นิทานสามจุด : แมวดำบนโลกใบขาว  เมื่อ: 2009-09-13 17:30:37

นิทานสามจุด : แมวดำบนโลกใบขาว

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว…

“ทำไมต้องนานมาแล้วด้วยคะ คุณอา” เจ้าหลานสาววัยกำลังช่างถามเกิดสงสัย

“อืมม์ อาก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไม? มันสำคัญด้วยเหรอ?” คุณอาถามเจ้าหลานสาว

“อะไรคือความสำคัญคะคุณอา?” หลานสาวถามกลับแทนคำตอบที่คุณอาต้องการ

คุณอาเอียงคอเล็กน้อย ใช้นิ้วเกาคางทั้งๆที่ไม่รู้สึกว่ามีอาการคัน จากนั้นจึงยื่นมือทั้งสองข้างออก เพื่ออุ่มเจ้าหลานสาวช่างซักขึ้น

กอดเธอ

“เหมื่อนกับที่อารักหลานไงครับ-นี่ละ สำคัญ”

หลานสาวทำหน้าฉงน เอียงคอครุ่นคิด แล้วดวงตากลมโตก็ฉายประกายแวววาว ประกอบรับกับรอยยิ้มน่ารัก 

“เอาล่ะ -เมื่อครู่อาว่ายังไงแล้วนะ?”

“อาว่า กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วคะ”

-๐- 

กาลครั้งหนึ่งนานพอดูเหมือนกัน - แต่นั่นไม่สำคัญหรอกว่ามันนานขนาดไหน ยังมีเจ้าแมวดำตัวหนึ่ง ถือกำเนิดมาอย่างลึกลับ

คล้ายกับว่ามีใครบางคนร่ายมนต์ และแกว่งไม้วิเศษไปมา จากนั้นตะโกนร้องคำว่า “โอมเพี้ยง!”

แล้วเสียง ‘ปิ๊ง!’ ก็ดังติดตามมา จากนั้นก็พลันปรากฏแมวสีดำตัวหนึ่ง บนลูกกลมๆใบสีขาวลูกหนึ่ง และมันนั่งสงสัยตัวเองอยู่  เนิ่นนานเหลือเกินกว่าที่เจ้าแมวจะรู้สึก  อยากจะกล่าวอะไรออกมาบ้าง

“เฮ้ย! นี่มันอะไรกัน?”  เจ้าแมวสีดำตัวนั้นสงสัย

ตัวมันมีสีดำ และแม้แต่ดวงตาของมันก็เป็นสีดำ-มีประกายเล็กน้อยเมื่อเกิดความสงสัย และไม่มีส่วนใดของร่างกายเลยที่จะมีสีสันอื่น อย่างเช่น ควรมีสีขาวบ้างสำหรับเล็บ หรือลิ้นที่ควรเป็นสีชมพูอ่อน หรืออาจจะเป็นดวงตาที่ควรมีสีขาวเล็กน้อยประกอบเข้ากับดวงตาสีดำ

ไม่เลย-ไม่มี แต่นั้นก็ยังไม่ใช่เรื่องที่มันจะใส่ใจ ขณะนี้ มันเหมือนต้องรู้ให้ได้ว่าทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ มันเป็นเรื่องตลกสิ้นดีที่เกิดมีแมวสีดำเพียงตัวเดียวโผล่ขึ้นมาอยู่บน บน?

“นายเป็นใครกัน?” เสียงหนึ่งกล่าวออกมา “นายมาจากไหน?” เสียงนั้นยิงคำถามต่อ และเจ้าแมวสีดำก็เริ่มเดิน เดินๆ ไปเรื่อยๆเพื่อค้นหาเสียงนั้น

“นายอยู่ที่ไหนกัน ทำไมฉันไม่เห็นนายเลย?”

เจ้าแมวสีดำเอ่ยถามขึ้น เมื่อมันรู้สึกว่ามันเดินไปมารอบๆจนเหนื่อย มันไม่พบอะไรเลย และมันยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันอยู่ที่ไหน มันควรจะมีต้นไม้ หรือดอกไม้ แม่น้ำ ก้อนเมฆ หรืออะไรเสียอย่างที่จะนำมาเป็นองค์ประกอบของ ‘สถานที่’

ทำไมที่แห่งนี้มันถึงได้ว่างเปล่าไม่มีอะไรเลยนะ เจ้าแมวสีดำครุ่นคิด

และก็มีเสียงตอบกลับมา เป็นเสียงเดิมที่ถามมัน

“ฉันอยู่ตรงนี้ อยู่ใต้เท้าของนายนั่นละ นายมัวแต่มองอะไรอยู่” เจ้าของเสียงมีน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย แต่มันก็พยายามพูดจาอย่างมีไมตรีที่สุด

“โอ่- ขอโทษด้วยสหาย นายอยู่ใต้เท้าฉันหรอกหรือ ฉันเสียใจ ฉันอาจเอาเท้าไปวางที่อื่น หากว่าฉันสามารถทำอย่างนั้นได้ ด้วยความสัตย์จริง สาบาน”

“นายเป็นตัวอะไรกันแน่ สาบาน ฉันอยู่มานาน ยังไม่เคยเห็นอะไรที่เป็นแบบนายเลย”

เจ้าสิ่งที่อยู่ใต้เท้าเจ้าแมวดำพูดขึ้น เจ้าแมวดำก็ตกใจ “นั่นสินะ? ฉันคืออะไรกัน” มันนั่งเอียงคอสงสัยอยู่นานหลายนาน  มันคิดๆๆ แต่ก็คิดไม่ออก ทำไมพอมันถึงได้มีแต่คำถามที่ยากนักนะ  เจ้าแมวดำรู้สึกว่ามันกำลังอับจน และมันก็ถามสวนกลับไปว่า

“แล้วนายละ เรียกว่าอะไร?”  มันถามจบและแน็บรอยยิ้มเล็ก หากมันไม่มีสีดำเราจะสามารถมองเห็นได้ว่า มันยิ้มน่ารักเพียงใด

เจ้าก้อนกลมสีขาวเงียบไปเสียนาน จะว่าไปแล้วมันไม่เคยได้คุยกับใครมาก่อน มันมีเพียงตัวมันเอง มีเพียงมันเท่านั้นที่ลอยไปลอยมา หมุนรอบตัวเองไปเรื่อยๆ และรับแสงสว่างจากบางสิ่งที่อยู่แสนไกลออกไป มันเคยถามสิ่งนั้นเหมือนกัน ว่ามันเป็นใคร เป็นอะไร มาจากไหน แต่เสียงของมันคงกำลังเดินทางอยู่ เพราะนั่นนะ มันไกลมากจริงๆ

มันคิดไม่ออก และรู้สึกหงุดหงิดเจ้าสิ่งมีชีวิตสีดำนี่เสียจริงๆ ตลกสิ้นดี ใครกันนะ คิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้

“ทำไม? ฉันจะเป็นอะไรมันก็ช่างฉันเถอะ นายเองก็ไม่รู้เหมือนนี่ว่านายคืออะไร” มันตอบออกไปและมันก็ไม่พูดกับแมวสีดำอีก เจ้าแมวสีดำก็ไม่รู้สึกอะไรกับเจ้าก้อนกลมสีขาวเท่าไรนัก

“ฮึ!” เจ้าแมวดำทำเสียงหายใจใส่ และมันก็นอนหนุนท่อนแขนของมัน ร่างของมันทาบไปบนพื้นผิวเจ้าก้อนกลมสีขาว ที่มันเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร และจะลอยไปไหน

ภายนอกนั้นมีเพียงสีดำ และ แสงวับๆ วาวๆ แสงนั้นมันเรียกว่าอะไรกันนะ? มันเริ่มสงสัยอีกแล้ว ‘บ้าจริง’ มันคิด และมันก็หลับไป

-๐๐-

“นี่! เรามาตั้งชื่อกันมั้ย?” เจ้าก้อนกลมสีขาวเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย มีเพียงความเงียบ และความมืดมิดรอบข้าง

เจ้าแมวดำนอนหลับไปนาน และจะว่าไป มันก็อยู่อาศัยในความมืดและความเงียบมาช้านาน แล้วทำไมเมื่อเจ้าสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้ว่าตัวเองคืออะไรมาโผล่ที่ตัวมัน มันถึงได้รู้สึกว่า ความเงียบงันนั้นมันช่างทรมาน

“นี่ๆๆๆๆ จะหลับไปถึงไหนกัน” มันส่งเสียงดังขึ้น และเริ่มขยับตัว มันสั่นไหวจนเจ้าแมวรู้สึกได้

“อะไรกัน? นี่นายไม่หลับไม่นอนเลยงั้นรึ?” เจ้าแมวดำกึ่งหลับกึ่งตื่นถามออกมาด้วยความหงุดหงิด

“ไม่เลย ฉันไม่เคยนอนหลับ นับแต่รู้ตัวเองฉันก็เริ่มหมุนๆ มีแต่ความมืดและการหมุนๆรอบตัวของฉันเท่านั้น ใช่-ฉันไม่เคยหลับ” เจ้าก้อนกลมสีขาวมีน้ำเสียงแจ่มใสขึ้นเมื่อเจ้าแมวดำตอบรับการสั่นของมัน

“เมื่อครู่นายถามฉันว่าอะไรนะ?” เจ้าแมวสีดำถามเจ้าก้อนกลมสีขาว

“ฉันว่า เรามาตั้งชื่อกันมั้ย?”

“เพราะอะไรกัน ทำไมอยู่ดีๆถึงนึกเรื่องแบบนี้ขึ้นมา” เจ้าแมวยิ่งสงสัยขึ้น

“ก็เราต่างไม่รู้นี่นะว่าเราคืออะไร นายจะได้มีชื่อ ฉันจะได้มีชื่อ เอาไว้เรียกกันไงละ? ไม่ดีหรอกรึ”

เจ้าก้อนกลมสีขาว หากว่าเราสามารถมองเห็นรอยยิ้มมันได้ เราจะเห็นได้ว่ามัน กำลังภูมิอกภูมิใจกับความคิดของมัน แต่เสียดาย มันเป็นเพียงก้อนกลมๆสีขาว ที่หมุนรอบตัวเอง และไม่รู้ว่าจะลอยไปไหนเพื่ออะไร เท่านั้น มันจึงไม่มีรอยยิ้มให้เราได้มอง

“จะบ้ารึไง เราก็มีกันแค่นี้ นายกับฉัน จะตั้งชื่อไว้เรียกกันทำไม ถ้าฉันจะถามหา ฉันก็ต้องถามหานาย ยังมีใครอยู่ที่นี่ให้ฉันเรียกหาอีกงั้นรึ ปัญญาอ่อนสิ้นดี” มันตอบด้วยความหงุดหงิด และรู้สึกว่า มันควรจะนอนต่อ

เจ้าก้อนกลมๆสีขาว อ้ำอึ้งจนพูดไม่ออก และมันก็ค่อยๆพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ก็ฉันนอนไม่หลับนี่ - ไม่สิ นายจะนอนหลับทั้งๆที่ฉันไม่ได้หลับได้ยังไงกัน?”

“โอ้ย! นายนี่ท่าจะเพี๊ยน นายไม่หลับมันก็เรื่องของนายสิ จะมาปลุกฉันขึ้นมาทำไมกัน?”

“แต่นายอยู่บนตัวฉันนะ” เจ้าก้อนกลมสีขาวเริ่มเน้นเสียง เจ้าแมวดำซุกหัวเข้าไปในท่อนแขนของมัน เหมือนกับต้องการหลบเสียงๆนั้น และมันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ถ้าฉันมีที่ให้ไปนะ สาบาน ฉันจะรีบไปจากที่นี่ จากตัวนาย ทันที!! สาบาน” และมันก็ซุกหัวหลับไปอีกครั้ง

คราวนี้เจ้าก้อนกลมสีขาวเป็นฝ่ายเงียบบ้างเหมือนกัน ในใจของมันเกิดคำถาม ‘บ้าเอ๊ย! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?’

ในความเงียบและมืดมิด - ไม่มีคำตอบจากสิ่งใด

-๐๐๐-

“โอ้ย!!! - นายทำอะไรนะ?” เจ้าก้อนกลมๆสีขาว รู้สึกเจ็บที่ผิวของมัน

“อ้าว นายเจ็บงั้นรึ?” เจ้าแมวดำพูดอย่างรู้สึกผิด

“ใช่-ฉันเจ็บ นายทำอะไรกับฉัน” เจ้าลูกกลมๆสีขาวถามเจ้าสิ่งมีชีวิตสีดำ

“ฉันก็แค่- เอ่อ จะเรียกว่ายังไงดีละ ฉันรู้สึกไม่มีแรง และคิดว่าน่าจะมีอะไรตกถึงท้องบ้าง”

เจ้าแมวดำตอบอย่างอายๆ

“ฉันก็เลยดมดูที่ตัวนาย และลองงับไปหนึ่งที”

“นายงับฉันงั้นรึ - เลวมาก”

เจ้าลูกกลมๆสีขาวโกรธมาก มันไม่เคยถูกงับ แม้มันอาจเคยเจ็บเล็กน้อยเมื่อมีอะไรบางอย่างลอยเข้ามาชนมันบ้างบางคราว

แต่มันไม่เคยเลย ไม่เคยเจ็บปวดจากสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรมาจากไหน มันอาจไม่เจ็บมากมายเท่าไรหรอก เพียงแต่มันกลับรู้สึกแย่เอามากมาก

“แล้วนายจะให้ฉันทำยังไง?”

“ทำอะไรก็ได้ที่ไม่ต้องงับฉัน - ฉันเจ็บ เจ็บเอามากๆด้วย” เจ้าก้อนกลมๆสีขาวน้ำเสียงหนักแน่น ซึ่งความจริงแล้ว มันไม่ได้เจ็บมากมายอะไรเลย

“นายไม่เป็นอย่างฉันบ้างนายไม่รู้หรอก” เจ้าแมวตวาดใส่

“ฉันไม่รู้- แน่นอน สำคัญงั้นเหรอ สำหรับฉันแล้วไม่จำเป็น ไม่สำคัญ นายมีสิทธิ์อะไรมางับฉัน”

“ก็ฉันไม่รู้จะงับอะไรนี่หว่า?”

“นั่นมันเรื่องของนาย”

เจ้าก้อนกลมๆสีขาวตวาดกลับ ตัวมันสั่นไหวด้วยความโกรธ  และเจ้าแมวดำก็ล้มกลิ้งไปกลิ้งมา ดูเหมือนว่าเจ้าลูกกลมๆสีขาวจะรู้วิธีแก้เผ็ดเจ้าสิ่งมีชีวิตตัวนี้แล้ว ส่วนเจ้าแมวดำก็ถูกกระแทกไปมาจากการสั่นไหว

ร่างของมันเริ่มบอบช้ำ มันรู้สึกเจ็บปวด มันเริ่มเข้าใจแล้วว่าความเจ็บปวดคืออะไร มันไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับมันเรียกว่าความหิว แต่มันรู้แล้วว่าความเจ็บปวดที่ถูกกระทำนั้นเป็นอย่างไร

มันรู้สึกเจ็บแปลบจนไม่อาจจะบรรยายได้ ไม่ใช่ความเจ็บที่ผิวหนัง แต่เป็นความเจ็บที่หัวใจ

“ฉันขอโทษ…” เจ้าแมวดำพูดออกมา น้ำเสียงมันเบาเหลือเกิน เบาเกินกว่าจะสู้เสียงสั่นสะเทือนของเจ้าก้อนกลมสีขาวได้ มันยังคงสั่นไหวอยู่ตลอดเวลา เนิ่นนานจนค่อยๆสงบลงทีละน้อย จนเกิดความเงียบในความมืดอีกครา

-๐๐-

ความเงียบผ่านไปเนิ่นนาน เจ้าลูกกลมๆสีขาวไม่สนใจแล้วว่าเจ้าสิ่งที่อยู่บนร่างมันจะเป็นอย่างไร มันทำเมินไม่มองหา และพยายามส่งสายตาผ่านความมืดมิดเบื้องหน้า

เบื้องหน้ามีแสงวิบๆวับๆมากมาย แต่ไม่อะไรเลยที่พูดจาสื่อสารกับมัน และไม่นานหลังจากนั้น มันรู้สึกถึงเสียงครืนๆ ใกล้ตัวมัน มันหันไปมองที่มาของเสียงนั้น

สิ่งที่ปรากฏต่อมันเป็นภาพที่มันไม่อาจจะลืมเลือนตลอดไป

ก้อนกลมๆขนาดครึ่งหนึ่งของตัวมันพุ่งผ่านร่างมันไป อย่างหวุดหวิด มีเสียงครืดไปกับพื้นผิวของมัน

เป็นเจ้าแมวดำตัวนั้นนั่นเอง ที่ใช้ร่างของมันต้านทานก้อนกลมๆที่พุ่งเข้าหาก้อนนั้น

เนื้อตัวที่บอบช้ำของมันบิดเบี้ยวแทบไม่เหลือรูปร่างว่ามันเคยมีรูปร่างอย่างไร จากนั้นของเหลวสีดำก็ค่อยๆซึมออกมาจากร่างกายของมัน เสียงลมหายใจของมันค่อยแผ่วเบา โรยริน

“นายทำอะไรของนาย - นายช่วยฉันอย่างนั้นรึ” เจ้าก้อนกลมๆสีขาวร้องลั่น มันสั่นสะเทือนด้วยความตกใจ มันอยากจะมีอะไรบางอย่างที่สามารถโอบกอดร่างสีดำนั่น

“นี่ฉันถามนายนะ นายทำไมไม่พูด ชั่วร้าย ตื่น ตื่นขึ้นมา ตื่นมาด่าว่าฉันก็ยังดี” เจ้าก้อนกลมๆสีขาวรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาทันที มันเป็นความเจ็บปวดที่ไม่อาจจะบรรยายได้

“ตื่นสิ นายตื่นขึ้นมา” ไม่มีเสียงตอบรับ เจ้าก้อนกลมๆสีขาวเริ่มสั่นไหว มันเขย่าร่างของเจ้าแมวสีดำไปมา เพื่อหวังให้มันรู้สึกตัว

“ตื่นๆ นายจะมาหลับอย่างนี้ไม่ได้นะ นายจะตื่นมางับฉันก็ได้นะ บ้าเอ๊ย!! ฉันไม่เจ็บ ไม่เจ็บเลยสักนิดเดียว นายจะงับฉันกี่ครั้งก็ได้ เท่าที่นายต้องการ ขออย่างเดียวเถอะ ขอให้นายตื่น ตื่นขึ้นมาคุยกับฉัน ถามฉัน ถามอะไรก็ได้ ฉันจะตอบทุกอย่างที่นายถาม มันสำคัญนะ ทุกคำถามที่นายถาม มันสำคัญ ได้โปรด”

แมวดำเริ่มขยับเล็กน้อย มันลืมตาขึ้นมาอย่างยากเย็น และมันได้ยินทุกอย่างที่เจ้าสิ่งที่มันนอนทาบร่างอยู่นั้นเอ่ยออกมา มันยิ้ม และถ้าเราสามารถเห็นรอยยิ้มมันได้ เราจะรู้ว่า เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่มันเคยแสดงออกมา

“ขอบใจที่นายให้ฉันงับนาย แต่มัน… มันไม่สำคัญแล้ว” เสียงของมันค่อยแผ่วเบาลงทุกที

เจ้าแมวดำรู้สึกว่าที่ๆมันนอนอยู่นั้นมีความอบอุ่นขึ้น ไม่เย็นชาเหมือนกับวันแรกๆที่มันนอน ความอบอุ่นนี้เป็นสิ่งที่มันไม่เคยรู้สึกมาก่อน เป็นความอบอุ่นที่เป็นมิตรกับมัน แล้วมันก็รู้สึกได้ว่า เริ่มมีบางสิ่งซึมออกมาจากพื้น

“นี่มันอะไรกัน ฉันรู้สึกดีมากที่ได้สัมผัส” เจ้าแมวดำพูดออกมา เสียงของมันเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“ฉันไม่รู้ มันออกมาเอง” เจ้าก้อนกลมสีขาวไม่รู้ว่าของเหลวใสๆที่ออกมาจากตัวมันคืออะไร มันซึมออกมาเรื่อย จนท่วมร่างของเจ้าแมวดำ แมวดำยิ้มและพูดอีกครั้ง

“มันช่างตลกสิ้นดี นายว่ามั้ย นายไม่รู้ว่านายเกิดมาเพื่ออะไร?”

และแมวดำตัวนั้นก็หลับตาลง ทุกอย่างจมลงในความเงียบ ของเหลวใสกลืนร่างของแมวดำและตัวเจ้าก้อนกลมๆสีขาว ไม่มีเสียงอันใดอีกเลยหลังจากนั้น

ไม่มี

-๐-

ผ่านมาเนิ่นนาน นานเสียจนไม่สำคัญอีกแล้วว่าทำไมจึงต้องนานขนาดนั้น ของเหลวใสค่อยๆแห้งลง เจ้าก้อนกลมสีขาวตอนนี้เริ่มมีสีเขียว สีฟ้า สีดำและน้ำตาลประดับไปทั่วร่าง มันยังคงหมุนรอบตัวเองเหมือนเดิม และก็เกิดลม มีมวลอากาศสีขาวเป็นปุยโอบรอบตัวมัน

มันยังคงรู้สึกอบอุ่นจากภายในเสมอ มันเฝ้ารอเสมอว่า เมื่อใดที่เจ้าสิ่งนั้น สิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้แม้แต่ชื่อตัวเอง และไม่รู้ว่าตัวเองเกิดขึ้นมาเพราะอะไร บังเอิญตื่นขึ้นมา หรืออยู่ดีๆก็โผล่ขึ้นมาบนร่างมันอีกครั้ง และถามคำถามน่าปวดหัวว่า

“มันช่างตลกสิ้นดี นายว่ามั้ย นายไม่รู้ว่านายเกิดมาเพื่ออะไร?”

เจ้าก้อนกลมๆที่ตอนนี้ไม่ได้มีแต่สีขาวเท่านั้น มันคิดคำตอบรอเอาไว้อยู่แล้ว ด้วยความมาดหมายอย่างสุดจะบรรยาย มันจะตอบกลับไปด้วยไมตรีว่า

“ฉันเกิดมาเพื่อให้นายงับฉันยังไงละ เจ้าบ้า”

แล้วคุณอาก็ปิดสมุดนิทาน จากนั้นถามเจ้าหลานตัวน้อยว่า “นิทานเรื่องนี้สอนอะไรครับ?” มือหนึ่งลูบผมเจ้าหลานสาวเบาๆ และเขาค่อยรู้ว่า เจ้าหลานตัวดีดันหลับไปเสียตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

- นิทานสามจุด : คนเก็บดาว
- นิทานสามจุด : แก้วก็คือแก้ว
- นิทานสามจุด : ขอดาว
- นิทานสามจุด : เจ้าชายกับรากไม้