วันก่อนเพื่อนหาว่าผมทะลึ่ง

มันเริ่มจากเพื่อนคนหนึ่งถามไถ่อาการหลังผ่าตัดของผมว่าเป็นอย่างไร ผมตอบว่า "รู้สึกทั้งแข็งทั้งเสียว"

ไอ้ทะลึ่ง! ป่วยแล้วยังกวนตีนนะมึง!

ความจริงไม่ได้โกหกนะ เพราะหลังผ่าตัด เกิดอาการแน่นท้อง ท้องแข็งมาก

ส่วนตำแหน่งแผลผ่าตัด ก็เสียวเป็นระยะๆ

ทั้งแข็งทั้งเสียวจริงๆ

วันนี้ก็ผ่านมาเกือบสองอาทิตย์หลังหมอลงมีด ความเสียวลดลง แต่นอนกลางคืนยังรู้สึกเหมือนมีไฟฟ้าแล่นผ่่านแผลเวลาขยับตัว

สงสัยว่าเมื่อผมดมยาสลบไปแล้ว พวกเขาเปลี่ยนคนผ่าตัดเป็น ดร. แฟรงเกนสไตน์ ตอนผ่าคงดูดไฟฟ้าลงมาใส่ร่างด้วย

หลังผ่าตัด หมอบอกให้เคลื่อนไหวมากๆ เพราะอาการแน่นท้องหลังผ่าตัดเป็นเรื่องปกติ ลำไส้ทำงานลดลง

ทุกระบบรวนหมด (ยกเว้นต่อมกวนตีนยังทำงานเป็นปกติ)

แต่การเดินช่วยได้

หลังจากเดินอยู่หลายวัน ก็รู้สึกว่าความแข็ง(หน้าท้อง)ลดลง

วันนี้ขอเล่าแค่นี้นะ ไม่อยากนั่งคีย์ข้อความนานๆ

จะลุกไปเดินแล้วละ

เดินไปนอน

วินทร์ เลียววาริณ
24-5-26

ป.ล. รายละเอียดอื่นๆ ไว้ร่างกายแข็งแรงขึ้นค่อยเล่านะครับ เพราะเรื่องมันยาว

อาจารย์เซนเจ้าโจวถามพระเซนรูปหนึ่งที่เพิ่งมาใหม่ว่า "เจ้าเคยมาที่นี่หรือไม่?"

พระใหม่ตอบว่า "ศิษย์เคยมาขอรับ"

อาจารย์ชราบอก "ถ้าเช่นนั้นก็ดื่มชาสักถ้วย"

ผ่านไปอีกหลายวัน อาจารย์ถามพระรูปนั้นอีกครั้ง "เจ้าเคยมาที่นี่หรือไม่?"

คราวนี้พระตอบว่า "ศิษย์ไม่เคยมาขอรับ"

อาจารย์ชรากล่าวว่า "ถ้าเช่นนั้นก็ดื่มชาสักถ้วย"

อินจู หัวหน้าพระในวัดเห็นดังนั้นก็ถามอาจารย์เจ้าโจวว่า "ไยท่านอาจารย์จึงเอื้อเฟื้อชาแก่พระรูปนั้นสองหน ทั้งที่พระรูปนั้นตอบไม่เหมือนเดิม?"

อาจารย์ชราร้องขึ้นว่า "โอ! อินจู!"

"ขอรับ ท่านอาจารย์"

"ดื่มชาสักถ้วย!"

............

แขกคนหนึ่งไปเยือนอาจารย์เจ้าโจว ทำความเคารพอาจารย์อย่างนอบน้อม ก่อนเอ่ยว่า "ท่านอาจารย์รู้สึกเช่นไรที่ตัวท่านที่มีความสามารถช่วยนำทางคนอื่นไปสู่ธรรมเช่นนี้?"

เจ้าโจวก็ตอบกวนประสาทเช่นเดิมว่า "การเยี่ยวเป็นเรื่องเล็กน้อยที่จะทำ และกูก็ต้องทำด้วยตัวเอง!"

............................

วินทร์ เลียววาริณ
24-5-26

จาก มังกรเซน และ Mini Zen (เซนฉบับการ์ตูน)
มังกรเซน Shopee คลิก https://shope.ee/2VUCymbmSh?share_channel_code=6 

สั่งจากเว็บ https://www.winbookclub.com/store/detail/213/%E0%B8%8A%E0%B8%B8%E0%B8%94%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%AA%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%AD%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B9%88%202%20%E0%B9%81%E0%B8%96%E0%B8%A1%202 

Mini Zen Shopee https://shopee.co.th/วินทร์-เลียววาริณ-ชุ 

วันนี้มีคำถามที่หลายคนอาจข้ามไปทันที เพราะเป็นเรื่องบทกวี ท่าทางน่าเบื่อมาก

ในประเทศที่มีประชากร 65 ล้านคน หนังสือบทกวีขายได้ 200 เล่ม

แต่ลองอ่านดู มันอาจเปลี่ยนชีวิตคุณได้

อ่านคำตอบได้จากลิงก์นี้ https://www.blockdit.com/posts/6a0ebeb64f707b17950c35ef 

ผู้อ่านสามารถคุยหรือตั้งคำถามกับผู้เขียนได้ เขียนคำถามมาได้ที่ inbox เพจเฟซบุ๊ค วินทร์ เลียววาริณ ช่วยแจ้งชื่อหรือนามปากกาด้วย ถ้าไม่แจ้งจะใส่ "ไม่ประสงค์จะออกนาม"

ผู้อ่านท่านหนึ่งจากหาดใหญ่ติดต่อมา บอกว่าขอให้ผมช่วยเขียน 'ชีวิตที่ดี ภาค 2' หน่อย

เพราะอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับหาดใหญ่เพิ่มอีก

ความจริงก็มีอีกหลายเรื่องเกี่ยวกับหาดใหญ่ที่ไม่ได้เขียนลงในเล่ม ชีวิตที่ดี เพราะเกรงว่าจะออกนอกเรื่องมากเกินไป เจตนาของหนังสือเล่มนี้คือเล่าเรื่องการเดินทางของเด็กชายหาดใหญ่คนหนึ่ง

ความจริงผมเคยเขียนหนังสือเล่มหนึ่งมาก่อนหน้านี้ ชื่อ เดินไปให้สุดฝัน เผยเรื่องส่วนตัวในระดับหนึ่ง แต่แก่นเรื่องของเล่มนั้นคือเล่าประสบการณ์การทำงานศิลปะของผม

บางคนคิดว่าแปลกที่ผมทำหนังสืองานศพล่วงหน้า ผมมองว่าไม่แปลกอะไร ไหนๆ ก็ต้องทำ ก็ทำให้เรียบร้อย

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เจ้าภาพออกเงินตีพิมพ์หนังสืองานศพคือกระทรวงวัฒนธรรม ตามธรรมเนียม เมื่อศิลปินแห่งชาติเลิกหายใจ กระทรวงฯจะให้ค่าทำหนังสืองานศพด้วย ก็จัดการให้เรียบร้อย

อย่างไรก็ตาม ช่วงที่ผมนอนลืมตาปริบๆ ในโรงพยาบาล เกิดความคิดว่าน่าจะรวมหลายบทของ เดินไปให้สุดฝัน ใส่ใน ชีวิตที่ดี ฉบับงานศพ ด้วย เพื่อไม่ให้ข้อมูลกระจัดกระจาย

แหม! นอนบนเตียงโรงพยาบาลแล้วยังห่วงเรื่องหนังสือ

แต่น่าจะยังไม่ต้องรีบทำมั้ง

วินทร์ เลียววาริณ
22-5-26

บ้านผมอยู่ในมุมนี้ของหาดใหญ่เงียบ ๆ แต่กระนั้นก็เป็นครอบครัวที่อบอุ่น

เป็นชีวิตวัยเด็กที่มีความสุข

เอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอม

นั่นคือยุคจีนอพยพ คนจีนจำนวนมากเดินทางมือเปล่ามาเมืองไทย เพราะที่เมืองจีนไม่มีอะไรกินจริง ๆ แผ่นดินไทยอุดมสมบูรณ์ ขอเพียงไม่เกียจคร้าน รับรองไม่อดตาย

หลายครอบครัวก็สร้างตัวมาแบบนี้ ไม่มีการรวยทางลัด

อดอยาก อดทน อดกลั้นจนได้ดี

แม่ทำงานหนักทั้งชาติ แต่ไม่เคยมีเงินเก็บ แม่สอนให้ลูกรู้จักค่าของเงินและความลำบากโดยแสดงให้เห็นทุกวัน ภายใต้เบ้าหลอมแบบนี้ เราไม่มีทางเป็นคนกลัวงานหนัก หรือเป็นมนุษย์ขี้บ่น

แม่โชคดีที่ลูกสิบคน ‘จื้ออ้าย’ เอาถ่านทุกคน

เมื่อผมเริ่มทำงานได้เงินเดือน ผมส่งเงินข้ามประเทศไปให้แม่เรื่อย ๆ แต่แม่ก็ไม่ใช้ เก็บไว้ให้ลูก

แม้จะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่ทุกครั้งที่ไปเยี่ยมแม่ที่หาดใหญ่ เวลากลับบ้านค่ำ ๆ เดินย่องเข้าบ้าน ก็ได้ยินเสียงแม่ลอดออกมาจากห้องนอนว่า “กินอะไรมาแล้วยัง?” แค่ฟังเสียงฝีเท้าลูก แม่ก็รู้ว่าเป็นใคร

คงเพราะทำงานหนักทั้งชีวิต แม่ป่วยด้วยโรคกระดูกนานราว 30 ปี จนในตอนท้ายกระดูกทั้งร่างบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ นิ้วมือทั้งสิบหงิกเบี้ยว ทุกครั้งที่อากาศเปลี่ยนแปลง ครึ้มฟ้าครึ้มฝน แม่จะเจ็บทรมานทั้งร่างราวกับเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทงกระดูกพร้อมกัน อาการเจ็บของแม่จึงเป็นเครื่องมือพยากรณ์อากาศได้ดีกว่ากรมอุตุนิยมวิทยา เพียงเห็นแม่เจ็บ ก็รู้ทันทีว่าอากาศเปลี่ยนแปลง ฝนจะตกในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

แม่จากโลกไปในวัยเพียงหกสิบกว่า หลังจากทำหน้าที่แม่ศรีเรือนมาทั้งชีวิต

ครั้งสุดท้ายที่ผมพบแม่คือเมื่อผมไปเยี่ยมแม่ที่บ้านเกิด วันสุดท้ายที่ผมจะกลับกรุงเทพฯ สีหน้าแววตาแม่ยังคงเต็มไปด้วยความห่วงใย บอกตอนผมลาแม่ไปขึ้นรถไฟว่า เราคงไม่ได้พบกันอีก แม่คงรู้จากสภาพร่างกายว่านี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เห็นลูก

ชีวิตแม่ผมเป็นกระจกเงาสะท้อนชีวิตของ ‘แม่ศรีเรือน ทำงานหนัก รักลูก’ นับล้าน ๆ คนที่กระจายไปทั่วประเทศของเรา เป็นกระดูกสันหลังของชาติจริง ๆ

แม่ศรีเรือน ศรีแห่งเรือน สิริมงคลแห่งชีวิต

ในชีวิตนี้คงไม่มีผู้หญิงคนไหนในจักรวาลรักเราเท่าแม่อีกแล้ว

วินทร์ เลียววาริณ
22-5-26

บางท่อนจาก ชีวิตที่ดี หนังสือประวัติชีวิตของ วินทร์ เลียววาริณ เล่าโดยเจ้าตัว เป็นบันทึกเกร็ดประวัติศาสตร์ของชีวิตชาวจีนโพ้นทะเลในไทย เล่าวิถีชีวิตของชาวหาดใหญ่เมื่อ 50-60 ปีก่อน แสดงแง่คิด มุมมอง ทัศนคติของชีวิต

เล่มนี้ตั้งใจใช้เป็นหนังสือแจกในงานศพตัวเอง ถ้าซื้อตอนนี้ก็ได้ลายเซ็น ถ้าไปรับในงานศพ จะไม่มีลายเซ็น สั่งได้จากเว็บ https://www.winbookclub.com/store/detail/236/ชีวิตที่ดี 

หนังสือเหลือไม่มากแล้ว