• วินทร์ เลียววาริณ
    7 เดือนที่ผ่านมา

    ผมนั่งทำงานในร้านกาแฟขาประจำเป็นปีๆ ชั่วโมงของผมคือ 07.00 น. คือเวลาที่ร้านเปิด เมื่อทั้งร้านไม่มีลูกค้า ผมมักเป็นลูกค้าคนแรก ผมนั่งทำงานราวครึ่งชั่วโมง ไม่เกินหนึ่งชั่วโมง เมื่อออกจากร้าน ร้านกาแฟยังว่างอยู่

    ความจริงที่บ้านผมก็มีมุมกาแฟ อาจดีกว่าร้านด้วยซ้ำ เครื่องทำกาแฟก็มี ราคาถูกกว่า (และอร่อยกว่า) แต่แปลก การนั่งทำงานในร้านกาแฟคล้ายเป็นการบังคับให้ต้องทำงานให้คุ้มค่ากาแฟ! นิยายหลายเรื่องของผมก็เกิดในร้านกาแฟ

    อ่านข่าว BBC วันนี้ ร้านกาแฟในเกาหลีใต้ตอนนี้เจอปัญหาลูกค้าที่เรียกว่า Cagongjok คือพวกคนหนุ่มสาววัยเรียน ไปนั่งเรียน ทำงานในร้านกาแฟทั้งวัน บางคนหิ้วแล็บท็อปมาสองเครื่อง เครื่องชาร์จไฟ บางคนแบกเครื่องพิมพ์มาด้วย

    ผลคือลูกค้าคนอื่นๆ ใช้ร้านไม่ได้

    ปรากฏการณ์ Cagongjok ขยายตัวไปตามร้านต่างๆ บางร้านก็ออกกฎห้ามเรียนในร้าน ปิดป้ายว่าร้านกาแฟมีไว้สำหรับดื่มคุยกันเท่านั้น บางร้านก็อะลุ่มอล่วย

    ลูกค้าบางคนนั่งแช่ ก็สั่งเครื่องดื่มเพิ่ม บางคนก็ไม่

    เนื่องจากค่าเช่าร้านแพง เจ้าของร้านก็ต้องคิดให้ดีว่าจะทำอย่างไร ลูกค้าก็อยากได้ ลูกค้านั่งแช่ก็ไม่ไหว

    การนั่งแช่ในร้านกาแฟกลายเป็นปรากฏการณ์ใหม่ของหลายเมืองในโลก บ้านเราใช้ร้านกาแฟและศูนย์อาหารเป็นที่ติวหนังสือ

    คอนเส็ปต์ร้านกาแฟยุคใหม่เป็นผลผลิตของการตลาด และประสบความสำเร็จจนทำให้มีผลข้างเคียงที่ร้านไม่ต้องการตามมาด้วย

    เดี๋ยวนี้ผมไปนั่งทำงานในร้านกาแฟน้อยลง เพราะค่ากาแฟแพงมาก เศรษฐกิจไม่ดี ที่บ้านให้เงินมาใช้วันละ 50 บาท ถ้าวันไหนซักผ้า ก็ให้ 100 บาท ยังไงก็ไม่พอ เฮ้อ! กุ้มใจ เอ๊ย! กลุ้มใจจิงๆ เอ๊ย! จริงๆ!

    วินทร์ เลียววาริณ
    23-8-25

    2
    • 0 แชร์
    • 47

บทความล่าสุด