- ๑ -

- ๒ -

- ๓ -

title='kaawss.jpg' alt='kaawss.jpg' border=0/>

๔. หยดน้ำผึ้งที่ปลายไม้ : กีรติ

ขยับเบียดกายกอดให้แนบติด
อุ่นสายเลือดแนบสนิทจิตรมิหาย
ฝ่าลมฝนที่กระหน่ำย่ำใจกาย
อีกน้ำลายฟอนเน่าที่เผาทรวง

ด้วยกำลังมีน้อยจึงค่อยเริ่ม
มิอาจเหิมเกริมกระหยิ่มลิ้มคำหวง
เจริญรอยย่างย่ำเท้าทั้งปวง
มิอาจล่วงเลยล้ำเยี่ยงชาตรี

จะคิดอ่านการก่อต้องติดหลัก
หยุดชะงักตรวจทานผลาญศักดิ์ศรี
มีเกียรติก่อมิย่นย่ออิสตรี
มิอาจหนีถอยก้าวจักเดินไป

ความเป็นคนขีดแบ่งที่เครื่องเพศ
หรือวัดกันที่พระเดชจากถิ่นไหน
ด้วยอำนาจบารมีจึงมีชัย
เหยียบหัวใจให้มิดเท้าอยู่เช่นนี้

ประคองกอดลูกน้อยเจ้าพริ้มหลับ
ตะวันลับบอดมืดหมดราศี
ดาราเอยจึงมีค่ายามราตรี
นี่หนาที่เปรียบไว้ให้ได้ยิน

ในยามมืดไร้ที่พึ่งจึงเห็นค่า
แสงที่ว่าจากดวงดาวพราวแสงหิน
ใช่เม็ดกรวดที่จมหายระแหงดิน
เปรียบดั่งเช่นคุณสตรีนี่เช่นกัน

ใครน่ะหรือที่กอดร่างเจ้าลูกรัก
ใครน่ะหรือที่ฟูมฟักเจ้ายอดขวัญ
เจ้าลูกชายหมายสร้างเจ้าทุกคืนวัน
ให้เจ้านั้นมองเห็นค่าของนารี

แล้ววันหนึ่งชายเช่นเจ้าจะได้รู้
อย่าได้ขู่หยามเหยียบเพศอิตถี
นั่นเพศเดียวกับแม่เพศสตรี
ล้วนต่างมีค่าคุณเท่าเจ้ายอดชาย

อันเพียงร่างที่มิอาจต้านทนกิจ
แต่ใจจิตรมั่นแกร่งมิแหนงหน่าย
จึงได้ชื่อว่าแม่ใช่เพียงกาย
นี่คืองานที่ผู้ชายไม่อาจครอง

ขยับเบียดกายกอดให้แนบติด
อุ่นสายเลือดแนบสนิทจิตรทั้งสอง
แม่จะสอนบ่มให้เจ้าอย่าลำพอง
ชายหญิงต้องมองเห็นค่ากันและกัน.

...
แด่วันสตรีสากล 8 มีนาคม


title='kaawss.jpg' alt='kaawss.jpg' border=0/>

src='http://kaawrowkaw.wordpress.com/files/2006/12/pcorn.jpg' title='pcorn.jpg' alt='pcorn.jpg' border=0/> ๗. หอมกลิ่นป๊อบคอร์น : จี-

รา

แต่เมื่อเขาเหล่านั้นเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ที่ถูกตีกรอบด้วยหลักการและเหตุผลต่าง ๆ นานา นิทานจึงเป็นสิ่งที่เกินความจำเป็น โลกซึ่งหมุนอยู่บนแกนแห่งตรรกะมีกระบวนการบางอย่างที่ค่อย ๆ ลบล้างจินตนาการออกไปจากชีวิตจริง เราต่างเบือนหน้าหนีเรื่องราวที่ไม่น่าเชื่อและเหมือนมีใครบางคนกุขึ้นมา แล้วหันไปสนอกสนใจเรื่องที่คิดว่าเป็นสาระของชีวิตจริงมากกว่า

title='kaawss.jpg' alt='kaawss.jpg' border=0/>

เต้นรำในความมืด : หลากหลายนาฏกรรมชีวิตของผู้พิการทางสายตา
วีระศักดิ์ จันทร์ส่งแสง : เขียน

จัดพิมพ์โดย แผนงานสร้างเสริมสุขภาพคนพิการในสังคมไทย
พิมพ์ครั้งแรก : กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๙
๑๔๔ หน้า

ISBN 974-9770-63-3


title='kaawss.jpg' alt='kaawss.jpg' border=0/>

๑๒. เรื่องสั้นสั้น

คนฉลาด
โดย : คิทชา

นายธารดิน มักจะดูถูกตัวเองเป็นประจำ บ่อยครั้งที่เขาจ้องมองไปยังผิวกำแพงที่ปราศจากสิ่งประดับ คำว่าปราศจากสิ่งประดับในที่นี้ นายธารดินเคยเอยปากว่า “กำแพงไม่เคยว่างเปล่า ต่อให้ไร้สิ่งต่างแปะประดับ กำแพงก็คือกำแพง”

ไม่มีใครสักคนที่จะเข้าใจธารดิน ธารดินจึงนิยมกรนด่าตัวเอง

ธารดินว่า ตัวเขาเป็นคนโง่ พูดคุยกับใครๆไม่ค่อยจะรู้เรื่อง ไม่มีโอกาสเรียนสูงๆ เขาจึงเลือกมาทำงานเป็นพนักงานถ่ายเอกสารในห้องสมุด เพื่อมีโอกาสใกล้ชิดหนังสือ แต่ถึงอย่างนั้น ธารดินก็ย้ำเตือนตัวเองเสมอ ว่าเขาไม่ได้เรียนจบสูงๆเหมือนใครๆ เขาไม่ควรทำตัวฉลาดๆเหมือนคนเรียนสูงๆที่ผ่านไปมา

“การเผชิญหน้าผืนผ้าใบเปล่าๆเป็นทั้งเรื่องเยี่ยมแต่ก็เป็นเรื่องแย่”* แต่ก่อนธารดินนิยมท่องจำประโยคเหล่านี้ เพื่อไว้เป็นคำพูดติดตัวเสมอ โดยหวังว่าการท่องจำวลีหรือคำคมของศิลปิน นักคิด นักเขียน จะทำให้ตนดูฉลาดในสายตาคนรอบข้างขึ้นมาบ้าง ซึ่งผลกับตรงกันข้าม เมื่อบรรดาผู้คนรอบกาย ล้วนต่างถอยห่างธารดินไปที่ละคน ที่ละคน

เมื่อรอบข้างไร้ซึ่งผู้คนแล้ว ธารดินจึงสำนึกรู้ว่า แท้ที่จริงตนเองเป็นคนโง่ เพียงใด

ธารดินเลิกทำตัวเลียนแบบคนฉลาด แม้ว่าบ่อยครั้งธารดินยืนถ่ายเอกสารแล้วได้ยินบรรดานักศึกษาถกเถียงกัน
“KKK นี่พวกก่อการร้าย หรือเปล่าว่ะ**” นักศึกษาหนุ่มเอ่ยถามเพื่อนข้างๆขณะยืนรอถ่ายเอกสาร
“**ว่า KKK นี่ กุ๊ก กุ๊ก กู๊ มากกว่ามั้ง” เกลอหนุ่มพูดย้อนอย่างไม่หยุดคิด พร้อมหัวเราะใส่เพื่อนด้วยความบันเทิง

ธารดินรู้ว่า KKK คือ Ku Klux Klan พวกกลุ่มหัวรุนแรงที่เหยียดสีผิวมีเครื่องแบบเป็นผ้าคลุมหัวทรงสามเหลี่ยมสีขาว แต่ธารดินคิดว่านักศึกษาหนุ่มทั้งสองคงเข้าใจความหมายกันดีอยู่แล้ว ที่แกล้งถาม เพื่อจะดูท่าทางของธารดินมากกว่า หากเป็นเมื่อก่อนธารดินคงรีบแย้งแสดงความคิดเห็น หรือ อวดในข้อมูลความรู้ไปอย่างไม่ต้องสงสัย ซึ่งคงเป็นเรื่องขบขัน ให้นักศึกษาหนุ่มเล่าต่อไปยังกลุ่มเพื่อนฝูง

ธารดินรู้ว่าธารดินเป็นคนโง่ ไม่ควรทำตัวฉลาด หรืออวดรู้แต่อย่างใด

ในแต่ละวันธารดินจะยืนถ่ายเอกสาร แล้วหันหน้าไปจ้องมองกำแพงที่ปราศจากสิ่งแปะประดับ มากกว่าจะสดับฟังคนฉลาดถกเถียงกัน •

* การเผชิญหน้าผืนผ้าใบเปล่าๆเป็นทั้งเรื่องเยี่ยมแต่ก็เป็นเรื่องแย่ วลี จาก พอล เซซาน (1839-1906) ศิลปินในกลุ่มอิมเพรสชั่นนิสต์