วันสุดท้ายของเดือนห้า ฝนตกหนักทั่วกรุง แล้วจู่ๆ ผมก็นึกได้ว่า นอกจากฉากฟ้ากลางคืนแล้ว ผมใช้ฉากฝนตกในเรื่องสั้นและนวนิยายหลายเรื่องมาก

ยกตัวอย่าง

..............................

จากเรื่อง คนแปลกหน้า ปรัชญาที่สวนสาธารณะ (อาเพศกำสรวล)

พิรุณพิโรธเทลงมาตลอดคืนวันเสาร์ พายุอึงคะนึง เมฆดำลอยเรี่ยต่ำราวจะแตะยอดหลังคาบ้านเรือน ท้องฟ้าคล้ายกระดาษขาวผืนใหญ่ที่ฉ่ำน้ำดังถูกพู่กันจุ่มสีชุ่มโชก กดหยดสีลงบนแผ่นฟ้ากว้างขาวชื้นซึมออกเป็นวงกว้าง ตั้งแต่หัวค่ำสายฝนใหญ่คล้ายผ้าขี้ริ้วผืนมหึมากวาดซับชำระสิ่งสกปรกออกจากทุกอณูอากาศ หลังคาอาคารบ้านเรือน ถนน บาทวิถี เสาไฟฟ้า ทางม้าลาย และต้นไม้ที่มีฝุ่นเกาะชั่วนาตาปี คราบละอองทั้งหมดไหลตามน้ำจากฟ้าลงสู่ท่อระบายน้ำ ครั้นรุ่งสางฟ้าหมาดฝน เมืองเทพก็สะอาด แต่ยังมีหยาดน้ำเกาะพราว

........................

นวนิยาย ฝนตกขึ้นฟ้า

ต่างคนต่างเงียบไปอีกนาน เขาเหม่อมองภาพเบื้องหน้าอย่างเลื่อนลอย

"คุณมองอะไรคะ?"

"ฝนตก"

หล่อนเปรยลอย ๆ "แปลกนะ"

"อะไรแปลก?"

"คุณมองฝนตกแน่วนิ่ง เหมือนฤาษีเข้าฌานเลย ทั้ง ๆ ที่มันเป็นฝนตกธรรมดา"

"สำหรับผม มันไม่ธรรมดา"

"ยังไงคะที่ว่าไม่ธรรมดา?"

"ฝนตกขึ้นฟ้า..." เขาพึมพำ

"หมายความว่าอะไรคะ?"

"ช่างเถอะ มันไม่สำคัญหรอก"

..............................

นวนิยาย ปีกแดง

ฝนพรำทั่วทุ่งกว้างที่ร้างผู้คน ไกลออกไปเป็นเงาราง ๆ ของเทือกเขา ท้องฟ้าเบื้องบนซีดราวผ้าขาวที่ถูกซักมานานปี เหนือเส้นขอบฟ้าปรากฏร่างชายคนหนึ่งเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า

เขาก้าวผ่านเศษซากของสงคราม เขามาดิ้นรนไขว่คว้าสิ่งที่เขามองไม่เห็น ณ ที่นี่เพื่ออะไร หากมิใช่เพราะคำว่า ความรัก!

เขาคงเป็นบ้าไปเป็นแน่ แผ่นดินใหญ่เช่นนี้ จะตามเด็กหญิงเล็ก ๆ คนหนึ่งได้ที่ใด

ฝนพรำแผ่ทุ่งกว้าง น้ำไหลผ่านหน้า แยกไม่ออกว่าหยดใดคือน้ำฝน หยดใดคือน้ำตา

บางทีโศกนาฏกรรมแห่งความรักจะไม่มีวันจบ

เพราะความรักที่แท้คือความทุกข์อย่างหนึ่ง?

..............................

นวนิยาย ประชาธิปไตยบนเส้นขนาน

สายฝนเทลงมาจากฟ้าเหมือนกระแสธารบ้าคลั่ง กระแสลมพัดตีมันกระจัดกระจายเป็นเม็ดฝนพร่างพรม หยดน้ำร้อยพันเม็ดก่อตัวบดบังกระจกหน้ารถ ก้านปัดน้ำฝนปัดซ้ายปัดขวาสุดแรง แล้วหยดฝนชุดใหม่ก็ก่อตัวมาบดบังกระจกหน้าอีก แต่กระนั้นพายุสายฝนเดือนกันยายนดูจะไม่สามารถทำให้คนในรถซีตรองคันนั้นประหวั่นพรั่นพรึง แม้เบื้องหน้าจะมีความตายรออยู่ก็ตาม เพราะเบื้องหลัง มัจจุราชอีกตัวกำลังตามมาติด ๆ

..............................

นวนิยาย 16  องศาเหนือ

แล้วการรบก็อุบัติ เสียงปืนกลแผดขึ้นเป็นระยะ สลับกับเสียงฟ้าคำราม แล้วห่าฝนก็เทลงมาอย่างหนัก พวกเขาหลบในดงไม้ เปียกฝนทั้งตัว พื้นดินรอบตัวค่อย ๆ กลายเป็นโคลนเลน จนยากที่ทั้งสองฝ่ายจะรุกหน้า

..............................

นวนิยาย 17 องศาเหนือ

เขาทอดสายตาออกนอกหน้าต่าง มองลงไปที่ลำคลอง ไม่มีหิ่งห้อยแล้ว แสงแรกของวันโอบกอดต้นไม้กับสายน้ำอย่างทะนุถนอม มันมาเยือนพร้อมเม็ดฝนหลงฤดู ฝนกำลังโปรยเม็ดบางเหมือนหยดน้ำค้าง เรือแจวบรรทุกผลไม้ลำหนึ่งเคลื่อนผ่านเขาไป

..............................

เรื่องสั้น สะพาน (เส้นสมมุติ)

“เราสองคนชอบเดินเล่นบนสะพานโอฮาชิ สะพานเป็นจุดที่เราเห็นคนทุกประเภทเดินผ่านไปมา นางกล่าวว่า คนเหล่านี้ไม่เคยเดินทางไกล ทำงานวันต่อวัน มีทิศทางของแต่ละคนเหมือนกันทุกวัน เวลานั้นฝนก็เทลงมาขณะที่เราอยู่กลางสะพาน เราวิ่งหนีฝน แต่นางกลับยืนนิ่งราวกับต้องมนต์สะกดจากอำนาจบางอย่าง เราถามนางว่านางมองอะไร นางตอบว่ามองผู้คนที่วิ่งหนีฝน แต่ละชีวิตมีทิศทางของพวกเขา พวกเขาเป็นชาวนา พ่อค้า ซามูไร คหบดี ขอทาน แต่เมื่อฝนเทลงมากะทันหัน ทุกคนก็ถูกสายฝนบังคับให้วิ่ง พวกเขามีเพียงสองทาง คือซ้ายหรือขวา ในชั่วขณะสั้น ๆ นั้น สายฝนเป็นตัวกำหนดชีวิตของคนเหล่านั้นโดยสิ้นเชิง เราถามว่าหากให้เลือก นางจะไปทางใด นางบอกว่าจะไปทางซ้าย เดินทางกลับบ้านเกิดของนาง ในขณะจิตนั้นเราคิดอยากสลัดทิ้งทุกอย่างที่เรามี แล้วเดินทางไปกับนาง..."

..............................

เรื่องสั้น ก้อนเนื้อในน้ำ (ในชุด น้ำแข็งยูนิตตราควายบิน)

เงาที่เดินตามหยุดที่หน้าอพาร์ตเมนท์

ห้องยามบ่ายสลัวราง อากาศเย็นชื้น

อาจเป็นเพราะกลิ่นหอมจางๆ ที่เส้นผมของเธอ เส้นผมที่เปียกบางส่วนเพราะถูกฝน อาจเป็นเพราะฝนยามบ่ายที่ทำให้ห้องนั้นสลัวราง อาจเป็นเพราะการมองแบบนั้น...

"เป็นอะไรไปคะ ไม่สบายรึเปล่า?" เธอถามผม

"คงเป็นไข้ สงสัยโดน ฝน " (ตัวละครหญิงชื่อฝน)

เอ้อ! ขออนุญาตตัดจบก่อนดีกว่า เพราะมันตามมาด้วยฉากเซ็กซ์

ไม่ค่อยเหมาะนะ วันนี้วันพระ

วินทร์ เลียววาริณ
31-5-26

เมื่อวานนี้คุยเรื่องฟอนต์วินทร์ ซึ่งเกิดจากความจำเป็นต้องออกแบบปกหนังสือ ก็บังเอิญตรงกับข่าวเรื่องฟอนต์เมื่อสองสามวันก่อน

เป็นฟอนต์ของนักออกแบบวัย 72 คนหนึ่ง

จัดเป็น accidental designer

รปภ.วัย 72 คนหนึ่งชื่อ Shuetsu Sato ทำงานที่สถานีรถไฟฟ้าชินจูกุที่โตเกียว

ในปี 2004 มีการปรับปรุงสถานีชินจูกุ เจ้านายสั่งให้ซาโตะทำหน้าที่ช่วยนักเดินทางที่อาจหลงทาง

วิธีแก้ของเขาคือทำป้ายขึ้นมาติดตั้งตามจุดต่างๆ เพื่อบอกทิศทาง

วิธีทำป้ายของเขาคือใช้เทปกาวสีต่างๆ ทำเป็นตัวหนังสือ ลูกศร ฯลฯ

ตรงรอยหักของตัวอักษร ก็ใช้คัตเตอร์กรีดให้เป็นเส้นโค้งมน เพื่อความงาม

ป้ายของเขาได้ผล ทำให้ทางสถานีใช้เขาทำป้ายเพิ่มอีก

ทันใดนั้นงานป้ายของซาโตะก็แพร่ไปทั่งประเทศ เขาได้รับการขอให้ช่วยทำป้ายไปทั่ว บางสถานีตอบแทนเขาด้วยแชมพูสระผม บางสถานีมอบถุงเท้าใหม่ให้เขา

ฟอนต์ใหม่ของเขาไปเข้าตาคนจำนวนมาก ไม่นานงานใหม่ก็ไหลมา มีคนชวนเขาไปทำงานด้านพาณิชยศิลป์ งานโฆษณา เขาก็ทำเพราะความสนุก มีสินค้าดังๆ หลายยี่ห้อ  เช่น Nintendo, Suntory, Nike

คนเราเมื่อทำด้วยใจรัก และพอมีหัวศิลป์ งานก็ออกมาดี

ฟอนต์นี้ตั้งชื่อตามชื่อเขา เรียกว่าฟอนต์ 'Shuetsu-tai'

ต้องรีบตั้งชื่อ ไม่งั้นโดนเพื่อนบ้านเราเคลมแน่

วินทร์ เลียววาริณ
30-5-26

ศิษย์เซนคนหนึ่งนาม ยามะโอกะ เท็ตชู ไปหาอาจารย์เซนคนแล้วคนเล่า วันหนึ่งเขาไปพบอาจารย์โอกิโนะ โดกุอน (1819-1895) เจ้าอาวาสวัดโชฟุคุ ซึ่งเป็นพระสาย รินไซ เซน ชาวญี่ปุ่นช่วงรอยต่อสมัยโทคุกาวะกับเมจิ (ประมาณศตวรรษที่ 19)

เขาอยากแสดงสิ่งที่เขาได้ค้นพบ กล่าวว่า "จิต พุทธะและสรรพสัตว์ที่รู้สึกได้ ที่จริงแล้วก็ไม่มีตัวตน ธรรมชาติที่แท้ของปรากฏการณ์คือความว่างเปล่า มันไม่มีการค้นพบ ไม่มีมายา ไม่มีปราชญ์ ไม่มีคนธรรมดา ไม่มีการให้ และไม่มีการรับ"

โดกุอนซึ่งกำลังสูบยาเส้นเงียบ ๆ ไม่เอ่ยสักคำ ทันใดนั้นก็หวดยามะโอกะด้วยกล้องยาสูบไม้ไผ่ เขาโกรธวูบขึ้นมาทันที

"ถ้าไม่มีอะไรที่มีตัวตน..." โดกุอนเอ่ยเรียบ ๆ "...ความโกรธของเจ้าตอนนี้มาจากที่ใด?"

............................

วินทร์ เลียววาริณ
31-5-26

จาก มังกรเซน และ Mini Zen (เซนฉบับการ์ตูน)
มังกรเซน Shopee คลิก https://shope.ee/2VUCymbmSh?share_channel_code=6 

สั่งจากเว็บ https://www.winbookclub.com/store/detail/213/%E0%B8%8A%E0%B8%B8%E0%B8%94%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%AA%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%AD%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B9%88%202%20%E0%B9%81%E0%B8%96%E0%B8%A1%202 

Mini Zen Shopee https://shopee.co.th/วินทร์-เลียววาริณ-ชุ 

คุยกับ วินทร์ เลียววาริณ  คำถาม 1 college ต่างจาก university อย่างไร

คำถาม 2 สีประจำวันส่งผลต่อชะตาชีวิตเราจริงหรือ?

อ่านคำตอบได้จากลิงก์นี้ https://www.blockdit.com/posts/6a156c52dde67840174790ad 

ผู้อ่านสามารถคุยหรือตั้งคำถามกับผู้เขียนได้ เขียนคำถามมาได้ที่ inbox เพจเฟซบุ๊ค วินทร์ เลียววาริณ ช่วยแจ้งชื่อหรือนามปากกาด้วย ถ้าไม่แจ้งจะใส่ "ไม่ประสงค์จะออกนาม"