกือบยาวเท่ายีราฟ
ลูกๆ 2 ตัวมันก็คงรู้ดีว่้า เจ้าเถาเป็นพ่อของมัน มันมักเดินมาคลอเคลียเจ้าเถาเสมอเวลาออกไปเดินเล่นยามเย็น ยายแดงแกไม่ห้าม หากแต่ยื่นคำขาดว่า เจ้าเถาห้ามเข้าใกล้ควายแกอีก แกกลัวว่ามันจะท้องขึ้นมา แล้วแกจะไม่มีควายทำงานนั่นเอง

เจ้าเถามันคงอึดอัดพิลึก ห้ามพ่อ, แม่, ลูกอยู่ใกล้กันเสียอย่างนั้น

ปิ่นมองดูพฤติกรรมระหว่างควาย 4 ตัว ทำให้เขาสำนึกถึงควงามผิดมหันต์ที่เกิดขึ้นมากว่า 6 ปีไปด้วย เจ้าเถามันยังยืดอกรับความจริง หากแต่เขากลับเดินหนีมันมาอย่างหน้าตาเฉย
ให้ผู้หญิงตัวเล็กๆรับกรรมมานานเหลือเกิน แล้วลูกชายของเขายังเรียกชายคนอื่นว่าพ่อแทนที่จะเป็นเขา

เขานึกอยากกลับไปหาเธออีกครั้งเพื่อขอยอมรับผิดทุกอย่าง
ก้มหน้ารับผิดชนิดที่ไม่น่าให้อภัย
เขาสอนหนังสือเด็ก สอนให้เด็กๆเป็นคนดี แต่ตัวเขาเองกลับเป็นแบบอย่างที่ใช่ไม่ได้เลย
หากลูกชายเขารู้ล่ะ คงยากจะรับความจริงข้อนี้

คงเป็นการดี หากเขาจะอยู่อย่างไร้ตัวตนเงียบๆที่นี่

เหมือนที่ยายแดงห้ามปิ่นเข้าใกล้เมียและลูกของมัน เพราะเจ้าเถามันละเมิดควายแกก่อนที่แกจะอนุญาต มันผิดมันก็ต้องยอมรับ

แล้วเขาล่ะ?

.....................


"เถาเล็ก แม่ภูมิใจในตัวลูกมากๆ ในที่สุดลูกก็เรียนจบได้เกียรตินิยมอย่างที่ตั้งใจ" พริกถือช่อดอกไม้ กอดลูกชายคนเดียวอย่างรักใคร่ ถัดไปคือเชษฐ์และแจนมาร่วมแสดงความยินดี

"ถ้าพ่อยังมีชีวิตอยุ่ พ่อคงจะดีใจกับผมนะครับแม่" เถาเล็กกล่าวกับผู้เป็นแม่ ในงานวันรับพระราชทานปริญญาบัตร ณ มหาวิทยาลัยชื่อดังกลางกรุงเทพฯ

"ใช่จ้ะ พ่อเขาตายไปตั้งแต่ลูกยังไม่เกิดด้วยซ้ำ ตายไปนานมากแล้ว นานจนแม่ไม่อยากจำ"

..................

อีกฝั่งของท้องทุ่งยามเย็น
ปิ่นยังคงจูงเจ้าเถาเดินเลียบคลองริมหมู่บ้าน
เหม่อมองไปตามแสงอาทิตย์ที่ทอดเงาผ่านต้นตาลสูงใหญ่
เขายังคงเป็นครูปิ่นที่แสนดีของเด็กๆรุ่นแล้วรุ่นเล่า

"ปิ่นเอ้ย แกจะไม่เมีย มีลูกเหมือนกับใครเค้าเลยรึ" เสียงผู้เป็นแม่ถามบุตรชายคนเดียวอย่างหมดหวังจะมีทาญาติสืบสกุล

2009-04-27 23:05:50/หัวใจสีส้ม
 


หัวใจสีส้ม
ความเห็นที่ 1

 
  ตอบโดย หัวใจสีส้ม   เมื่อ: 2009-04-27 23:13:25
ขออภัยค่ะ ยังมีผิดพลาดนิดหน่อย .....

เหมือนที่ยายแดงห้ามปิ่นเข้าใกล้เมียและลูกของมัน เพราะเจ้าเถามันละเมิดควายแกก่อนที่แกจะอนุญาต มันผิดมันก็ต้องยอมรับ

>> แก้ไขเป็น

เหมือนที่ยายแดงห้ามเจ้าเถาเข้าใกล้เมียและลูกของมัน เพราะเจ้าเถามันละเมิดควายแกก่อนที่แกจะอนุญาต มันผิดมันก็ต้องยอมรับ
 


saranya_nok.worm
ความเห็นที่ 2

 
  ตอบโดย saranya_nok.worm   เมื่อ: 2009-04-27 23:19:43
เป็นเรื่องที่สุขปนเศร้าจริง ๆ ค่ะ...

" ความรัก " คำ ๆ เดียวเขียนแบบเดียว กลับมีรูปแบบในความเป็นไปที่หลากหลาย แปรผันไปตามความเป็นคนของแต่ละคนนะคะ


วางพล็อตเรื่องได้ดีทีเดียวจ้า ชอบเรื่องของเจ้าเถาสุด ๆ ยายแดงเลยได้กำไรซะ!! ^_^


อย่าลืมกลับไปอ่านคำตอบของคอมเมนท์ในกระทู้พี่นะจ้ะน้องหมอนอิง เล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อน้องจ้ะ ^_^
 


ยางมะตอยสีชมพู
ความเห็นที่ 3

 
  ตอบโดย ยางมะตอยสีชมพู   เมื่อ: 2009-04-28 00:02:15
วางเรื่องได้ดีครับ มีหักมุมเล็กๆ ในตอนท้ายแบบเศร้าลึก ตรงนี้ชอบ ^ ^

ฉากการใช้ชีวิตระหว่างกรุงเทพฯ และบ้านนอก เมื่อเอามารวมเป็นเรื่องเดียวกัน
กลมกลืนดีครับ ที่สำคัญจุดเด่นของเรื่องนี้คือ อ่านแล้วเห็นภาพตามได้โดยง่าย

อารมณ์ วิถีชีวิต ความรู้สึก นึกภาพเห็นหมดครับ

ส่วนภาษาเขียนที่ใช้ หรือคำพูดของตัวละคร ที่ส่วนใหญ่ก็ใช้ในชีวิตประจำวันตรงนี้ดีฮะ อ่านง่าย เคี้ยวง่าย หากแต่ภาษาเขียนก็อย่างที่บอกเมื่อตอนที่ 6 อ่ะแหล่ะครับ ตรงนี้ต้องเช็คดีๆ นะฮะ

แหะๆ ก็จากความรู้สึกของผมที่ได้อ่านนะฮะ อย่าเชื่อมากนักล่ะ เพราะผมคอมเมนท์ในญานะของคนอ่าน หาใช่ในฐานะของกองบอกอยอหอจอรอแต่อย่างใด อิอิ


สู้ๆ ต่อไปฮะ ^ ^
 


สุทัศน์
ความเห็นที่ 4

 
  ตอบโดย สุทัศน์   เมื่อ: 2009-04-28 02:49:54
จบเศร้าจัง
ไงก็ขอบคุณนะครับที่เขียนเรื่องสนุกมาให้ได้อ่านได้ติดตาม

ผมกลับไปอ่านของเก่าแล้ว
เป็นผมเองที่ไม่รู้จักอ่านระหว่างบรรทัด
พอปิ่นพูดอะไรออกมาก็เชื่อ
แย่เนอะเรา
 


รินดา
ความเห็นที่ 5

 
  ตอบโดย รินดา   เมื่อ: 2009-04-28 09:30:39
แย่จัง ...จบซะแล้ว กำลังเข้มข้มเลยทีเดียว
ใช่ค่ะ ...จบเศร้าจังเลย
ฝากหัวใจสีส้มไปบอกปิ่นด้วยแล้วกัน...
ว่า..เราจะอาสาดูแลหัวใจปิ่นเองนะ
------------------------------------------------------------
เขียนเรื่องได้น่าติดตามมากค่ะ
เขียนเรื่องดี ๆ อย่างนี้มาให้อ่านอีกนะค่ะ ชอบค่ะ...
 


จินนี่
ความเห็นที่ 6

 
  ตอบโดย จินนี่   เมื่อ: 2009-04-28 10:36:31
สวัสดีจ้า อิง

อืม..พล็อตจบหักมุมแนวดราม่า : ความรัก กับ การตัดสินใจ
ในการใช้ชีวิตคู่ อาจมิใช่สมการเดียวกันเนาะ


ฝากข้อเสนอแนะจ้า

Quoted : "ถ้าพ่อยังมีชีวิตอยุ่ พ่อคงจะดีใจกับผมนะครับแม่" เถาเล็กกล่าว

คำว่า 'อยู่' อิงอาจพิมพ์เร็ว ต้องเป็นสระอู


Quoted : แม่ถามบุตรชายคนเดียวอย่างหมดหวังจะมีทาญาติสืบสกุล

'ทาญาติ' แก้ตัวสะกดเป็น 'ทายาท'

. . .

พี่อ่านแล้วพบข้อความสะดุด จึงฝากเม้นท์กันฉันมิตรไว้จักหน่อย


ด้วยมิตรภาพจ้า
พี่จินนี่เอง
๒๘.๐๔.๕๒
 


หัวใจสีส้ม
ความเห็นที่ 7

 
  ตอบโดย หัวใจสีส้ม   เมื่อ: 2009-04-28 10:43:16
อรุณสวัสดิ์ค่ะทุกๆท่าน สหายบ้านนี้ตื่นเช้ากันเสียจริง ^^

หวังใจว่าอ่านตอนจบแล้วจะเข้าใจทั้งตัวปิ่น และพริก รวมถึงเจ้าเถานะคะ
เป็นการเขียนเรื่องแนวหักมุมเรื่องแรกในชีวิตเลยค่ะ

ทั้งนี้ข้าน้อยขอน้อมรับในทุกๆคำแนะนำจากท่านพี่ และผองเพื่อนทุกท่านเสมอมาตลอด 8 ตอน เพื่อนำไปปรับปรุงและแก้ไขให้เหมาะสมต่อไปค่ะ

ท่านพี่นก (บอกอ) >> นั่นสิคะ
วางพล็อตเรื่องได้ดีทีเดียวจ้า ชอบเรื่องของเจ้าเถาสุด ๆ ยายแดงเลยได้กำไรซะ!! ^_^
...ตอนที่เขียนถึงเจ้าเถาเนี่ยอารมณ์ต้องดีตลอดเลย ไม่งั้นเจ้าเถามันไม่ยอมยิ้มค่ะพี่ ^^"

ในกระทู้พี่นก หนูตามไปอ่านตั้งกะมะคืนแย้ววว ขอบคุณท่านพี่นกมากมายคร้าบบบบ

หวังใจว่าจะเขียนแนวตลกโปกฮากะเค้ามั่งเหมียนกัลล์ อิอิ
ต้องลองดูก่อนนะฮับ !

ขอบคุณสำหรับคำชมนะท่านพี่ ดีใจๆ ^__________^*


ท่านพี่ยางมะตอยสีชมพู๊สีชมพู >>
^___^

สมกับเป็น บอกอส่วนตัวเลยนะเนี่ย
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ดีๆเสมอมาค่ะ

ใช่แล้วต้องปรับปรุงมากมาย ได้รู้เรื่องนึงล่ะพี่ไปป์
...อารมณ์ไม่มีอย่าเขียน ...มันมั่ว! 555++

ที่ว่าเห้นภาพเนี่ย ท่านพี่หมายถึงตอนไหนล่ะเจ้าคะ ที่ว่าเห็นหมดน่ะ?
หวังว่าไม่ใช่ตอนที่เจ้าเถาคลอเคลียอีเผือกดอกนะท่าน!!??

คริๆ

อ่ะล้อเล่งน่าาาา ^^"

ว่าแต่ "กองบอกอยอหอจอรอ" เนี่ย มันแปลว่าจะได๋กันล่ะเจ้าคร๊า...... เหอะๆ


คุณสุทัศน์ >> ขอบคุณที่ตามอ่านกันจนจบนะคะ ^____^
ขอบคุณจริงๆค่ะ นี่ถ้าหากคุณสุทัศน์จับได้เสียแต่แรก ก็แสดงว่าคนเขียนยังเนียนไม่พอน่ะจิเนาะ !!
ปิ่นเป็นผู้ชายธรรมดาๆคนนึง ที่มีมากมายในสังคมเราค่ะ
อยากให้เขาเป็นแบบนั้น คือมีทั้ง 2 ด้าน
มีความเห็นแก่ตัว ความกลัว และความฉลาดในคนๆเดียว

ส่วนคำพูดที่ปิ่นพูดออกไปวันนั้น ก็เพียงเพราะต้องการหนีความจริง
เอาตัวรอดจากพริก พริกฟังแล้วถึงมีอาการแปลกๆ สลับไปมา สับสน และปนเศร้าตลอดเวลานั่นแหละค่ะ

เพราะถ้าหากคนเราไม่เคยมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน ก็คงไม่กล้ามาหาดึกดื่นเช่นนั้น
แถมยังมีนัวเนียเล็กน้อยให้พอหายใจ เอ้ย!! ใจหายด้วยนิ

^___^

ถูกต้องค่ะ ....เรื่องอ่านระหว่างบรรทัดเนี่ย พยายามใช้เทคนิคท่านอาจารย์วินทร์อยู่น่ะค่ะ

แต่ยังไม่เข้าขั้น ก็จะพยายามต่อไปค่ะ

ตามผลงานกันด้วยนะเจ้าคะท่านสุทัศน์

ปล.คนข้างๆท่านว่าจะไดบ้างเล่า เรื่องเจ้าเถามีลูกแฝดนั่นหนา 555++


คุณรินดา >> เข้มข้นมากเหมือนกันค่ะตอนที่เขียน
คือวางพล็อตไว้แล้วว่าเป็นประมาณนี้ แต่พอลงรายละเอียด มันก็เริ่มอึดอัดใจ
ตอนที่พริกอยากบอกความจริง ปิ่นก็กลับเอาตัวรอดอีก
พอตอนที่ปิ่นอยากสำนึกผิด มันก็สายเกินไปแล้ว

เหนื่อยเลยล่ะค่ะ

แต่ที่มีความสุขตอนเขียนที่สุด ต้องยกให้เจ้าเถาตัวดีนั่นแหละ 555++
ส่วนเรื่องที่จะไปดูแลปิ่น ต้องดูดีๆก่อนนะคะ หมอนั่นไข่แล้วทิ้งนะ!!
อิงว่าอย่าดีกว่า
คนข้างๆคุณรินดาคงดีกว่าเป็นไหนๆเนาะ
^_________^



ขอบคุณทุกๆกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ตลอด 8 ตอนนะคะทุกๆท่าน
ไว้จะลงผลงานแนวอื่นๆมาลองดูบ้าง
รอคำวิจารณ์เสมอค่ะ ^^
 


หัวใจสีส้ม
ความเห็นที่ 8

 
  ตอบโดย หัวใจสีส้ม   เมื่อ: 2009-04-28 10:46:03
ชะแว๊บบบบบบบบบบบ

พี่จินนี่ตัวจริง ต้องมีตรวจสอบอักษรจ้าาา คริๆ

ขอบพระคุณค่ะท่านพี่
จริงๆตอนเขียนนะ อ่านไปอ่านมาก็หลงๆว่า ทาญาติ กับ ทายาท มันเขียนอย่างไรกันหนอ??
ดีจังได้รู้แล้ว 555++

พี่จินนี่ขา...หนูเขียนจบแล้ว แต่ว่า...จะตามมากวนใจอีกแน่นอนค่ะ อิอิ
 


ชริ
ความเห็นที่ 9

 
  ตอบโดย ชริ   เมื่อ: 2009-04-28 13:05:35
จบแบบเศร้ามาก ปรบมือให้คนเขียนค่ะ
 


ชายชมจันทร์
ความเห็นที่ 10

 
  ตอบโดย ชายชมจันทร์   เมื่อ: 2009-04-28 13:28:26
แอบเข้ามาให้กำลังใจครับผม

เขียนได้เยี่ยมขอรับ

ตบมือ....แป๊ะ แป๊ะๆๆๆ
 


อู่หลง
ความเห็นที่ 11

 
  ตอบโดย อู่หลง   เมื่อ: 2009-04-28 13:47:26
ไม่ใช่พ่อคงจะดีใจ แต่พอดีใจกับลูกต่างหาก
 


หัวใจสีส้ม
ความเห็นที่ 12

 
  ตอบโดย หัวใจสีส้ม   เมื่อ: 2009-04-28 16:16:36
สวัสดรยามบ่าย ที่อากาศไม่ร้อนเกินไปวันนี้ค่ะ

^___^


ชริจ้ะ >> ขอบคุณมากมายค่ะ จบจนได้!
ถึงจะเศร้าก็อยากให้คนอ่านได้เอาไปวิเคราะห์ต่อค่ะ ว่ามนุษย์เรามีทั้ง 2 ด้าน
คนที่เราคิดว่าดี อาจมีุมุมมืดที่ไม่น่าพิสมัยเลยก็ได้
คราวหน้าอิงจะเขียนแนวอื่นบ้าง ไว้จะรอชริมาคอมเม้นท์งานให้นะคะ

^________^


ท่านพี่ชายฯ >> หายหน้าไปนานพอดูเลยนะคะ
สบายดีนะคะพี่ชาย ^____^
ขอบคุณที่เข้ามาเป็นกำลังใจให้กันเสมอค่ะ
เย้ๆๆๆๆๆ แหะๆ


ท่านอู่หลง >> ใช่ค่ะ ^___^ พ่อต้องดีใจกับลูกแน่นอน




ขอบคุณที่เข้ามาเป็นกองเชียร์ เอ้ย!! แรงใจกันนะคะ
เสียดายอย่างเดียว ที่ปิ่นไม่มีโอกาสได้เหฌนลูกชายคนเดียวสวมชุดครุยเนาะ !!
เหอะๆ

คราวหน้าจะเอาผลงานมาให้พิจารณากันอีกนะคะ
ตอนนี้ขอกลับไปหาพล็อตก่อนล่ะค่ะ
ฟิ้ววววววววววววววววววววว
 


arada
ความเห็นที่ 13

 
  ตอบโดย arada   เมื่อ: 2009-04-28 19:16:16
เป็นตอนจบที่ถูกใจอารดาค่ะพี่อิง

(มาช้าอ่ะ คนอื่นเค้าชมกันหมดแล้ว ไม่รู้จะพูดไรดี ยิ่งเป็นคนพูดน้อยซะด้วยสิคะ)

รอติดตามงานต่อไปน๊า

^___________^
 


น็อต
ความเห็นที่ 14

 
  ตอบโดย น็อต   เมื่อ: 2009-04-28 20:30:37
เราไม่สามารถจะย้อนเวลาไปแก้ไขอะไร
เราได้แต่เพียงทำปัจจุบัน...

จบสวยงามครับ
 


หัวใจสีส้ม
ความเห็นที่ 15

 
  ตอบโดย หัวใจสีส้ม   เมื่อ: 2009-04-28 21:08:52
ขอบคุณมากมายค่ะน้องอารดา ....มาอ่านก็ดีใจจะแน่แล้ว ไม่ต้องชมหรอกค่ะ ...เขิลลลลลลลลลลลลล ^^



ขอบคุณน้องน็อตจ้า ....... ใช่แล้วค่ะ อดีตเป็นบทเรียนแต่ปัจจุบันคือสิ่งที่เราต้องทำให้ดีที่สุด ^________^
 


arada
ความเห็นที่ 16

 
  ตอบโดย arada   เมื่อ: 2009-04-29 08:30:45
แอบมากระซิบพี่อิงค่ะ

(พี่น๊อตอ่ะ เค้าอายุเท่าพี่อ้อย)

อิอิ






ดีใจล่ะซี ได้เป็นน้อง

^^"
 


หนอนดำ
ความเห็นที่ 17

 
  ตอบโดย หนอนดำ   เมื่อ: 2009-04-29 08:51:37
จบซะห้วนเลยนะอิง
แต่ก็นะ เรื่องจริงกับนิยายมันก็ต่างกันอย่างนั้นล่ะ
เรื่องจริงคงจะมีแบบนี้ถมไป
แต่ในนิยายมักจะ "สุขสันต์อวสาน" เสมอ (เพื่อให้คนดูชอบ)


ชื่นชมนะครับ
 


ชริ
ความเห็นที่ 18

 
  ตอบโดย ชริ   เมื่อ: 2009-04-29 09:16:38
สะท้อนถึงชีวิตของคนปัจุจบัน
บางครั้งพลาดไปก็เอากลับคืนมาไม่ได้
แต่เรื่องนี้บอกให้รู้ว่า
ชีวิตน้อยๆไม่ควรเป็นที่รองรับความ
ผิดพลาดของพ่อแม่ ผู้หญิงที่พลาดไปอ่านเรื่องนี้แล้ว
คงมีมุมมองด้านดี ยังมีคนที่เขารักเราอีก เราอาจเกิดมา
ไม่ใช่เพื่อเขา แต่มีคนเกิดมาเพื่อรักเรา เช่นกัน
เก่งมากค่ะเป็นกำลังใจนะจ๊ะ คนดี
ขอบคุณค่ะ
 


หัวใจสีส้ม
ความเห็นที่ 19

 
  ตอบโดย หัวใจสีส้ม   เมื่อ: 2009-04-29 12:14:40
สวัสดียามเช้าวันที่สดใสอีกวันค่ะ ทุกๆท่าน ~.~

นวนิยายฉบับสีส้มจบลง ในแบบชีวิตยังดำเนินต่อไป
ตัวเอกเป็นเหมือนคนธรรมดาที่มีมุมมืด มุมสว่าง
มีพลั้งพลาด มีพลั้งเผลอ
แต่ขึ้นอยู่กับว่าจะแก้ไข หรือดำเนินชีวิตต่อไปอย่างไรต่างหาก

หวังว่าจะเป็นอีกมุมมองที่หลายๆท่านได้ช่วยวิจารณ์นะคะ
เป็นผลงานแนวนี้ครั้งแรก แต่ครั้งหน้าจะลองในแนวอื่นๆดูบ้าง
เพื่อหาความเป็นตัวเองค่ะ
สู้ๆ


น้องอารดา (ไม่อยากเรียกน้องเลยนะ จริงๆ ...^^") >>
จากเสียงกระซิบ !!
.....ตายยยยยยยยยแล้ววววววววววววววว

กำๆๆๆๆๆ .....
จริงดิน้อง
แง่ว!!
งั้นต้องเรียกพี่น็อต!!!!!

ปล.ปล่อยไก่ตัวบะเริ่มเทิ่มเลยเรา ^^"
555++


คุณหนอนดำ >> ห้วนเลยชิมิ
ท่านอยากให้สุขสันต์ใช่ม๊า?
^___^
เหอะๆ

อยากลองเขียนแบบสะท้อนสังคมนิดนึงอ่ะค่ะ
ต่อไปจะปรับปรุงให้อ่านง่ายขึ้น (หมายถึงเขียนดีขึ้นด้วยนะท่าน เอหะๆ)

ขอบคุณสำหรับคำวิจารณ์นะคะท่านหนอนดำ ^^


ชริ >> ขอบคุณคำวิจารณ์ค่ะ ^^
เรียกเค้าเหรอ "คนดี" อ่ะ คริๆ
เขิลลลลลลลลลล
ขอบคุณมากๆ เช่นกันจ้า ^__________^
 


สุทัศน์
ความเห็นที่ 20

 
  ตอบโดย สุทัศน์   เมื่อ: 2009-04-29 14:44:25
อ่านจบแล้วยังไม่ได้วิจารณ์เลย(คนข้างๆผมมันใช่ให้พิมพ์)
แต่ก็ไม่รู้ว่าจะวิจารณ์ยังไง เพราะหลายๆ ท่านวิจารณ์กันไปหมดแล้ว

แต่ก็ชอบครับ
เอามนุษย์ไปเปรียบกับสัตว์อย่างเถาน้อย
แล้ว อาจจะตั้งคำถามได้ว่า
เราเป็นสัตว์ประเสริฐจริงๆ อย่างนั้นหรอ
ทุกวันนี้เรามีความสุขมากกว่าสัตว์(ที่เขาบอกว่าเป็น)เดรัจฉานหรอ
ซึ่งคงไม่มีใครหาคำตอบได้เพราะเราก็ไม่รู้ว่า สัตว์นั้นมีความสุขมากกว่าเราหรือป่าว

แต่ที่แน่ๆ สัตว์(เดรัจฉาน)น่าจะมีความทุกข์น้อยกว่าชีวิตมนุษย์ - เสียงคนข้างๆ ผมบอก
แต่การที่เรามีความทุกข์มันก็เป็นประโยชน์นะ เพื่อที่จะให้เรามองเห็นความสุขได้ง่ายขึ้น- ผมตอบคนข้างๆ ตัวผม


...
 


สุทัศน์
ความเห็นที่ 21

 
  ตอบโดย สุทัศน์   เมื่อ: 2009-04-29 14:51:26
อ่านจบแล้วยังไม่ได้วิจารณ์เลย(คนข้างๆผมมันใช่ให้พิมพ์)
แต่ก็ไม่รู้ว่าจะวิจารณ์ยังไง เพราะหลายๆ ท่านวิจารณ์กันไปหมดแล้ว

แต่ก็ชอบครับ
เอามนุษย์ไปเปรียบกับสัตว์อย่างเถาน้อย
แล้ว อาจจะตั้งคำถามได้ว่า
เราเป็นสัตว์ประเสริฐจริงๆ อย่างนั้นหรอ
ทุกวันนี้เรามีความสุขมากกว่าสัตว์(ที่เขาบอกว่าเป็น)เดรัจฉานหรอ
ซึ่งคงไม่มีใครหาคำตอบได้เพราะเราก็ไม่รู้ว่า สัตว์นั้นมีความสุขมากกว่าเราหรือป่าว

แต่ที่แน่ๆ สัตว์(เดรัจฉาน)น่าจะมีความทุกข์น้อยกว่าชีวิตมนุษย์ - เสียงคนข้างๆ ผมบอก
แต่การที่เรามีความทุกข์มันก็เป็นประโยชน์นะ เพื่อที่จะให้เรามองเห็นความสุขได้ง่ายขึ้น- ผมตอบคนข้างๆ ตัวผม


...
 


หัวใจสีส้ม
ความเห็นที่ 22

 
  ตอบโดย หัวใจสีส้ม   เมื่อ: 2009-04-29 16:06:53
ขอบคุณมากค่ะคุณสุทัศน์ ^______^

วิจารณ์งานเขียนชิ้นนี้ได้ลึกล้ำยิ่งนัก
ข้าน้อยขอคาราวะ 3 ถ้วย (โยเกิร์ต เกิดๆๆๆ 555+)

คนข้างๆคุณสุทัศน์เนี่ย ดูเขาอารมณ์ลุ่มลึกดีแท้...
ฝากสวัสดีไปถึงด้วยนะคะ

^______^
 


(...)
ความเห็นที่ 23

 
  ตอบโดย (...)   เมื่อ: 2009-05-01 18:55:55
พูดความจริงกันซะตั้งแต่แรกก็จบเรื่องแล้ว -_-"
 


หัวใจสีส้ม
ความเห็นที่ 24

 
  ตอบโดย หัวใจสีส้ม   เมื่อ: 2009-05-01 23:54:31
ขอบพระคุณค่ะท่านพี่สาม (...) >> ดีใจจัง
คิดว่าท่านพี่จะไม่มาอ่านตอนจบเสียแล้วสิ ขอบพระคุณมากๆเลยค่ะ ^^


นั่นสิคะ....คนเรารักกันชอบกันมีอะไร ก็ต้องปรึกษากัน
แต่สิ่งสำคัญ คือความรับผิดชอบ
และความซื่อสัตย์ ซึ่งมันหายากในสังคมอยู่สักหน่อยนี่ล่ะเนาะ

^_________^

ตามติด เอ้ย! ติดตามผลงานท่านพี่เช่นเดิมค่ะ ^^
 




ข้อความ :
สามารถเคาะ Enter หาต้องต้องให้เว้นบรรทัด หรือใช้คำสั่ง <br>
ชื่อ :
รูปภาพ :  
ขนาดไม่เกิน 50K และต้องมีนามสกุลเป็น gif และ jpg
รหัส :   e75c89c7
ใส่รหัส :   (กรุณาใส่รหัสจากข้างบนนะครับ)