นี่เป็นครั้งที่สองที่ผมเห็นข่าวแบบนี้

คือข่าว OpenAI มีความสามารถแฮ็กฐานข้อมูลที่เข้ายาก

ข่าววันนี้คือ นายกฯออสเตรเลียบอกว่า OpenAI เจาะฐานข้อมูลสุขภาพแห่งชาติของออสเตรเลีย

นายกฯออสเตรเลียบอกว่า มันเจาะเข้าต่างๆ ได้หมด

ว่าแล้วก็ต่อสายคุยกับซีอีโอของ Open AI คือ Sam Altman

"เกิดอัลไล เอ๊ย! เกิดอะไรขึ้น?"

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ Open AI เจอสถานการณ์ที่เรียกว่า "AI agents going rogue" คือ AI แหกคอก เจาะของมันเอง

ในเดือนกรกฎาคมที่ผ่านมา ก็เกิดเหตุแบบนี้ เมื่อ AI ของ  OpenAI แหกคอกเจาะระบบของบริษัท Hugging Face ซึ่งเป็น digital library

ซีอีโอ Open AI บอกว่า "ไอไม่รู้ มันทำของมันเอง"

ซีอีโอของ Open AI และซีอีโอของ Anthropic คือ Dario Amodei จึงออกมาพูดไม่นานมานี้ว่า เราต้องมีองค์กรอิสระตรวจสอบ และควบคุม

นี่ก็คือฉากทัศน์ของหนัง The Terminator เมื่อ AI สกายเน็ตยึดโลก

ดังนั้นพวกท่านๆ ได้โปรดรีบจัดการคุม AI ก่อนที่มันจะมาเจาะฐานข้อมูลของผม เพราะมีรูปโป๊อยู่เต็ม

เคี้ยกเคี้ยก

วินทร์ เลียววาริณ
24-9-26

ดรามาเรื่อง Ed Sheeran อาจแผ่วลงไปแล้ว แต่ทำให้นึกถึงเหตุการณ์หนึ่งเมื่อ 62 ปีก่อน เพราะเป็นเรื่องคล้ายกัน

ในวันที่ 11 กันยายน ปี 1964 วง The Beatles ไปเล่นที่ Jacksonville สหรัฐฯ ฝูงชนหลั่งไหลไปชมวงดนตรีที่พวกเขาชื่นชอบ

เวลานั้นสหรัฐฯยังแบ่งแยกสีผิวอย่างรุนแรง สถานที่จัดแสดงดนตรีแยกส่วนของคนผิวขาวกับผิวสีออกจากกัน (เรียกว่า segregated)

นักดนตรีทั้งสี่คนแห่ง The Beatles บอกผู้จัดคอนเสิร์ตว่า ถ้าแยกคนออกตามสีผิว จะไม่เล่น

จุดยืนของวง The Beatles คือ เล่นดนตรีให้ทุกคน ไม่แบ่งแยกสีผิว เพราะดนตรีไม่มีสีผิว

พอล แม็คคาร์ทนีย์ ให้สัมภาษณ์หลายปีให้หลังว่า การตัดสินใจใดๆ ในวง ต้องใช้สี่เสียงเสมอ และทุกคนในวงเห็นด้วยว่า หากแบ่งสีผิว จะไม่เล่น

ผู้จัดงานไม่มีทางเลือก ปลดป้ายแบ่งสีผิวออก

คอนเสิร์ต Jacksonville จึงเป็นครั้งแรกๆ ในสหรัฐฯที่คนผิวดำกับผิวขาวนั่งเคียงกันดูดนตรี และต่อมาก็กลายเป็นบรรทัดฐานใหม่

นอกจากนี้ The Beatles ยังปฏิเสธพักในโรงแรม Hotel George Washington เพราะเป็นโรงแรมที่แบ่งสีผิว

เชื่อว่าด้วยโลกทัศน์แบบนี้ หากวง The Beatles เล่นที่สหรัฐฯในวันนี้อย่างคอนเสิร์ตของ Ed Sheeran และมีใครในวงเอ่ย "Free Palestine." และถูกเจ้าของสเตเดียมบีบให้ขับสมาชิกคนนั้นออก ก็คงออกทั้งวง

The Beatles ไม่ใช่วงดนตรีแรกที่ปฏิเสธเล่นดนตรีที่มีการแบ่งแยกสีผิว นักร้องอังกฤษ Dusty Springfield ก็เคยทำมาก่อน และ The Beatles เห็นด้วย และเจริญรอยตาม

Dusty Springfield ปฏิเสธการเล่นแบบแยกสีผิวในแอฟริกาใต้ในปี 1964 ผลคือเธอถูกเจ้าหน้าที่จับกุม และขับออกจากประเทศภายใน 24 ชั่วโมง

ก่อนหน้านั้น นักร้องนักแสดงชาวอังกฤษ George Formby ก็เคยทำมาก่อนในยุค 40s

ต้องเป็นคนที่มีขนาดของหัวใจใหญ่พอ จึงกล้ายืนหยัดเพื่อสิ่งที่ถูกต้อง

วินทร์ เลียววาริณ
24-9-26

ผมเกริ่นมาหลายครั้งแล้วว่ากำลังทำงานชุดใหม่ชื่อ รหัสคดีกรุงสยาม เป็นนิยายนักสืบสมัยรัชกาลที่ 5

จุดแตกต่างจากนิยายนักสืบทั่วไปคือมันเป็นนิยายอิงประวัติศาสตร์ด้วย ใช้คดีฆาตกรรมเล่าประวัติศาสตร์ท่อนที่คนไทยรุ่นใหม่อาจไม่รู้

คำถามคือทำไมอยู่ดีจึงเขียนงานชุดนี้

คำตอบคือเป็นเรื่องบังเอิญ

เมื่อปีก่อนมีคนคิดโครงการสืบทอดนิยายนักสืบเรื่องแรกของไทย คือ ประพฤติการณ์ของนายทองอิน รัตนะเนตร์ ผลงานของ รามจิตติ นามปากกาของรัชกาลที่ 6

ไอเดียคือชวนนักเขียนหลายคนมาร่วมเขียนนิยายนักสืบชุดใหม่คนละเรื่อง โดยใช้ตัวละครนักสืบของรัชกาลที่ 6 คือนายทองอิน รัตนะเนตร์

ผมเป็นคนหนึ่งที่ได้รับคำเชิญ แต่อาจเพราะความชรา อ่านบรี๊ฟแล้วเข้าใจว่าให้เขียนนิยายนักสืบยุคนั้น ในใจไม่เคยคิดว่าจะสามารถใช้ตัวละครของนักเขียนคนอื่นมาทำงานใหม่

ผมจึงสร้างตัวละครนักสืบคนใหม่ ฉากคือสมัยรัชกาลที่ 5

เขียนเสร็จแล้วก็ส่งไป เจ้าของโครงการบอกว่า เข้าใจผิดแล้วละ ไม่ได้ให้เขียนตัวละครคนใหม่ แต่ให้เขียนจากตัวละครคือนายทองอิน รัตนะเนตร์

ผมก็หงายเงิบ บอกว่า ขออภัย งั้นก็คงต้องถอนเรื่อง เพราะจะไม่เข้าชุด จะเขียนใหม่ก็ไม่ทัน อีกอย่างสมองผมก็กำลังหมกมุ่นกับนักสืบคนใหม่นี้

แต่คุณเรืองเดช จันทรคีรี บรรณาธิการงานนี้บอกว่าไม่เป็นไร ยังรวมเรื่องสั้นที่ผมเขียนไว้ในเล่ม เพราะถือว่างานใหม่ของผมได้รับแรงบันดาลใจจากงานชุดนายทองอิน รัตนะเนตร์ ซึ่งก็เป็นความจริง

เล่มรวมนักเขียนนี้ชื่อ 'จำลักษณ์นายทองอิน รัตนะเนตร์'

นักเขียนรับเชิญได้แก่ แก้วเก้า / นายา / กิ่งฉัตร / พงศกร / ปราปต์ / วิสิทธิ์ โพ / จัตวาลักษณ์ / พลัง พละมาตร์ / ภาณุ ตรัยเวช / ซอทอง / พุฒิรวี / อมฤต เหรียญทอง / ทวิวัฒน์ / ภูริวิชญ์ และผม

แต่ละคนก็รับช่วงตัวละครคนเดียวกันไป สืบสาน ตีความ และสร้างเรื่องราวใหม่ในโลกวรรณกรรมแตกต่างกันออกไป

บรรณาธิการบอกว่า นี่คือการทดลองอีกแบบหนึ่งว่า ตัวละครวรรณกรรมซึ่งถือกำเนิดขึ้นในอดีตจะถูกส่งต่อมายังนักเขียนร่วมสมัย โดยไม่กลายเป็นเพียงของเก่าที่วางอยู่บนหิ้งได้อย่างไร

ใครสนใจอยากลิ้มรสนิยายนักสืบฉบับรวมนักเขียนเก่าใหม่ ก็เชิญสั่งซื้อได้

ตอนนี้รับจอง pre-order ราคาปก 435 บาท ราคาบอกรับ 400 บาท - จัดส่งฟรี

สนใจดูรายละเอียดและสั่งจองได้ที่ 
http://www.mowojo.com/product/396/จำลักษณ์นายทองอิน-รัตนะเนตร์ 
หรือ www.mowojo.com 

ป.ล. สำหรับเรื่องสั้นที่ผมเขียนในเล่มนี้ เป็นคดีแรกของงานชุด รหัสคดีกรุงสยาม (จากทั้งหมด 14 คดี) เป็นฉากเปิดตัวนักสืบคนใหม่

วินทร์ เลียววาริณ
24-9-26

เช้านี้คุยเรื่องข้าวเหนียวหน้ากระฉีกแล้ว พบว่าผู้อ่านหลายคนมีรสนิยมตรงกับผม คือเป็นมนุษย์ข้าวเหนียว

ชมชอบอาหารและขนมแทบทุกอย่างที่มีข้าวเหนียว

ผมไม่ใช่ลูกอีสาน แต่ชอบกินลาบ ส้มตำคู๋กับข้าวเหนียว อาหารสองจานนี้ถือว่าเป็นสุดยอดการออกแบบ คิดได้ไง

ส่วนขนมที่ใช้ข้าวเหนียวในบ้านเรามีมากมายนับไม่ถ้วน เกิดเมืองไทยก็ดีอย่างนี้ ขนมเยอะมาก

เริ่มที่ข้าวเหนียวมะม่วง นี่ก็เป็นสุดยอดการออกแบบ ปัญหาคือชาวต่างชาติชอบ ทำให้เราเดือดร้อน เพราะราคาสูงขึ้น

ข้าวเหนียวปิ้งนี่ก็เป็นของโปรด ปรากฏตัวต่อหน้าเมื่อไหร่ ก็ฟาดเรียบ

ข้าวเหนียวหน้าสังขยา หน้าปลาแห้ง หน้ากระฉีก เราไม่มีวันถอย ใช่ไหม?

ข้าวหลามหรือ? โอ๊ย! ชอบมาก กินมาแต่เด็ก ปัญหาคือตอนนี้เห็นแต่ข้าวหลามปลอม คือยัดข้าวเหนียวที่ปรุงสำเร็จแล้วเข้าไปในกระบอกไม้ไผ่ที่ลนไฟหลอกๆ ไม่หอมเหมือนเผากระบอกจริงๆ

ข้าวหลามต้นฉบับใช้กระบอกไม้ไผ่สำหรับข้าวหลามโดยเฉพาะ คือไผ่ข้าวหลาม ต่างจากพันธุ์อื่นๆ ไผ่ข้าวหลามทนไฟกว่า สามารถเผาโดยกระบอกไม่แตก

เมนูถัดไปคือข้าวเหนียวเปียก ข้าวเหนียวทุเรียน ข้าวเหนียวถั่วดำ สุ่มเสี่ยงโรคเบาหวาน แต่เอาน่า! กินพอรู้รส อย่ากินมากเกินไปก็ไม่เป็นไร (มั้ง)

ก็มาถึงไอติมกะทิใส่ข้าวเหนียว รสสัมผัสแทรกซึมเข้าไปถึงหัวใจ

จบแค่นี้นะ จะไปหาข้าวเที่ยงกินก่อน เอ๊ะ! นี่มันแค่สิบโมงกว่า ไม่เป็นไร ไอน์สไตน์บอกว่าเวลาเป็นสิ่งสัมพัทธ์ ความอร่อยต้องมาก่อน

ว่าจะเริ่มที่ลาบ ส้มตำคู่กับข้าวเหนียว ต่อด้วยข้าวเหนียวทุเรียน ข้าวเหนียวถั่วดำ ตามด้วยข้าวหลามสักกระบอก ตบท้ายด้วยไอติมกะทิใส่ข้าวเหนียวสักถ้วย เอ้า! ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วสองถ้วยก็แล้วกัน

แล้วค่อยไปหาหมอ

วินทร์ เลียววาริณ
23-9-26

ผมชอบกินข้าวเหนียวหน้ากระฉีกมาแต่เด็ก จำได้แม่นว่าแม่เคยซื้อจากตลาดตอนเช้าให้กิน ห่อละราว 50 สตางค์

อร่อยมาจนทุกวันนี้

บางครั้งความอร่อยก็มาจากความทรงจำที่งดงาม

เมื่อวานนี้เห็นร้านขายข้าวเหนียวกลางเมือง แวะเข้าไปดู พบว่ามีข้าวเหนียวทุกหน้า ยกเว้นหน้ากระฉีก

ถามคนขายว่าทำไมจึงไม่มีข้าวเหนียวหน้ากระฉีก

"ไม่มีคนซื้อค่ะ"

"อ้าว! ทำไมไม่มีคนซื้อ เป็นขนมมาตรฐานของคนไทยนะเนี่ย"

"เด็กสมัยนี้ไม่รู้จักค่ะ บางวันขายได้แค่ห่อเดียว จึงต้องเลิกขายข้าวเหนียวหน้ากระฉีก มีแต่คนแก่ที่ซื้อ"

เฮ้อ! ขออนุญาตเจ็บหัวใจแพล็บ

สำหรับคนที่ไม่รู้จักกระฉีก พจนานุกรมราชบัณฑิตยสถานจารึกว่า

กระฉีก : ของหวานทำด้วยมะพร้าวทึนทึกขูด กวนกับน้ำตาลปึกให้เข้ากันจนเหนียว อบด้วยควันเทียนอบให้หอม ใช้เป็นไส้หรือหน้าขนม เรียกว่าหน้ากระฉีก เช่น ขนมใส่ไส้มีไส้เป็นหน้ากระฉีก ข้าวเหนียวหน้ากระฉีก

มาถึงบรรทัดนี้คนรุ่นใหม่บางคนอาจถาม แล้วอะไรคือมะพร้าวทึนทึก

มะพร้าวก็คือมะพร้าว หรือ coconut ส่วนทึนทึกแปลว่าจวนแก่

ภาษาอังกฤษน่าจะแปลว่า almost old

มะพร้าวทึนทึกจึงแปลว่ามะพร้าวจวนแก่

บางครั้งคำนี้ก็ใช้กับผู้หญิง เช่น สาวทึนทึก แปลว่าสาวที่ยังไม่แต่งงาน (ไม่ได้แปลว่าผู้หญิงจวนแก่)

ส่วนผู้ชายสูงวัยที่ชอบกินข้าวเหนียวหน้ากระฉีกที่ทำมาจากมะพร้าวจวนแก่ ถ้าใครเรียกว่าแก่ ก็ช่างศีรษะมัน เพราะกูจะกิน

เฮ้อ! ขออนุญาตเจ็บหัวใจแพล็บ

วินทร์ เลียววาริณ
23-9-26