'โคล' เป็นแฮกเกอร์เจาะเงิน โดยเทคนิคที่เรียกว่า Wardriving นั่นคือขับรถไปตามถนนสายต่างๆ พร้อมคอมพิวเตอร์แล็บท็อป มองหาสัญญาณ Wi-Fi ที่มีปัญหา แล้วเจาะเข้าไปโอนถ่ายเงินออกมา เขาทำงานโดยมีกฎประจำตัว ขโมยเงินจากเฉพาะองค์กรการเงินหรือบริษัทใหญ่เท่านั้น

แต่กฎนี้ก็ต้องเปลี่ยนไป เมื่อวันหนึ่งเมื่อเขาถูกจับได้ และถูกบังคับให้ทำงานให้คนอื่น

นี่คือหนังสเกลเล็กชื่อ Wardriver เป็นทริลเลอร์ที่พล็อตเรื่องค่อนข้างธรรมดา กระนั้นก็สามารถสะกดให้ดูจนจบได้ ดูจบแล้วไม่อิ่ม แต่ก็พอหายหิว เพราะเป็นหนังที่เดาทิศทางได้ หักมุมไม่แรงมาก

นักแสดงหลักคนนี้ Dane DeHaan มีโอกาสเล่นหนังใหญ่หลายเรื่อง แต่กลับไม่ดังสักที เขารับบทพระเอกในหนังทุนมหาศาลของ ลุค แบซง Valerian and the City of a Thousand Planets แต่หนังขาดทุน ทั้งที่สนุกดี เห็นเขาล่าสุดเมื่อปีก่อนในซีรีส์ American Primeval หนังดี (10/10)

ในรอบหลายปีนี้ หนังแนวทริลเลอร์ที่ตัวละครเป็นแฮกเกอร์มีหลายเรื่อง เรื่องที่น่าสนใจเป็นพิเศษเรื่องหนึ่งเป็นซีรีส์ ชื่อ Mr. Robot (Rami Malek)

Wardriver เดินเรื่องเร็วมาก ตัดฉับๆ ทำให้เรื่องไม่ยาวเกินจำเป็น แม้ความสมจริงของเนื้อเรื่องค่อนข้างต่ำ แต่โดยรวมให้ความบันเทิง และสนุกในระดับหนึ่ง

ส่วนจะสนุกเท่าเรื่อง Wardriver เวอร์ชั่น 'สายลับ' สาวชาวจีนที่เจาะหัวใจซีอีโอ NVIDIA เจนเซน หวง หรือไม่นั้น โปรดอย่ารอคอย แต่จงติดตามด้วยความระทึกในดวงหทัยพลัน (ขออนุญาตใช้สำนวนของพี่เสถียร จันทิมาธร)

7.4/10
ฉายทาง HBO

วินทร์ เลียววาริณ 
10-11-26

วินทร์ เลียววาริณ รวมบทรีวิวหนังจำนวนหลายร้อยเรื่องในหนังสือใหม่ บ้าหนัง 1-4 มีจำหน่ายในรูปอีบุ๊คที่เว็บไซต์ winbookclub.com และที่ MEB (คีย์คำว่า วินทร์ เลียววาริณ)

(มาตรการให้คะแนนของ วินทร์ เลียววาริณ : ความคิดสร้างสรรค์ + สาระ + ศิลปะการเล่าเรื่อง)

เล่ามาหลายตอนแล้วว่า เมื่อ 50 ปีก่อน ผมดูหนังตามโรงหนังชั้นสองทั่วกรุง

ความจริงก็กวาดหนังในโรงหนังชั้นหนึ่งเช่นกัน แต่ถ้ารอได้ ก็จะรอชั้นสอง เพราะราคาถูกกว่าครึ่งหนึ่ง

อย่าลืมว่านั่นคือยุคก่อนหนังเข้าโรงถี่ๆ และโทรทัศน์ก็ไม่มีหนังมากมายให้ดู

แล้วดูหนังในโรงไปปีละกี่เรื่อง?

จากไดอารี นับจากต้นปีถึงท้ายปี พ.ศ. 2520 ผมดูหนังโรงไป 121 เรื่อง ไม่นับเรื่องดูซ้ำ เฉลี่ยเดือนละสิบเรื่อง หรืออาทิตย์ละ 2-3 เรื่อง

ผมมีพฤติกรรม 'บ้าหนัง' อย่างนี้อีกหลายปี จนเมื่อเรียนจบ ไปทำงานที่ต่างประเทศ ก็ยังไม่ทิ้งสันดานดูหนังขั้นเสพติด

ผ่านยุคโรงหนังแบบยืนเดี่ยว โรงหนังชั้นสอง มาถึงยุคมินิเธียเตอร์ และมัลติเพล็กซ์ มาถึง พ.ศ. นี้ แม้การดูหนังจะง่ายกว่าเดิมร้อยเท่า แต่กระนั้นเมื่อหวนนึกถึงประสบการณ์การดูหนังเมื่อกาลกระโน้น ก็พบว่ามันมีชีวิตชีวากว่า เพราะเป็นการดูหนังที่ต้องมีความตั้งใจไปดู และต้องเจียดเงินจากค่าอาหารและค่าใช้จ่ายอื่น ๆ มาเพื่อดูหนัง

ผมเชื่อว่าตนเองมิใช่คนเดียวที่คลั่งไคล้การดูหนังระดับเสพติด จนยอมเสียเวลาและเงินทอง (ที่ไม่ค่อยจะมี) ดูหนังแนวเรื่องซ้ำ ๆ ซาก ๆ ผู้ที่ไม่ใช่คอหนังแท้อาจไม่มีทางเข้าใจว่า ทำไมมนุษย์สายพันธุ์นี้จึงไม่อาจหนีจากมนต์เสน่ห์ของโรงหนัง

คำตอบคือในโรงหนังมีความฝัน!

การดูหนังสำหรับหลาย ๆ คนเป็นเพียงการพักผ่อน สำหรับผมตั้งแต่เด็กเป็นการเล่นกับความฝัน เป็นโลกที่ไม่มีใครแย่งชิงเราไปได้ แบ่งออกเป็นโลกใบย่อยอีกมากมาย โลกของจอมยุทธ์ โลกของนักเดินทางอวกาศที่ผจญภัยในเวิ้งลึกของจักรวาล โลกของตำรวจ โลกของโจร โลกของคนรักกัน ฯลฯ

ดูหนังเยอะขนาดนี้หมายถึงเวลาที่เสียไปกับการเดินทางไปและกลับต้องไม่น้อยแน่นอน บางคนอาจอยากถามผมว่า อย่างนี้ไม่เสียเรื่องการเรียนหรือ

คำตอบคือผมเรียนจบด้วยคะแนน GPA 2.95 เป็นลำดับที่ 10 ของชั้น

ความจริงถ้าไม่สอบตกวิชาแคลคูลัสในปีแรก ก็จะได้เกรดสูงกว่า 3 ดังนั้นที่ไปไม่ถึงไม่ใช่เพราะดูหนัง

แสดงว่าดูหนังมากๆ ไม่เกี่ยว ทุกอย่างอยู่ที่การจัดการเวลา

แล้วดูหนังเยอะขนาดนี้มีประโยชน์อะไร?

ผ่านไปห้าสิบปี เมื่อลองวิเคราะห์ดูที่มาและที่ไป ผมเชื่อว่าพล็อตต่าง ๆ ที่สะสมจากการดูหนังทุกประเภทในรอบหลายปีนั้นจุดไฟจินตนาการและกระตุ้นให้ผมสร้างพล็อตเรื่องมากมาย เขียนหนังสือมาได้จนวันนี้โดยไม่เคยตัน

วินทร์ เลียววาริณ
9-11-26

(บางท่อนจากหนังสือ เดินไปให้สุดฝัน)

วันหนึ่งคุณบริสุทธิ์บอกจิตแพทย์ว่า “ผมไม่ไหวแล้ว”

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ผมกับเมียชักคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่อง”

“ภรรยาคุณต้องการอะไร คุณก็ยอม ๆ เท่านี้ก็จบ”

“ผมก็ทำอย่างนั้น แต่นี่ไม่ใช่เรื่องนี้หรอกครับ ที่คุยไม่รู้เรื่องก็เพราะเมียผมหูตึง”

“ทำไมสรุปว่าอย่างนั้น?”

“เพราะพูดอะไรไปก็ไม่มีปฏิกิริยา ไม่ตอบ แสดงว่าไม่ได้ยิน”

“แล้วหูตึงขนาดไหน?”

“น่าจะหนักอยู่นะ พูดอะไรก็ไม่ค่อยได้ยิน”

“ก็พาภรรยาคุณมาหาผมซีครับ”

“เธอบอกว่าไม่มา”

“ไม่เป็นไร ถ้าภรรยาไม่อยากทำอะไร สามีที่ดีก็ไม่ควรคาดคั้น”

“ผมก็ถือปรัชญานี้อย่างเคร่งครัด”

“งั้นคุณก็ต้องทดสอบเองว่าภรรยาคุณหูตึงขนาดไหน”

“ทดสอบยังไงครับหมอ?”

“คุณลองพูดกับภรรยาคุณในระยะสิบเมตรก่อน ถ้าเธอไม่ได้ยิน ก็เข้าไปใกล้ขึ้น สักห้าเมตร ถ้ายังไม่ได้ยินก็เข้าไปสักเมตรนึง เท่านี้ผมก็จะรู้ว่าอาการหูตึงของภรรยาคุณอยู่ในระดับไหน จะได้รักษาได้ถูก”

คุณบริสุทธิ์กลับบ้านตอนเย็นวันนั้น เห็นภรรยากำลังทำอาหารในครัว คุณบริสุทธิ์ส่งเสียงทักในระยะสิบเมตร “วันนี้ทำอะไรกินจ๊ะ?”

หล่อนไม่ตอบ

คุณบริสุทธิ์เดินเข้าไปใกล้ในระยะห้าเมตร “วันนี้ทำอะไรกินจ๊ะ?”

หล่อนไม่ตอบ

คุณบริสุทธิ์เดินเข้าไปใกล้ในระยะสองเมตร “วันนี้ทำอะไรกินจ๊ะ?”

หล่อนก็ไม่ตอบอีก คุณบริสุทธิ์ถอนใจ อาการหล่อนหนักกว่าที่คิด

คุณบริสุทธิ์เดินเข้าไปชิดหล่อน “วันนี้ทำอะไรกินจ๊ะ?”

คราวนี้หล่อนหันมาตอบ “มะระผัดไข่กับแกงส้ม ถามอยู่นั่นแหละ กูตอบเป็นครั้งที่สี่แล้วนะ”

วินทร์ เลียววาริณ
10-11-26
.........................
จากนวนิยาย เรื่องรักของคุณบริสุทธิ์กับนางสาวภุมรี ศจีรมย์ สมถวิล จินตหรา พารัก ปักเสน่ห์ เรวดี ศรีสกาว (ใช่ นิยายชื่อยาวๆ กวนตีนอย่างนี้แหละ Who will why)
นี่เป็นนวนิยายแนวใหม่ที่นำขำขันตลกๆ ระดับ ‘ขำกลิ้ง’ 400 เรื่องมายำเป็นนวนิยาย
ค่าคลายเครียดแค่ 330 บาท เฉลี่ยขำละ 80 สตางค์ หนังสือหมดเมื่อไร จะไม่ตีพิมพ์ใหม่แล้ว

https://www.winbookclub.com/store/detail/188/เรื่องรักของคุณบริสุทธิ์กับนางสาวภุมรี%20ศจีรมย์%20สมถวิล%20จินตหรา%20พารัก%2520ปักเสน่ห์%20เรวดี%20ศรีสกาว 

โปรโมชั่น https://www.winbookclub.com/store/detail/196/แพคเกจพิเศษ%203%20in%201 

Shopee เดี่ยว https://s.shopee.co.th/1VjWGyXzed 

https://s.shopee.co.th/9A8xPCjmLp 

ท่านที่สั่งซื้อทางเว็บและโอนเงินแล้ว อย่าลืมส่งหลักฐานไปที่อีเมล order@winbookclub.com  มิเช่นนั้นเจ้าหน้าที่อาจไม่รู้ว่ามีการสั่งซื้อ หลังจากนั้นจะได้รับคำยืนยันจากสำนักพิมพ์ว่าได้รับเงิน

งานหนังสือที่เพิ่งจบไปเมื่ออาทิตย์ก่อน น่าจะเป็นครั้งแรกที่แทบทุกวันผู้อ่านมาบอกผมว่า อ่านหนังสือของผมมาตั้งแต่เรียนชั้นมัธยมบ้าง ปี 1 มหาวิทยาลัยบ้าง

ตอนนี้แต่งงานมีลูกแล้ว

คะเนด้วยสายตาอายุผู้อ่าน ก็ประเมินอายุผู้เขียนได้ไม่ยาก

เวลาผ่านไปเร็วมาก ผมยังจำได้ว่าครั้งที่ที่ไปพูดให้นักศึกษาธรรมศาสตร์ฟังหลังจาก ประชาธิปไตยบนเส้นขนาน ได้รับรางวัลซีไรต์ ก็ 28 ปีมาแล้ว

ผู้อ่านบางคนเคยบอกว่า อ่านหนังสือของผมมาตั้งแต่น้ำหนักตัวยังไม่มาก

หลายคนบอกว่า ถ้ายังเขียน ก็ยังจะอ่าน

บางคนบอกว่าอย่าเพิ่งตาย

เหนียวแน่นขนาดนี้ ก็ยังไม่อยากรีบตาย

แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะเขียนได้อีกกี่ปี เพราะหลายปัจจัย

สุขภาพเป็นเรื่องหนึ่ง

ตลาดหนังสือที่กำลังวายก็อย่างหนึ่ง

ดังนั้นคงใช้ภาษิต "อะไรจะเกิดก็เกิด"

ตอนนี้ทำให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้

และมีความสุขกับเวลาที่เหลืออยู่ แม้ในตอนทำงาน

Enjoy this Monday ครับ ทุกท่าน

วินทร์ เลียววาริณ
9-11-26

หลังจบงานหนังสือ ก็ถึงคิวของเรื่องใหม่

รหัสคดีกรุงสยาม

สำหรับคนที่ตกข่าว รหัสคดีกรุงสยาม คือนิยายนักสืบชุดใหม่ของข้าพเจ้า

ต่างจากนักสืบคนอื่นๆ คือเป็นนักสืบในรัชสมัยรัชกาลที่ 5

สมัยนั้นบ้านเมืองมีถนนสายสองสาย จะเดินทางไปไหนมาไหน ก็ต้องพายเรือ

ลองนึกภาพนักสืบของเราพายเรือไปสืบหาคนร้าย

รหัสคดีกรุงสยาม มาในรูปเรื่องสั้นขนาดยาว 14 เรื่อง และเรื่องสั้นขนาดสั้น 7 เรื่อง คล้ายโครงสร้างของ ประชาธิปไตยบนเส้นขนาน แต่ละเรื่องสั้นเป็นเอกเทศ ร้อยต่อกันเป็นเรื่องยาว และเสนอภาพรวมของประวัติศาสตร์กรุงสยาม

แล้วทำไมจึงเป็น 14 เรื่องสั้นขนาดยาว?

คำตอบคือแต่ละเรื่องครอบคลุมหนึ่งเหตุการณ์ มีสี่เรื่องเข้าไปในรัชกาลที่ 6-7 แต่ส่วนใหญ่เป็นรัชกาลที่ 5 ซึ่งมีเหตุการณ์ที่มีสีสันกว่า

14 เหตุการณ์ก็เล่าเรื่องราวในสมัย ร. 5-7 ได้ค่อนข้างเห็นภาพ เช่น ฝรั่งเศสส่งเรือรบบุกสยาม ความขัดแย้งกับอังกฤษ กบฏเงี้ยว การสร้างทางรถไฟทั่วสยาม ทำไมรางรถไฟสายเหนือกับสายใต้ขนาดไม่เท่ากัน การขุดอุโมงค์ขุนตาน สงครามโลกครั้งที่ 1 สุสานฝรั่งสร้างเมื่อไร ที่มาของสุสานจีนแต้จิ๋วที่วัดดอน กบฏอั้งยี่ กบฏ ร.ศ. 130 การเปลี่ยนแปลงการปกครอง 2475 เป็นต้น

เรื่องราวเยอะมาก

คำถามต่อมาคือทำไมต้องมี 7 เรื่องสั้นขนาดสั้น?

คำตอบคือ เรื่องสั้นขนาดสั้นทำหน้าที่เป็น back story ของตัวละคร แทรกระหว่างเรื่องยาว เพื่อให้รู้ว่าตัวละครมีที่มาอย่างไร เหมือนภาพสเก็ตช์ พอให้เห็น แต่ไม่ลงลึก เพราะไม่ได้ตั้งใจเขียนงานดรามา

สรุปสั้นๆ นี่ก็คือ ประชาธิปไตยบนเส้นขนาน + พุ่มรัก พานสิงห์ (แบบไม่ขำ) + ประวัติศาสตร์ที่เราลืม เป็นยำรสจัด งานประวัติศาสตร์ที่ซ่อนรูปในนิยายนักสืบ สองเล่มจบ (as of now)

มีนาคม ปีหน้า คอนเฟิร์ม

วินทร์ เลียววาริณ
8-11-26