| เบื้องหลังของด้านหลัง . เครื่องบินของสายการบินสิงคโปร์แอร์ไลน์เคลื่อนตัวลงจอด ณ สนามบินชางงีของประเทศซึ่งตั้งอยู่ปลายสุดของแหลมมลายู อันเป็นสถานพักสินค้าของพ่อค้าทั่วโลก เดิมชื่อว่า เทมาเส็ก (ทูมาสิค) มีกษัตริย์ปกครอง ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 ได้มีเจ้าผู้ครองนครปาเล็มบังเดินทางแสวงหาดินแดนใหม่เพื่อสร้างเมือง แต่เรือก็อับปางลง พระองค์ได้ว่ายน้ำขึ้นฝั่ง แล้วก็เห็นสัตว์ชนิดหนึ่งมีรูปร่างลำตัวสีแดงหัวดำหัวคล้ายสิงโตหน้าอกขาว พระองค์จึงถามคนติดตามว่า สัตว์ตัวนั้นคืออะไร คนติดตามก็ตอบว่ามันคือ สิงโต พระองค์จึงเปลี่ยนชื่อเทมาเส็กเสียใหม่ว่า สิงหปุระ ต่อมาสิงหปุระก็ได้ตกเป็นของสุลต่านแห่งมะละกา และภายหลังชื่อนั้นจึงได้ถูกเปลี่ยน และเรียกขานมาจนทุกวันนี้ว่า ประเทศสิงคโปร์ ภายในของสนามบินชางงีเมื่อ 4 ปีก่อนนั้นตกแต่งอย่างเรียบง่าย โปร่งโล่ง ให้ความรู้สึกคลาสสิกและอบอุ่น แต่ฉันก็ไม่มีเวลาที่จะชื่นชมการตกแต่งนั้นมากนัก เนื่องด้วยต้องรีบเดินทางไปยังที่พัก ฉันลากกระเป๋าเดินทางเดินตามคนในครอบครัวอย่างเหนื่อยหน่าย ลงบันไดเลื่อนเพื่อไปขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดิน ซึ่งมีสถานีอยู่ภายในสนามบินนั่นเอง แม้ฉันจะต้องยืนตลอดเส้นทางของรถไฟฟ้าใต้ดินที่นั่น แต่ก็ถือว่าผู้คนซึ่งใช้บริการนั้นไม่ถึงกับหนาแน่นมากนัก ผู้คนมองดูสบาย ๆ ส่วนใหญ่จะเป็นวัยทำงานและวัยรุ่น ที่พักของเราอยู่ในย่านบูกิส (Bugis) จุดที่เราลงจากรถไฟฟ้าใต้ดินนั้นต้องเดินไปตามถนนอีกประมาณ 1 กม. ฉันลากกระเป๋าไปตามฟุตบาทด้วยจิตใจที่ล่องลอย หากทุกคนในบ้านไม่มาเที่ยวต่างประเทศ ในยามนี้ก็ควรจะเป็นยามที่ฉันยังต้องพักและสงบใจอยู่ที่บ้าน จากเหตุการณ์ความผิดหวังในความรักอย่างเฉียบพลันกับสิ่งซึ่งไม่เคยคาดคิดว่าจะเป็นไปในแบบนั้นมาก่อน อันเป็นสาเหตุของอาการป่วยทางใจหลังจากนั้น แต่ฉันก็ยังคงต้องลุกขึ้นมาก้าวเดินไปข้างหน้า พร้อม ๆ กับการนำพาของครอบครัว ฉันไม่ได้เตรียมใจไว้ว่าจะต้องมาพบกับอะไรที่นี่ ไม่ได้รู้สึกสดใส สนุกสนานหรือตื่นเต้นสมกับการมาเที่ยวต่างประเทศเป็นครั้งแรก ฉันเพียงแต่รู้สึกเฉยเมยในตอนแรก ทว่า...หลายสิ่งหลายอย่างในประเทศบนเกาะเล็ก ๆ แห่งนี้ กลับสามารถนำพาความรู้สึกของฉันให้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม... . ถนนสายใหญ่ที่แวดล้อมไปด้วยตึกของโรงแรมและอาคารร้านค้าซึ่งวางตัวอย่างเป็นระเบียบ รถยนต์บนท้องถนนซึ่งดูไม่แออัด และวิ่งกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่มีการปาดแซงใด ๆ ทำให้ภายในใจที่วุ่นวายวกวนของฉันเริ่มสงบเงียบลง... 
แล้วย่านบูกิสก็ค่อย ๆ ซึบซาบลงในช่วงเวลาแห่งความทรงจำของฉันตั้งแต่วินาทีนั้น ความเงียบภายในใจที่เกิดขึ้น ทำให้ยินเสียงเพลงสากลที่ล่องลอยมาจากลานโล่งฝั่งตรงข้ามโรงแรมได้เบา ๆ ในยามคืนค่ำ เสียงนั้นสัมผัสคลอนหัวใจของฉันให้ไหวพลิ้วดังดอกไม้เล็ก ๆ ในสายลม ยามเช้า... ชีวิตยังคงดำเนินไปตามการขับเคลื่อนของกาลเวลา เช่นกันในบูกิส เมื่อตะวันเบิกฟ้า ทุกชีวิตก็มีชีวา แม้ว่าย่านนั้นจะมากมายไปด้วยอาคารสมัยใหม่ แต่ก็ยังคงมีตลาดสดเล็ก ๆ สองชั้นแทรกตัวแอบอยู่ที่มุมหนึ่ง พ่อค้าแม่ค้าส่วนใหญ่จะมีเชื้อสายจีน ขยันขันแข็งกันตั้งแต่เช้า ที่นี่ทำให้ฉันคิดถึงตลาดใกล้กับมหาวิทยาลัยซึ่งจบมา เพราะหน้าตานั้นคล้ายกันมาก นอกจากห้างสรรพสินค้าเล็ก ๆ แล้ว มีบางบริเวณเป็นร้านค้าเล็ก ๆ รวมกันอยู่ ซึ่งขายของที่ระลึกมากมาย อาทิ พวงกุญแจ ขนม เสื้อผ้า และโปสการ์ด ที่นี่เองเป็นสถานที่ที่ฉันได้พบกับโปสการ์ดใบนี้
ในสิงคโปร์นอกจากประชากรส่วนใหญ่จะมีเชื้อสายจีนแล้ว ที่นี่ก็ยังมีคนเชื้อสายอื่น ๆ อยู่ด้วย อันเป็นที่มาของความเชื่อทางศาสนาอันหลากหลาย รวมทั้งศาสนสถานของคนเชื้อสายต่าง ๆ เช่น สุเหร่าเล็ก ๆ ที่ตกแต่งด้วยสีสันสดใส ซึ่งวางตัวอยู่ในท่ามกลางร้านค้า . เมื่อเดินเที่ยวในย่านบูกิสจนเป็นที่พอใจแล้ว เราก็เดินทางด้วยรถประจำทางเพื่อไปยังสถานที่ต่อไป ตรงป้ายรถประจำทางนั้น ฝั่งตรงกันข้ามกับสายตาของฉัน เป็นสถาบันเกี่ยวกับศิลปะ และด้านข้างของสายตา ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยืนอ่านหนังสืออยู่ เป็นสิ่งซึ่งฉันไม่ค่อยพบเห็นในเมืองไทย สองสิ่งนี้ดูเหมือนจะย้ำเตือนว่า... ฉันกำลังอยู่ในต่างประเทศ ฉันขึ้นไปบนรถประจำทางของประเทศสิงคโปร์ ซึ่งสะอาดและโล่งมาก เมื่อนั่งลงแล้วจึงรู้สึกสะดวกสบาย และสามารถปล่อยใจได้โดยไม่รู้สึกว่าอยู่ต่างบ้านต่างเมืองใด ๆ ฉันนั่งอยู่หลังคนขับรถ กระจกกว้างด้านหน้าทำให้แลเห็นต้นก้ามปูหรือจามจุรีต้นใหญ่เรียงรายอยู่สองข้างของถนน กิ่งก้านสาขานั้นแผ่กว้างโค้งเข้าหากัน พู่ดอกสีชมพูเล็ก ๆ นั้นแซมอยู่ เป็นอุโมงค์ต้นก้ามปูขนาดใหญ่ที่แลดูร่มครึ้มและสวยงาม รถประจำทางมาสิ้นสุดเส้นทางที่ Harbour Front เราขึ้นกระเช้าลอยฟ้าข้ามไปยังเกาะเซนโตซ่า เกาะเซนโตซ่าเป็นเกาะที่รวมหลายสิ่ง เช่น สวนสนุก สวนธรรมชาติ และสวนวัฒนธรรม ฯลฯ ส่วนที่ฉันไปนั้นคือส่วนสวนสนุก แต่เราก็ไม่ได้เล่นเครื่องเล่นใด ๆ เนื่องจากค่าบัตรนั้นคิดเป็นเงินไทยในราคาที่สูงทีเดียว จึงแค่เดินเที่ยวชมรอบ ๆ บริเวณนั้นมีน้ำพุเต้นระบำ และ Merlion Walk ซึ่งเป็นรูปปั้นมังกรมีน้ำพุโดยรอบ สิ่งหนึ่งซึ่งเรียกรอยยิ้มน้อย ๆ ของฉันได้ที่นี่คือ เมื่อฉันได้เงยหน้ามองขึ้นไปบนกิ่งไม้ ฉันได้พบนกยูงมากมายเกาะอยู่อย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้คิดว่าบนเกาะเล็ก ๆ นี้ยังดีที่คนกับสัตว์ป่ายังพออาศัยอยู่ร่วมกันได้บ้าง แต่ก็ไม่แน่ใจนักว่าหากอีกสิบปีข้างหน้าได้มาที่นี่อีก ฉันจะยังคงพบนกยูงเหล่านี้ไหม... 
อีกสถานที่หนึ่งซึ่งฉันมีโอกาสได้ไปและประทับใจคือ สวนนกจูร่ง สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่านก เป็นสิ่งมีชีวิตอย่างหนึ่งที่มีความหลายหลายและน่าสนใจ พฤติกรรมของพวกเค้าส่วนใหญ่จะไม่มีพิษมีภัยและมีความน่ารัก เราได้ชมการแสดงนกหลากหลายประเภท เช่น นกแก้ว นกพิราบ ฯลฯ แต่การแสดงที่ฉันประทับใจที่สุดคือ การแสดงชุดคนเลี้ยงเหยี่ยว บริเวณที่ฉันนั่งดูการแสดงชุดนี้ค่อนข้างห่างไกลจากผู้คน และฉันก็นั่งอยู่คนเดียว กับกลุ่มเด็กอนุบาลที่คุณครูพามาซึ่งนั่งไกลออกไป นอกจากการแสดงอันเร้าใจ สวย และสง่างามของเหยี่ยว สัตว์ซึ่งฉันไม่เคยได้ใกล้ชิดมากนักแล้ว ปฏิกิริยาและความน่ารักของเด็กอนุบาลซึ่งมานั่งชมอยู่ภายในสายตาฉัน ได้เติมความเดียวดายซึ่งอวลอยู่โดยรอบนั้นจนเต็ม... 
เมื่อถึงวันสิ้นสุดการเดินทาง ณ สนามบินชางงี บริเวณส่วนผู้โดยสารขาออก ถูกตกแต่งอย่างสวยงามด้วยดอกกล้วยไม้สีม่วงแซมด้วยดอกสีขาว เมื่อมีพรมสีม่วงเข้มปูลาดประดับพื้น ทำให้สนามบินแห่งนี้ดูเรียบง่ายแต่งามสง่า ฉันเดินแยกจากทุกคนไปดูร้านค้าต่าง ๆ และร้านค้าที่เข้าไปนานที่สุดก็คือร้านหนังสือ หนังสือวรรณกรรมภาษาอังกฤษซึ่งขายที่สนามบินชางงีนั้น เมื่อเทียบราคาเป็นเงินไทยแล้ว ราคาไม่ต่างจากหนังสือในร้านหนังสือภาษาต่างประเทศของไทยเลย และนั่นหมายความว่า หนังสือสำหรับชาวสิงคโปร์เป็นปัจจัยที่สามารถซื้อหาได้ในราคาถูกมาก เมื่อเทียบกับรายได้ของประชากร ในที่สุดฉันก็ได้หนังสือเล่มหนึ่งมาเพื่อนำไปอ่านบนเครื่องบินโดยสาร แต่สิ่งหนึ่งซึ่งฉันเห็นว่าแพงมากเมื่อเทียบกับประเทศไทยก็คือ น้ำดื่มบริสุทธิ์ อาจเพราะประเทศสิงคโปร์เป็นเกาะ การผลิตน้ำดื่มบริสุทธิ์จึงต้องใช้กระบวนการด้วยเทคโนโลยีสูงกว่าในประเทศที่มีน้ำจืดอุดมสมบูรณ์ น้ำดื่ม 1 ขวด เมื่อ 4 ปีที่แล้ว ราคา 4 ดอลล่าร์สิงคโปร์ คิดเป็นเงินไทย 100 บาท ทำให้ฉันคิดว่าคนในประเทศสิงคโปร์นั้น ต้องมีเงินเดือนสูง จึงจะเพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน และคนในประเทศสิงคโปร์ก็ดูมีคุณภาพชีวิตที่ดีกว่าคนไทย ในขณะที่ฉันดื่มน้ำขวดละ 100 บาท คนไทยบางคนอาจกำลังดื่มน้ำก้นขวดที่เหลือจากการหาได้ในถังขยะ คนเรามีสิ่งมากมายที่เรานิยามมันว่า ปัจจัยห้า ไม่ว่าจะเป็น รถยนต์ , โทรศัพท์มือถือ , ทองคำ , หนังสือ , ภาพยนตร์ ตามแต่ความต้องการของแต่ละคน . แต่สำหรับฉันแล้ว... ปัจจัยห้าสำหรับคนเรานั้น ควรจะเป็น... การแบ่งปัน . . . . . ขอขอบคุณภาพและข้อมูลบางส่วนจาก
- วิกิพีเดีย
- การท่องเที่ยวสิงคโปร์ | 
ผู้เขียน 
http://www.winbookclub.com
โดย 
