winbookclub.com

ผู้เขียน

หัวข้อ: ก้าวรอก้าว : บ้านหนอนออนไลน์แมกกาซีน...๕. ก้าวที่รัก...

ก้าว..รอ..ก้าว

ก้าวรอก้าว : บ้านหนอนออนไลน์แมกกาซีน...๕. ก้าวที่รัก...
เมื่อ: 2007-02-14 14:05:39

ก้าวฯที่รัก

cover by : ยางมะตอยสีชมพู

ก้าว..รอ..ก้าว
หนอนสนทนา :
www.winbookclub.com
http://kaawrowkaw.wordpress.com/
kaawrowkaw@hotmail.com

กองบอกอ : อานันท์ / หนุงหนิง / ยางมะตอยสีชมพู / ธุลีดิน

คิดเห็นอย่างไรกับวันวาเลนไทน์?

- โจนาธาน

: ครั้นจะบอกว่าไม่มีความคิดเห็นอะไรก็คงไม่ได้ใช่ไหม... จริง ๆ แล้วมันมี เพียงแต่ผมพยายามจะมองว่ามันไม่มีเพราะไม่ได้ให้ความสนใจกับวันวันนี้มากกว่า--

ผมไม่อยากพูด ไม่อยากแสดงทรรศนะที่อาจไปเหยียบหรือกระตุ้นต่อมความรู้สึกใด ๆ ต่อคนที่เขาคิดและหลงยึดถือเอาวันนี้เป็นวันแห่งความรัก เพียงเพราะผมคิดว่าวันทุกวันนั้นเราสามารถมีความรักได้ตลอดและมันก็เกิดขึ้นได้ทุกเวลา เกิดขึ้นได้พร้อม ๆ กับความเกลียดนั่นแหละ, ถึงผมไม่พูด ถึงผมไม่แสดงความคิดเห็น สังคมนี้ก็พูด แสดง และกระทำกันต่อเนื่องอยู่ทุกปีจนกลายเป็นว่าวันนี้เป็นเทศกาลหนึ่งประจำสังคม-ประจำชาติไทยไปโดยปริยายแล้ว

ผมไม่รู้และไม่เคยคิดอยากรู้หรอกว่าวันที่ ๑๔ กุมภาพันธ์ ทำไมต้องเป็นวันแห่งความรัก ผมรู้แค่เลา ๆ ว่า วันนี้เป็นวันที่นักบุญท่านหนึ่ง-ของศาสนาศาสนาหนึ่งได้ละสังขารจากโลกเส็งเคร็งบวม ๆ ใบนี้ไปเท่านั้น และนักบุญท่านนั้นก็ได้ใช้ความรักสั่งสอนอบรมสาธุชนตามคำสอนพระคัมภีร์, วันนี้จึงเป็นวันที่สาธุชนทำการน้อมรำลึกถึงการจากไปของท่าน- ผมรู้เพียงเท่านี้แหละ

วันที่ ๑๔ กุมภาพันธ์ คือวันหนึ่งของวันหนึ่งของเดือน ส่วนวันแห่งความรักของผมนั้นคือวันทุกวัน มีมากบ้าง-น้อยบ้าง หรือบางวันว่างเปล่าไม่มีเลยก็มี ซ้ำร้ายบางวันมีแต่ความเกลียดเผาไหม้ใจตัวเองก็บ่อยไป, ผมยังคงมอบความรักให้กับคนรอบข้างได้ไม่เต็มที่ ตราบใดที่ผมยังรัก ยังใส่ใจ และดูแลตัวเองได้ยังไม่ดีพอ •

- Black & Pink

: ความรัก คืออะไร ใครหลายคนเคยถามผม “ไม่รู้...” นั่นคือคำตอบที่ผมให้กับใครหลายคนนั้น ใช่ครับ ผมไม่รู้จะจำกัดนิยามความรักของตัวเองยังไง เพราะผมขี้เกียจอย่างมากถึงมากที่สุดที่จะหาคำตอบเกี่ยวกับเรื่องนี้

ใครหลายคนอาจบอกว่า ความรักคือการให้...โดยไม่หวังผลตอบแทน ผมอยากจะถามกลับไปว่า “คุณแน่ใจ- ว่าจะไม่หวังผลตอบแทนเลย... แน่ใจอย่างนั้นใช่ไหม คุณแน่ใจจริง ๆ หรือ ชัวร์หรือเปล่า ไม่หวังอะไรตอบแทนจริงๆอะ...” เมื่อถามย้ำถึงความแน่ใจไปเรื่อย ๆ ก็ชักเริ่มออกลูกลังเล คือถ้าไม่หวังผลตอบแทนแล้วคุณจะจีบผู้หญิงเค้าทำแมวน้ำอะไรครับ โอเค...คุณอาจบอกว่า ความรักไม่ใช่มีเฉพาะแค่เรื่องหนุ่มสาว รักธรรมชาติ รักพ่อ รักแม่ รักน้ำ รักปลา รักซากุระ เอ๊ย...ไม่ช่ายยย คือไม่ว่าจะเป็นความรักเกี่ยวกับอะไร มันก็ต้องหวังผลตอบแทนกันทั้งนั้นแหละ เพราะว่าอะไรรู้ไหมครับ เพราะว่าเราคือมนุษย์ไงครับ ใช่ครับ พวกมนุษย์ขี้เหม็นพวกนี้มีความเห็นแก่ตัวเป็นที่ตั้งอยู่เสมอ ดังนั้นความคิดเห็นของผมอาจจะดูมองโลกในแง่ร้ายไปบ้าง แต่ก็ยังดีกว่าการมองโลกในแง่ดีจนเกินไปไม่ใช่หรือครับ

ดังนั้น หากจะให้ผมมองวันแห่งความรัก ผมก็ได้แต่มองแค่เป็นวันธรรมดา ๆ วันหนึ่งเท่านั้น แต่หน้าที่ของผมก็คือการที่จะต้องเอาใจเธอคนนั้นให้เป็นพิเศษ...ใช่ครับ ผมไม่สนใจ... แต่ในเมื่อเธอคนนั้นของผมสนใจ ผมก็ต้องทำ ผมเคยบอกเธอคนนั้นไปว่า วันวาเลนไทน์ผมจะไม่ซื้อของขวัญ ไม่ซื้อดอกไม้ ไม่มีอะไรให้เป็นพิเศษนะ โอเคไหม? คำตอบของเธอคือ โอเค...แต่น้ำตาของเธอมันไม่โอเคด้วยนี่สิ เอาอย่างไรดี...สุดท้าย ผมก็ต้องมีของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ซักชิ้น-สองชิ้นให้เธอทุกปี ๆ เพื่อความสบายใจของทั้งสองฝ่าย และเพื่อความรักที่ผมไม่รู้ว่าจะให้คำนิยามกับมันว่าคืออะไรอีกเช่นเคย

สุดท้าย...หากต้องการคำตอบจริง ๆ ผมก็มีคำตอบให้ครับ แต่คำตอบนั้นมันเป็นความรู้สึกของผมเท่านั้น “ความรัก คือความเป็นห่วง” นั้นคือคำตอบของผมที่พอนึกออกครับ •

- พงษ์ปรัชญา

: ผมเชื่อว่าความรักมันก่อเกิดและสูญหายไปได้ทุกวัน, ทุกนาที, ทุกวินาที
ผมไม่มีความรู้ทางด้านประวัติศาสตร์ว่าเหตุใดมนุษยชาติจึงกำหนดวันนี้เป็นวันแห่งความรัก
ผมไม่เชื่อว่าวันแห่งความรักจะทำให้คนรักกันมากขึ้น
ผมเชื่อว่ามนุษย์เราไม่ได้เรียนรู้อะไรเลยในวันแห่งความรัก
ผมเชื่อว่าตราบใดที่ผมยังรักมนุษย์ด้วยกัน นั่นจึงจะเป็นวันแห่งความรัก ซึ่งมันเกิดขึ้นและมอดดับลงได้เช่นเดียวกัน
ผมไม่เชื่อว่าวันหนึ่งวันจะทำให้โลกกลายเป็นชมพูแทนที่สีน้ำเงินช้ำเลือดช้ำหนอง
ผมเชื่อว่าตราบใดที่มนุษย์ยังเปราะบางและหวั่นไหว สักวันก็จะมีวันแห่งการเกลียดชัง และวันแห่งการหิวโหย ฯลฯ
ทำไมต้องมีวันแห่งความรัก
และทำไมจะมีวันแห่งความรักไม่ได้
ผมยังให้คำตอบตัวเองไม่ได้
แล้วคุณพอจะมีคำตอบให้กับผมบ้างไหม? •

- อัมโปะ

: ในเรื่องของความรักนั้นข้าพเจ้าตีความเป็นสองรูปแบบ
ในแบบแรก (รูปแรก) ข้าพเจ้าเห็นว่าเป็นความสัมพันธ์อันดีที่มนุษญ์พึงมี-พึงปฏิบัติต่อธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ ต้นไม้ โต๊ะ เก้าอี้ เตียง บ้าน ชุมชน และที่สุดคือโลกกลม ๆ ใบนี้

หากใครคิดไกลไปถึงจักรวาลก็ตามใจขอรับ แต่สำหรับข้าพเจ้าขอหยุดลงแค่โลกก็พอ

ในแบบที่สอง (รูปสอง) ข้าพเจ้าเห็นว่าเป็นความสัมพันธ์อันดีที่มนุษย์พึงมีและพึงปฏิบัติต่อกัน ไม่ว่าจะเป็น แฟน ลูก พ่อ แม่ ญาติ ขอทานข้างถนน ฯลฯ

ในความเห็นของข้าพเจ้า ความรักในแบบแรกนั้น ควรมองให้ไกล อย่างเช่นปัญหาสภาวะโลกร้อน หากมองใกล้ตัวจะพบว่าปัญหาที่เกิดอยู่ในสเกลที่ใหญ่เกินกว่าใครคนใดคนหนึ่งต้องมารับผิดชอบ, ใหญ่เกินกว่าชุมชนใดชุมชนหนึ่งต้องมารับผิดชอบ, ใหญ่เกินกว่าประเทศใดประเทศหนึ่งต้องมารับผิดชอบ เราจึงได้ยินประโยคคำพูดที่น่าหดหู่อย่างเช่น "งดทิ้งขยะเพิ่มอีกชิ้นก็ไม่ได้ทำให้โลกดีขึ้นหรอก เราไม่ทิ้งคนอื่นก็ทิ้งอยู่ดี" หรือ "ปลูกต้นไม้แค่ต้นสองต้นก็ไม่ได้ทำให้โลกเย็นขึ้นหรอกโว้ยย ปลูกไม่ทันคนตัดอยู่ดี"

ส่วนความรักในแบบที่สองนั้น ควรมองให้ใกล้ ใส่ใจในรายละเอียด การปฏิบัติตนต่อเพื่อนมนุษย์คนอื่น ไม่ว่าเขาจะเป็นใครตั้งแต่คนรักไปถึงคนไม่รู้จัก ความสำคัญคือเอาใจเขามาใส่ใจเราก็เท่านั้นเองขอรับ, คารวะ •

- ทรงทอม

: สั้น ๆ ครับ วันแห่งความรักของคนอื่นอาจมีปีละหนึ่งวัน แต่วันแห่งความรักสำหรับผมมี ๓๖๕ วันต่อหนึ่งปี •

- กีรติ

: วันแห่งความรัก : วันที่สายลมมีกลิ่นหอม

ทุกปีในวันที่ชาวโลกเรียกว่าวันแห่งความรัก ๑๔ กุมภาพันธ์ ฉันไม่ค่อยได้รู้จักประวัติศาสตร์วันแห่งความรักว่าเป็นเช่นไรนัก ในความคิดของฉัน ความรักในวันนี้จึงไม่ต่างอะไรกับเมื่อวันก่อน หรือวันที่จะผ่านเข้ามา

อย่างไรหรือที่เรียกว่าความรัก ความรักกำหนดอะไรได้ แม้ว่าจะมีวันแห่งความรักให้ระลึกถึงก็ตาม

ความรักหลายรูปแบบที่ฉันได้เรียนรู้ ฉันค้นพบความเคลื่อนไหวในนั้น เมื่อครั้งยังเด็ก ฉันมีความสับสนในความรักที่ฉันได้รับและถ่ายทอดของคนในครอบครัว มันเป็นความรู้สึกพิเศษที่ทำให้ฉันได้เรียนรู้จักคำว่า ครอบครัวนั้นไม่มีความจำเป็นสักเท่าใดนักที่จะอยู่กันอย่างพร้อมหน้า พ่อ แม่ ลูก ฉันอยู่เพียงลำพังโดยได้รับความรักจากคนไกล คนที่ฉันเรียกว่า พ่อ ฉันได้รับความรัก ความห่วงใยอย่างหนักหน่วงจากคนที่ฉันเรียกว่า แม่ ฉันได้รับความรักอย่างไม่เปิดเผยจากคนที่ฉันเรียกว่าพี่ชาย

มาถึงความรักแบบรักใคร่ใครสักคน ฉันค้นพบสิ่งใหม่ตลอดเวลา เมื่อวานฉันพบว่า คำว่ารักที่เกิดขึ้นมานั้น จะต้องอาศัยองค์ประกอบหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือการศึกษา ความรู้ และทัศนคติ วันนี้ฉันกลับค้นพบว่า ความรักที่ฉันเฝ้าหาจากใครสักคน คือการทุ่มเทและความซื่อสัตย์ หากรวมแนวความคิดของวันนี้และเมื่อวานได้ ฉันคิดว่า พรุ่งนี้ของฉันคงได้พบความรักที่ฉันมีแต่ความสุขสมหวัง

แต่ความรักเหมือนสายลม ผ่านพัดไม่อาจคงรูป ฉันหมดเวลาที่จะเสียไปกับการตั้งกฎเกณฑ์ รู้แต่เพียงว่า เมื่อถึงวันที่มีการระลึกถึงความรักขึ้นมา สายลมของฉันจะมีกลิ่นหอม นั่นคือกลิ่นความรักที่ฉันคิดฝันเอาเองตามช่วงอายุ

ปีนี้ กลิ่นความรักของฉันจะมีกลิ่นแป้งจี่ ขนมหอม ๆ ที่ทำให้ฉันอบอุ่นใจในความรักที่ผ่านมา •

แด่วันแห่งความรัก
กีรติ

- นารินทร์ ทองดี

ทัศนคติเกี่ยวกับวันแห่งความรัก
๑๐ ก่อน : ตื่นเต้นมากที่ได้รู้ว่าในโลกมนุษย์มีวันแบบนี้ด้วย
๕ ปีก่อน : นับวันนับคืนให้ถึงวันวาเลนไทน์ไวๆ
๓ ปีก่อน : เกลียดวันวาเลนไทน์ที่สุดในโลก!
ปีนี้ : แล้วไง?
ปีหน้า : แล้วไง?
๓ ปีข้างหน้า : มันเป็นวันสำคัญวันหนึ่งของชาวโลก เราควรจะระลึกถึงนักบุญท่านหนึ่ง และควรจะรู้ว่าควรจะรักยังไง
๕ ปีข้างหน้า : ไม่ควรจะแสดงความรักแค่วันเดียวนะ เราควรจะรักทุกๆคนในทุกๆวัน
๑๐ ปีข้างหน้า : .... •

- ธุลีดิน

: ถามว่าคิดเห็นอย่างไรกับวันวาเลนไทน์น่ะหรือขอรับ?

อ่า....ชื่อไพเราะขอรับ!
เป็นชื่อที่แค่ออกเสียงก็รู้แล้วว่าอุดมสมบูรณ์ไปด้วยความรัก
คิดว่าหากเกล้ากระผมมีลูกเป็นฝรั่งอยากจะตั้งชื่อมันว่าวาเลนไทน์นี่แหละขอรับ
แต่ปัญหาก็คือทำอย่างไรจะให้ลูกชายของเกล้ากระผมออกมาเป็นฝรั่งดังใจปรารถนา?
เพราะแถว ๆ คันนาที่เกล้ากระผมอาศัย หากพอจะหาก็เห็นจะมีแต่ฝรั่งขี้นกน่ะขอรับ

วันวาเลนไทน์พากษ์ไทยว่า 'วันแห่งความรัก' !
ดีขอรับ! ดี!
ในเมื่อเรามีวันอะไรต่อมิอะไรกันมาก็มากมาย
มีวันแห่งความรักสักวันไม่น่าจะรังเกียจรังงอน

รักอะไรก็ได้ รักพ่อ รักแม่ รักแฟน รักกิ๊ก รักน้องหมา รักท้องฟ้า รักสายลม
รักงานที่ทำ...ไปจนถึงรักโลก...รักจักรวาล...
ขอทำอะไร (แบบเน้น ๆ ) ให้สิ่งหรือคนที่เรารักสักวัน
หลังจากรักแบบงั้น ๆ มาตั้ง ๓๖๔ วัน

ส่วนจะรักกันดูดดื่มเพียงใด?
รักกันเป็นแค่ไหนอย่างไร?
รักกันจริงหรือไม่?

คงต้องปล่อยให้เป็นเรื่องตัวใครตัวมันแล้วล่ะขอรับพระคุณท่าน •

มีอะไรในเล่ม :

หน้า ๑. คมคำ-คมความ
หน้า ๒. บทบรรณาธิการ
หน้า ๓. ปากกาพาไป : นารินทร์ ทองดี...วาเลนไทน์รึ?
หน้า ๔. สืบศิลป์ : กีรติ..พระอัฏฐารส’ วัดสะพานหิน
หน้า ๕. ฟากฟ้า...ทะเลฝัน : โจนาธาน...ข้างกองไฟ
หน้า ๖ ยาระบายอ่อน ๆ : Black&Pink..แบ่งปันความรัก...
หน้า ๗ หอมกลิ่นป๊อบคอร์น : จี-รา...Shallow Hal
หน้า ๘ เรื่องเล่าจากที่สูง : พงษ์ปรัชญา....แสร้งรัก
หน้า ๙. โทรภาพ (ช่อง ๑) : ทรงทอม....ปาติหาน
หน้า ๑๐ ๑๐๐ วิธีใช้ชีวิตฉบับอัมโปะ : อัมโปะ
หน้า ๑๑ ระเบียงใบไม้ : ธุลีดิน...ฉัน..ความหลัง...ความรัก..และกุหลาบเหล่านั้น
หน้า ๑๒. Book Review : รวม ๑๐ เรื่องสั้นเล่มแรกของนักเขียนเพื่อชีวิตคนสุดท้าย--

๑. คมคำ-คมความ

"อย่าทำงานโดยโจทย์ที่ว่า ต้องการให้คนอื่นยอมรับ"

‘วินทร์ เลียววาริณ’
จาก ‘คุยกับวินทร์’ www.winbookclub.com

๒. บทบรรณาธิการ

- ๑ -

เราเชื่อว่าความรักนั้นเป็นสิ่งที่ดีหากเราเลือกที่จะรักเป็น, ความรักจะเป็นสิ่งที่ไม่ดีหากเรารักไม่เป็น การรักไม่เป็นนั้นน่าเศร้าใจนักที่นำไปสู่ความสูญเสีย เป็นรักที่ทำลายความรักไปอย่างไม่ตั้งใจ

ความรักนั้นเกิดขึ้นได้ง่าย- ง่ายพอ ๆ กับความหลงที่บังเกิดขึ้นควบคู่กันโดยที่เราไม่เห็น หากเพียงเพราะว่าความหลงได้หลบซ่อนอยู่ในความรัก
หลายคนมักปฏิเสธว่าไม่ได้หลง แต่เป็นเพราะรัก
รักหรือหลง หรือ หลงหรือรัก
คำว่าหลงมักเป็นคำตอบลำดับท้าย- เป็นคำตอบเมื่อความรักเสื่อมคลาย, เป็นคำตอบที่หลายคนรู้ว่าแท้จริงแล้วนั้นเป็นความหลง
จะทำอย่างไรมิให้เกิดความหลงในระหว่างรัก?...
กับคำตอบของคำถามไม่ปรากฏให้เราเลือก เป็นสิ่งที่มองไม่เห็นแต่สามารถรับรู้ได้ด้วยความรู้สึก- เป็นนามธรรม
ความรักของพ่อและแม่ที่มีต่อลูกเป็นรักที่บริสุทธิ์จริงหรือ?...

ความรักระหว่างหนุ่มสาวแท้จริงแล้วเป็นความรักหรือความใคร่ต้องการทางเพศ?...
ความรักระหว่างเพื่อนเป็นรักที่ไม่มีสิ่งใดเคลือบแคลงแฝงผลประโยชน์อยู่จริงหรือไม่?...
ความรักต่อประเทศชาติเป็นรักด้วยสำนึกในรากเหง้า หวงแหน และปกปักรักษาผืนแผ่นดินจริง ๆ ไหม?...
และอีกหลายความรักที่มีต่อกันนั้นแท้จริงแล้วต่างมีความหลงอยู่จริงใช่ไหม?...
แล้วรักที่แท้จริงคืออะไร, จะทำอย่างไรให้รักนั้นบริสุทธิ์ เป็นรักที่ไม่หวังสิ่งใดกลับคืนมาอย่างแท้จริง?...
นักบุญแสดงอะไรให้เราเห็นบ้างว่ารักที่แท้จริงนั้นควรประพฤติปฏิบัติอย่างไร?...
วันแห่งความรักแท้จริงแล้วระลึกในการกระทำใดของท่านนักบุญ?...

- ๒ -

เราสงสัยมานานนักแล้วว่าวันแห่งความรักนั้นหมายถึงอะไรกันแน่- ทำไมคนเราจึงต้องการความรัก, ทำไมสัตว์โลกจึงต้องการความรัก?...
เพราะความรักเป็นสิ่งที่ดี- ดีเพราะว่า เมื่อมีความรักย่อมมีความสุขแห่งชีวิต แต่กับคนที่อ้างว่าทำไปทุกอย่างเพราะรักอาจไม่ใช่ผู้มีความสุขเสมอไป เพียงเพราะมีความหลงอยู่ในความรัก
หากรักด้วยสติ- เราค่อนข้างเชื่อว่าความหลงในความรักนั้นจะไม่มี
ไม่มีทั้งรัก โลภ โกรธ และหลงมากหรือยิ่งหย่อนไปกว่ากัน
ขอความรักเช่นนี้บังเกิดขึ้นกับเราทุกวันที่ไม่ใช่วันแห่งความรัก--

ด้วยมิตรภาพ
กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐

๓. ปากกาพาไป : นารินทร์ ทองดี

วาเลนไทน์รึ?

ถ้าถามว่าเขาหล่อไหม? ใคร ๆ ก็ตอบว่าไม่หล่อ ถามต่อว่าเขารวยไหม? ใคร ๆ ก็รู้ว่าเขาจน แต่ในวันนี้...แม้เขาจะไม่หล่อและยังจนเอามาก ๆ กระนั้นในมือของเขาก็ยังมีดอกกุหลาบสีแดง

ผู้หญิงผิวขาว ผมยาว และสวยที่สุดในโลก (ของเขาในขณะนี้) ยืนอยู่ห่างจากเขาไม่ไกลนัก เพียงเขาออกแรงเดินไม่กี่ก้าว เขาก็จะเข้าใกล้ตัวหล่อน ใกล้พอที่จะรวบรวมความกล้ายื่นดอกกุหลาบสีแดงให้หล่อน ชายหนุ่มใจสั่น มือสั่น ดอกกุหลาบก็พลอยสั่นไปด้วย

แล้วทั้งตัวและหัวใจของเขาก็สั่นหนักขึ้น เมื่อเขาเห็นอาเสี่ยพุงพลุ้ยคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถเมอซิเดสเบนซ์คันใหญ่ ในมือของอาเสี่ยถือดอกไม้ช่อโตราคาแพง ซึ่งเผลอ ๆ มันอาจจะแพงกว่าเงินเดือนของชายหนุ่มด้วยซ้ำไป

อาเสี่ยยื่นช่อดอกไม้ให้หญิงสาวพร้อมกล่าว

“เย็นนี้ไปทานข้าวกับผมนะครับ”

หญิงสาวยิ้มสดใส “ขอคิดดูก่อนค่ะ”

ชายหนุ่มยืนดูสักพักก็ทำคอตก เขาถือดอกกุหลาบเดินจากไป

แต่เพียงไม่กี่ชั่วโมงเขาก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง พร้อม ๆ กับหอบดอกไม้ช่อโตมาด้วย

* * *

หญิงสาวผิวขาว ผมยาว และสวยที่สุดในโลกของเขาขณะนี้ยืนอยู่ห่างจากเขาไม่ไกลนัก เพียงเขาออกแรงเดินไม่กี่ก้าว เขาก็จะเข้าใกล้หล่อน ใกล้พอที่จะรวบรวมความกล้ายื่นดอกไม้ช่อโตราคาแพงเท่าของอาเสี่ยคนนั้นให้หล่อน

ชายหนุ่มใจสั่น มือไม้สั่น ดอกไม้ช่อโตสวยสดนั้นก็พลอยสั่นไหวไปด้วย

แล้วทั้งตัวและหัวใจของชายหนุ่มก็สั่นหนักยิ่งขึ้นเมื่อเขาเห็นหนุ่มรูปงามคนหนึ่งยืนอยู่ต่อหน้าหญิงสาว ในมือถือดอกไม้ช่อเล็ก ๆ แลดูน่ารัก หนุ่มรูปงามคนนั้นยื่นช่อดอกไม้ให้หญิงสาวพลางกล่าว

“คืนนี้ไปดูหนังกับผมนะครับ”

หญิงสาวยิ้มร่าเริง “ขอคิดดูก่อนนะคะ”

ชายหนุ่ม (พระเอก) ของเราคอตกอีกครั้ง เขาถือดอกไม้ช่อโตเดินจากไปอย่างหงอย ๆ

* * *

ชายหนุ่มรู้จักหญิงสาวมานานแล้ว เขาแอบปิ๊งหล่อนตั้งแต่แรกเห็น และพยายามหาโอกาสบอกรักหล่อน จนกระทั่งถึงวันนี้...๑๔ กุมภาฯ วันวาเลนไทน์ วันที่หนุ่มสาวทั่วโลกแสดงความรักต่อกันและกัน เขาเองก็เป็นคนหนุ่มคนหนึ่งของโลกเหมือนกันจึงคิดว่าการเลือกบอกรักใครสักคนในวันนี้เหมาะสมที่สุด

แต่เขาคิดผิด... คนที่เขาคิดจะบอกรักไม่เหมาะกับเขาเลยแม้แต่สักนิด

พระอินทร์จะรู้สึกอย่างไรถ้ารู้ว่ามนุษย์เดินดินอย่างเขาสะเออะปิ๊งเทพธิดาจำแลง?

สามชั่วโมงที่เขาครุ่นคิดอย่างหนัก ในที่สุดเขาก็คิดได้ เขารู้สึกผิดอย่างไม่น่าให้อภัยที่บังอาจไปหลงรักผู้หญิงอย่างหล่อน... เขาจึงเตรียมดอกไม้ธูปเทียนเพื่อจะไปขอขมาหล่อน!

* * *

ชายหนุ่มปรากฏตัวต่อหน้าหญิงสาวอีกครั้ง ทันทีที่เห็นดอกไม้ธูปเทียน หญิงสาวผู้เปรียบดั่งเทพธิดาจำแลงก็ส่งยิ้มให้เขา จากนั้นก็กล่าวเสียงใส

“ตกลงค่ะ คืนนี้ฉันจะไปกับคุณ!”

ชายหนุ่มอ้าปากค้าง ใจสั่น มือไม้สั่น...

...จบ...

ดัดแปลงจากเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งที่ผมเคยอ่านในขายหัวเราะ และมหาสนุก เมื่อเกือบสิบปีก่อน ซึ่งวันวาเลนไทน์ปีนั้นตรงกับวันมาฆบูชาพอดิบพอดี เสียดายที่ผมจำชื่อผู้เขียนไม่ได้ แต่เชื่อว่าผู้เขียนเรื่องนี้ได้บรรลุวัตถุประสงค์ของการเขียนเรื่องสั้นของเขาแล้ว เพราะเรื่องสั้นเรื่องนี้ฝังอยู่ในหัวใจของผมมานานแสนานจนยากจะลบเลือน

ถึงวันวาเลนไทน์ทีไร เรื่องสั้นเรื่องนี้ก็มักจะผุดขึ้นในหัวของผม

ปีนี้ก็เช่นกัน •

๔. สืบศิลป์ : กีรติ

‘พระอัฏฐารส’ วัดสะพานหิน
ความรักษ์ในเขตอรัญวาสี

ในสมัยสุโขทัยเป็นราชธานีแม้ว่าในเป็นช่วงเวลาแห่งการเป็นราชธานี คือก่อนที่จะถูกผนวกเข้ากับพระนครศรีอยุธยานั้น มีช่วงระยะเวลาที่ไม่นานนัก ทว่ากลับสร้างความงดงามทางพุทธศิลป์ได้อย่างมีเอกลักษณ์และยังคงสืบทอดความงามเหล่านั้นมายังปัจจุบันได้อย่างน่าอัศจรรย์

เป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่าสมัยอาณาจักรสุโขทัยนั้นพระพุทธศาสนาลัทธิเถรวาทมีความเจริญรุ่งเรืองอย่างมากส่งผลให้ศิลปกรรมต่าง ๆ มีความงดงามอย่างวิจิตรไปด้วย ไม่ว่าจะเป็นเจดีย์ อุโบสถ วิหาร และพระพุทธรูป นอกจากนี้ยังหมายรวมถึง งานออกแบบลวดลายประดับต่าง ๆ ที่ได้แรงบันดาลใจมาจากศาสนาก็มีความงดงามไม่แพ้กัน

หลักฐานทางโบราณสถานและโบราณวัตถุต่าง ๆ ที่แสดงคุณค่าทางประวัติศาสตร์เหล่านั้นพบว่าส่วนมากจะอยู่ในตัวเมืองหรือเขตเมืองหลวง ปัจจุบันอยู่ในเขตอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัยหรือนอกเมืองอย่างอุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย ซึ่งเป็นเมืองลูกหลวงของสุโขทัยในเวลานั้น หลักฐานเหล่านั้นเผยให้เห็นถึงความลงตัวและความอ่อนช้อยและการสร้างตามคติความเชื่อที่ทางสุโขทัยรับมาจากประเทศศรีลังกาอันเป็นการแสดงความศรัทธาได้อย่างแจ่มชัด

และหนึ่งในพื้นที่ที่น่าสนใจก็คือ เขตวัดป่า หรือเขตอรัญวาสี ‘วัดสะพานหิน’

วัดสะพานหินตั้งอยู่บนเนินเขาสูงประมาณ ๒๐๐ เมตรทางด้านทิศตะวันตกของกำแพงเมือง จังหวัดสุโขทัย ทางเดินจะปูด้วยหินชนวนโดยตลอดจนถึงบริเวณลานวัด ภายในวัดมีเจดีย์ทรงยอดดอกบัวตูมขนาดไม่สูงมากนัก มีวิหารก่อด้วยอิฐ เสาก่อด้วยศิลาแลง ภายในเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางประทานอภัย ซึ่งมีความสูงสง่าเช่นเดียวกับพระพุทธรูปในเขตเมืองอย่างที่วัดมหาธาตุด้วยเช่นกัน

พระพุทธรูปที่มีความสูงเช่นนี้มีชื่อเรียกว่า พระอัฏฐารส โดยที่อาณาจักรสุโขทัยนั้น ได้รับแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์งานพุทธศิลป์จากความศรัทธาในพระพุทธศาสนาที่ได้รับมาจากประเทศศรีลังกา กล่าวคือในประเทศศรีลังกาตั้งแต่ช่วงปลายสมัยอนุราธปุระ และในสมัยโปลนนาลุวะ นั้น มีความนิยมในการสร้างวิหารเพื่อประดิษฐานพระพุทธรูปยืนที่มีความสูงเช่นนี้ด้วย ตัวอย่างที่กล่าวได้ว่าเป็นต้นแบบให้กับพระอัฏฐารสในสุโขทัย คือ พระอัฏฐารสในวิหารลังกาดิลก

สำหรับพระอัฏฐารสที่วัดสะพานหินเป็นพระพุทธรูปปางประทานอภัยสร้างตามคติของลังกาที่ว่า พระพุทธเจ้ามีความสูงเท่ากับ ๑๘ ศอก โดยสร้างเป็นพระพุทธรูปยกพระหัตถ์ข้างใดข้างหนึ่งขึ้น หันฝ่าพระหัตถ์ออก ปลายนิ้วพระหัตถ์ตั้งขึ้นเรียกว่าการแสดงปางประทานอภัย

จากที่กล่าวมาข้างต้นพระพุทธศาสนาในสมัยสุโขทัยจึงใช่ ไม่เพียงแต่รับอิทธิพลในด้านความงดงามจากลังกาในช่วงต้นเท่านั้นแต่ยังได้รับเอาคติความเชื่อมาด้วย ทำให้เกิดการผสมผสานทางความคิดและเอกลักษณ์ความงามอย่างพระพุทธรูปหมวดใหญ่สุโขทัย เกิดเป็นพระอัฏฐารสที่เป็นแบบเฉพาะให้ได้ศึกษากันมาจนถึงปัจจุบัน •

๕. ฟากฟ้า..ทะเลฝัน : โจนาธาน

ข้างกองไฟ

“ใคร ๆ ก็พูดได้ทั้งนั้นหากเขามองเห็นสัจธรรมของชีวิต... ความกลัวมันก็เคียงคู่อยู่กับสัตว์โลกทุกชนิดนั่นแหละ อยู่ที่ว่าเราจะแปรเปลี่ยนความกลัวนั้นเป็นความกล้าหาญได้ยังไงก็เท่านั้น--” ชายเฒ่าว่าพลางควานหายาเส้นกับใบจากจากถุงพลาสติกสีขาวขุ่นออกมามวนแล้วขยับกายเข้าใกล้กองไฟ, กลิ่นยาเส้นหอมฉุนละล่องไปตามแรงลมเอื่อย

ค่ำคืนที่ลมทะเลพัดโบกอย่างแผ่วเบาพัดเอาความหนาวเหน็บสัมผัสกาย... ฉันนั่งอยู่ข้างกองไฟ สายตาจ้องมองเปลวเพลิงสี่ส้มเหลืองที่ล้อเล่นลมอย่างอ้อยอิ่ง, ข้างกายมีสมุดบันทึกกับดินสอไส้ทู่ปราศจากการเหลาลับให้แหลมคม-- ไม่ต่างอะไรไปจากก้อนสมองในหัวของฉันในห้วงยามนี้ที่มีแต่ความนิ่งงัน

เด็กชายตัวน้อยเดินผ่านกองไฟไปพร้อมกับเหลียวหลังกลับมามองฉันเสียสองสามครั้ง...

ชายเฒ่าเดินผ่านมาแล้วหยุดทักถามฉันว่า- ทำไมไม่เข้าไปในรวงรังของตน, ฉันว่าข้างในนั้นมันอุ่นเกินไป มิอาจทำให้ฉันสัมผัสกับความทารุณบางอย่างได้

ชายเฒ่าหัวเราะในลำคอแล้วระบายลมหายใจยาว, ทิ้งร่างลงนั่งข้างกายฉัน สายตาจับต้องไปยังฟ้าสีครามเข้มที่มีแสงไฟจากเรือหาปลากะพริบตรงเส้นขอบน้ำ

“ชีวิตนี้เธอกลัวอะไรบ้างไหม?...” ชายเฒ่าเอ่ยขึ้น

“ไม่- หมายถึงผมไม่เคยคิดว่าจะต้องกลัวอะไร”

“แต่จริง ๆ แล้วเธอก็มีความกลัวอยู่ทุกขณะใช่มั้ยล่ะ” ชายเฒ่าเอ่ยฝนขณะสายตายังคงจับจ้องเบื้องน้ำกว้าง “ใจของเธอ, ความคิดของเธอ นั่นละที่ทำให้เธอกลัวทุกสิ่งทุกอย่างได้-- กลัวได้กระทั่งใจของเธอเอง”
ฉันเงียบและนิ่งงัน คอยฟังชายเฒ่าว่าจะเอ่ยสิ่งใดต่อไป

“เธอยังคงกลัวตัวเอง... ไม่มีอะไรน่ากลัวเท่ากับตัวเราเองหรอก...”

“ตาพูดเหมือนนักเขียนคนหนึ่งที่ฉันเคยอ่านงานของเขา” ฉันว่าพร้อมหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดหน้าที่ว่างค้างไว้

“ใคร ๆ ก็พูดได้ทั้งนั้นหากเขามองเห็นสัจธรรมของชีวิต... ความกลัวมันก็เคียงคู่อยู่กับสัตว์โลกทุกชนิดนั่นแหละ อยู่ที่ว่าเราจะแปรเปลี่ยนความกลัวนั้นเป็นความกล้าหาญได้ยังไงก็เท่านั้น--” ชายเฒ่าว่าพลางควานหายาเส้นกับใบจากจากถุงพลาสติกสีขาวขุ่นออกมามวนแล้วขยับกายเข้าใกล้กองไฟ, กลิ่นยาเส้นหอมฉุนละล่องไปตามแรงลมเอื่อย

“สักมวนไหมล่ะ” ชายเฒ่ามวนใบยาส่งให้ฉัน “ในความกลัวย่อมมีความกล้าแฝงอยู่นะพ่อหนุ่ม”

เด็กชายตัวน้อยเดินย้อนกลับมาพร้อมกับหญิงสาววัยกลางคน, เขาปราดเข้ามาชะโงกหน้าถาม
“พี่ชายนั่งเขียนอะไรอยู่รึ” เด็กน้อยมองหน้าฉันด้วยสีหน้าสงสัยเต็มประดา “ทำไมยังไม่กลับเข้าบ้าน, ลมมันเย็นนา”

ฉันอยากตอบเขาด้วยประโยคเดียวกับที่มอบให้ชายเฒ่า แต่กลัวเด็กน้อยจะไม่เข้าใจกับเหตุผลในบางห้วงยามของชีวิต, ฉันจึงยิ้มพร้อมกับขยี้เส้นผมของเขาให้แทนคำตอบ

“แม่บอกว่าพี่ชายจะไปจากที่นี่จริงหรือ...”
ฉันอ้ำอึ้งกับคำถามนั้น, ยังไม่ทันตอบหญิงวัยกลางคนร้องเรียก เด็กน้อยจึงผละจากไป ทิ้งคำถามไว้ข้างกองไฟที่ใกล้มอดดับเต็มที

“ทำไมเธอจึงไม่ตอบเด็กน้อยนั่นไปเล่า, เห็นไหมฉันว่าแล้วว่าไม่มีอะไรน่ากลัวเท่ากับตัวเราหรอก เอาละ เห็นทีฉันต้องกลับสักทีละพ่อหนุ่ม--”

ชายเฒ่าลุกจากไป, เหลือฉันเพียงลำพังข้างกองไฟที่มอดลงไปทุกขณะ
แต่เธอยังอยู่ใช่ไหม?...

ฉันรู้, ฉันได้ยินนะว่าเธอพูดอะไร เธอว่า- ที่ฉันไม่ตอบเด็กน้อยมิใช่ว่าฉันไม่มีคำตอบ เพียงแต่ฉันมีความกลัวเหมือนคำจากชายเฒ่าใช่ไหม?... ใช่- ฉันไม่เถียงเธอหรอกว่าฉันกลัว, กลัวว่าทุกสิ่งที่ฉันคิด ทุกสิ่งที่ฉันหวังและใฝ่ฝันจะไม่เป็นไปตามนั้น เป็นไปตามที่ได้วาดวางไว้

เธอหัวเราะ, ฉันได้ยินเสียงหัวเราะของเธอ เธอว่า- ก็ใครบ้างล่ะที่จะสมหวังไปเสียทุกเรื่องราว, ทุกห้วงขณะของชีวิต ไม่มี- ไม่มีหรอก... ไม่มีเลยสักคน มีแต่กลัวตัวเองเช่นฉันเท่านั้นแหละ...

กองไฟมอดดับ... ฉันไม่รู้สึกถึงความเย็นและความหนาวเหน็บ
ในความเหน็บหนาวยังคงมีความอุ่นได้, ในความกลัวย่อมมีความกล้าได้... เหมือนดังเช่นที่ฉันไม่รู้ว่าจริง ๆ แล้วฉันมีความกลัวอยู่ทุกขณะ

ทุกสรรพสิ่งย่อมมีสองด้านเสมอใช่ไหม แตกต่างที่ว่าจะมีด้านไหนมากกว่ากัน, เท่านั้นใช่ไหม?
เงียบงัน... ไม่มีเสียงตอบจากเธอ

ในความเงียบงันยังคงมีคำตอบให้กับฉันอย่างเงียบเชียบ, ในความเงียบจากเธอคือคำตอบที่มอบให้ฉัน
ใช่ไหมที่ฉันว่านั้นคือคำตอบของเธอ

เงียบ!... มีเพียงสายลมหวีดหวิวจากฟากฟ้าผสานกับเสียงคลื่นกระทบฝั่งเข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นคำตอบ
ชายเฒ่าซึ่งนั่งอยู่นอกชานคงแลเห็นฉันซึ่งนั่งนิ่งงันอยู่ข้างกองไฟกระทั่งดับมอดลุกขึ้นแล้ววิ่งปราดเข้าหาฟองคลื่นเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว, ชายเฒ่าคงได้เห็นฉันโยนตัวเองขึ้นบนอากาศตกลงสู่ผืนแผ่นน้ำอย่างสุขล้ำครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างที่มิเคยได้เห็นมานานตั้งแต่เธอจากไป

ฉันว่าฉันได้เห็นชายเฒ่าส่ายหน้าอย่างแช่มช้าพร้อมหัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบา, เธอล่ะ เธอเห็นฉันหรือไม่ •

ด้วยความรักที่มีต่อเธอ
โจนาธาน

Coffee Brake.

“กวีจะเป็นกวีที่แท้จริงได้ก็ต่อเมื่อเข้าถึงภาษากลางของธรรมชาติ
ที่เป็นตัวสื่อเข้าสู่ใจผู้อ่าน
ถ้าใครเข้าใจและรู้แจ้งกฎเกณฑ์อันนี้
ย่อมบรรลุถึงอมตภาพทางกวี”

(ระพินทรนาถ ฐา**ร)

๖. DekAd : Black&Pink

แบ่งปันความรัก...

สวัสดีครับ... ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรมากมายเลยครับสำหรับการพบกันครั้งนี้
ผมจะชวนคุณออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกกันหน่อย หลังจากนั่งดู PRINT AD.
มาอย่างเดียวกัน ๒ ครั้งแล้ว
และสถานที่ที่ผมจะพาไปนั้นนั่นก็คือประเทศอินเดีย--

เมื่อพูดถึงประเทศอินเดียคุณนึกถึงอะไรเป็นอับดับแรก อาจจะเป็นกลิ่นตัว,
ภาพยนตร์ที่พระเอก
นางเอกวิ่งไล่กันข้ามเขาเพื่อไปวิ่งวนไล่จับกันที่ใต้ต้นมะพร้าว
หรืออาหารสุดฮ็อตของประเทศนี้อย่างโรตีและมะตะบะ
แต่จะมีสักกี่คนกันเชียวครับที่จะนึกถึงประเทศนี้ว่ามี CREATIVE
ที่มีความคิดสร้างสรรค์ไม่แพ้ใครเลยทีเดียว
งั้นผมว่าเรามาดูโฆษณาชิ้นนี้กันเลยดีกว่าครับ

โฆษณาชิ้นนี้เป็นโฆษณาขาเทียมขององค์กรที่ชื่อว่า JAIPUR FOOT
เพื่อช่วยเหลือคนพิการในอินเดียครับ
ซึ่งขาเทียมนี้มีให้เลือกเลยครับตั้งแต่น่องลงมาจนถึงหัวเข่า
หรือจะเป็นขาเทียมเฉพาะส่วนเท้าก็มี
แหม...
แล้วสำหรับคนพิการทางหัวใจอย่างผมนี่เขาจะมีหัวใจเทียมเปลี่ยนให้ผมบ้างไหมหนอ
ฮ่า ๆ
อะ... นอกเรื่องตามสันดานเช่นเคยครับ นิดหนึ่งก็ยังดีเนอะ อ๊ะ! มาว่ากันต่อ--
CREATIVE ผู้คิดงานโฆษณาชิ้นนี้มีความฉลาดมากครับในการใช้ GIMMICK ลูกเล่นง่าย
ๆ (แต่คิด**ยากส์) สามารถดึงเอาสภาพแวดล้อมที่มีอยู่มารวมเข้ากับ CONCEPT
ในการสร้างโฆษณาจนได้ (เอากับเขาสิ)

“Help someone stand tall again” คือสโลแกนของโฆษณาชิ้นนี้ครับ ซึ่ง BIG IDEA
นี้ก็น่าจะมาจากโจทย์ที่ต้องการให้คนพิการ หยัดยืนช่วยเหลือตนเองได้อีกครั้ง
นับว่าเป็น OUT DOOR ADVERTISING ที่น่าสนใจไม่หยอกเลยนะครับ ทั้ง ART
DIRECTION ที่เรียบง่าย รวมทั้งการเลือกใช้สื่อที่สอดคล้อง
(ซึ่งก็ถือได้ว่าเป็นการเลือกใช้ NEW MEDIA ได้ดีมาก)
ลงตัวเข้ากับภาพได้เป็นอย่างดี แล้วก็ขอชมเชยให้กับความช่างสังเกตของเหล่า
CREATIVE จากประเทศอินเดียนี้ด้วยครับผม (คิดได้ยังไงล่ะเนี่ย สุดสุดจริงๆ)

เอ๊...ว่าแต่
ไม่รู้ว่าประเทศไทยจะมีองค์กรอะไรช่วยเหลือคนพิการอย่างนี้บ้างไหมน้า
เอาเป็นว่า หากคุณได้แบ่งปันความรักให้กับคนรอบข้างของคุณกันแล้ว ไม่ว่าจะเป็น
พ่อ แม่ พี่ น้อง เพื่อน หรือคู่ชีวิต
ถ้ายังมีความรักล้นเหลือแบ่งปันให้กับผู้พิการเหล่านี้สักนิดครับ
ซึ่งไม่ใช่เฉพาะแค่ผู้พิการขาขาด แขนด้วนเท่านั้นนะครับ ทั้งคนตาบอด
เด็กออทิสติค ฯลฯ หากช่วยเหลืออะไรพวกเค้าเหล่านี้ได้ ช่วยเถิดครับ
แล้วคุณจะไม่รู้สึกเสียดาย หรือเสียใจเลย เพราะพวกเขาเหล่านั้น
ก็พร้อมมอบความรักอันบริสุทธิ์ให้แก่คุณอยู่เช่นกัน

ทีมงานที่ทำโฆษณาชุดนี้
AGENCY : OGILVY & MATHER MUMBAI (ประเทศอินเดีย)
CREATIVE DIRECTOR : PIYUSH PANDAY, ANUP CHITNIS, RENSIL D'SILVA
ART DIRECTOR : ASHISH PHATAK
COPYWRITER : AARTI DESAI

หมายเหตุ : -
คอลัมน์นี้มิใช่เป็นการยกตัวขึ้นเป็น**รูทางด้านงานโฆษณาแต่อย่างใดของผู้เขียน
(เพราะผู้เขียนยังคงอ่อนด้อยในหนทางสายนี้ยิ่งนัก ทั้งงานเขียนและงานโฆษณา)
แต่เป็นการแสดงความคิดเห็นส่วนตัวที่มาจากการหลงใหลในงานแขนงนี้เท่านั้น
และขออภัยล่วงหน้าหากผู้เขียนเกิดทะลึ่งไปเหยียบตาปลาใครเข้า อยากบอกว่า
“ผมมิได้ตั้งใจคร้าบ-บ-บ”

ศัพท์เฉพาะทางโฆษณา

GIMMICK – คือลูกเล่นเล็กที่ Creative คิดค้นขึ้นมาใช้ในงานโฆษณา
อย่างในโฆษณาชิ้นที่เอามาให้ชมกันนี้ Gimmick ของมันก็คือ เสาเหล็ก
และลำต้นของต้นไม้ ที่ใช้แทนขาของเด็กที่พิการขาขาด

OUT DOOR ADVERTISING – คือสื่อโฆษณากลางแจ้งซึ่งหลัก ๆ ก็คือพวก Billboard
(ป้ายโฆษณาขนาดใหญ่) หรือจะนับรวมพวก New Media
อย่างโฆษณาชิ้นนี้เข้าไปด้วยก็ได้

ART DIRECTION – คือการจัดวางองค์ประกอบรวมของชิ้นงานโฆษณา
สังเกตได้ว่างานนี้มี ART DIRECTION ที่เรียบง่าย คือ เน้นที่ตัวเด็กพิการ
และปล่อย background ให้เป็นพื้นที่โล่งสีขาว เพื่อไม่ให้ background
นั้นเด่นไปกว่าตัวเด็ก

NEW MEDIA – คือสื่ออีกประเภทหนึ่งที่แปลกใหม่ไม่ซ้ำใครนอกเหนือจากป้าย
Billboard (ป้ายโฆษณาขนาดใหญ่) หรือป้ายข้างทาง
ซึ่งในโฆษณานี้เห็นชัดเจนเลยว่าใช้ NEW MEDIA ได้อย่างชาญฉลาดทีเดียว

แหล่งข้อมูล : -
- www.adintrend.com สำหรับที่มาของงานชิ้นนี้
- www.jaipurfoot.org สำหรับรายละเอียดข้อมูล

๗. หอมกลิ่นป๊อบคอร์น : จี-รา

Shallow Hal

ความจริงข้อหนึ่งที่เราต่างไม่อาจปฏิเสธได้ก็คือการให้ความสำคัญแก่รูปลักษณ์ สวยงามหรือขี้เหร่,น่ารักหรือน่าเกลียด สิ่งเหล่านี้แตกต่างกันเสมอด้วยสัมผัสพื้นฐานที่มีอยู่ในตัวมนุษย์ เราแบ่งแยกมันออกจากกันได้อย่างง่ายดายด้วยเพียงการมองจากสองตาและความรู้สึกที่เกิดขึ้นมาจากกระบวนการบางอย่างของสมอง

ธรรมชาติของมนุษย์นิยมชมชอบสิ่งที่สวยงาม เราอาจหลงใหลหญิงสาวสักคนเพียงแค่ได้เห็นเธอในครั้งแรก ประทับใจในดวงตาที่สดใสเป็นประกาย จมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากอิ่มสีชมพู

หรือเรือนร่างที่กระชับได้สัดส่วน จริงอยู่ที่เราบอกกับตัวเองว่ามันเป็นเพียงกายหยาบ แต่หากไม่ได้หลอกตัวเองจนเกินไปผู้ชายเกือบทั้งหมดก็อยากที่จะมีแฟนสวย ๆ หน้าตาน่ารัก-หุ่นเซ็กซี่ มากกว่าผู้หญิงอ้วนเบอะเทอะทะจากเวทีประกวดธิดาช้าง

รูปลักษณ์ภายนอกยังส่งผลถึงโอกาสต่าง ๆ ในสังคม ในขณะที่หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่พากันไปมุงดูสาวพริทตี้ตามเทศกาลมอเตอร์โชว์และเฝ้ารอมิวสิควีดีโอใหม่ล่าสุดของเกิร์ลลี่เบอรี่ หญิงสาวอีกหลายคนกลับยังคงพบเจอแต่คำเหยียดเย้ยถากถาง เช่น โอ่งมังกรบ้าง แหนมป้าย่นบ้าง ยังไม่รวมถึงสาวน้อยใหญ่ที่ดิ้นรนไขว่คว้าหาเครื่องประทินผิว ดึงหู-ตา-จมูก-ปาก หรือทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตนเองดูดีมีคนมอง

แต่ถ้าหากใครบางคนมีความสามารถพิเศษที่จะมองเห็นได้ถึงจิตใจ นิยามความสวยงามของเขาอาจเปลี่ยนไป

ฮาล ลาร์สัน ชายหนุ่มธรรมดา ๆ ผู้ยึดติดอยู่กับความงามภายนอก เขามองว่าผู้หญิงที่สวยและเพอร์เฟ็คท์นั้นก็ด้วยหน้าตาและรูปร่างของเธอเท่านั้น แต่โดยส่วนใหญ่แล้วฮาลก็ไม่ได้ประสบความสำเร็จในการตามจีบตามตื๊อหญิงสาวที่เขาหมายปองสักเท่าไร จนเมื่อเขาได้มาพบกับผู้เชี่ยวชาญทางด้านจิตวิทยาคนหนึ่งโดยบังเอิญซึ่งสะกดให้เขามีความสามารถพิเศษที่จะมองเห็นความงามภายในจิตใจของผู้คนรอบข้างได้โดยที่เขาไม่รู้ตัว

ฮาลได้รู้จักกับสาวสวยหลายคนที่ไม่ได้รังเกียจเขาเหมือนที่เคยพบ เขารู้สึกทึ่งที่พวกเธอทั้งน่ารักและมีจิตใจที่ดีงาม ซึ่งในความเป็นจริงแล้วทุกสิ่งที่ฮาลเห็นนั้นไม่ใช่รูปร่างหน้าตาที่แท้จริงหากแต่เป็นภาพของจิตใจที่แสดงออกมา จนกระทั่งวันหนึ่งฮาลได้พบกับโรสแมรี่ หญิงสาวที่เขาเห็นว่าสวยและสมบูรณ์แบบ

เธอเป็นคนน่ารักอ่อนหวาน มีจิตใจที่ดีงาม น่าทะนุถนอมและขี้อาย โรสแมรี่เองก็ประหลาดใจที่ฮาลมอบความจริงใจและทำสิ่งดี ๆ ให้เธอตลอดเวลา ทั้ง ๆ ที่เธอเป็นผู้หญิงหุ่นช้างน้ำหนักสามร้อยปอนด์

เมอริซิโอ-เพื่อนสนิทของฮาลพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ฮาลหลุดพ้นจากมนตร์สะกด เขาทนไม่ได้ที่เห็นเพื่อนมีรสนิยมในเรื่องผู้หญิงตกต่ำลง เดินควงคู่กับหวานใจที่มีรูปร่างอ้วนยักษ์และอัปลักษณ์ในสายตาของคนรอบข้างซึ่งก็รวมทั้งตัวเขาเองด้วย เมอริซิโอขอร้องให้ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาคนนั้นคลายมนตร์สะกด เขาต้องการได้ฮาลคนเดิมกลับคืนมา

อาจเพราะทุกสิ่งที่เรารู้เกี่ยวกับความงามนั้นได้ถูกตั้งไว้หมดแล้วจากโทรทัศน์ ภาพยนตร์ และนิตยสาร สื่อเหล่านี้ได้บอกไว้หมดแล้วว่าอะไรสวยอะไรน่าเกลียด สังคมรอบตัวหล่อหลอมให้เราคุ้นเคยกับการมองสิ่งต่าง ๆ อย่างผิวเผิน ลุ่มหลงอยู่กับเปลือกที่ฉาบแต้ม

หลังจากที่ฮาลหลุดพ้นจากมนตร์สะกดจิต เขาออกตามหาโรสแมรี่หญิงสาวที่เขาไม่เคยเห็นหน้าตารูปร่างที่แท้จริง ฮาลพบว่าผู้คนที่มีความสวย-หล่อที่เขาเคยเห็นนั้นกลับกลายเป็นคนน่าเกลียดอัปลักษณ์ แต่สำหรับคนที่ได้เคยพบเห็นความงดงามของจิตใจที่ซ่อนอยู่ภายในเปลือกเหล่านั้นแล้ว รูปร่างหน้าตาก็ไม่ได้มีความหมายอีกต่อไป

และฮาลก็ได้พบกับโรสแมรี่ตัวจริงอีกครั้ง...

แก่นแท้ของความงามแห่งจิตใจคือสิ่งที่มนุษย์ตามหามาทุกยุคสมัย และเพียงสิ่งนี้เท่านั้นที่จะทำให้พบเจอกับความรักที่แท้จริงได้ หากเพียงแค่เราข้ามพ้นข้อจำกัดแห่งสัมผัสพื้นฐาน ไม่หลงอยู่กับรูปมายาที่ไม่เคยจีรัง ผ่านกำแพงแห่งรูปลักษณ์ฉาบฉวยเหล่านั้นเพื่อจะเข้าไปสัมผัสกับความงามที่มีอยู่จริงภายใน
....................................................................
‘ความงามภายในจิตใจเป็นสิ่งที่มองเห็นง่ายที่สุดถ้าคุณมองหา... ’
....................................................................

SHALLOW HAL (2001)
The Biggest Love Story Ever Told
กำกับการแสดงโดย BOBBY FARRELLY, PETER FARRELLY
แสดงนำโดย JACK BLACK, GWYNETH PALTROW
(ภาพประกอบ : (1) www.sineport.com (2) www.ew.com)

๘. เรื่องเล่าจากที่สูง : พงษ์ปรัชญา

แสร้งรัก

คุณนิยมการมีเพศสัมพันธ์ หรือ คุณนิยมการร่วมรัก?
สำหรับผม ผมนิยมการร่วมรัก!

นิยามและข้อแตกต่างสำหรับการมีเพศสัมพันธ์กับการร่วมรักสำหรับผมมีดังนี้
การมีเพศสัมพันธ์ คือ การที่คุณและใครอีกคนร่วมกันประกอบกามกิจ และใครคนนั้นจะเป็นใครก็ได้
การร่วมรัก คือ การที่คุณกับคนที่คุณรักร่วมกันประกอบกามกิจ และจะต้องไม่ใช่ใครก็ได้

คุณเคยร่วมประเวณีกับผู้ให้บริการในสถานบริการที่ไหนสักแห่งในประเทศนี้ไหมครับ?

คุณอาจจะประหลาดใจหากคุณยังไม่เคยล่วงล้ำเข้าไปในสถานที่ปลดเปลื้องอารมณ์ดิบดึกดำบรรพ์ ซึ่งติดตัวเราทุกผู้ทุกคนมาตั้งแต่เกิดว่าเหตุใดจึงมีสถานที่แบบนี้อยู่ทั่วทุกหัวระแหง และคุณจะยิ่งอัศจรรย์ใจยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อคุณรู้ว่ายังมีผู้คนอีกนับไม่ถ้วนที่พร้อมจะก้าวเท้าเข้ามาประกอบอาชีพอันเก่าแก่ที่สุดในโลกอาชีพหนึ่ง

แต่นั่นก็คงไม่เท่าความอัศจรรย์ใจเมื่อครั้งที่ผมไต่ความสูงขึ้นไปอยู่บนทิวเขาอันเป็นปราการขวางกั้นพรมแดนระหว่างสองประเทศ ณ ที่นั้นธรรมชาติยังคงบริสุทธิ์ในมุมมองของผม แม้ว่าจะมีถนนสายหลักสายใหญ่ตัดผ่านไปถึงอำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอนแล้วก็ตาม

สถานที่นั้นยังคงมีวิถีชีวิตแบบเกษตรกรรมอย่างเต็มรูปแบบ แม้ว่าที่ดินหลายผืนจะถูกนายทุนกว้านซื้อจับจองเพื่อผุดสร้างรีสอร์ตประดับดาวสักสองสามแห่งบ้างแล้ว แต่ผู้คนในที่นั้นยังคงมีมิตรภาพอันงดงามพร้อมมอบแด่คนแปลกหน้าเช่นผมอย่างที่ผมไม่เคยประสบที่ไหนมาก่อน

พวกเขาเป็นคนที่ผมไม่รู้จักแต่กลับต้อนรับขับสู้ผมเป็นอย่างดี ซึ่งอาจจะด้วยเหตุที่ว่าผมติดสอยห้อยตามมากับพี่ชายก็เป็นได้ แต่ไม่ว่าจะเป็นด้วยเหตุผลกลใด หนึ่งวันแห่งการเมามายก็มาบรรจบกับค่ำคืนอันเงียบสงัดแห่งชนบท และหากว่าหนึ่งวันนั้นยังเติมเต็มความสุขได้ไม่สาแก่ใจนัก พวกเขาก็มีสถานที่อีกแห่งหนึ่ง เป็นที่ที่รองรังสำหรับการตักตวงความสุขในยามสงัด

แล้วพวกเขาก็พาผมไปสถานที่นั้น สถานที่ปลดเปลื้องอารมณ์ดิบแห่งบรรพกาล

ใครกันจะเชื่อว่าที่อันห่างไกลเช่นนั้นจะมีสถานที่อย่างนี้ถือกำเนิดขึ้นมา ชุมชนอันกระจิริดนี้เป็นชุมชนที่การเผยแพร่ข่าวสารนั้นรวดเร็วยิ่งกว่าอินเตอร์เน็ตไฮ-สปีด ใครกันจะเชื่อว่า ณ ที่อันห่างไกลเช่นนี้จะมีสถานที่อย่างนี้ถือกำเนิดขึ้นมา!

คุณนิยมการมีเพศสัมพันธ์ หรือ คุณนิยมการร่วมรัก?
สำหรับผม ผมนิยมการร่วมรัก!

แต่แล้วผมก็ถูกจับยัดเข้ามาอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมขนาดสามคูณสามเมตร ด้านบนมีพัดลมเพดานหมุนอยู่อย่างเชื่องช้า ลึกเข้าไปเป็นประตูห้องน้ำทำด้วยไม้เก่า ๆ ผุพังและมีคราบเชื้อราฝั่งรากลึกมานานนมส่งกลิ่นอับชื้นโชยแผ่วเจือจางมาในบรรยากาศมัวซัว ผมมั่นใจว่ามีใครสักคนอยู่ในห้องน้ำนั้น และยังไม่ทันที่ผมจะได้พิสูจน์ความเชื่อของผม บานประตูบานนั้นก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏกายของผู้หญิงที่มีผ้าเช็ดตัวพันกายมาอย่างฉาบฉวย เธอยิ้มให้ผมอย่างเป็นกันเองแล้วเยื่องกรายย้ายร่างเข้ามา -

ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งทำให้ผมเห็นเรือนผมอันดกดำหยักศกเป็นลอนยาวสลวยไปจนจรดกลางแผ่นหลังอันบอบบาง ยิ่งเธอใกล้เข้ามายิ่งทำให้ผมเห็นดวงหน้าอันกลมรีรูปไข่รับกับลำคอเรียวระหง ทั้งคิ้วทั้งดวงตาต่างคมเข้มคล้ายจะช่วยกันขับแข่งความงดงามบนใบหน้านั้นให้งดงามมากยิ่งขึ้น ริมฝีปากสีแดงสดจากลิปสติกราคาถูกเผยรอยยิ้มเปิดเผยจากเจ้าของรูปปากอันจิ้มล้ม เธอไม่มีความเหนียมอาย

ดวงตาคู่นั้นจับจ้องมาที่ผมซึ่งกำลังนั่งเอาหน้าขาทั้งสองข้างหนีบมือตัวเองแล้วบิดไปบิดมาอยู่ปลายเตียงนอนขนาดคิง-ไซส์อย่างเหนียมอาย เพราะขณะนั้นเธอได้มายืนอยู่ตรงหน้า และผ้าเช็ดตัวผืนนั้นก็ได้หลุดร่วงไปจากเรือนกายของเธอแล้ว

ผมจ้องมองเรือนร่างอันเปลือยเปล่าของเธออย่างตื่นตะลึง ผมเคยเห็นทรวดทรงองค์เอวที่หมดจดไร้ที่ติอย่างนี้ก็แต่ในเว็บไซต์ที่มีอยู่ดื่นดาษ ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งผมจะมีโอกาสได้ชื่นชมกับทรวดทรงองค์เอวแบบหมดจดไร้ที่ติแบบนี้โดยที่ไม่ต้องคลิกค้นหาในอินเตอร์เน็ต แล้วสติของผมก็ถูกเรียกกลับคืนมาอีกครั้ง เพราะเธอกำลังโอบกอดต้นคอของผมอยู่ ผมรู้สึกได้ถึงแรงกดทับจากเนินเนื้อถันทั้งสองที่กดแนบแน่นอยู่บนแผ่นอกของผม ผมได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูเป็นภาษาไทยหากแต่สำเนียงแปลกแปร่ง เธอถามผมว่า “รักฉันไหม” ผมอึกอักและนิ่งเงียบไม่ตอบคำถามนั้น อารมณ์ดิบดึกดำบรรพ์ที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดของผมเริ่มเตลิดชนิดหากไม่กู่เรียกคงไม่มีทางย้อนกลับ ความต้องการบางอย่างมันต้องการถูกปลดปล่อย มันต้องการถูกปลดปล่อยในเรือนร่างอันเปลือยเปล่าของเธอ

เธอส่งเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูของผมอีกครั้งว่า “รักฉันไหม” ผมจะต้องเอ่ยคำว่ารักให้เธอฟังเสียก่อน เธอจึงจะยินยอมพร้อมใจที่จะกักเก็บความปรารถนาของผมเอาไว้ในเรือนร่างของเธอ

ผมอึกอักและนิ่งเงียบไม่ตอบคำถามนั้นของเธอ

คุณนิยมการมีเพศสัมพันธ์ หรือ คุณนิยมการร่วมรัก?
สำหรับผม ผมนิยมการร่วมรัก! •

๙. โทรภาพ (ช่อง ๕.) : ทรงทอม

ปาติหาน

มีใครเป็นเหมือนผมบ้างครับ เมื่อก่อนทุกครั้งที่กำลังดูรายการอะไรก็ตามในทีวีอย่างสนุกสนาน พอรายการนั้นตัดเข้าช่วงโฆษณาที่ไรเป็นอันต้องเปลี่ยนช่องหนีทุกที เปลี่ยนเพื่อไปดูช่องที่ไม่มีโฆษณา แล้วรอเวลาให้ช่องที่เราดูอยู่ในตอนแรกนั้นเสร็จสิ้นจากการโฆษณาจึงกลับมาดูใหม่ ยิ่งบวกกับความสะดวกสบายในระบบการเปลี่ยนช่องของทีวีสมัยนี้ด้วยแล้ว โฆษณาจึงเป็นสิ่งที่ผมควรจะเลยผ่าน

แต่เดี๋ยวนี้ความคิดของผมกลับเปลี่ยนไป ไม่รู้ว่าจะเป็นเพราะวัยที่เพิ่มขึ้นหรือทำรีโมตคอนโทรลหายบ่อย ๆ ก็ไม่แน่ใจนัก ปัจจุบันนี้ผมมองโฆษณาเป็นศิลปะอย่างหนึ่งของผม อาจเป็นเพราะนาทีนี้ในวงการโฆษณามีการแข่งขันกันสูง สินค้าต่าง ๆ จึงแข่งกันสร้างสรรค์โฆษณาที่แปลกแหวกแนว โดนใจผู้ชมและผู้บริโภค (ละคร เกมโชว์ ข่าว ฯลฯ) จรรโลงสังคมโดยที่ไม่เน้นไปที่ตัวสินค้ามากนัก อย่างเช่น ปู่ชิว ก็แสดงออกถึงความรักที่บริสุทธิ์และมั่นคง หรือ จุ๋ม-โฆษณาโฟมล้างหน้ายี่ห้อหนึ่งที่ฉีกกฎเดิม ๆ ของวงการโฆษณาโฟมล้างหน้าที่นำเอานักเลงหน้าตาโหด ๆ เข้ามาร่วมเล่นด้วย (ผมรู้มาว่าผู้กำกับโฆษณาชุดนี้ต้องไปขอร้องลูกค้าแทบแย่ ลูกค้าถึงยอมให้ออกมาแบบนี้)

หรืออาจเป็นโฆษณาชุดอย่าง เจ้าแมงสาบพิทักษ์โลก ของบริษัทประกันภัยชื่อหนึ่งที่พยายามชี้ให้เห็นข้อดีและความพยามของพนักงานขายประกัน จนมาถึงล่าสุดนี้ก็เป็นโฆษณาของระบบเป็ดยี่ห้อหนึ่ง (อย่าเพิ่งทำหน้างงครับ คุณก็ลองดูเอาเองซิครับว่าบริษัทนี้ใจคอพี่แกจะทำสักกี่อย่างทั้งโทรศัพท์ ทั้งอินเตอร์เน็ต ทั้งเคเบิลทีวี) ที่ผมดูแล้วรู้สึกชอบมาก ๆ โฆษณาชุดนี้มีชื่อว่า ปาติหาน ผมเปล่าสะกดผิดนะครับ

โฆษณาชุดนี้เป็นเรื่องราวของเด็กฝาแฝดคู่หนึ่งที่แฝดผู้น้องป่วยเป็นโรคร้ายแรงยากที่จะรักษา แฝดผู้พี่จึงทำการอาจหาญโดยเอาเรื่องราวของน้องไปลงขอความช่วยเหลือในฟอร์เวิร์ดเมล์ (ที่ใครได้รับก็มักจะลบทิ้ง) ด้วยเงินเก็บเพียงแปดสิบบาท และใช้ชื่อเรื่องในฟอร์เวิร์ดเมล์นั้นว่า ปาติหาน ครับ เป็นปาติหานที่สะกดผิด จนเวลาผ่านไปฟอร์เวิร์ดเมล์ฉบับนี้ก็ได้ถูกส่งต่อไปเรื่อย ๆ หลายร้อยหลายพันฉบับ จนในที่สุดก็มีผู้ใจบุญพาน้องสาวฝาแฝดของเด็กน้อยไปรักษาที่ต่างประเทศจนหาย เด็กน้อยจึงได้น้องสาวกลับคืนมาอีกครั้งด้วยความรัก เป็นความรักที่พี่มีต่อน้อง ความรักที่มนุษย์มีต่อมนุษย์ด้วยกัน และความรักของผู้ใจบุญที่รักที่จะทำความดี และอีกสิ่งที่จะลืมให้เครดิตไม่ได้เลยก็คือ ปาติหาน แม้จะเป็นปาติหานที่สะกดผิดก็เถอะ หลังจากดูโฆษณาชุดนี้จบสิ่งแรกที่ผมได้คือความอิ่มใจ

ลองดูนะครับ เวลาที่คุณดูอะไรในทีวีอยู่เพลิน ๆ แล้วรายการนั้นตัดเข้าโฆษณา อย่าเพิ่งเปลี่ยนช่องหนีนะครับ ลองเปิดใจดูโฆษณาสักเรื่องสองเรื่อง บางที คุณอาจจะได้อะไรมากกว่า สรรพคุณของสินค้า อย่างน้อยคุณอาจจะได้รอยยิ้มหนึ่งรอยยิ้มกลับมาจากความหงุดหงิดก็ได้ครับ

ส่งจดหมายยังต้องติดแสตมป์ แล้วจะแปลกอะไรถ้าดูทีวีแล้วต้องมีโฆษณา •

songtom@sanook.com

๑๐. อัมโปะ

9. มองไกล ๆ เพื่อให้เห็นขนาดของชีวิต

10. มองใกล้ ๆ เพื่อให้เห็นคุณค่าของชีวิต

๑๑. ระเบียงใบไม้ : ธุลีดิน

ฉัน..ความหลัง...ความรัก..และกุหลาบเหล่านั้น

ฉันนั่งลงที่ริมระเบียง
เสียงสายลมกระซิบกับใบไม้
กิ่งก้านโยกย้ายส่ายไหว
ดูเหมือนทั้งคู่จะคุยกันถูกคอ
อยากรู้นัก...สายลมนำเรื่องราวอะไรมาบอกเล่า
ทำไมใบไม้จึงได้ถูกอกถูกใจอย่างนั้น

ฉันจิบชาแก้วแรกของวัน
ชาแก้วแรกที่หมายถึงช่วงเวลาพักผ่อน
จากนั้นเอนหลังลงบนพื้นระเบียง
โพธิ์ทะเลเฒ่าสลัดใบเหลือแต่ก้านมองเห็นท้องฟ้าคราม
หมู่เมฆขาวลอยอ้อยอิ่งตามกันเป็นทิว

ฉันเคยนอนมองท้องฟ้าอย่างนี้มาก่อน
แต่...ที่ไหนนะ?

สนามหญ้าในมหาวิทยาลัย
ใช่! สนามหญ้าในมหาวิทยาลัย

เด็กหนุ่มคนหนึ่งนอนมองท้องฟ้าอย่างที่ฉันกำลังมอง
เด็กหนุ่มคนนั้นไม่ใช่ฉันในตอนนี้ เราเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิง
คิดต่างกัน เชื่อไม่เหมือนกัน
ต่างจนเรียกได้ว่าเป็นคนแปลกหน้าของกันและกัน

ขณะที่ฉันมองปุยเมฆขาวลอยล่องด้วยใจสงบ
เด็กหนุ่มกลับมองด้วยหัวใจที่เปี่ยมด้วยคำถาม

วันนั้นเป็นวันแห่งความรัก

เขาได้รับดอกกุหลาบเต็มกระเป๋าเสื้อ
กุหลาบทั้งหมดล้วนมีเพื่อมอบให้กันและกัน
เขาหาได้ต้องการกุหลาบเหล่านี้
ที่เขาต้องการแค่เพียงดอกเดียว
ดอกเดียวเพื่อเขาคนเดียวเท่านั้น!
แต่ไม่มีเลยสักดอก

ขณะมองปุยเมฆ...
เขาคิดย้อนกลับไปถึงวันเวลานั่งมองเด็กวัยเดียวกันมีดอกกุหลาบอยู่ในมือ
แต่เขากลับไม่มี
'วันแห่งความรัก' วันที่ชวนหดหู่
เลิกเรียนเขารีบกลับบ้าน
ไม่อยากให้เพื่อน ๆ พบเห็นว่าเขาไม่ได้รับกุหลาบสักดอก
บางปีถึงกับอยากซื้อให้ตัวเอง!

เขามีความรักอยู่เต็มหัวใจ
เฝ้าถามตัวเองว่าเมื่อไรจึงจะมีใครสักคนมองเห็น?
เมื่อไรเขาจะมีคนรักอย่างคนอื่นบ้าง?

เขาเปลี่ยนตัวเองเป็นคนใหม่
จากคนเงียบขรึม กลายเป็นคนร่าเริงอยู่ในกลุ่มเพื่อนตลอดเวลา

ที่สุดก็ได้ดอกกุหลาบ
'วันแห่งความรัก' ไม่ใช่วันน่าอับอายสำหรับเขาอีกต่อไป
แต่เขาต้องการแค่ดอกเดียว ดอกเดียวเท่านั้น!

ฉันมองหมู่เมฆลอยเลื่อน
ภาพเด็กหนุ่มค่อยเคลื่อนผ่านความทรงจำ
จนถึงวันเขาได้รับกุหลาบจากหญิงสาวคนหนึ่ง
ที่สุดเขาก็ได้รับกุหลาบที่เป็นของเขาแต่ผู้เดียว ดอกเดียว

กาลเวลาคล้อยกุหลาบของเขากลับเปลี่ยนดอกไปด้วยเหตุผลต่าง ๆ นานา

จนเขาไม่เคยถามหาอีกแล้วว่า
เมื่อไรเขาจะมีคนรัก?
เมื่อไรจะมีคนมองเห็น?

ความรักของเขาที่คิดว่ามีอยู่เต็มหัวใจ
ที่คิดหวังมอบให้ใครสักคน กลับตาลปัตร!

ฉันพบว่าเขาไม่ได้คิดมอบ หากแต่คิดจะรับ!
นั่นอาจเป็นที่มาของคำถามต่าง ๆ ขณะเขามองฟองเมฆเคลื่อนคล้อย

ฉันเล่า?

ฉันไม่มีคำถาม
ไม่มีความรักทั้งรักที่จะมอบหรือรักที่จะรับ
ความรักสำหรับฉันได้สูญสลายไปนานแล้ว
สูญสลายไปพร้อมการจากของหญิงสาวนักค้นหาเหล่านั้น
หญิงสาวนักค้นหานิยามแห่งความรัก
จากนิยามหนึ่งไปสู่อีกนิยามหนึ่ง
เพียงเพื่อจะหักล้างทำร้ายกันด้วยอีกนิยามหนึ่ง

ความรักที่คิดว่าเคยมีได้หลอมละลายไปแล้วกับสายลม สายน้ำ ทิวเมฆ และผืนโลก
ความรักหาได้หล่อเลี้ยงหรือทำลายฉันอีกต่อไป
เพราะมันได้สลายหายไปเป็นหนึ่งเดียวกับผืนโลก
ที่อีกไม่นานร่างกายของฉันจะตามไป

"กำลังคิดอะไรอยู่?" เสียงผู้เฒ่าทักถาม
"ความรัก!"
"คิดไปถึงไหน?"
"วนเวียน"
"ยังมีความรักหรือ?"
"...คิดว่าหมดแล้ว"
"ไม่แน่ใจ?"
"คิดว่าแน่ใจ"
"คิดว่าแน่ใจแปลว่าไม่แน่ใจ"
"อย่างนั้นก็...ไมแน่ใจ"
"แสดงว่ายังมีความรักหลงเหลือ?"
"อาจมี..."
"มีไว้ทำอะไร?"
"ร่มเงาของท่านเล่า...มีไว้ทำอะไร?"

ผู้เฒ่าเงียบเสียง
หากให้ฉันเดา แกกำลังอมยิ้ม...

......
ธุลีดิน

picture :

๑๒. Book Review

BOOK REVIEW – โดย อานันท์ ประทีฯ

รวม ๑๐ เรื่องสั้นเล่มแรกของนักเขียนเพื่อชีวิตคนสุดท้าย--

สะพานขาด คือ ชื่อเล่มรวมเรื่องสั้นที่ว่า, ว่ากันว่าหากเจ้าของบทประพันธ์ไม่ถอนออกจากคณะกรรมการซีไรต์ เล่มนี้ควรเป็นเล่มที่ได้รับรางวัล มิใช่รวมเรื่องสั้น แผ่นดินอื่น

เนื่องด้วยในห้วงยามนั้นผู้ประพันธ์ได้ถล่มตนเองว่าฝีมือยังไม่ถึงขั้น แต่กลับมีมือลึกลับส่งเข้าชิง (ด้วยความหวังดี แต่อาจเป็นร้ายสำหรับเจ้าของผลงาน)

อย่างไรก็ตาม, รวมเรื่องสั้นสะพานขาดนี้มิได้มีความยิ่งหย่อนไปกว่าแผ่นดินอื่นเลย เนื่องด้วยเป็นการเขียนในห้วงยามเดียวกัน ทว่าต่างกรรมต่างวาระเท่านั้น

เรื่องเด่นที่ข้าพเจ้าชอบกลับไม่ใช่สะพานขาด หากเป็นในห้วงน้ำกว้าง, โลกใบเล็กของซัลมาน, ชะตากรรม, สะพานขาด, แมวดำ และอื่น ๆ ตามลำดับ

แต่ละเรื่องที่ข้าพเจ้ากล่าวอ้างต้องขอบอกกล่าวทำความเข้าใจสักนิดว่า หากท่านเป็นผู้ที่ชื่นชอบวรรณกรรมแนวอภิรมย์แล้วละก็...งานเขียนเล่มเรื่องนี้คงไม่เหมาะ--

ไม่เหมาะนั้นเป็นเพราะงานของกนกพงศ์เป็นงานวรรณกรรมเพื่อชีวิต สะท้อนเรื่องราววิถีชีวิต-ความเป็นอยู่ของชีวิตเล็ก ๆ ในระดับรากหญ้า ซึ่งบางเรื่อง บางปัญหามีปมอันเกิดจากสภาพเศรษฐกิจและสังคมกดดันทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ ขึ้น และการเปลี่ยนแปลงนั้นล้วนนำเอาความหายนะมาทำลายย่ำยีวิถีดั้งเดิม ดังจะเห็นเด่นชัดใน โลกใบเล็กของซัลมาน, ความขัดแย้งทางความคิดเห็นต่อสภาพการเมืองใน สะพานขาด และความขัดแย้งในตัวตนของมนุษย์ในภาวะที่ต้องต่อสู้กับอำนาจฝ่ายสูงและฝ่ายต่ำของตนเองใน ในห้วงน้ำกว้าง และ แมวดำ...

ข้าพเจ้าเคยตั้งข้อสังเกตระคนสงสัยว่า- กนกพงศ์ฯ เขียนแต่ละย่อหน้ายาว ๆ ได้อย่างไร, ทำไมเรื่องสั้นแต่ละเรื่องของเขาจึงมีความยาวไม่ต่ำกว่า ๑๐ หน้ากระดาษพิมพ์ได้โดยไม่สร้างความเบื่อหน่ายหรืออึดอัดแก่ผู้อ่านในการติดตามอ่าน ซึ่งการนี้หากนักเขียนอื่น ๆ เขียนอย่างขาดพลังแล้ว ข้าพเจ้าว่ายาก- ยากแก่การสร้างความสนใจในเนื้องานกระทั่งสร้างความสนใจอยากติดตามอ่านจนจบ ดังเช่นใน ห้วงน้ำกว้าง แม้โทนเรื่องจะมีแต่ความอึดอัดแต่ก็ชวนให้ติดตามในการคลี่คลายของเรื่อง, เป็นภาวการณ์การต่อสู้กับจิตใจของมนุษย์ในด้านมืดและด้านสว่าง เสมือนตอกย้ำวรรคทองใน ชายเฒ่าที่ชายฝั่ง ว่า “ไม่มีอะไรเลยที่จะน่ากลัวเท่ากับตัวของเราเอง”

นั่นเป็นเพียงแค่เรื่องเด่นในรวมเรื่องสั้นที่ข้าพเจ้าคัดเลือกหยิบยกขึ้นมาให้ท่านร่วมทัศนา และต้องขอกล่าวอย่างไม่เกินความจริงอีกด้วยว่า ๑๐ เรื่องสั้นในรวมเรื่องสั้นเล่มนี้ ทุกเรื่องล้วนมีความน่าสนใจ- ทุกเรื่อง

นั่นคือสิ่งที่ข้าพเจ้ากล่าวอ้าง--

สำหรับรวมเรื่องสั้นสะพานขาดจะเป็นไปอย่างที่กล่าวไว้หรือไม่นั้น คงมีแต่ท่านผู้อ่านที่สัตย์ซื่อ* เป็นผู้พิจารณา และสมญานาม ‘นักเขียนเพื่อชีวิต’ นั้น สมควรมอบแด่เขาหรือไม่

บางที- ท่านอาจค้นพบคำตอบได้โดยพลันในรวมเรื่องสั้นเล่มแรกนี้ของเขา •

( *จากคำนำเล่ม โดย เวียง-วชิระ บัวสนธ์)

สะพานขาด (รวม ๑๐ เรื่องสั้นองค์รวมแห่งความคิดและจิตวิญญาณ)
กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ – เขียน
พิมพ์ครั้งแรก – ตุลาคม ๒๕๓๔, สำนักพิมพ์นกสีเหลือง
พิมพ์ครั้งล่าสุด - สำนักพิมพ์นาคร

ก้าว..รอ..ก้าว
'บ้านหนอน' ออนไลน์แมกกาซีน สำนักหนอนสนทนา
www.winbookclub.com
http://kaawrowkaw.wordpress.com/
kaawrowkaw@hotmail.com

2007-02-14 14:05:39/ก้าว..รอ..ก้าว

คาใจ
ความเห็นที่ 1

ตอบโดย คาใจ เมื่อ: 2007-02-14 14:09:11

ว้าว วันนี้มาในวันเเห่งความรักเลยน้าคะ
มาทักทายก่อนเเล้วจะมาอ่าน ชัดๆอีกที

Happy Valentine นะคะ
แต่ถ้าใครไม่ Happy ก็ได้นะคะเหมือน
เอ่อ คาใจเอง 5 55 5

อานันท์ ประทีฯ
ความเห็นที่ 2

ตอบโดย อานันท์ ประทีฯ เมื่อ: 2007-02-14 16:56:03

ทันเหตุการณ์ ท่วงแท้

saranya_nok.worm
ความเห็นที่ 3

ตอบโดย saranya_nok.worm เมื่อ: 2007-02-14 21:33:18

เข้ามาแทะเล็มวันนี้ ได้รับรู้ถึงรสชาติของตัวอักษรที่คล้ายรสชาติของช็อคโกแลตจังเลยค่ะ :)

คุณครู
ความเห็นที่ 4

ตอบโดย คุณครู เมื่อ: 2007-02-15 11:34:32

อยากให้คะแนนเด็กชายกะปิจัง อะ...รับไปหน่อยนะครูให้ 10 เต็มคับ

ทุศีล
ความเห็นที่ 5

ตอบโดย ทุศีล เมื่อ: 2007-02-16 17:04:33

ชอบบทบรรยายช่วงต้นของผู้พี่ยิ่งนัก

"....เสียงสายลมกระซิบกับใบไม้
กิ่งก้านโยกย้ายส่ายไหว
ดูเหมือนทั้งคู่จะคุยกันถูกคอ
อยากรู้นัก...สายลมนำเรื่องราวอะไรมาบอกเล่า
ทำไมใบไม้จึงได้ถูกอกถูกใจอย่างนั้น..."

ให้รู้สึกพริ้วไหวดีแท้ แลตอนจบก้เช่นกัน
ผู้น้องไม่รู้ว่าคำตอบผู้พี่ทำให้โพธิเฒ่าอมยิ้มหรือไม่

แต่ผู้น้อง...ยิ้มแฉ่งทีเดียว ฮ่าๆๆๆ

ข้อความ :		สามารถเคาะ Enter หาต้องต้องให้เว้นบรรทัด หรือใช้คำสั่ง <br>
ชื่อ :
รูปภาพ :		ขนาดไม่เกิน 50K และต้องมีนามสกุลเป็น gif และ jpg
รหัส :		75855aed
ใส่รหัส :		(กรุณาใส่รหัสจากข้างบนนะครับ)