Cover by : ยางมะตอยสีชมพู

ก้าว..รอ..ก้าว
หนอนสนทนา :
www.winbookclub.com
http://kaawrowkaw.wordpress.com/
kaawrowkaw@hotmail.com

กองบอกอ :
อานันท์ ประทีฯ / หนุงหนิง / ยางมะตอยสีชมพู /
ธุลีดิน / พงษ์ปรัชญา / สารากร / Plin, :-p /

มีอะไรในเล่ม :

--------------------Coffee Brake--------------------

------------------------ ก้าวกวี ------------------------

------------------------ ก้าวกวี ------------------------

สิงห์อมวันหลายคนกล่าวประชดประชันว่า หากอยากให้เลิกสูบบุหรี่ รัฐจงปิดโรงงานยาสูบและห้ามมีการจำหน่ายบุหรี่เสีย...

พิจารณาแล้วนั่นอาจเป็นปลายเหตุ หรือเพียงข้อกล่าวอ้างของคนกลุ่มนั้น เป็นการมองจากอีกฟากฝั่งหนึ่ง แน่ละ ฟากนั้นเป็นฝ่ายหัวเราะเยาะหยัน การจะเลิกสูบบุหรี่นั้นไม่จำเป็นต้องเริ่มหรือปิดโรงงานซึ่งเป็นแหล่งที่มาของรายได้อันดับต้น ๆ

จริงอยู่หากคิดเช่นนั้น และก็จริงอยู่ที่เหตุผลของนักสูบนั้นก็น่ารับฟัง...

เป็นเรื่องที่น่าแปลกประหลาดเป็นอย่างยิ่งกับการกระทำอันขัดแย้งของรัฐบริหารประเทศนี้

ภาคสาธารณสุขรณรงค์ให้ ลด-ละ-เลิก การสูบ แต่อีกภาคหนึ่งซึ่งเป็นภาคการผลิตและเก็บอากรต่างไม่แยแส เรียกว่า ต่างคนต่างทำ และ กระทำบนความขัดแย้ง

รัฐผลิต, รัฐเรียกร้องให้เลิก สุดท้ายรัฐก็เลือกไม่เลิก ไม่เลิกเพราะนั่นคือแหล่งที่มาของรายได้อันดับสูง

เรามองไม่เห็นหนทางใดเลยว่า จะรณรงค์ให้คนเลิกสูบบุหรี่ได้-- มองมิเห็นหนทาง

บุหรี่เป็นสิ่งเสพติดที่ไม่ผิดกฎหมาย มองและหันหน้าไปทางไหนล้วนเห็นคนสูบบุหรี่ซึ่งมีให้เห็นทั้งหญิงและชาย... เป็นสิทธิเสรีภาพอันชอบธรรมที่จะกระทำของแต่ละบุคคล

แต่ละปีมีการรณรงค์ให้เห็นถึงผลเสีย เห็นโทษของการสูบบุหรี่ ทว่าจำนวนคนสูบมิได้ลดลงกลับมีแต่เพิ่มมากขึ้น, คนเพิ่มเป็นคนหน้าใหม่ คนเลิกเป็นคนหน้าเก่าที่เลิกเพราะสิ้นชีพ เลิกเพราะหมดแรงกำลังจะสูบ

เราไม่เชื่อด้วยปราศจากความหวังว่าการรณรงค์ให้ ลด-ละ-เลิก การสูบบุหรี่นั้นจะสำเร็จลงได้ ด้วยเพราะบุหรี่ยังมี บุหรี่ไม่เป็นยาเสพติดที่ผิดกฎหมาย และด้วยหลักการความต้องการสัมพันธ์กับการผลิตยังดำรงอยู่ในระบบทุน-- ระบบเศรษฐกิจของมนุษยชาติ...

สมควรที่จะปรับเปลี่ยนจุดมุ่งหมายของการรณรงค์ พุ่งเป้าไปที่ ‘ทำร้ายตนเองแต่อย่าทำร้ายคนอื่น’ เน้นการงดสูบในที่สาธารณะ

เช่นนั้นเป็นการผิด ผิดข้อกำหนด ผิดกฎหมาย เพราะเป็นการทำร้ายคนรอบข้างทางอ้อม เยี่ยงนั้นไม่เป็นสิทธิอันชอบธรรม แต่เป็น ไม่มีสิทธิที่จะกระทำ

ตระหนักความจริงเถิดว่า ไม่สามารถกระทำการให้ลดจำนวนบุหรี่ หรือเลิกผลิตบุหรี่

บอกพวกสิงห์อมควันเถอะว่า “ทำร้ายตนเอง แต่อย่าทำร้ายคนอื่น”

จึงเป็นทางออกที่พวกเขาจึงควรต้องรับฟัง!

ด้วยมิตรภาพ
พ.ค.๕๐

๓. สืบศิลป์ : กีรติ

อุโบสถชั้นสองสมัยโบราณ

พุทธศิลป์ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นพระพุทธรูป วัดวาอาราม หรือแม้แต่ลวดลายประดับ นอกจากจะให้ความงดงามและรับใช้พระพุทธศาสนาแล้วยังพบว่าสิ่งต่าง ๆ เหล่านั้นได้แฝงความหมายที่มีประโยชน์ต่อการศึกษาในแง่ของวัฒนธรรมด้วย โดยมีลักษณะในรูปแบบของสัญลักษณ์ หรือที่เรียกว่า ประติมาณวิทยา ดังจะพบเสมอ ๆ ในภาพเล่าเรื่องไม่ว่าจะเป็นจิตรกรรม ประติมากรรม หรือแม้แต่การประดับตกแต่งสถาปัตยกรรม

ระบบสัญลักษณ์เข้ามามีบทบาทในการแทนค่าความหมายของงานศิลปะมาตั้งแต่ครั้งยังไม่มีอักษรในการสื่อสาร ภาษาที่ใช้จึงเป็นการแสดงภาพมากกว่า อย่างเช่นการประดับลวดลายสถาปัตยกรรมด้วยปูนปั้น ที่บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับพุทธประวัติหรือชาดกต่าง ๆ นับว่าเป็นการถ่ายทอดผ่านงานช่างโดยแฝงไว้ด้วยความหมายนอกเหนือไปจากประโยชน์ใช้สอย

ตัวอย่างหนึ่งที่น่าสนใจได้แก่ การศึกษาถึงที่มาของโครงสร้างทางสถาปัตยกรรมต่าง ๆ ในพุทธสถาน ซึ่งอาคารต่าง ๆ เหล่านั้นล้วนแต่มีความหมายของเรือนฐานันดรทั้งสิ้น นั่นหมายความว่าเป็นสถานที่ประทับของพระพุทธเจ้า หรือพระสาวก หรืออาจมีความหมายถึงที่ประทับของเทพบนสวรรค์

อย่างเช่นพระอุโบสถ พบว่าในส่วนของหลังคานั้นจะมีความพิเศษแตกต่างไปจากเคหสถานทั่วไป คือจะมีการซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ของแผ่นหลังคา จากขนาดใหญ่จนถึงขนาดย่อมลงไป สัญลักษณ์ดังกล่าวนี้มีความหมายถึงเรือนที่มีชั้นเท่าจำนวนเท่าหลังคาที่ซ้อนทับกัน ยิ่งทับซ้อนกันมากเท่าไรยิ่งมีความหมาย ว่าเป็นอาคารฐานันดรสูงมากตามเท่านั้น (ลักษณะดังกล่าวมานี้ได้ปรากฏกับพระราชวังด้วยเช่นกัน)

ถึงแม้ว่าอุโบสถในระยะหลังนั้น ๆ จะมีเพียงชั้นเดียวก็ตามแต่ก็ได้สะท้อนความเป็นเรือนเครื่องสูงไว้บนการซ้อนชั้นของหลังคาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

นอกจากนี้ยังพบว่าความนิยมในการทำช่องแสงในสมัยก่อนได้สะท้อนสัญลักษณ์ของเรือนเครื่องสูงในลักษณะเช่นนี้ด้วยเช่นกัน จะขอยกตัวอย่างวัดเก่าตั้งแต่สมัยอยุธยาที่ยังรักษาคุณค่าทางศิลปวัฒนธรรมไว้ได้เป็นอย่างดี นั่นคือ วัดบางยี่ขัน เขตบางกอกน้อย จังหวัดกรุงเทพมหานคร

ภายในวัดแห่งนี้มีอุโบสถฝีมือช่างสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนกลาง ตัวอาคารก่อด้วยอิฐถือปูนมีหน้าบันที่ประดับด้วยเทพพนมตรงกลางลายก้านขด คันทวยเป็นไม้แกะสลัก ใบเสมารอบอุโบสถทำด้วยศิลาทรายสีแดง ภายในอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนังภาพเทพชุมนุมและภาพทศชาติชาดกฝีมือคงแป๊ะ (วาดในคราวบูรณะวัดในสมัยรัชกาลที่ ๓) พระประธานในอุโบสถเป็นพระศิลาทรายปางสมาธิสมัยอยุธยา

การสื่อความหมายของเรือนฐานันดรปรากฏในส่วนของผนังใต้หน้าบันของพระอุโบสถ นั่นคือช่องแสงของอุโบสถโดยสร้างเป็นการจำลองอาคาร มีส่วนทางเข้าที่ทำเป็นประตูโดยใช้ไม้เป็นส่วนประกอบ ส่วนยอดของช่องเป็นการจำลองปราสาทยอด เจดีย์ย่อมุมประดับลวดลายปูนปั้น ซึ่งลักษณะดังกล่าวนี้เป็นรูปแบบที่พบมาตั้งแต่สมัยแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราช

สัญลักษณ์ดังกล่าวมาข้างต้นนั้นเป็นการสะท้อนวัฒนธรรมและภูมิปัญญาในการออกแบบให้มีความแตกต่างไปจากเรือนอาศัยของฆราวาส ทั้งไม่เป็นที่นิยมว่าจะให้มีสิ่งใดอยู่เหนือพระประธาน จึงสร้างพระอุโบสถที่มีชั้นเดียวแต่แสดงความเป็นเรือนอย่างปราสาทที่มีจำนวนชั้นมากนั้นด้วยจำนวนการซ้อนของแผ่นหลังคาซึ่งแตกต่างจากปัจจุบันโดยสิ้นเชิง เราจึงพบอุโบสถที่มีสองชั้นอย่างอาคารสถานที่ต่าง ๆ นั่นเป็นเพราะว่า หน้าที่การใช้สอยของอุโบสถนั้นแตกต่างไปแล้ว •

๔. ฟากฟ้า..ทะเลฝัน : โจนาธาน

วันหนึ่งที่มิใช่วันสุดท้ายของวันที่เหลือฯ

เบื้องหน้าฉันเป็นหาดทรายขาวที่ถูกแต่งแต้มด้วยเศษถุงพลาสติก ซากใบมะพร้าว และเปลือกหอยที่แหลกเกือบละเอียด ไล่เรื่อยทอดยาวออกไปฟองคลื่นแล่นกระทบชายหาดอย่างแช่มช้า... ฉันไม่รู้หรอกว่าเมื่อคืนที่ผ่านมาลมฝนที่พัดเข้ากระหน่ำชายฝั่งนั้นรุนแรงมากน้อยขนาดไหน

ฉันไม่รับรู้เหตุการณ์ใด ๆ ทั้ง ๆ ที่ฉันเองก็มิได้ย่างกรายออกไปจากกระท่อมโกโรโกโสหลังนี้สักนิด... เพียงแต่สติของฉันขาดผึงไปเสียก่อน ขาดไปตั้งแต่คลื่นลมเริ่มปรวนแปร ข้างกายฉันมีบรั่นดีชั้นเลวคอยรับใช้อยู่เคียงข้างกาย

ฉันกลายเป็นไอ้ขี้เมาประจำชายหาดนี้เสียแล้วเธอเอ๋ย... เด็กน้อยประจำชายหาดเรียกฉันว่า ‘ศิลปินขี้เมา’ เสียแล้ว

หึ- ศิลปินขี้เมาละหรอกหรือ... ยกย่องกันไปหน่อยแล้วเจ้าเด็กน้อย อย่างฉันน่ะไม่สมควรบังอาจเป็นศิลปินอะไรกับเขาหรอก วันทั้งวันได้แต่เขียนเรื่องราวเพ้อเจ้อ เพ้อฝันให้คนเขาอ่านไปวัน ๆ เท่านั้นเอง

มันก็แปลกที่เจ้าเด็กนั่นเกิดนิยมชมชอบฉันขึ้นมา- ตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะหรือ?... ฉันเองก็ไม่รู้หรอกว่าเขาเริ่มต้นขึ้นในห้วงยามไหน กระทั่งเมื่อเช้านี้เขาเดินมาหาฉันที่นี่ ปลุกฉันให้ตื่น หาน้ำหาท่าให้ฉันกิน เขาถามฉันว่า “พี่ชายเอาบรั่นดีอีกไหม” ดูสิ ดูเขากระทำต่ออย่างกับรู้ใจเสียเต็มประดางั้นละ

แน่ละว่า ฉันไม่ปฏิเสธน้ำใจของเขา ฉันรับขวดเหล้าเลว ๆ ขึ้นจรดริมฝีปากแล้วเดินออกมานั่งที่ริมหาดด้วยหวังว่าการนั้นจะช่วยทำให้ฉันสดชื่นขึ้นมาได้บ้าง

แต่ก็เปล่าเลย... มันคงปรากฏในสิ่งที่ฉันได้บอกเธอไปตั้งแต่ต้น

“เมื่อคืนฝนกระหน่ำทั้งคืน” เด็กน้อยบอกฉันขณะที่ทรุดลงนั่งข้าง ๆ

เธอคิดว่าฉันไม่รู้หรือไง... ฉันรำพึงพลางโบยความรู้สึกของเขาด้วยหางตา

เขาหัวเราะ “ฉันว่าพี่เมาก่อนพายุจะเข้า”

หึ- เด็กบ้าอะไรฉลาดพูดเป็นกรด, ฉันล้วงบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ จุดสูบพ่นควันสีขาวเทาเป็นทางยาวโขมงพลันจางหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อต้องแรงลม

“พี่ชายกินเหล้าสูบบุหรี่เป็นอาหารเช้ารึ”

ดูสิ ดูเจ้าเด็กน้อยถาม... ยัง- เขายังไม่หยุดเพียงแค่นี้หรอก “พ่อบอกพวกศิลปินมักเคียงคู่กับเหล้า บุหรี่...”

“กัญชาด้วยไอ้หนู” ฉันแทรกแทนก่อนที่เขาจะเอ่ยสิ่งนั้นขึ้นมา “แต่สำหรับฉันไม่หรอกนะ สิ่งนั้นมันไม่สามารถทำให้ฉันทำงานได้ดีขึ้นหรอก” พูดจบฉันก็รู้ตัวทันทีได้เลยว่า ‘พลาด’ ไปเสียแล้ว คำพูดของฉันเป็นสิ่งที่สานต่อความคิดของเขา

“ไฮ้! แสดงว่าสองสิ่งนี้ทำให้พี่ชายทำงานได้งั้นหรอกหรือ?”

ฉันสำลักควันทันทีทันใด “บ้า! ทำไมเธอถึงว่าอย่างนั้น ฉันยังไม่ได้บอกเธอเลยสักนิดเดียว”

“ฉันอยากเป็นศิลปินเหมือนพี่ชายนะ”

“แล้วเธออยากกินเหล้า สูบบุหรี่ไหมล่ะ?”

หึ- เธอรู้มั้ยว่าเขาตอบว่าอย่างไร เปล่า... เขาไม่ได้ตอบอะไรออกมาเลย เขาเพียงแต่มองหน้าไอ้ขี้เมาอย่างฉันที่พล่ามถามอะไรเขาก็ไม่รู้ ถามอะไรที่เขาไม่เข้าใจ หึ- ก็ฉันตั้งใจที่กระทำต่อเขาเช่นนั้นนี่นา มันจะมีประโยชน์อันใดหรือที่ฉันจะบอกเขาว่า “อย่าเลยนะ เธออย่าริอ่านนกระทำเรื่องพวกนี้”

เชอะ! เช่นนั้นมันจะมีประโยชน์อันใดกัน

เช่นนั้นฉันก็บ้าน่ะซี่ บ้าอย่างหาสาระไม่ได้เลย อีกอย่างเด็กนั่นก็คงย้อนถามฉันกลับว่า “แล้วพี่ชายทำทำไม” นั่นละ มันต้องเป็นอย่างนั้นแน่ ๆ

ฉันละเกลียดเสียจริง ๆ กับคำสอนจากพวกมักอ้างว่าตนเองทำได้เพราะอย่างนั้นอย่างนี้... หึ

สุดท้ายน่ะนะ เด็กนั่นเขาก็ต้องเลือกทางเดินของเขาเองอยู่แล้ว พ่อเขา ลุงเขา พี่ชายเขาก็ไม่ต่างอะไรไปจากฉันหรอกจะบอกให้ และห้วงยามนี้เท่านั้นหรอกนะที่ฉันจะดำรงตนเป็นไอ้ขี้เมา...เมาหยำเปมันทุก ๆ วัน เพียงเพราะฉันทนตกอยู่ในสภาพนี้ไม่ได้ มันหดหู่เกินไป หดหู่จนฉันไม่อาจยับยั้งความคิดถึงเธอได้เลยทุกขณะจิต

ฉันตื่นนอนและออกมานั่งที่ตรงนี้มากี่วันคืนแล้วฉันไม่เคยเพียรนับสักครั้ง... หากจะนับก็คงต้องนับเอาจากขวดเหล้าเลว ๆ พวกนั้น โอ... ขวดเหล้าหรอกหรือ ตายจริงกองขวดเหล้าทำมันกระจัดกระจายเหมือนคนมารื้อมันเช่นนั้นละ

“พี่ชายมองหาไอ้นี่ใช่ไหม?”

เขาอีกแล้ว เด็กน้อยกลับมาป้วนเปี้ยนกับฉันอีกแล้ว

“น้ำมันขึ้นเมื่อคืนน่ะพี่ชาย มันซัดออกมาข้างนอกนี่” เขาว่าพร้อมกับชูขวดเหล้าให้ฉัน

ฉันกระดกเหล้าชั้นเลวอีกครั้ง แล้วลุกขึ้นเดินไปยังชายหาดที่เมื่อเพ่งมองอีกครั้งมันกลับเกลื่อนไปด้วยขวดเหล้านับสิบขวด, ฉันก้มลงเก็บใส่ในอ้อมแขน บอกกับเด็กน้อยว่า “หากเธอคิดจะทำร้ายทำลายตัวเอง ก็จงอย่าทำร้ายสิ่งรอบข้าง เธอจะชั่วเลวยังไง เธอก็ไม่มีสิทธิ์ทำลายสิ่งที่อยู่รายล้อมรอบตัวของเธอ”

หึ- ฉันว่าฉันพลาดอีกแล้วละ, เด็กน้อยเดินตามฉันเข้ามานั่ง ณ ที่เดิม เขานั่งมองดูฉันโยนขวดเหล้าเหล่านั้นลงถังอย่างไม่ไยดีว่ามันจะแตกแหลกสลายแต่อย่างใดไม่

“กินข้าวด้วยกัน กินหรือยังล่ะ?” ฉันถามพร้อมโยนขวดเหล้าที่เหลือครึ่งค่อนลงถัง เสียงมันแตกดังเพล้ง! “เธออยากเขียนหนังสือบ้างไหม ถ้าอยากเดี๋ยวเรามานั่งเขียนกัน ดีไหม?...”

เช้าวันนี้กระทั่งตกบ่ายเขาจึงอำลาจากฉันไป... ทิ้งฉันไว้ให้จมอยู่กับความนึกคิดคิดถึงเธออีกครั้ง

ข้างเครื่องพิมพ์ยังมีเหล้าชั้นเลวเหลืออยู่อีกหนึ่งขวด...

ด้วยความรักที่มีต่อเธอ
โจนาธาน

"ศิลปะคือความพอดี คือไม่มากไม่น้อยเกินไป ผมคิดว่าไม่มีงานอะไรที่สมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ ฉะนั้นภาพเขียนหรืออะไรที่พยายามให้คอมพิวเตอร์ทำ ผมว่ามันสมบูรณ์เกินไป ภาพเขียนต่างๆ ในโลกก็มีจุดบกพร่อง หรือมีหนังดีมากมายที่ผิดพลาด

ผมอยากสรุปฝากหลักการเขียนไว้ คือ 'ข่าวดี คิดดี เขียนดี' นี่เป็นหลักทำหนังสือพิมพ์ ข่าวดี คือ เป็นเรื่องที่น่าสนใจ จะเขียนหนังสือให้คนอ่านต้องมีเรื่องน่าสนใจ คิดดี คือ ต้องเป็นนักคิด ต้องวิเคราะห์ หนังสือพิมพ์จะมีแต่รายงานข่าวเพราะห้ามใส่ความคิดเห็นส่วนตัว ข่าวจึงขาดความรู้สึก ข้อมูลแห้งแล้ง ไม่มีชีวิต"

อัศศิริ ธรรมโชติ
งานเสวนา เรื่อง เขียนได้ เขียนดี เขียนให้มีชีวิต
จัดโดยสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย
งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ๒๕๕๐

ที่มา

จุดประกาย วรรณกรรม
ปีที่ ๒๐ ฉบับที่ ๖๖๘๐
วันอาทิตย์ที่ ๒๒ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๐

๕. DekAd : Black&Pink

ดูดเพื่อสุขภาพ

แค่ก ๆ อ่อก ๆ ๆ ๆ โอ๊ก...อ๊วก (เว่อร์ไป) นี่เป็นอาการของผมเมื่อหลายวันก่อนครับ อย่าเพิ่งคิดไปไกลนะครับ ว่านี่คืออาการแพ้ท้อง ต๊ายยยย บ้าไปแล้ว ไม่ใช่ฮะ ไม่ใช่ฮ้า...

เออนะ นอกเรื่องตั้งแต่ย่อหน้าแรกเลยผม คืองี้ครับ เมื่อหลายวันก่อนผมได้มีเวลาไปสวนสาธารณะกับเขาบ้างเสียที ใจก็หวังว่าจะได้สูดอากาศบริสุทธ์ผุดผ่อง ได้ดูสาว ๆ ขาวนวลเป็นยองใย เด้ง ๆ ดึ๋ง ๆ หมวย ๆ แต่...ความฝันของผมก็ต้องมาพังทลายลงก็เพราะ**คนหนึ่งครับ...คนคนนั้นไม่ได้บ้าอย่างที่ผมกล่าวหาหรอกครับ กลับกันเขาน่าจะเป็นคนที่มีการศึกษาสูงพอสมควร ซึ่งผมพิจารณาจากการแต่งตัว โดยชายผู้นั้นใส่สูทผูกไทมาเลยแต่ไม่น่าเชื่อครับว่าคนที่มีการศึกษาสูง ๆ จะอ่านหนังสือไทยไม่ออก เอ๊...หรือว่าเขาไปเรียนเมืองนอกเมืองนามานานจนลืมภาษาไทยหมดแล้ว งั้นผมขอแนะนำครับว่า สวนสาธารณะน่าจะติดประกาศเป็นภาษาปาปัวนิวกินีไปเลยว่า เขาห้ามสูบบุหรี่ในสวนสาธารณะกันว้อยยยยย ว่าแล้วผมก็เลยโยงเข้างานโฆษณาที่รณรงค์ไม่ให้สูบบุหรี่ในสวนสาธารณะของสสส.เลยครับ ซึ่งก็คาดว่าหลาย ๆ คนคงจะเคยดู ผมชอบนะครับ โฆษณาที่ทำให้คนดูคิดตามแบบนี้...ลองไปดูบทสนทนาตัวอย่างกันครับ

ขึ้นเรื่องด้วยการถามหยั่งเชิงของหญิงสาว

“อุ๊ย! รูปหล่อ เราเคยรู้จักกันหรือเปล่าเคอะ?”

“มะ...ไม่นี่ครับ”

“แล้วดิฉันเคยไปบึ้มบ้าน**ตอนไหนมิทราบคะ”

“ก็...เปล่านี่ครับ สงสัยวันนั้นคุณไปบึ้มบ้านยายแม้นละมั้งครับ”

ก่อนฝ่ายสาวเจ้าจะพูดประโยคโดนใจด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความอำมหิต

“แล้วคุณมาทำร้ายฉานนนทามมมมายยยย”

ได้ผล! ประโยคนี้ทำให้ชายหนุ่มรีบดับบุหรี่แทบไม่ทัน ก่อนที่จะมีผู้ประกาศ (ANNCR) ออกมาบอกอีกว่า

“หยุดทำร้ายผู้อื่น หยุดสูบบุหรี่ในที่สาธารณะ”

อืม...ใครสูบบุหรี่เจอโฆษณานี้เข้าไปคงโดนไม่มากก็น้อยละครับ

พูดถึงโฆษณารณรงค์งดสูบบุหรี่...ผมมีมาให้ดูอีกเพียบเลยครับ ดูแล้วรู้สึกอย่างไรบ้าง ใครที่สูบอยู่จะยังสูบต่อไหม...ลองชมกันก่อนครับ

ชิ้นแรกนี่ดูเผิน ๆ อาจจะดูว่าง่ายนะครับ...แต่ว่าบุหรี่ตัวเดียวนี้ก็มีนัยของมันแฝงอยู่นะครับ สังเกตได้จากมีที่คาบอยู่สองด้าน ซึ่งแต่ละด้านก็มีข้อความเขียนไว้ว่า “You Smoke” “We Smoke” – ถ้าคุณสูบก็เหมือนกับว่าเราสูบกับคุณไปด้วย ซึ่งผลของมันก็อยู่ที่โฆษณาชิ้นที่สองนี่ครับ ม้าที่เป็นพาหนะคู่ใจของคาวบอยเดี้ยงซะอย่างงั้น เพราะพี่แกสูบบุหรี่จัดนั่นเอง สมไหมล่ะ...

ส่วนคุณผู้หญิงถ้าไม่อยากให้ปากสวย ๆได้รูปของคุณเป็นรูแบบนี้...ก็เลิกเสียเถิดครับ (เสียดายนะเนี่ย)

หรืออยากจะเป็นแบบพี่คนนี้ล่ะครับ ดูดให้ตายกันไปข้างหนึ่งเลย อย่าลืมนะครับว่าพิษของบุหรี่มันจะกัดกินตัวคุณไปเรื่อย ๆ

บุหรี่อาจทำให้คุณสายตาฝ้าฟางลงด้วยนะครับ อย่างในโฆษณาชิ้นนี้เป็นต้น จะเขี่ยขี้บุหรี่ยังไม่ลงในที่เขี่ยเลยครับ

นอกจากนี้โรคสุดฮิตของผู้สูบบุหรี่จัด ๆ ก็คือโรคมะเร็งปอด ซึ่งตามสถิติพบว่าผู้ป่วยโรคมะเร็งปอดจำนวน ๒,๖๖๐ ราย ระหว่างพ.ศ.๒๕๑๔ - ๒๕๒๖ มีประวัติสูบบุหรี่ถึงร้อยละ ๙๖ ส่วนร้อยละ ๓๐ คือคนที่ไม่ได้สูบ แต่ถูกคนที่สูบพ่นควันใส่ เห็นไหมครับ ตัวเองซวยคนเดียวไม่พอยังจะพาคนอื่นเขาซวยไปด้วยอีก และพบอีกว่ามีผู้เสียชีวิตถึงชั่วโมงละ ๖ คน โดยสาเหตุมาจากการสูบบุหรี่...เริ่มกลัวหรือยังล่ะครับ

นอกจากนี้ยังพบอีกครับว่า กลุ่มผู้สูบบุหรี่จะมีโอกาสหรือความเสี่ยงต่อการเป็นโรคหัวใจขาดเลือดมากกว่าคนไม่สูบบุหรี่ถึง ๒.๔ เท่า โอ๊ย ๆ โรคเยอะจริง ๆ อะ กลัวแล้วอะดิครับ งั้นขอเสริมความน่ากลัวยิ่งขึ้นด้วยงานนี้

อยากรู้นักถ้าพ่นควันออกมาแล้วเป็นรูปนี้ยังจะสูบต่ออีกหรือเปล่า...แต่ผมว่าไม่นะ ดีไม่ดีอาจจะเอาไปออกงานวัดหาเงินเข้ากระเป๋าได้อีก...คนไทยมักมองโลกในแง่ดีเสมอแหละครับ... หึหึ ดังนั้นถ้าไม่รู้สึกอะไรก็จงดูด...เพื่อสุขภาพแย่ ๆ ของคุณต่อไปเถิดครับ

สุดท้ายนี้ ผมอยากให้ดู Print Ad. สถาบันสุขภาพของโปรตุเกสที่ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องสูบบุหรี่หรอกครับแต่ผมเห็นว่ามันเกี่ยวข้องกับเรื่องสุขภาพและก็น่าสนใจดี Art Direction ในตัว AD นั้น ดูน่ารัก ๆ เหมือนของเล่นเด็ก แต่ตัว Copy นี่ออกแนวซีเรียสไปเลย ที่ว่า “อย่าคิดว่าสุขภาพของคุณเป็นของเล่น...”

แล้วคุณยังอยากจะเล่นกับสุขภาพของตัวคุณเองและของคนอื่นอีกไหมล่ะครับ

คอลัมน์นี้มิใช่เป็นการยกตัวขึ้นเป็น**รูทางด้านงานโฆษณาแต่อย่างใดของผู้เขียน (เพราะผู้เขียนยังคงอ่อนด้อยในหนทางสายนี้ยิ่งนัก ทั้งงานเขียนและงานโฆษณา) แต่เป็นการแสดงความคิดเห็นส่วนตัวที่มาจากการหลงใหลในงานแขนงนี้เท่านั้น และขออภัยล่วงหน้าหากผู้เขียนเกิดทะลึ่งไปเหยียบตาปลาใครเข้า อยากบอกว่า "ผมมิได้ตั้งใจคร้าบ-บ-บ"

แหล่งข้อมูลอ้างอิง
- http://www.thaihealth.net/
- http://www.thaihealth.or.th/ (สสส.)
- http://www.kosanathai.com/
- http://www.adintrend.com/

๖. หอมกลิ่นป๊อบคอร์น : จี-รา

LIFE IS BEAUTIFUL

ในช่วงเวลาแห่งมหาสงครามโลกครั้งที่ ๒ ขณะที่กองทัพนาซีแห่งเยอรมันแผ่อำนาจเข้าครอบครองยุโรป ดูเหมือนว่าวิถีชีวิตของคนเชื้อชาติยิวจะเปลี่ยนแปลงไปแบบหน้ามือเป็นหลังมือ ด้วยนโยบายกวาดล้างเผ่าพันธุ์ยิวให้หมดไปจากโลกของฮิตเลอร์และมุสโสลินี ชาวยิวในอิตาลีก็หนีไม่พ้นชะตากรรมเดียวกัน

ร้านค้าต่าง ๆ ของชาวยิวถูกรุกรังควาน ทหารเยอรมันบุกเข้าอาละวาดรื้อทำลายข้าวของ การข่มเหงรังแกทำร้ายร่างกายบนท้องถนนมีให้เห็นเป็นปกติแต่ในขณะที่ร้านบางร้านในอิตาลีมีป้ายติดไว้ว่า ‘ห้ามคนยิวเข้า’ กลับมีร้านหนังสือเล็ก ๆ ร้านหนึ่งเขียนข้อความแนวประชดประชันไว้ที่หน้าร้านว่า ‘ร้านคนยิว’

ร้านแห่งนั้นเป็นของครอบครัวเล็ก ๆ น่ารักครอบครัวหนึ่ง ซึ่งมี กุยโด- ชายอิตาเลียนเชื้อสายยิวผู้ซึ่งพยายามมองโลกอันเลวร้ายรอบตัวในมุมที่สนุกสนาน กุยโดเป็นผู้ที่เปี่ยมล้นไปด้วยจินตนาการและมุกตลก เขามีพรสวรรค์ในการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าและการพูดคุยเล่าเรื่องของเขาก็ดึงดูดความสนใจจากคนรอบข้าง กุยโดพบรักและแต่งงานกับ ดอร่า- หญิงสาวจากครอบครัวสูงศักดิ์ของเมืองและมีลูกชายวัยกำลังน่ารักคนหนึ่งชื่อ โจชัว

เด็กชายโจชัวซึ่งกำลังเติบโตขึ้นท่ามกลางบรรยากาศหม่นมัวมืดครึ้มแห่งสงครามและการกดขี่ทางเชื้อชาติมีคำถามมากมายกับสังคมรอบตัว และเป็นคุณพ่อกุยโดนั่นเองที่พยายามทั้งสอนและหลอกล่อด้วยมุกตลกให้เด็กน้อยมองเห็นในมุมที่สวยงามของชีวิต เสกสรรความโหดร้ายให้เป็นเรื่องสนุกสนาน ปั้นแต่งความสลดหดหู่ให้เป็นเรื่องตลก เพียงเพื่อไม่ให้โจชัวรับรู้ถึงความชั่วร้ายป่าเถื่อนของสงครามและการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์

แต่สุดท้ายเงามืดแห่งสงครามก็แผ่คลุมมาถึงครอบครัวของกุยโด..

กุยโดและโจชัวถูกเกณฑ์ไปยังค่ายกักกันชาวยิวของนาซี ดอร่าซึ่งไม่มีเชื้อสายยิวได้รับการยกเว้นแต่เธอก็ไม่อาจมีชีวิตอยู่โดยปราศจากสามีและลูกได้ ดอร่าตัดสินใจเดินทางไปกับรถไฟมรณะขบวนนั้นด้วยเช่นกัน

ท่ามกลางความทุกข์ทรมานในค่ายกักกันชาย กุยโดกุเรื่องราวขึ้นมาหลอกโจชัวเพื่อไม่ให้หวั่นกลัวว่าคนที่ถูกเกณฑ์มายังค่ายแห่งนี้กำลังแข่งขันเกมแย่งชิงรถถัง ซึ่งมีกติกาว่าทุกคนจะต้องผ่านด่านต่าง ๆ มากมาย เช่นการทำงานหนัก การฝึกความอดทนต่อความลำบากในค่ายหรือกระทั่งการถูกเฆี่ยนตีทรมาน โดยจะมีทหารคอยจับตัวผู้ที่ยอมแพ้หรือทำผิดกติกาส่งกลับบ้าน แต่หากใครสามารถสะสมแต้มได้ถึงหนึ่งพันคะแนนเป็นคนแรกก็จะเป็นผู้ชนะและได้รถถังของจริงไปครอบครอง

ในขณะที่ถูกแวดล้อมไปด้วยใบหน้าแห่งความเศร้าหม่นและสิ้นหวังของเชลยชาวยิว กุยโดยังคงสร้างรอยยิ้มและความสนุกตื่นเต้นให้กับโจชัวได้เสมอ ในความคิดของเด็กน้อยการที่ต้องกินอาหารเลว ๆ แต่งตัวสกปรกมอมแมม นอนในที่อึดอัดคับแคบและทำงานหนักในค่ายกักกันเป็นเพียงการทำคะแนนสะสมเพื่อแย่งชิงรถถังเท่านั้น กุยโดจำต้องแก้ไขสถานการณ์หลายครั้งเพื่อให้โจชัวยังคงสนุกและมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ในค่ายกักกันที่เหมือนว่าจะเป็นจุดจบของเชลยชาวยิวทุกคน

ชีวิตอันสิ้นหวังและไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่เห็นแม้เศษเสี้ยวแห่งความสวยงาม...

จนเมื่อสงครามใกล้จะยุติ กองทัพนาซีซึ่งกำลังจะพ่ายแพ้สงครามได้ทำการกวาดล้างชาวยิวในค่ายกักกันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ค่ายจะแตก ในคืนนั้นกุยโดซึ่งพอจะเดาเหตุการณ์ออกได้บอกกับโจชัวว่ากำลังจะชนะเกมรถถัง โดยคะแนนสุดท้ายจะได้มาหากโจชัวสามารถซ่อนตัวอยู่ในตู้ไม้เล็ก ๆ ตู้หนึ่งตลอดทั้งคืนและออกมาเมื่อไม่มีใครอยู่ข้างนอกแล้วเท่านั้น แน่นอนว่า นั่นเป็นอุบายที่จะทำให้โจชัวปลอดภัยที่สุดในคืนที่ทหารเยอรมันไล่ล่าสังหารหมู่ชาวยิวให้สิ้นซาก หลังจากที่พาลูกไปซ่อนในตู้ไม้แล้วกุยโดพยายามที่จะปีนเข้าไปในเขตค่ายกักกันหญิงเพื่อจะพบกับดอร่าเป็นครั้งสุดท้ายแต่เขาก็ถูกทหารเยอรมันจับตัวได้

บางคนตั้งคำถามกับตัวเองอยู่เสมอว่า ชีวิตเป็นสิ่งสวยงามจริงหรือ? ในเมื่อโลกรอบข้างเต็มไปด้วยความเอารัดเอาเปรียบ แก่งแย่งชิงดี ความเกลียดชัง เห็นแก่ตัวหรือกระทั่งสงครามที่มองไม่เห็น โดยเฉพาะในช่วงเวลาอันเลวร้ายและสิ้นหวัง ความเศร้าหม่นที่ฉาบทาอยู่บนดวงตานั้นบดบังทุกสิ่งอย่าง ยังจะมีความสวยงามใดของชีวิตที่หลงเหลือให้มองเห็น?

นั่นอาจเป็นเพราะเราคุ้นเคยกับความสวยงามจากสายตาของตนเอง เราเข้าใจว่าความสุขคือสิ่งที่ทำให้ตัวเราเองมีความสุข แต่แท้จริงแล้ว ชีวิตหนึ่งจะสวยงามได้ก็ต่อเมื่อมันได้สร้างความสวยงามให้ปรากฏขึ้นในชีวิตของคนรอบข้างด้วย การเปิดให้ดวงตาคู่อื่น ๆ ได้มองเห็นความสวยงามของโลกใบนี้ไปด้วยกัน

ในระหว่างที่ถูกนำตัวไปสังหาร ขณะกำลังเดินผ่านตู้ไม้ที่โจชัวซ่อนตัวอยู่ กุยโดยังคงแสร้งทำเป็นว่ากำลังเล่นอยู่ในเกมรถถัง แม้จะถูกปืนจ่ออยู่ข้างหลังแต่เขาก็ยังทำท่าตลกเดินเลียนแบบทหารและหันมายิ้มให้โจชัว...

นั่นเป็นภาพสุดท้ายที่โจชัวได้เห็นพ่อ

และนั่นเองคือสิ่งที่ทำให้ใครบางคนได้รับรู้ว่า ชีวิตช่างเป็นสิ่งสวยงามเสียนี่กระไร... •

(ภาพประกอบจาก Yessy art gallery)

วันแห่งผีเสื้อสีฟ้า

โรเบิร์ต ฟรอสท์
มาลิทัต พรหมทัตตเวที - แปล

นี่คือวันแห่งผีเสื้อสีฟ้าในฤดูใบไม้ผลิ
ปีกอันอ่อนนุ่มเหมือนเกล็ดหิมะที่กำลังกระพืออยู่
แต่งแต้มด้วยสีสดใสหลายหลาก
มากกว่ามวลดอกไม้นานาสีที่มิหาญประชันหากไม่เร่งเบ่งบาน
ดอกไม้ที่โผบินได้เหล่านี้อาจนำแต่สิ่งเดียวคือขับขานเพลง
และบัดนี้เมื่อได้ลอยล่องต้านกระแสแห่งความปรารถนาแล้ว
มันก็ลู่ปีกกลางสายลมและโผลงเกาะแนบสนิท
ตรงรอยล้อเกวียนที่เพิ่งประทับลงบนโคลนแห่งเดือนเมษายน

๗. อิสระวิถี : ต้นน้ำ บัวไร

อิสระวิถี : ไม้ขีดไฟที่ไร้ทานตะวัน
ต้นน้ำ บัวไร : หาเรื่อง

kamkam_tonnam@hotmail.com
http://tonnambuarai.exteen.com/

สัญญาใจ

ผู้แต่ง – สมศรี พบพิพักตร์

ให้สัญญาว่าใจจะไม่หวั่น
จะไม่พรั่นพรึงกลัวภัยทั่วผอง
จะตั้งมั่นดวงจิตน้อมแนบประคอง
ความสงบตามครรลองพระศาสดา


จะมองคนในแง่ดีมีมิตรจิตร
ผูกสัมพันธ์ฉันทิชทุกทิศา
จะอดกลั้นต่อทุกขเวทนา
เพื่อปัญญาใสสว่างเห็นทางธรรม


แน่วแน่ในความคิดมิผิดพลาด
ทุกย่างก้าวไม่ประมาทพลาดถลำ
ลงหุบเหวกิเลสทาสฝ่ายอธรรม์
อันอาจนำความวิบัติมามัดกาย


จะมองข้ามอดีตที่ผันผ่าน
ล่วงเวลาเลยกาลไร้จุดหมาย
อุทิศตนมุ่งมั่นไม่เสื่อมคลาย
ปรับสติลดอบายสร้างมงคล


ให้สัญญากับใจจะไม่หวั่น
เอาชนะกิเลสมารทุกแห่งหน
ลดทิฐิมานะละวางตน
ขอเป็นคนมีน้ำใจใฝ่ดีงาม

ผมไม่อยากเป็นนักเขียน
โดย ภีมะ ภุมรา

สิบปีที่แล้ว ช่วงนั้นผมเพิ่งเป็นหนุ่มนมแตกพาน พอดีที่โรงเรียนมีงานรวมศิษย์เก่าขึ้น บังเอิญว่ามีศิษย์ผู้พี่ได้ขึ้นพูดในโอกาสกล่าวทักทายวิสาสะประสาพี่น้อง เป็นที่รู้กันดีว่าพี่ผู้นี้มีชื่อในงานเขียนบทกวีและเรื่องสั้นระดับประเทศ (ไม่เกินไปจริง ๆ ) ซึ่งพี่เขาก็พูดประสบการณ์พร้อมกับอ่านบทกวีเป็นแกล้มกับ เป็นลีลาบทกวีหวาน ๆ เศร้า ๆ ซึ้ง ๆ ทั้งเกี่ยวกับการจีบสาวและทะลึ่งตึงตัง พร้อมกันนั้นก็กล่าวถึงที่มาที่ไปของบทกวี คิดเอาเถิดว่าในช่วงวันหนุ่มน้อยเช่นนั้นรู้สึกว่ามีพลังภายในที่อัดแน่นอยู่อย่างไม่รู้ทางออก พอมีเรื่องมาสะกิดเกาหัวใจด้วยบทกวีเหงา ๆ เหล่านี้ทำให้รู้สึกว่ากวีนี้ยิ่งใหญ่นัก มีพลังอย่างน่าอัศจรรย์จนผมรู้สึกรู้สาว่าหวั่นไหวกับถ้อยคำจนเกิดแรงใจที่เขียนอะไรสักอย่าง ซึ่งบังเอิญอีกครั้งกับโรงเรียนมีการจัดประกวดกลอนในวาระต่าง ๆ แม้ว่าจะสับสนว่าอะไรคือกลอนอะไรคือบทกวี แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ไปกว่าการที่หนุ่มน้อยกำลังสนใจเพศตรงข้ามอย่างจริงจัง เหมือนการจีบสาวเป็นการแสดงความสามารถชายชาติอาชาไนย และการเขียนกลอนจีบสาวรู้สึกมันมีเสน่ห์อย่างเหลือร้าย ช่วงนั้นก็ไม่ได้คิดว่าจะเป็นเรื่องล้าสมัยแต่อย่างใด ด้วยเหตุนี้เองผมจึงขวนขวายอ่านกลอนสุนทรภู่ตามห้องสมุด เห็นกลอนที่ไหนเป็นไม่ได้ต้องอ่านต้องศึกษา เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ศึกษากลวิธีการแต่งและท่องกลอนหวาน ๆ ไว้ประดับบารมีในความเป็นหนุ่มพอกระชุ่มกระชวย

จากวันนั้นถึงวันนี้ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ผมได้พิสูจน์แล้วว่าสามารถเขียนกลอนหรือบทกวีก็เรียก ซึ่งผมไม่ได้คิดว่ากลอนหรือบทกวีมันยิ่งใหญ่กว่ากันนักหรอกเพียงแต่คำว่ากวีบทกวีดูมันเท่ดี ผมเคยเขียนกลอนจีบสาวมามากมายเหลือคณา ทั้งที่จีบเพื่อหวังผลและไม่หวังผล ทั้งเพื่อตัวเองและผู้อื่น แต่ผลตอบรับกลับต่างกัน ต่างกันอย่างบัดซบเหลือแสน อย่างไรนั่นหรือ ก็ขณะที่ผมเขียนให้เพื่อนมันไปจีบสาว อย่างว่าไม่เชื่อก็ต้องเชื่อทุกวันนี้มันลูกสองแล้วครับ ทั้งที่ผมก็ไม่ได้รับอานิสงส์อะไรจากมันทั้งโดยทางตรงและทางอ้อม ซึ่งได้แต่แสดงความยินดีกับมัน ผมยังจำชื่อกลอนที่เขียนให้มันได้เลย ชื่อ กุหลาบขาว อันที่จริงผมก็ไม่ได้เรียกร้องบุญคุณความดีอะไรหรอก เพียงแต่แอบภาวนาอยู่ลึก ๆ ว่าด้วยอานิสงส์ผลบุญนี้ขอให้สาวเขียนกลอนจีบผมบ้าง...เพราะอะไรละหรือ เพราะผมยังไม่ประสบความสำเร็จกับการเขียนกลอนจีบสาวแม้สักครึ่งคน ไม่รู้จะมีความเหงาความเศร้าอะไรหลงเหลือให้ผมได้เขียนอีก ทั้งยังไม่อยากเข้าใจอะไรอีกด้วย

หนึ่งทศวรรษผ่านมา ผมการันตีความภาคภูมิใจได้บ้างเหมือนพอลืมตาอ้าปากได้ก็ว่า ด้วยเคยส่งบทกวีไปตามนิตยสาร ปรากฏว่าได้รับการตีพิมพ์บ้าง เงียบหายกับสายลมและแสงแดดเป็นส่วนใหญ่บ้างและบ้าง แต่อย่างว่านะครับผมไม่โทษใครอะไรทั้งหมด สิ่งที่ผมภูมิใจในการได้เขียนบทกวีมันมากมายจนทำให้ผมเกิดความสงบมีสมาธิอย่างไม่น่าเชื่อ บทกวีเป็นเสมือนบ้านหลังที่สองก็ว่า ซึ่งบ้านหลังแรกผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอยู่แห่งหนตำบลใด แต่ทุกวันนี้เมื่อมองย้อนกลับก็อดจะภูมิใจกับการเขียนกลอนไม่ได้โดยเฉพาะการเขียนจีบสาวให้เพื่อน ผมสามารถช่วยให้สัตว์โลกเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อยตามอัตภาพ

ชีวิตผมไม่ได้หยุดนิ่งอยู่เพียงแค่นั้น ยังมีความท้าทายอีกมากรอผมอยู่ แม้ว่าจริง ๆ ผมจะไม่ชอบความท้าทายเพราะมันทำให้ผมสูญเสียความเป็นตัวเอง ในขณะที่พี่ ๆ เพื่อน ๆ ของผมกำลังทำในสิ่งท้าทายหลายหลาก แต่มีสิ่งหนึ่งที่มันท้าทายสำหรับผมคือการเขียนเรื่องสั้นหรือนวนิยาย ซึ่งผมขอละนวนิยายไว้โดยขอลองเรื่องสั้นชิมรางไปก่อน แม้ว่าการเขียนเรื่องสั้นมันจะไม่ใช่งานที่การันตีปากท้องได้อย่างมั่นคง แต่บางขณะที่มีผลงานตีพิมพ์นั่นหมายถึงมีเม็ดเงินพอเป็นค่าขนมนมเนยหรือเครื่องดื่มเพิ่มดีกรี เหตุผลไม่มากหรอกเพียงแค่นี้มันก็ทำให้ผมไม่อาจหยุดอยู่เพียงแค่คำว่า กวีรุ่นใหม่ ผมเริ่มต้นอ่านเรื่องสั้นระดับรางวัล พยายามจับต้นชนปลาย แม้ว่ามากกว่ามากต้องบอกว่าไม่รู้เรื่อง ต้องเผลอรำพึงกับตัวเองบ่อย ๆ ว่า ช่างเขียนอะไรได้ลึกซึ้งนักหนา เข้าใจยากยิ่งกว่าอ่านพระไตรปิฎกเสียอีก อย่างไรก็ตามยังระลึกถึงถ้อยความอมตะ ความพยายามอยู่ที่ไหนความพยายามอยู่ที่นั่น ผมจึงอ่านหนังสืออย่างที่เรียกว่า บ้าหนังสือ ขณะเดียวกันก็พยายามหาพล็อตเรื่องสั้นที่จะลงมือเขียน และแล้วสวรรค์ก็ประทานแรงบันดาลใจให้ เรื่องสั้นเรื่องแรกต้องทุ่มทุนสร้างอย่างมหาศาล มันไม่ใช่เรื่องโคมลอย ไม่ใช่เรื่องเหนือจริง แต่มันเป็นเรื่องสั้นที่มีชีวิตเลือดเนื้อ ผมได้แง่มุมจากเพื่อนคนหนึ่ง ก่อนอื่นต้องบอกว่าที่จริงเพื่อนคนนี้มันก็ไม่ได้เลวระยำจนถึงกับไม่เหลือศีลสักข้อ มันก็เพียงกินเหล้าสูบบุหรี่ มันมีเมียอย่างเป็นทางการแล้ว ศีลข้ออื่นมันก็ไม่ล่อแหลมที่จะล่วงละเมิด

เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า ผมกับเพื่อนคนนี้ทำงานที่เดียวกันกลับบ้านเส้นทางเดียวกัน ผมเขียนบทกวี มันเขียนเรื่องสั้น มีเรื่องเกี่ยวกับหนังสือคุยกันอย่างออกรสทุกวัน ผมสามารถคุยเรื่องสั้นได้บ้างตามประสาคนอ่านมากแม้ว่าจะเขียนเรื่องสั้นมาเพียงน้อยนิดหากเทียบกับมัน แต่บทกวีมันไม่รู้เรื่องกับผมหรอก ใครต่อใครก็บอกว่าอ่านบทกวีไม่รู้เรื่อง

ด้วยต้องกลับบ้านด้วยกันทุกวัน เมื่อมันได้รู้ปัญหาอะไรของใครที่เกี่ยวข้อง มันก็จะคุยให้ฟัง มีวันหนึ่งขณะจะขึ้นรถกลับแต่มีอันต้องแยกทางกันตั้งแต่ต้นสายมันบอกว่าวันนี้ต้องไปแก้ปัญหาให้เพื่อน...ก็เท่านั้น และก่อนหน้านี้มันก็มีอะไรที่ผมสามารถปะติดปะต่อเรื่องราวที่มันคุยให้ฟังครั้งแล้วครั้งเล่า แล้ววันดีคืนดีมันก็ต้องแยกทางกับผมตั้งแต่ต้นสายอีกและบอกว่าเดี๋ยวจะไปแก้ปัญหาซึ่งเป็นปัญหาของมันเอง ผมเองรู้อยู่แล้วว่ามันเริ่มมีปากเสียงกับเมีย ผมก็ไม่เข้าข้างมันหรือเมียของมันแต่อย่างใด เพียงแต่อนุมานเอาว่าดูท่ามันกับเมียคงมีวาสนาร่วมกันเพียงแค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น เท่านั้นเองผมจึงผุดพล็อตเรื่องสั้นฟอร์มใหญ่ว่า 'นักเขียนฆ่าตัวตาย’ โดยผมจะทำให้เพื่อนของผมเป็นคนเลวในลักษณะที่พยายามเขียนเรื่องสั้นอย่างหนักจนลืมเมีย แท้แล้วมีเหตุผลที่มันต้องการจะตีจากเมีย โดยสร้างเงื่อนไขเพียงว่าต้องการเป็นนักเขียน นักเขียนต้องการคำว่าอิสระ โดยที่จริงมันกำลังติดต่อสานสายสัมพันธ์กับนักอ่านสาวสวยที่หลงใหลงานเขียนของมัน

แล้วผมก็เดินเรื่องไปต่าง ๆ นานา ผมเขียนในลักษณะดึงเรื่องไปเรื่อยๆ ค่อย ๆ เผยแง่มุมของเรื่อง อาจไม่ใช่เรื่องหักมุมตอนจบเหมือนตกร่องอุกกาบาต แต่ค่อย ๆ ไขเรื่องอย่างเนิบนุ่ม เรื่องนี้ค่อนข้างน่าหวาดกลัวในเรื่องศีลธรรม โดยตัวเอกของเรื่องจะเริ่มนัดพบนักอ่านสาวบ่อยขึ้น และหลังจากเมียหลับมันก็จะเล่นเอ็มกับนักอ่านสาวอยู่เสมอ ๆ ซึ่งปัญหาแห่งความแตกแยกก็ไม่มีอะไรมากเพียงเพราะคำว่าต้องการอิสระในการเขียนหนังสือ เพียงเพราะอาศัยคำว่านักเขียนทำให้มันต้องตัดสินใจที่จะอยู่อย่างเพียงลำพังและเป็นอิสระ แม้จะเป็นเหตุผลที่เชื่อได้และเชื่อไม่ได้ แต่ในเมื่อมันตัดสินใจจะไปแล้วช้างก็ฉุดไม่อยู่ซึ่งเมียก็ตัวเล็กกว่าช้างเป็นไหนๆ เมียมันต้องอึ้งแล้วอึ้งอีกกับการสูญเสียด้วยเหตุผลเพียงน้อยนิด แม้ว่าในชีวิตจริงจะเป็นอย่างไรผมไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก รู้เพียงแต่ว่ามันกับเมียมีความผิดที่อยู่ร่วมกันไม่ได้คือโทษฐานที่ไม่มีความโรแมนติคเอาเสียเลย

เรื่องของเรื่องมีอยู่เพียงแค่นี้ แต่บังเอิญอีกครั้งที่ผมต้องไปพบปะเพื่อน ๆ พี่ ๆ และสาว ๆ ในการพบปะครั้งนี้สาว ๆ มากหน้าหลายตาจนตาลาย ผมคิดอยู่ลึก ๆ ว่าอาจจะได้ใช้งานกลอนจีบสาวแล้วล่ะคราวนี้ ซึ่งผมก็พอจะคุ้นเคยกับคุณเธอทั้งหลายอยู่บ้าง ที่จริงผมเขียนเรื่องสั้น ‘นักเขียนฆ่าตัวตาย’ จบแล้ว และถือมาด้วยเพื่อจะถกถามรายละเอียดกับเพื่อน ๆ จึงลองให้สาว ๆ ทั้งหลายอ่านซึ่งเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง จึงขอให้ผมชี้แจงแถลงไขไปอย่างละเอียดยิบ เมื่อแถลงการณ์จบลง คุณเธอทั้งหลายถึงกับของขึ้น รู้สึกขยะแขยงเหมือนผมเป็นไส้เดือนอย่างนั้นแหละ ทั้งยังบอกน้อง ๆ ที่สบตากันอยู่ว่าระวังให้ดีอย่าริมีฟงมีแฟนเป็นนักเขียน ผมจึงรู้สึกสนุกสนานที่จะหักมุมเรื่องสั้นใหม่โดยบอกว่า ผมทำเป็นอยากเขียนเรื่องสั้นกับไอ้เพื่อนนักเขียนเจ้าของเรื่อง โดยที่มันเป็นคนทิ้งเมียไปหานักอ่านสาวสาย ทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดแทนเมียมัน พยายามทุกวิถีทางที่จะปลอบประโลมขวัญเธอตามอัตภาพ โดยมีผมเป็นพระเอกขี่ม้าขาวเข้าไปเยียวยาแทนที่นักเขียนเจ้าของเรื่อง ผมจึงขออาสาสิทธิ์ที่จะรักษาแผลใจให้เธอเองเป็นลักษณะตีท้ายครัวอย่างลงตัว และแล้วคุณเธอทั้งหลายยิ่งของขึ้นหนักเข้าไปอีกเห็นผมเป็นไส้เดือนตัวใหญ่กว่าเดิม เหมือนรู้สึกรังเกียจเดียดฉันท์ความเป็นนักเขียนยิ่งนัก ผมจึงบอกทีเล่นทีจริงไปว่า **เป็นกวีอย่างเดียวก็ดีแล้ว ไม่น่าสะเออะหัดเป็นนักเขียนเลย

จากค่ำคืนที่ผมเป็นไส้เดือนที่น่าขยะแขยงตัวใหญ่ ทำให้วูบความคิดหนึ่งว่าไม่น่าเลย** ไม่น่าอยากเป็นนักเขียนเลย แต่ทำไงได้ครับแม้ว่าผมเขียนเรื่องสั้นมาไม่มากก็เถอะยังไม่เคยตีพิมพ์เลยก็ตาม แต่ผมรู้สึกสนุกสนานกับงานท้าทายชิ้นนี้เข้าแล้ว

แม้ว่าหญิงสาวที่กล่าวติงเรื่องราวล่อแหลมในเรื่องสั้นจะไม่ใช่นักเขียน แต่ก็เป็นเหมือนมุมสะท้อนที่บาดลึกสำหรับผม เหมือนเธอตั้งคำถามให้ว่า เอ็งพร้อมหรือยังสำหรับคำพิพากษาจากนักอ่าน เป็นอันว่าหากนักเขียนต้องเขียนเรื่องราวเลวร้ายล่อแหลมต่อจริยธรรมคุณธรรมสักเรื่อง ไม่ว่าเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งก็ตาม นักเขียนมีสิทธิ์อย่างมากที่จะตกเป็นจำเลยโดยที่ไม่อาจแก้ตัวได้เลย

เมื่องานเลี้ยงวันนั้นเลิกรา ผมกลับมานอนมือก่ายหน้าผากทบทวนคำถามนี้คำถามที่ไร้คำตอบในการเขียนเรื่องสั้น เหมือนมีมารมาทดสอบความมั่นคงในการเขียนหนังสือ หรืออย่างไร คืนนั้นผมหลับไปในขณะที่ความคิดยังวนเวียนอยู่กับดวงตาสะอิดสะเอียนคู่นั้น ฝันไปว่าผมกำลังถูกรุมด่าจากสาว ๆ อย่างไม่มีชิ้นดี ความหวังว่าจะใช้ดวงตาหวานซึ้งสบตาเธอเป็นอันพังทลาย คุณเธอว่ากล่าวผมว่า คนอย่างนี้(เลวระยำ)ไม่น่าเขียนเรื่องสั้นให้คนอ่านเลย ผมมีปากที่ไม่อาจพูด ตกเป็นจำเลยที่มีคำพิพากษาชี้ขาดอย่างเจ็บแสบโดยไม่อาจแก้ตัว ในห้วงฝันนั้นผมคิดไปว่า พอกันทีกับการเป็นนักเขียน ชื่อเสียงเงินทองพอกันที และสะดุ้งตื่นขึ้นมาก่อนที่ผมจะร้องสบถถ้อยคำอะไรออกมา...

ดวงตาผมเบิกโพลงในกลางดึก

ผมไม่อยากเป็นนักเขียนไส้เดือนตัวใหญ่ และยังไม่รู้ว่า ความฝัน ความจริง และเรื่องแต่ง จะสามารถเดินทางร่วมกันได้หรือไม่ อย่างไร...

บันไดขั้นที่สองของผมช่างลำบากลำบนอะไรมากมายป่านนี้ การหัดเป็นนักกลอนกวีไม่ได้ยุ่งยากอะไรเลย ไม่มีใครด่าว่า ไม่มีคนเข้าใจ หลายคนอ่านบทกวีไม่เข้าใจ ผมจึงบอกไปเพียงว่าบทกวีมันลึกซึ้ง นักอ่านทั้งหลายเขาก็ยอมรับอย่างมึนงงขณะที่ผมก็งงเหมือนกัน แต่เรื่องสั้นเล่า เพียงก้าวแรกก็มีเสียงโห่แล้ว

ช่วยผมด้วย...

มวนต่อมวลความคิด กับ saranya_nok.worm

สิ่งแวดล้อมเป็นประเด็นที่หลายฝ่ายให้ความสนใจและร่วมกันประคับประคองให้ดำเนินไปในทิศทางที่ดีขึ้น หรือเสียหายน้อยลงกว่าที่เป็นอยู่ สิ่งแวดล้อมที่ใกล้ตัวเรามากที่สุด คงหนีไม่พ้นมลพิษต่างๆที่เราต่างร่วมกันสร้างขึ้นมา หนึ่งในนั้นคือมลพิษทางอากาศ ไม่ว่าจะมาจากโรงงานอุตสาหกรรม การคมนาคม และการประกอบกิจกรรมอื่นๆอีกมากมาย แต่อากาศพิษที่เราสามารถช่วยกันลดได้ง่ายๆนั่นคือ ควันพิษจากการสูบบุหรี่

บุหรี่ส่งผลกระทบโดยตรงกับผู้ที่สูบและคร่าชีวิตไปเป็นจำนวนที่น่าใจหาย หากแต่รวมไปถึงผู้ที่อยู่ใกล้ชิดด้วย พวกเขาเหล่านั้น อาจเป็นกำลังสำคัญในการร่วมกันพัฒนาประเทศก็เป็นได้ วันนี้เราจะร่วมคิดและร่วมคุยกับหนอนหนังสือท่านหนึ่งที่มีความตระหนักถึงเรื่องราวของสิ่งแวดล้อม นอกจากนี้เธอยังมีดีกรีเป็นนักวิทยาศาสตร์อีกด้วย เธอผู้นั้นคือ saranya_nok.worm ศรัญญา ผดุงเรืองกิจ ค่ะ ชื่อเล่น นก หรือที่ใคร ๆ มักเรียกเธอว่า ‘พี่นก’ ‘น้องนก’ ฯลฯ ซึ่งเธอผู้นี้มีประสบการณ์ทำงานในด้านเทคโนโลยีชีวภาพ ปัจจุบันทำงานในบริษัทเอกชนเกี่ยวกับด้าน Metrology เราอาจเคยอ่านความคิดของเธอมาบ้างแล้วในห้องหนอนสนทนา (www.winbookclub.com) ซึ่งเธอเองได้เข้ามาตั้งแต่กลางปี ๒๕๔๗ และวันนี้เธอจะมาร่วมสนทนากับก้าวรอก้าวในเรื่องราวใกล้ตัวที่น่าสนใจ--

• โลกของเราทุกวันนี้มีปัญหามลพิษมากมาย ซึ่งล้วนมาจากฝีมือของคนเราด้วยกันแทบทั้งสิ้น คุณนกมีความคิดเห็นอย่างไรในเรื่องนี้ที่พอจะมีแนวทางในการช่วยกันทำให้สถานการณ์สิ่งแวดล้อมดีขึ้นคะ

พี่คิดว่าเราทุกคนควรจะมีจิตสำนึกในการรักสิ่งแวดล้อม เพราะสิ่งแวดล้อมทุกอย่างล้วนเป็นของเราและคนรุ่นหลังเรา อย่างเช่นอากาศทุกทิศทาง ไม่ใช่สิ่งที่เราหายใจเข้าไปเพียงคนเดียว ฉะนั้นขณะที่เรากระทำสิ่งใดต่ออากาศอยู่ เราทุกคนก็ควรคำนึงถึงเพื่อนมนุษย์รอบ ๆ ตัว รู้จักตระหนักถึงสภาวะของสิ่งแวดล้อมของเราที่เป็นปัจจัยในการดำรงชีวิตของกันและกันด้วย และการปลูกจิตสำนึกคงต้องเริ่มจากตัวเราก่อนเลย จากนั้นก็ถ่ายทอดไปสู่เด็ก ๆ ลูกหลาน ทำให้เป็นธรรมดาสำหรับชีวิตประจำวันกันเลย พี่คิดว่าการรักสิ่งแวดล้อมจะทำให้เด็ก ๆ รู้จักดูแลตัวเอง ดูแลผู้อื่น ไปจนถึงรู้จักดูแลสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ เพราะถ้าหากมันมีชีวิตอยู่ไม่ได้ นั่นหมายความว่า อีกหน่อยเราเองก็อาจจะอยู่ไม่ได้เช่นกัน

• การปลูกต้นไม้ดูจะเป็นการแก้ปัญหาระยะยาวเลยทีเดียว ซึ่งคนปลูกก็ปลูกไม่ทันคนตัด อย่างนี้แล้วจะทำอย่างไรกันดีล่ะคะ

ต้องยอมรับว่าปัจจุบันจำนวนประชากรเพิ่มมากขึ้นทุกวัน พื้นที่ป่าหรือพื้นที่ที่จะปลูกป่าก็น้อยลงทุกที บางทีตอนนี้เราคงต้องมองหาพื้นที่ใกล้ตัวที่สุดในการปลูกต้นไม้ เราอาจจะปลูกในบริเวณบ้าน ปลูกริมบาทวิถี เกาะกลางถนน หรือแม้แต่ริมหน้าต่างที่ทำงาน แต่สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือความพยายามปลูกให้มากที่สุดเท่าที่เราสามารถจะทำได้ค่ะ เพื่อที่ว่าต้นไม้จะได้มาช่วยดูดควันพิษที่บรรยากาศโลกอมไว้ โลกจะได้ไม่สำลักควันใส่เราอีกที ส่วนเรื่องมีคนตัดจนปลูกไม่ทันนั้นพี่คิดว่ามันก็มีวิธีหลีกเลี่ยงนะ เช่นพี่เคยอ่านเจอว่ามีงานวิจัยของกรมป่าไม้เกี่ยวกับผลิตภัณฑ์แปรรูปจากหญ้าแฝกสามารถใช้ทดแทนไม้ได้ ถ้าเราร่วมมือกันใช้วัสดุแปรรูปแทนไม้จากต้นไม้ ต้นไม้คงจะยืนต้นคู่กับโลก คู่กันไปกับมนุษย์เราได้อีกนาน

• แล้วคุณนกชอบปลูกต้นไม้ไหมคะ

ชอบมากค่ะ การปลูกต้นไม้ทำให้เราใจเย็น รู้จักการทะนุถนอมชีวิตชีวิตหนึ่ง เมื่อเห็นการเจริญเติบโตของต้นไม้ ความสุขก็เติบโตไปด้วยในใจเรา

• ปัจจุบันนี้ปัญหาเรื่องควันบุหรี่เข้ามามีบทบาทอย่างมากในการดำรงชีวิต เพราะส่งผลต่อสุขภาพ การจัดพื้นที่ในการสูบบุหรี่นั้น คุณนกคิดว่าเป็นการแก้ปัญหาที่ตรงจุดหรือไม่อย่างไร

พี่คิดว่ามันก็ตรงจุดนะ คือตรงจุดที่มีคนสูบบุหรี่นั้นจริง ๆ ให้ไปสูบที่จุดอื่น แต่มันไม่ตรงกับปัญหาที่เกิดขึ้น คนก็ยังคงสูบบุหรี่ได้อยู่ แต่ย้ายที่สูบ ก็เป็นข้อดีอยู่บ้างที่คนรอบข้างอาจไม่ได้รับผลกระทบมากนัก แต่ตัวคนสูบเองคงหลีกไม่พ้นภัยต่อสุขภาพนั้น

• ถามถึงปัญหาสุขภาพ เชื่อแน่ว่า มลพิษทางอากาศมีส่วนสำคัญที่ทำให้ร่างกายคนเราอ่อนแอลง ทางออกของปัญหาเหล่านี้คุณนกมีวิธีการจัดการอย่างไรคะ

ทางหนึ่งคงจะเป็นการออกกฎหมายควบคุมปริมาณก๊าซพิษ ควันพิษ หรือฝุ่นละอองต่าง ๆ ที่อาจถูกปล่อยออกมาทางอากาศ แต่ข้อนี้ก็ค่อนข้างประสบความสำเร็จยากนะพี่ว่า ถ้าควบคุมกันได้จริงป่านนี้โลกคงไม่บาดเจ็บอย่างนี้ และสาเหตุที่ทำให้ควบคุมไม่ได้ก็เพราะการละเลยที่จะปฎิบัติตามกฎหมายเหล่านั้น ดังนั้นก็คงหนีไม่พ้นการต้องมีจิตสำนึกอยู่เสมอ อาจจะต้องมีการกระตุ้นเตือนกันอย่างสม่ำเสมอตามหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง หรือตามโรงเรียนเป็นต้น เพื่อกันการหลงลืม หรือละเลยค่ะ และอีกอย่างการให้ความรู้เกี่ยวกับพิษภัยของมันก็จะช่วยให้คนเรารู้จักกลัวและป้องกันตัวเองได้ดีขึ้น

• คุณนกคิดว่า ค่านิยมสูบบุหรี่เพื่อความเท่ หรือเป็นแบบอย่างที่น่าทำตามนั้นยังมีอยู่หรือไม่คะ

พี่คิดว่ายังมีอยู่แน่ ๆ แต่อาจจะน้อยลงแล้วละค่ะ เพราะจริง ๆ เราก็รณรงค์เรื่องพิษภัยของบุหรี่มานานพอสมควรแล้ว และรณรงค์กันแรงเสียด้วย พวกที่ยังสูบอยู่พี่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขาไม่เห็นรูปที่น่ากลัวบนซองบุหรี่นั้นหรือ แล้วก็ไม่เข้าใจว่าการพ่นควันเหมือนท่อไอเสียนั้นมันเท่ตรงไหน พี่ว่าพวกเขาน่าจะลองเอาเวลาสูบบุหรี่ไปดูแลผู้ป่วยโรคถุงลมโป่งพอง แล้วหาข้อดีในการเป็นโรคนี้ให้ได้

• เมื่ออ่านรายงานการวิจัยที่ระบุว่า อายุของผู้สูบบุหรี่อยู่ในช่วงอายุที่ลดลงเรื่อย ๆ นั่นหมายความว่า เยาวชนหันมาสูบบุหรี่กันมากขึ้นทั้งที่ก็ทราบแล้วว่าโทษของการสูบบุหรี่เป็นเช่นไร เมื่อเป็นอย่างนี้แล้ว คิดว่ามาตรการที่ควรจัดการกับเรื่องนี้ควรไปในทิศทางอย่างไรบ้างคะ ในฐานะที่เราเป็นส่วนหนึ่งของผู้ปกครองเยาวชนเหล่านั้นค่ะ

สิ่งแรกที่ควรทำก็คือเราเองซึ่งเป็นผู้ใหญ่ไม่ควรสูบบุหรี่ให้เยาวชนรุ่นหลังได้เห็น ไม่ควรให้เขาได้คิดว่าท่าทางการพ่นควันนั้นเป็นท่าทางที่น่าชื่นชม ควรให้เขาใช้เวลาในการสูบบุหรี่ไปในการทำประโยชน์อย่างอื่น เช่น บางคนที่สูบบุหรี่เพราะเครียด การผ่อนคลายความเครียดนั้นก็มีด้วยกันตั้งหลายทาง เช่น ออกกำลังกาย อ่านหนังสืออ่านเล่น ฟังเพลง แต่ถ้าเป็นเพราะติดบุหรี่ ในฐานะที่เราเป็นผู้ปกครองเราควรหาวิธีพูดคุยบอกเล่าถึงพิษภัยของบุหรี่ ช่วยเปลี่ยนทัศนคติที่ถูกต้องให้กับเยาวชนของเรา หรือไม่ก็พาเยาวชนที่ดูแลอยู่ไปเข้าคอร์สเพื่อเลิกบุหรี่ตามโรงพยาบาลต่าง ๆ ค่ะ

• คุณนกมีวิธีการดูแลตนเองอย่างไรบ้างคะให้ปลอดภัยจากมลพิษเหล่านั้น

เป็นโชคดีค่ะที่พี่และคนในครอบครัวไม่สูบบุหรี่ เพราะว่าพี่ได้เห็นตัวอย่างจากอากงซึ่งสูบบุหรี่จนเป็นโรคมะเร็งปอด สาเหตุนี้เองที่ทำให้พี่และอากงมีความทรงจำดี ๆ ร่วมกันแต่เพียงชั่วระยะเวลาสั้น ๆ เท่านั้นเอง พี่อาจจะหลีกเลี่ยงจากการควันบุหรี่ที่ส่งตรงไปที่ปอดเลยได้ แต่ควันที่ลอยมาจากผู้อื่นบางทีก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงนะคะ พี่จะใช้วิธีเดินห่าง ๆ หรือถ้าเลี่ยงไม่ได้จริง ๆ ก็เอามือปิดจมูกเลย เพราะพี่คิดว่าจริง ๆ แล้วเขาเสียมารยาทกับเราก่อน

• กับคนใกล้ชิด หากเขาสูบบุหรี่ เราควรจะแนะนำเขาอย่างไรคะ

จริง ๆ พี่โชคดีนะที่คนใกล้ชิดทั้งในครอบครัว เพื่อนฝูง ไม่มีคนสูบบุหรี่เลย แต่ถ้ามีก็คงบอกกันตรง ๆ ว่าให้พยายามเลิกเถอะ เพื่อสุขภาพของตัวเขาเอง และเพื่อคนใกล้ชิดที่รักและห่วงใยเขาด้วย

• เมื่อช่วงปลายปีก่อน มีมาตรการสำคัญของรัฐ ที่ห้ามการจำหน่ายบุหรี่ที่หน้าร้าน คือห้ามเสนอขายสินค้าด้วยการโฆษณา คุณนกมองมาตรการเหล่านี้อย่างไรบ้างคะ

พี่คิดว่ามันก็น่าจะมีผลในการลดจำนวนผู้สูบบุหรี่ได้บ้างนะคะ เพราะมันลดการยั่วยุ บางครั้งคนเราถ้าไม่ได้เห็นก็ไม่เกิดกิเลส แต่ในคนที่ติดบุหรี่มาตรการเหล่านี้คงไม่มีผล เพราะก็ยังเห็นขายได้อยู่เลย บางทีเราอาจต้องค่อย ๆ หามาตรการอื่นเพิ่มเข้าไปเรื่อย ๆ จนกว่าปัญหาที่เกิดขึ้นนี้จะหมดไปก็ได้ค่ะ ให้เป็นแบบค่อยเป็นค่อยไป แทนที่จะเชิงรุกหนักอย่างที่แล้วมา แบบเปลี่ยนแนวอะไรอย่างนี้ เวลาช่วงยาว ๆ อาจทำให้ผู้สูบบุหรี่ได้พิจารณาถึงอนาคตไกล ๆ ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขาบ้างก็ได้

• ในวันที่ ๓๑ พฤษภาคม เป็นวันงดสูบบุหรี่โลก คุณนกให้ความสำคัญในประเด็นนี้อย่างไรบ้างคะ

ต้องบอกตามตรงว่าปกติแล้วไม่ค่อยให้ความสำคัญกับวันนี้เท่าไหร่ เพราะถ้าไม่มีคนมาสูบบุหรี่ใกล้ ๆ เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องไกลตัวทีเดียว แต่ถ้ามีคนมาสูบบุหรี่ใกล้ ๆ ในวันนี้ก็จะเป็นเรื่องใกล้ตัวขึ้นมา มันทำให้คิดขึ้นมาว่าอยากให้ทุกวันเป็นวันงดสูบบุหรี่โลก อากาศบนโลกจะได้สดชื่นขึ้นมาอีกมากมาย จะได้หายใจสะดวกขึ้น ไม่รู้สึกหายใจไม่ออกทุกครั้งที่ได้กลิ่นบุหรี่

• โลกของเราอมควันนานาชนิด ทั้งจากการอุตสาหกรรม การคมนาคม และการดำรงชีวิตอื่น ๆ สิ่งใดบ้างคะที่คุณนกอยากบอกเพื่อน ๆ หนอนในการช่วยกันดูแลโลก และสิ่งแวดล้อมที่เราอาศัยอยู่ค่ะ

ช่วยกันดูแลโลกของเราฟังดูเหมือนยิ่งใหญ่ แต่จริง ๆ แล้วมันไม่ยากยิ่งอย่างที่คิดค่ะ ขอเพียงให้เรามีใจที่จะลงมือช่วยกันจริง ๆ ช่วยกันคนละนิดคนละน้อยเท่าที่ตัวเองจะสามารถทำได้ก่อนค่ะ การดูแลบ้านกลม ๆ สี่น้ำเงินของเราก็เหมือนการดูแลบ้านเรา มันทำให้เราเกิดความสุขใจเมื่อได้ลงมือดูแลรักษาให้สะอาดบริสุทธิ์ เมื่อเราสุขใจแล้วเราก็แบ่งปันให้เด็ก ๆ ของเราได้สัมผัสความสุขใจเหล่านี้บ้าง เชื่อแน่ว่ามันคงไม่สนุกหากเรามีความสุขอยู่คนเดียวในบ้านกลม ๆ หลังใหญ่ใบนี้ค่ะ

การที่เราอยู่ร่วมกันในสิ่งแวดล้อมที่เชื่อมโยงถึงกันนั้น การกระทำอย่างหนึ่งอย่างใด ย่อมกระทบถึงผู้อื่นอย่างแน่นอน ดังนั้นสิ่งหนึ่งที่ควรคำนึงถึงในการอยู่ร่วมกันคือ ใจเขาใจเรา เรามาร่วมกัน ช่วยทำให้มวลความคิดของเราก่อเกิดประโยชน์ต่อสิ่งแวดล้อมให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อตัวเราเองและคนที่เรารัก โดยอาจเริ่มจากการลดมวนบุหรี่เพื่อต่อมวลความคิดต่อสิ่งแวดล้อมกันนะคะ.

สารากร

ก้าว..รอ..ก้าว
'บ้านหนอน' ออนไลน์แมกกาซีน สำนักหนอนสนทนา
www.winbookclub.com
http://kaawrowkaw.wordpress.com/
kaawrowkaw@hotmail.com