ตำนานหนึ่งในพุทธประวัติเล่าว่า หญิงวรรณะแพศย์คนหนึ่งนามนางกีสาโคตมีเถรี ไปเข้าเฝ้าพระพุทธองค์ที่วัดเชตวัน เมืองสาวัตถี คร่ำครวญว่านางสูญเสียบุตร นางต้องการยาวิเศษมาชุบชีวิตบุตรของนาง

พระพุทธองค์ทรงรู้ว่าจะกล่อมนางอย่างไรก็ยากจะคลายความโศกเศร้า จึงแนะนำให้นางไปหาเมล็ดผักกาดจากบ้านที่ไม่เคยมีคนตาย หากหาได้ก็จะสามารถคืนชีวิตบุตรของนางได้

ปรากฏว่านางกีสาโคตมีเถรีก็ไปเสาะหาเมล็ดพืชนี้จากที่ต่าง ๆ ก็ไม่มีสักบ้านที่ไม่เคยมีคนตาย

พลันนางก็ได้สติ ได้คิดว่าความตายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เกิดแล้วต้องตายทุกคน หลังจากนั้นนางก็สำเร็จเป็นพระโสดาบันบุคคล และในกาลต่อมาก็บรรลุอรหัตผล

การที่นางแสวงหายาชุบชีวิตบุตรของนางย่อมเกิดขึ้นเพราะความทุกข์จากการสูญเสียบุตร ผลักดันให้นางหลอกตัวเองว่าโลกมีปาฏิหาริย์ที่จะทำให้ปัญหาของนางหายวับไป ในที่นี้ก็คือยาวิเศษ

ยาวิเศษก็คือความหวัง เป็นแสงสว่างเดียวของคนที่จมในโลกทุกข์

ทว่าโลกโคจรรอบดวงอาทิตย์ตั้งแต่วันนั้นมาจนถึงวันนี้ ก็ยังมีคนคาดหวังจะพบยาวิเศษดังกล่าว

ในปี 1950 หลังจากที่พ่อคนหนึ่งสูญเสียบุตรชายอายุน้อย เขาเขียนจดหมายถึง อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ เพื่อขอคำปรึกษาเกี่ยวกับการจัดการกับชีวิต

ไอน์สไตน์ก็เขียนตอบพ่อคนนั้นไป ต่อมาตีพิมพ์ใน The New York Times และ The New York Post ในปี 1972

แต่ก่อนที่เราจะอ่านคำตอบของไอน์สไตน์ ลองสมมุติว่าพ่อคนนั้นเขียนจดหมายไปถามปราชญ์กรีก เอพิคทีตัส ที่มีชีวิตอยู่เมื่อสองพันปีที่แล้ว เขาจะได้รับคำตอบว่าอย่างไร

เอพิคทีตัสเป็นนักปราชญ์กรีกสาย Stoicism ซึ่งเป็นปรัชญาที่ใช้กับการดำเนินชีวิต เขามีคำตอบเรื่องความสูญเสียคนที่รักเช่นกัน

เมื่อใครคนหนึ่งสูญเสียคนที่เขารัก ปราชญ์เอพิคทีตัสบอกว่า “ไม่ว่าจะเป็นอะไร จงอย่าเอ่ยว่า ‘ฉันสูญเสียมัน’ แต่พูดว่า ‘ฉันได้คืนมันกลับไป’ ลูกของเจ้าตายหรือ? เด็กถูกคืนไปต่างหาก ภรรยาเจ้าตายหรือ? นางถูกคืนกลับไปต่างหาก”

ปรัชญา Stoicism ชี้ว่าความสุขความทุกข์ไม่ได้มาจากปัจจัยภายนอก มันเป็นมุมมองของเราต่างหาก

แค่เปลี่ยนมุมมอง ก็กระจ่าง และไม่เกิดทุกข์

หากเรามองว่าเราสูญเสียอะไรไป ก็เท่ากับคิดว่าเราเป็นเจ้าของสิ่งนั้น แต่ในความจริงเราไม่เคยเป็นเจ้าของอะไร เราไม่ได้เป็นเจ้าของชีวิตใด ถ้าเรามีคนรัก ก็อย่าได้คิดว่าคนรักเป็นของเราคนเดียว ให้มองว่าใครคนนั้นผ่านมา แล้วผ่านไป ไม่ยั่งยืน เหมือนนักเดินทางมองโรงแรม

Stoicism ชี้ว่าอาจจะเป็นความผิดพลาดที่คิดว่าความสุขของเรามาจากคนภายนอก มันเป็นแค่มุมมองของเราต่างหาก

ก็มาถึงคำตอบของไอน์สไตน์ เขาเขียนตอบพ่อคนนั้นว่า

“มนุษย์คนหนึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสรรพสิ่งรวมที่เราเรียกว่า ‘จักรวาล’ เป็นส่วนหนึ่งที่ถูกจำกัดด้วยเวลาและที่ว่าง เขารับรู้ตัวตนของเขา ความคิด และความรู้สึกของเขา ว่าเป็นบางสิ่งที่แยกออกมาจากส่วนที่เหลือ เหมือนภาพลวงตาแห่งสติสัมปชัญญะ สิ่งลวงตานี้เป็นเหมือนคุกของเรา จำกัดเราอยู่ภายในความต้องการส่วนตัวและความรู้สึกของเราต่อคนไม่กี่คนที่ใกล้ชิดเรา หน้าที่ของเราจะต้องปลดปล่อยตัวเราเป็นอิสระจากคุกนี้ โดยขยายขอบเขตของวงแห่งความเมตตาต่อสรรพชีวิตและธรรมชาติทั้งมวลในความงามของมัน ไม่มีใครสามารถกระทำเรื่องนี้ได้ครบถ้วน แต่การมุ่งหาเป้าหมายนี้ในตัวมันเองคือส่วนหนึ่งของการปลดปล่อยและรากฐานของความมั่นคงภายใน”

ไอน์สไตน์คล้ายจะบอกว่า ประสบการณ์ความเป็นมนุษย์อาจจะกว้างกว่าแค่ตัวเราเอง

โลกรู้จัก อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ในฐานะนักวิทยาศาสตร์ผู้ปราดเปรื่องที่สุดคนหนึ่ง แต่ไอน์สไตน์ก็มีมุมมองด้านปรัชญาและชีวิตที่ลุ่มลึกเช่นกัน เมื่อรวมกับความรู้เรื่องจักรวาลของเขา ก็เป็นวิธีคิดที่น่าสนใจ และบางส่วนคล้าย ๆ พุทธ

ในมุมมองของไอน์สไตน์ น่าจะมองเรื่องนี้ในประเด็น ‘ประสบการณ์การเป็นมนุษย์’ ซึ่งเป็นท่อนหนึ่งของภาพรวมชีวิตทั้งหมดในจักรวาล

ชีวิตเป็นเช่นนั้นเอง ความตายเป็นเพียงการเปลี่ยนรูปของชีวิต

การพลัดพรากจากสิ่งที่รักย่อมเป็นทุกข์ แต่ความตายเป็นเพียงการแปลงสภาพของเรา เป็นธรรมชาติ มันเป็นอย่างนั้นเอง

เป็นเรื่องธรรมดาที่เราจะเกิดความผูกพันกับสิ่งที่รักจนไม่ยอมปล่อยเมื่อสิ่งนั้นหมดสิ้นวาระชีวิตบนโลกไป แต่หากเราไม่ฝึกทำความเข้าใจและเตรียมใจรับ ความตายของคนที่เราผูกพันก็จะเป็นเรื่องหนักทับถมจิตใจ และเมื่อเราทุกข์มาก ๆ ก็อาจแสวงหายาวิเศษมาแก้ปัญหานี้

การพลัดพรากย่อมเจ็บปวด แต่หากเรารองรับด้วยความเข้าใจ มันก็อาจบรรเทาหรืออย่างน้อยระยะเวลาของความเจ็บปวดก็สั้นลง

ถ้าไม่เข้าใจสัจธรรมนี้ ก็ยากทำใจ เมื่อไม่ยอมปล่อย ก็จมในความทุกข์

การปล่อยเป็นหัวใจของแนวคิดทางพุทธ แต่เป็นเรื่องยากมาก

การสูญเสียคนรักเป็นเรื่องเจ็บปวด แต่การไม่ยอมรับความจริงมีแต่ยืดให้ความเจ็บปวดยาวนานออกไป

วินทร์ เลียววาริณ
11-11-26

จาก กอดหนาม 
51 บทความกำลังใจ ราคาเพียง 260 บาท = บทความละ 5 บาท  (ไม่คิดค่าส่ง)

https://www.winbookclub.com/store/detail/241/กอดหนาม 
โปรโมชั่นคู่กับเล่มอื่น https://www.winbookclub.com/store/detail/243/%28S11%29%20กอดหนาม%20+%20ปฎิบัติการผ่าสมองไอน์สไตน์%20+%20Mini%20Tao 

hopee เดี่ยว https://s.shopee.co.th/qUBWxp70F 

Shopee โปรโมชั่น
https://shopee.co.th/วินทร์-เลียววาริณ-(S11)-กอดหนาม-ผ่าสมองไอน์สไตน์-MiniTao-ราคาปก-825.-พิเศษ-640.-พร้อมลายเซ็นนักเขียน-i.90206829.25115927514?sp_atk=7b908643-99d5-42ab-b178-8d87f8650520&xptdk=7b908643-99d5-42ab-b178-8d87f8650520 

'โคล' เป็นแฮกเกอร์เจาะเงิน โดยเทคนิคที่เรียกว่า Wardriving นั่นคือขับรถไปตามถนนสายต่างๆ พร้อมคอมพิวเตอร์แล็บท็อป มองหาสัญญาณ Wi-Fi ที่มีปัญหา แล้วเจาะเข้าไปโอนถ่ายเงินออกมา เขาทำงานโดยมีกฎประจำตัว ขโมยเงินจากเฉพาะองค์กรการเงินหรือบริษัทใหญ่เท่านั้น

แต่กฎนี้ก็ต้องเปลี่ยนไป เมื่อวันหนึ่งเมื่อเขาถูกจับได้ และถูกบังคับให้ทำงานให้คนอื่น

นี่คือหนังสเกลเล็กชื่อ Wardriver เป็นทริลเลอร์ที่พล็อตเรื่องค่อนข้างธรรมดา กระนั้นก็สามารถสะกดให้ดูจนจบได้ ดูจบแล้วไม่อิ่ม แต่ก็พอหายหิว เพราะเป็นหนังที่เดาทิศทางได้ หักมุมไม่แรงมาก

นักแสดงหลักคนนี้ Dane DeHaan มีโอกาสเล่นหนังใหญ่หลายเรื่อง แต่กลับไม่ดังสักที เขารับบทพระเอกในหนังทุนมหาศาลของ ลุค แบซง Valerian and the City of a Thousand Planets แต่หนังขาดทุน ทั้งที่สนุกดี เห็นเขาล่าสุดเมื่อปีก่อนในซีรีส์ American Primeval หนังดี (10/10)

ในรอบหลายปีนี้ หนังแนวทริลเลอร์ที่ตัวละครเป็นแฮกเกอร์มีหลายเรื่อง เรื่องที่น่าสนใจเป็นพิเศษเรื่องหนึ่งเป็นซีรีส์ ชื่อ Mr. Robot (Rami Malek)

Wardriver เดินเรื่องเร็วมาก ตัดฉับๆ ทำให้เรื่องไม่ยาวเกินจำเป็น แม้ความสมจริงของเนื้อเรื่องค่อนข้างต่ำ แต่โดยรวมให้ความบันเทิง และสนุกในระดับหนึ่ง

ส่วนจะสนุกเท่าเรื่อง Wardriver เวอร์ชั่น 'สายลับ' สาวชาวจีนที่เจาะหัวใจซีอีโอ NVIDIA เจนเซน หวง หรือไม่นั้น โปรดอย่ารอคอย แต่จงติดตามด้วยความระทึกในดวงหทัยพลัน (ขออนุญาตใช้สำนวนของพี่เสถียร จันทิมาธร)

7.4/10
ฉายทาง HBO

วินทร์ เลียววาริณ 
10-11-26

วินทร์ เลียววาริณ รวมบทรีวิวหนังจำนวนหลายร้อยเรื่องในหนังสือใหม่ บ้าหนัง 1-4 มีจำหน่ายในรูปอีบุ๊คที่เว็บไซต์ winbookclub.com และที่ MEB (คีย์คำว่า วินทร์ เลียววาริณ)

(มาตรการให้คะแนนของ วินทร์ เลียววาริณ : ความคิดสร้างสรรค์ + สาระ + ศิลปะการเล่าเรื่อง)

เล่ามาหลายตอนแล้วว่า เมื่อ 50 ปีก่อน ผมดูหนังตามโรงหนังชั้นสองทั่วกรุง

ความจริงก็กวาดหนังในโรงหนังชั้นหนึ่งเช่นกัน แต่ถ้ารอได้ ก็จะรอชั้นสอง เพราะราคาถูกกว่าครึ่งหนึ่ง

อย่าลืมว่านั่นคือยุคก่อนหนังเข้าโรงถี่ๆ และโทรทัศน์ก็ไม่มีหนังมากมายให้ดู

แล้วดูหนังในโรงไปปีละกี่เรื่อง?

จากไดอารี นับจากต้นปีถึงท้ายปี พ.ศ. 2520 ผมดูหนังโรงไป 121 เรื่อง ไม่นับเรื่องดูซ้ำ เฉลี่ยเดือนละสิบเรื่อง หรืออาทิตย์ละ 2-3 เรื่อง

ผมมีพฤติกรรม 'บ้าหนัง' อย่างนี้อีกหลายปี จนเมื่อเรียนจบ ไปทำงานที่ต่างประเทศ ก็ยังไม่ทิ้งสันดานดูหนังขั้นเสพติด

ผ่านยุคโรงหนังแบบยืนเดี่ยว โรงหนังชั้นสอง มาถึงยุคมินิเธียเตอร์ และมัลติเพล็กซ์ มาถึง พ.ศ. นี้ แม้การดูหนังจะง่ายกว่าเดิมร้อยเท่า แต่กระนั้นเมื่อหวนนึกถึงประสบการณ์การดูหนังเมื่อกาลกระโน้น ก็พบว่ามันมีชีวิตชีวากว่า เพราะเป็นการดูหนังที่ต้องมีความตั้งใจไปดู และต้องเจียดเงินจากค่าอาหารและค่าใช้จ่ายอื่น ๆ มาเพื่อดูหนัง

ผมเชื่อว่าตนเองมิใช่คนเดียวที่คลั่งไคล้การดูหนังระดับเสพติด จนยอมเสียเวลาและเงินทอง (ที่ไม่ค่อยจะมี) ดูหนังแนวเรื่องซ้ำ ๆ ซาก ๆ ผู้ที่ไม่ใช่คอหนังแท้อาจไม่มีทางเข้าใจว่า ทำไมมนุษย์สายพันธุ์นี้จึงไม่อาจหนีจากมนต์เสน่ห์ของโรงหนัง

คำตอบคือในโรงหนังมีความฝัน!

การดูหนังสำหรับหลาย ๆ คนเป็นเพียงการพักผ่อน สำหรับผมตั้งแต่เด็กเป็นการเล่นกับความฝัน เป็นโลกที่ไม่มีใครแย่งชิงเราไปได้ แบ่งออกเป็นโลกใบย่อยอีกมากมาย โลกของจอมยุทธ์ โลกของนักเดินทางอวกาศที่ผจญภัยในเวิ้งลึกของจักรวาล โลกของตำรวจ โลกของโจร โลกของคนรักกัน ฯลฯ

ดูหนังเยอะขนาดนี้หมายถึงเวลาที่เสียไปกับการเดินทางไปและกลับต้องไม่น้อยแน่นอน บางคนอาจอยากถามผมว่า อย่างนี้ไม่เสียเรื่องการเรียนหรือ

คำตอบคือผมเรียนจบด้วยคะแนน GPA 2.95 เป็นลำดับที่ 10 ของชั้น

ความจริงถ้าไม่สอบตกวิชาแคลคูลัสในปีแรก ก็จะได้เกรดสูงกว่า 3 ดังนั้นที่ไปไม่ถึงไม่ใช่เพราะดูหนัง

แสดงว่าดูหนังมากๆ ไม่เกี่ยว ทุกอย่างอยู่ที่การจัดการเวลา

แล้วดูหนังเยอะขนาดนี้มีประโยชน์อะไร?

ผ่านไปห้าสิบปี เมื่อลองวิเคราะห์ดูที่มาและที่ไป ผมเชื่อว่าพล็อตต่าง ๆ ที่สะสมจากการดูหนังทุกประเภทในรอบหลายปีนั้นจุดไฟจินตนาการและกระตุ้นให้ผมสร้างพล็อตเรื่องมากมาย เขียนหนังสือมาได้จนวันนี้โดยไม่เคยตัน

วินทร์ เลียววาริณ
9-11-26

(บางท่อนจากหนังสือ เดินไปให้สุดฝัน)

วันหนึ่งคุณบริสุทธิ์บอกจิตแพทย์ว่า “ผมไม่ไหวแล้ว”

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ผมกับเมียชักคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่อง”

“ภรรยาคุณต้องการอะไร คุณก็ยอม ๆ เท่านี้ก็จบ”

“ผมก็ทำอย่างนั้น แต่นี่ไม่ใช่เรื่องนี้หรอกครับ ที่คุยไม่รู้เรื่องก็เพราะเมียผมหูตึง”

“ทำไมสรุปว่าอย่างนั้น?”

“เพราะพูดอะไรไปก็ไม่มีปฏิกิริยา ไม่ตอบ แสดงว่าไม่ได้ยิน”

“แล้วหูตึงขนาดไหน?”

“น่าจะหนักอยู่นะ พูดอะไรก็ไม่ค่อยได้ยิน”

“ก็พาภรรยาคุณมาหาผมซีครับ”

“เธอบอกว่าไม่มา”

“ไม่เป็นไร ถ้าภรรยาไม่อยากทำอะไร สามีที่ดีก็ไม่ควรคาดคั้น”

“ผมก็ถือปรัชญานี้อย่างเคร่งครัด”

“งั้นคุณก็ต้องทดสอบเองว่าภรรยาคุณหูตึงขนาดไหน”

“ทดสอบยังไงครับหมอ?”

“คุณลองพูดกับภรรยาคุณในระยะสิบเมตรก่อน ถ้าเธอไม่ได้ยิน ก็เข้าไปใกล้ขึ้น สักห้าเมตร ถ้ายังไม่ได้ยินก็เข้าไปสักเมตรนึง เท่านี้ผมก็จะรู้ว่าอาการหูตึงของภรรยาคุณอยู่ในระดับไหน จะได้รักษาได้ถูก”

คุณบริสุทธิ์กลับบ้านตอนเย็นวันนั้น เห็นภรรยากำลังทำอาหารในครัว คุณบริสุทธิ์ส่งเสียงทักในระยะสิบเมตร “วันนี้ทำอะไรกินจ๊ะ?”

หล่อนไม่ตอบ

คุณบริสุทธิ์เดินเข้าไปใกล้ในระยะห้าเมตร “วันนี้ทำอะไรกินจ๊ะ?”

หล่อนไม่ตอบ

คุณบริสุทธิ์เดินเข้าไปใกล้ในระยะสองเมตร “วันนี้ทำอะไรกินจ๊ะ?”

หล่อนก็ไม่ตอบอีก คุณบริสุทธิ์ถอนใจ อาการหล่อนหนักกว่าที่คิด

คุณบริสุทธิ์เดินเข้าไปชิดหล่อน “วันนี้ทำอะไรกินจ๊ะ?”

คราวนี้หล่อนหันมาตอบ “มะระผัดไข่กับแกงส้ม ถามอยู่นั่นแหละ กูตอบเป็นครั้งที่สี่แล้วนะ”

วินทร์ เลียววาริณ
10-11-26
.........................
จากนวนิยาย เรื่องรักของคุณบริสุทธิ์กับนางสาวภุมรี ศจีรมย์ สมถวิล จินตหรา พารัก ปักเสน่ห์ เรวดี ศรีสกาว (ใช่ นิยายชื่อยาวๆ กวนตีนอย่างนี้แหละ Who will why)
นี่เป็นนวนิยายแนวใหม่ที่นำขำขันตลกๆ ระดับ ‘ขำกลิ้ง’ 400 เรื่องมายำเป็นนวนิยาย
ค่าคลายเครียดแค่ 330 บาท เฉลี่ยขำละ 80 สตางค์ หนังสือหมดเมื่อไร จะไม่ตีพิมพ์ใหม่แล้ว

https://www.winbookclub.com/store/detail/188/เรื่องรักของคุณบริสุทธิ์กับนางสาวภุมรี%20ศจีรมย์%20สมถวิล%20จินตหรา%20พารัก%2520ปักเสน่ห์%20เรวดี%20ศรีสกาว 

โปรโมชั่น https://www.winbookclub.com/store/detail/196/แพคเกจพิเศษ%203%20in%201 

Shopee เดี่ยว https://s.shopee.co.th/1VjWGyXzed 

https://s.shopee.co.th/9A8xPCjmLp 

ท่านที่สั่งซื้อทางเว็บและโอนเงินแล้ว อย่าลืมส่งหลักฐานไปที่อีเมล order@winbookclub.com  มิเช่นนั้นเจ้าหน้าที่อาจไม่รู้ว่ามีการสั่งซื้อ หลังจากนั้นจะได้รับคำยืนยันจากสำนักพิมพ์ว่าได้รับเงิน

งานหนังสือที่เพิ่งจบไปเมื่ออาทิตย์ก่อน น่าจะเป็นครั้งแรกที่แทบทุกวันผู้อ่านมาบอกผมว่า อ่านหนังสือของผมมาตั้งแต่เรียนชั้นมัธยมบ้าง ปี 1 มหาวิทยาลัยบ้าง

ตอนนี้แต่งงานมีลูกแล้ว

คะเนด้วยสายตาอายุผู้อ่าน ก็ประเมินอายุผู้เขียนได้ไม่ยาก

เวลาผ่านไปเร็วมาก ผมยังจำได้ว่าครั้งที่ที่ไปพูดให้นักศึกษาธรรมศาสตร์ฟังหลังจาก ประชาธิปไตยบนเส้นขนาน ได้รับรางวัลซีไรต์ ก็ 28 ปีมาแล้ว

ผู้อ่านบางคนเคยบอกว่า อ่านหนังสือของผมมาตั้งแต่น้ำหนักตัวยังไม่มาก

หลายคนบอกว่า ถ้ายังเขียน ก็ยังจะอ่าน

บางคนบอกว่าอย่าเพิ่งตาย

เหนียวแน่นขนาดนี้ ก็ยังไม่อยากรีบตาย

แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะเขียนได้อีกกี่ปี เพราะหลายปัจจัย

สุขภาพเป็นเรื่องหนึ่ง

ตลาดหนังสือที่กำลังวายก็อย่างหนึ่ง

ดังนั้นคงใช้ภาษิต "อะไรจะเกิดก็เกิด"

ตอนนี้ทำให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้

และมีความสุขกับเวลาที่เหลืออยู่ แม้ในตอนทำงาน

Enjoy this Monday ครับ ทุกท่าน

วินทร์ เลียววาริณ
9-11-26