เมื่อไหร่นะ มันถึงจะหาย เมื่อไหร่กัน เขาลูบหัวลูกแมวเบาๆ วางมันลงในกล่องที่ปูด้วยผ้าอีกชั้นหนึ่ง เขาแกะห่อข้าวที่ได้จากพระลูกวัด แบ่งส่วนหนึ่งใส่ขันพลาสติก และก้มกินส่วนที่เหลือจนหมดถุง
กินซะสิ มีให้กินก็ดีแล้ว คนจนไม่มีสิทธิ์เลือกหรอกนะไอ้แมว เขาเขย่าหัวลูกแมว กดลงในขันพลาสติกที่มีข้าวคลุกกับเศษปลาพอคาว มันขยับปากและเลียจมูก มีข้าวบางส่วนเข้าปาก แต่ดูเหมือนว่า อาการสั่นสะท้านจะทำให้ร่างกายเล็กๆบอบบางนั้นน่าเวทนาหนักกว่าเดิม
กินสิ เขายังพยายามให้ลูกแมวกินข้าว แต่ไม่เป็นผล ไม่กินเดี๋ยวก็ตายตามไอ้ดำไปหรอก เขาตวาดใส่ และเหมือนกับว่าภาษาคนถูกแปลความหมายให้ลูกแมวเข้าใจ มันร้องตามประสาหนึ่งครั้งก่อนจะแน่นิ่งหลับใหล
เขาหันไปนั่งนับเงินที่รวบรวมมาได้จากการขอทาน มันรวมใส่ถุงพลาสติกจำนวนมันละร้อยเพื่อเอาไปแลกเป็นธนบัตรจากแม่ค้าร้านชำ เขาทำเช่นนี้เป็นประจำตั้งแต่ครั้งที่ขอทานตัวคนเดียว เรื่อยมาจนถึงการขอทานคู่กับแมวดำจนเป็นเอกลักษณ์ เขาว่า เขากับแมวมีอะไรที่คล้ายกัน แมวดำที่เขาพาไปนอนขอทานด้วยนั้นไม่ต่างอะไรกับเขา ครั้งหนึ่งเขาเคยเอ่ยกับพระในวัดที่ปรามการกระทำของเขาว่า แมวดำที่ไม่มีใครอยากเอาไปเลี้ยง เขานี่เองที่จะอาสาเป็นผู้หาเลี้ยงมันเอง เพราะใครๆต่างรังเกียจแมวดำที่เหมือนสื่อแห่งความอับโชค แม้ว่าในสายตาบางคนมองว่านี่คือการทรมานสัตว์ แต่เขากล้าพูดได้เต็มปากว่านี่คือการทำกุศล
จะรอดตายไหมวะ เขาเขย่าหัวลูกแมวอีกครั้ง นานนับชั่วโมงที่มันนอนนิ่งไม่สั่นไหว เขาเอามือวางที่ลำตัวที่แข็งเย็นแล้วถอนหายใจ
ตายไปอีกหนึ่ง เขาเอ่ยเบาๆ
ลูกแมวสีดำ รูปร่างบอบบางนอนตัวแข็งรูปเดียวกับที่มันสั่นครั้งสุดท้าย เขานำร่างของมันใส่ถุงพลาสติกที่บุด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์อีกชั้นหนึ่ง มัดปากถุงจนแน่นใส่ถังขยะหลังวัดไม่ห่างจากที่เขานอนสักเท่าไร
ตัวสุดท้ายแล้วนะ...เหลืออีกตัวเดียวเท่านั้น ครบเก้าตัวแล้ว หมดนี่จะไปหาแมวดำที่ไหนอีกล่ะทีนี้ ใต้ถุนกุฏิยังมีลูกแมวสีดำปลอดนอนหลับอยู่ มันสั่นระริกเพราะพิษไข้ ลูกแมวที่เกิดมาพร้อมกันแปดตัวถูกเขาทยอยนำออกไปขอทานตั้งแต่วันที่เขาจับแม่ของพวกมันไปไว้อีกที่ จนนี่คือตัวสุดท้าย พวกมันตายทีละตัว ทีละตัว ด้วยความที่มันมีสีดำปลอดเหมือนกันทั้งหมด ไม่มีใครเคยสงสัยเขาสักครั้งว่าแมวแต่ละตัวที่ถูกนำมานอนขอทานร่วมกับเขานั้นเป็นตัวเดียวกันหรือไม่
มาออกมา..นอนอยู่นี่ก็ไม่เกิดประโยชน์หรอกไอ้ดำ เขาคว้าลูกแมวออกจากที่นอน หัวของมันคลอนและดูมีสุขภาพแย่กว่าตัวอื่นๆ น่าสงสารจริงๆเลย ไปขอเงินคนเขามาซื้อข้าวกินกันเถอะนะ
ช่วงเย็นคนพลุกพล่าน เขาจับจองที่นั่งหมอบ และวางลูกแมวดำตัวสุดท้ายไว้ข้างกัน ขนของมันแหว่งวิ่นไปมากกว่าตัวก่อน คนเดินตลาดหน้าวัดเห็นแมวก็อดสงสารไม่ได้ เขาได้รับเงินอีกครั้ง
แหมถ้ารู้ว่าเอาไอ้ตัวหัวแหว่งนี่มาแล้วมันเรียกเงินได้ดีขนาดนี้ เอามันมานานแล้ว เขากระซิบเบาๆ พอให้ลูกแมวส่งเสียงตอบรับเล็กน้อย มันสั่นระริกเพราะความหนาว แต่กลับเรียกคะแนนความเห็นใจได้ดีหนักกว่าเก่า
ยังไม่ทันที่ตะวันจะตกขอบถนน ลูกแมวสีดำหัวแหว่งก็สิ้นใจ มันไม่สั่นแสดงอาการป่วยไข้อีกแล้ว เขามองดูอาการมันก็เข้าใจดี
รอให้ตลาดวายเสียก่อนเถอะ รอให้คนไปหมดก่อนเถอะ ไอ้ดำ เขากัดฟันพูด สายตาสอดส่ายหาผู้คนที่พอจะเดินผ่านมาทางเขา การหมอบกราบทำได้อย่างง่ายดาย แต่สิ่งที่ยากกว่านั้นคือ เขาจะหาแมวที่ไหนมาทดแทนแมวตัวที่ตายไป
พาแมวมาทุกวันๆ ให้แมวมันเลี้ยงไปจนตายเลยหรือไง แม่ค้าขายพวงมาลัยยังคงพูดเสียดสีเขา
ฉันไม่เลี้ยงแมวแล้วก็ได้ ให้มันอดตายไปเลย ถ้ามันตายถือว่ามันเป็นความผิดของป้าก็แล้วกัน
อย่ามาโทษกันเลยวะ แมววัดต่อให้ไม่มีใครเลี้ยงพระท่านก็ให้มันกิน ไอ้คนบาป เขาไม่สนใจเสียงดุกล่าวของใครทั้งนั้น เพราะนี่คือครั้งสุดท้ายแล้วที่แมวคอกนี้จะทำหน้าที่ขอทานร่วมกับเขา
ท้องฟ้าสีส้มปนม่วงครามห่มทึบ ประกายสายฟ้าแลบเป็นทางยาว ตลาดถูกเก็บอย่างเร่งร้อน เมื่อช่วงกลางวันอันร้อนระอุผ่านพ้นไป ยังผลให้สายฝนพรำจนเย็นทั่ว ไม่เว้นแต่ที่นอนของเขาที่เพิ่งเลิกผ้าคลุมออกในช่วงเช้า
ไม่ทันเวลาเสียแล้ว กองผ้าซับน้ำจนอิ่มแปล้ คืนนี้งานหนักของเขาคือการวิดน้ำออกจากที่นอน หลังจากที่นำซากลูกแมวตัวสุดท้ายไปทิ้ง เขาก็ไม่มีเวลาสนใจอะไรอีกนอกจากที่นอนของตัวเอง
อะไรมันจะซวยแบบนี้วะ เขาบ่นไปจนตลอดคืนที่หนาวเหน็บ ร่างผอมของเขาเกิดคลื่นสั่นระริก ไม่มีที่อบอุ่นส่วนไหนว่างเว้นให้เขาเลย
ไปนอนในศาลาไหม
ขอบคุณครับหลวงพี่ พระลูกวัดชวนเขาอาศัยศาลาของวัดเป็นที่นอนหลบความชื้นและหนาวเย็น ที่นั่นมีคนจรหลายคนเอนตัวล้มนอนหันหัวคนละทิศทาง
เขาจับจองได้ที่เหมาะและนอนอย่างมีความหวัง
ในอ้อมกอดของเขา มีลูกหมาสีดำตัวหนึ่งสั่นระริกไปด้วยตลอดทั้งคืน.
ผู้เขียน 
