คำว่า 'ความสุข' เป็นคำที่ใช้เกร่อมากในการเขียนก๊อบปี้โฆษณา เช่น สุขเหลือล้ำ, สุขเหลือล้น, สุขใจเมื่อใช้...(ชื่อสินค้า) ฯลฯ

แทบจะกลายเป็นกฎการตลาดที่โฆษณาส่วนใหญ่มักแสดงภาพของคนมีความสุขที่เกิดจากการใช้สินค้า เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม โฆษณาที่ประสบความสำเร็จเชิงตลาดมักแสดงภาพเปรียบเทียบตามกลยุทธ์ Before-After นั่นคือแสดงความทุกข์ก่อนใช้สินค้าคู่กับความสุขหลังใช้สินค้า

เมื่อตอกย้ำไปนาน ๆ ผู้คนก็เริ่มคล้อยตามว่า ความสุขซื้อหาได้

เอ๊ะ! แล้วไม่จริงหรือ?

หลายคนมีความสุขมากเมื่อได้รถยนต์คันใหม่ แต่งงาน เลื่อนตำแหน่ง เงินเดือนขึ้น ขายหุ้นได้ราคาดี ฯลฯ หากนี่ไม่ใช่ 'ความสุข' แล้วมันคืออะไร?

คำถามคือ หากรถยนต์เป็นต้นเหตุของความสุข ทำไมไม่ใช่ทุกคนมีสุขเมื่อได้รถยนต์คันใหม่?

ทั้งนี้เพราะความสุขไม่ใช่ตัววัตถุ ไม่ใช่สสาร ความสุขเป็นกระบวนการทำงานของสมอง

คนดื่มเหล้าสามารถกลบ 'ความทุกข์' ชั่วคราว เมื่อสร่างเมาทุกข์ก็ยังคงรออยู่

ความสุขแยกออกได้เป็นสองแบบ สุขพึงใจ (Happiness) กับสุขชื่นใจ (Bliss)

สุขพึงใจเป็นความสบาย เช่น การได้กินอาหารอร่อย คนรอบข้างน่ารัก แน่นอนมันรวมการได้รถยนต์คันใหม่ เลื่อนตำแหน่ง เงินเดือนขึ้น ขายหุ้นได้ราคาดี การมีคู่ครองที่ดี เป็นความพึงใจที่ผูกกับวัตถุและ/หรือสภาวะภายนอก เมื่อวัตถุหรือสภาวะภายนอกนั้นเสื่อมสลาย สุขพึงใจก็ลอกเปลือกออกเห็นตัวตนภายในคือทุกข์

สุขชื่นใจลึกซึ้งกว่านั้นมาก สุขชื่นใจซื้อหาไม่ได้ เพราะเป็นความรู้สึกและตัวตนภายใน

ขณะที่สุขพึงใจคือการรับ สุขชื่นใจคือการให้

ขณะที่สุขพึงใจคือความดื่มด่ำ สุขชื่นใจคือความเข้าใจ

การเข้าสู่สภาวะนิพพานทางพุทธ หรือซาโตริทางเซน ก็คือความเข้าใจที่ก่อให้เกิดสุขชั้นสูง อันปูฐานมาจากการรู้จักพอ

ปรัชญาพุทธสอนให้มองความสุขว่าเป็นความเข้าใจในสภาวะของตัณหา เมื่อเข้าใจก็เกิดความสันโดษ พอเพียง ชีวิตก็เรียบง่าย

ความสุขชื่นใจเกิดมาจากสติความรับรู้สิ่งต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตด้วยความเยือกเย็น ไม่ร้อนรน และสงบเสงี่ยม ทว่านี่ไม่ใช่คุณสมบัติที่ได้มาง่าย ๆ ต้องผ่านประสบการณ์ การทดสอบ และความทุกข์ โดยเฉพาะในสังคมปัจจุบันที่หล่อหลอมผู้คนให้ไขว่คว้าหาความสุขตามแนวทางที่การตลาดกำหนด ตัณหาใหม่ ๆ ถูกสร้างขึ้นตามจุดหมายแห่งกำไรสูงสุด

เนื่องจากสุขไม่ใช่สสาร การผูกตัวเองกับวัตถุนิยมจึงเป็น 'ความสุข' ประเดี๋ยวประด๋าว เหมือนไฟไหม้ฟาง มาวูบเดียว ไปวูบเดียว

วินทร์ เลียววาริณ
21-7-26

ช่วงที่คุณบริสุทธิ์เป็นผู้จัดการบริษัท งานของเขาล้นมือ จึงต้องหาผู้ช่วยคนใหม่ มีผู้สมัครจำนวนมาก

คุณบริสุทธิ์สัมภาษณ์ผู้สมัครคนหนึ่ง “ทำไมคุณติดรูปเด็กทารกในใบสมัคร?”

“อ้าว! ก็ในใบสมัครเขียนว่า ขอรูปถ่ายที่มีอายุไม่เกินหกเดือน นี่คือรูปถ่ายผมตอนอายุไม่เกินหกเดือนครับ”

..............................

คุณบริสุทธิ์ถามผู้สมัครอีกคนหนึ่ง “คุณไม่ติดรูปถ่ายในใบสมัคร แต่ติดรูปถ่ายนิ้วมือสองนิ้ว มันมีนัยอะไรหรือ?”

“ก็ประกาศบอกว่าให้ติดรูปถ่ายสองนิ้ว หนูก็เข้าใจว่าตำแหน่งนี้คงต้องเจอคนเยอะ นิ้วมือต้องสวย ไม่ใช่หรือคะ?”  ..............................

คุณบริสุทธิ์ถามผู้สมัครอีกคนหนึ่ง “ครั้งก่อนเราเรียกสัมภาษณ์ ทำไมไม่มา?”

“ก็บริษัทเลื่อนนัดนี่คะ”

“เอ๊ะ! ผมจำได้ว่าไม่เคยเลื่อนนัดใคร”

“วันนั้นหนูมาบริษัทตรงเวลาค่ะ พอมาถึงประตูหน้า มันติดป้ายว่า  ‘เลื่อน’ หนูก็เลยกลับค่ะ แล้วนัดใหม่เป็นวันนี้”

..............................

ผู้สมัครคนใหม่เป็นหญิงสาวหน้าตาสวย กิริยามารยาทดี บุคลิกดี

คุณบริสุทธิ์ถามหล่อน “เคยทำอะไรมาบ้างครับ? แล้วทำที่ไหน?”

“ก็ทำจมูกกับลักยิ้มค่ะ ทำที่เกาหลีค่ะ”

..............................

คุณบริสุทธิ์ถามผู้สมัครคนใหม่ “คุณถนัดด้านไหน?”

“ผมถนัดด้านขวาครับ”

..............................

ผู้สมัครคนล่าสุดหน่วยก้านใช้ได้ เขาได้รับเกียรตินิยมอันดับ 1 พูดจาดี คุณบริสุทธิ์ตัดสินใจจ้างเขา

“ตกลงผมรับคุณเข้าทำงาน เริ่มต้นหมื่นห้า อีกสามเดือนจะปรับให้เป็นสองหมื่น”

“งั้นผมรออีกสามเดือนค่อยมาสมัครใหม่นะครับ”

..............................

ในที่สุดก็เหลือผู้สมัครคนสุดท้ายในรายการ ชอร์ต ลิสต์ กิริยาเรียบร้อย ปล่อยตัวตามสบาย ไม่เกร็ง ไม่เครียด มีความมั่นใจในตัวเองสูง

ชื่อบนใบสมัครคือ คมกริบ คมฤทธิ์กำจร

สายตาคุณบริสุทธิ์สะดุดที่ช่อง sex ว่า “อาทิตย์ละ 2-3 ครั้ง” คุณบริสุทธิ์ยิ้มในใจ ไอ้นี่มีอารมณ์ขัน

คุณบริสุทธิ์ถามเขา “ผมคุยกับคุณมาเกือบชั่วโมง คุณมีความรู้รอบตัวสูง ท่าทางชอบเข้าสังคม จึงมีเรื่องหนึ่งที่อยากถาม”

“ถามเลยครับ”

“คุณดื่มเหล้ามั้ย?”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง เอ่ยว่า “กำลังอยากเลยครับ แต่แก้วเดียวพอนะครับ เดี๋ยวผมต้องขับรถกลับบ้านด้วย”

สวัสดีวันจันทร์ ขอให้มีความสุขทั้งวัน ทั้งอาทิตย์นะครับ

วินทร์ เลียววาริณ
20-7-26

.........................

จากนวนิยาย เรื่องรักของคุณบริสุทธิ์กับนางสาวภุมรี ศจีรมย์ สมถวิล จินตหรา พารัก ปักเสน่ห์ เรวดี ศรีสกาว (ใช่ นิยายชื่อยาวๆ กวนตีนอย่างนี้แหละ Who will why)

นี่เป็นนวนิยายแนวใหม่ที่นำขำขันตลกๆ ระดับ ‘ขำกลิ้ง’ 400 เรื่องมายำเป็นนวนิยาย

ค่าคลายเครียดแค่ 330 บาท เฉลี่ยขำละ 80 สตางค์ หนังสือหมดเมื่อไร จะไม่ตีพิมพ์ใหม่แล้ว

วินทร์ #9299 : “ผมว่าพวกเราโดยเฉพาะคน 36 เปอร์เซ็นต์ซึ่งเลือกที่จะไม่มีศาสนาในตอนนี้นับว่าโชคดีที่สามารถเลือกได้ ถ้าเป็นอดีตกาล การไม่มีศาสนาอาจเป็นการเซ็นคำสั่งประหารชีวิตตัวเอง”

วินทร์ #2009 : “ความจริงโลกปัจจุบันในบางที่ การไม่มีศาสนาก็เป็นการเซ็นคำสั่งประหารชีวิตตัวเองเหมือนกัน”

วินทร์ #9299 : “หมายความว่ายังไง?”

วินทร์ #2009 : “บางประเทศในตะวันออกกลาง เช่น อิหร่าน ซาอุดีอาระเบีย  ซูดาน  เยเมน การเป็นเกย์มีบทลงโทษถึงขั้นประหารชีวิต พวกเขาเห็นว่าโฮโมเซ็กชวลเป็นเรื่องผิดศีลธรรมและครรลองของศาสนา”

วินทร์ #1001 : “ไม่เฉพาะแต่ตะวันออกกลางหรอกครับที่มองเรื่องนี้ว่า ‘ผิดศาสนา’ แม้แต่ประเทศอังกฤษที่เป็นเสรีประชาธิปไตยที่สุดประเทศหนึ่ง เมื่อไม่กี่สิบปีก่อน ก็มีกฎหมายลงโทษคนเป็นเกย์เหมือนกัน คุณเคยได้ยินชื่อ อลัน ทิวริง ไหม?”

วินทร์ #7788 : “ใครคือ อลัน ทิวริง?”

วินทร์ #1001 : “ทิวริงเป็นนักคณิตศาสตร์อัจฉริยะชาวอังกฤษ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง...”

วินทร์ #8561 : “สงครามโลก? โลกของผมไม่มีสงครามโลก มันเป็นยังไงหรือ?”

วินทร์ #1001 : “สงครามโลกครั้งที่หนึ่งเริ่มรบกันที่ยุโรป แล้วขยายไปประเทศอื่น ๆ ครั้งแรกตายไปราว 15 ล้าน ครั้งที่สองนำโดยฮิตเลอร์กับลัทธินาซีของเขา เข้ายึดครองประเทศเพื่อนบ้าน แล้วบานปลายไปเรื่อย ๆ จนพวกญี่ปุ่นเข้ามาร่วมวงด้วย ตายไปราว 85 ล้านคน ตอนท้ายเยอรมนีกับญี่ปุ่นแพ้สงคราม”

วินทร์ #9299 : “โลกของผมมีสงครามโลกครั้งที่สอง แต่เยอรมนีกับญี่ปุ่นชนะสงคราม”

วินทร์ #7788 : “ส่วนโลกผมมีสงครามโลกครั้งที่สาม ช่างเถอะ เล่าเรื่อง อลัน  ทิวริง ของคุณต่อดีกว่า”

วินทร์ #1001 : “ฝ่ายเยอรมนีสร้างเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาใช้ในกองทัพ เรียกว่า เอ็นนิกมา ทำงานโดยเข้ารหัสข้อความที่ต้องการสื่อสารโดยผสมอักษรและตัวเลข ดังนั้นถ้าไม่รู้รหัส ก็ไม่มีทางถอดข้อความออกมาได้ ฝ่ายสัมพันธมิตรรู้ดีว่าตราบใดที่พวกเขาถอดรหัสเอ็นนิกมาไม่ได้ ก็ยากจะชนะสงคราม ทางการอังกฤษจึงควานหานักคณิตศาสตร์มือดีทั่วประเทศ ในที่สุดก็ได้ อลัน ทิวริง มาร่วมงาน ทิวริงเป็นนักคณิตศาสตร์ออกแนวเนิร์ด ๆ สักหน่อย”

วินทร์ #2009 : “ความจริงไม่หน่อย มากเลย!”

วินทร์ #1001 : “เอ้า! มากเลยก็มากเลย! แต่ความเนิร์ดของเขาอาจสืบเนื่องมาจากความเป็นโฮโมเซ็กชวล ทำให้เขาเป็นคนเก็บตัว เข้ากับคนอื่นไม่ได้ เพราะเวลานั้นโฮโมเซ็กชวลเป็นเรื่องผิดกฎหมาย ประเทศอังกฤษสมัยนั้นยังเป็นโลกของคนหัวเก่า ต่อต้านโฮโมเซ็กชวลอย่างเข้มงวด ถ้าคุณเป็นเกย์ก็ต้องเข้าคุก นี่ถ้าไม่ใช่เพราะทิวริงเก็บความลับของตัวเองได้เป็นอย่างดี ก็คงเพราะทางการสนใจผลงานมากกว่าเรื่องรสนิยมทางเพศของเขา...”

วินทร์ #2009 : “น่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า”

วินทร์ #1001 : “ทิวริงสร้างเครื่องถอดรหัสเรียกว่าเครื่อง Bombe ทดลองอยู่นานจนในที่สุดก็สำเร็จ สามารถถอดรหัสเอ็นนิกมา ฝ่ายสัมพันธมิตรก็สร้างเครื่องนี้ขึ้นมาจำนวนหนึ่ง ถอดรหัสลับเยอรมัน รู้แผนปฏิบัติการต่าง ๆ ของกองทัพนาซีล่วงหน้า ผลงานของทีมงานนี้ทำให้ฝ่ายสัมพันธมิตรชนะสงคราม สงครามโลกยุติเร็วกว่าเดิม ช่วยชีวิตคนมหาศาล ที่สำคัญคือสิ่งประดิษฐ์ของทิวริงเป็นต้นกำเนิดของคอมพิวเตอร์ในโลก เรื่องก็น่าจะจบด้วยดี แต่ถ้ามันเป็นเรื่อง แฮปปี้ เอนดิ้ง ผมก็คงไม่เล่า!...”

วินทร์ #4512 : “เกิดอะไรขึ้น?”

วินทร์ #1001 : “หลังสงคราม ทิวริงถูกจับได้ว่าเป็นโฮโมเซ็กชวล เขาขึ้นศาล ผู้พิพากษาให้เขาเลือกระหว่างเข้าคุกหรือรับการฉีดฮอร์โมนเพศ เขาเลือกทางหลัง หลังจากการบำบัดด้วยยา ทำให้เขามีหน้าอกอย่างผู้หญิง จิตใจแปรปรวนอย่างหนัก ในที่สุดทิวริงก็ฆ่าตัวตายโดยกินแอปเปิลเคลือบไซยาไนด์”

วินทร์ #4512 : “ไม่อยากเชื่อ ทำไมประเทศอังกฤษตอบแทนวีรบุรุษของชาติแบบนี้?”

วินทร์ #1001 : “นี่ทำให้เราเห็นอีกบทบาทหนึ่งของศาสนาต่อสังคม เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่โบราณกาล ในสมัยกลางมีขบวนการล่าแม่มด ซึ่งเคราะห์ร้ายถูกจัดเป็น ‘พวกนอกศาสนา’ ตายไปหลายล้านคน ต่อมาก็เหมาคนรักร่วมเพศเป็นเรื่องผิดศีลธรรมไปด้วย คนจำนวนมากกลายเป็นเหยื่อของคนที่ใช้ศาสนาเป็นเครื่องมือ อย่างในตะวันออกกลาง”

วินทร์ #9299 : “ชาวอาหรับเห็นว่าโฮโมเซ็กชวลเป็นผลผลิตของโลกตะวันตก”

วินทร์ #5789 : “ข้อมูลของคุณทั้งคู่ไม่ครบถ้วนนะครับ ไม่ใช่โลกอาหรับทุกประเทศที่ต่อต้านโฮโมเซ็กชวล ความจริงกลับตรงกันข้าม ในสมัยก่อน นักเดินทางชาวตะวันตกประหลาดใจมากเมื่อพบว่าอิสลามค่อนข้างเปิดกว้างเรื่องนี้ นักเขียนดัง ๆ หลายคน เช่น ออสการ์ ไวลด์, อี. เอ็ม. ฟอร์สเตอร์, อองเดร ชีด ซึ่งเดินทางไปตะวันออกกลางบันทึกไว้ว่า โลกอาหรับยอมรับเรื่องโฮโมเซ็กชวลมากกว่าโลกตะวันตกเสียอีก และนี่คือก่อนสมัยของทิวริงด้วยซ้ำ”

วินทร์ #1001 : “ว่าก็ว่าเถอะ การจัดให้โฮโมเซ็กชวลเป็นเรื่องผิดศีลธรรมนั้นเป็นความคิดที่สวนทางกับเป้าหมายของศาสนาซึ่งต้องการสร้างสันติสุขในสังคม หลักฐานทางวิทยาศาสตร์ชี้ว่ามันเป็นเรื่องพันธุกรรม ถ้าเลือกได้ใครล่ะอยากเป็นเกย์ ตุ๊ด ทอม? ยีนของโฮโมเซ็กชวลกำหนดพฤติกรรมอย่างนั้น ความผิดของเจ้าตัวมีอย่างเดียวคือเคราะห์ร้ายที่รับยีนกลายพันธุ์มา ดังนั้นถ้าเราใช้เรื่องยีนกลายพันธุ์เป็นเหตุผลตัดสินคนคนหนึ่งว่าไร้ศีลธรรมและศาสนา เราก็คงต้องรวมคนเป็นมะเร็งทุกชนิด รวมคนเป็นโรคโลหิตจางธาลัสซีเมียอีกร้อยล้านคนเข้าไปด้วย เพราะมันเกิดจากยีนกลายพันธุ์เช่นกัน...

“คนที่ใช้เหตุผลว่าโฮโมเซ็กชวลเป็นการเบี่ยงเบนทางเพศที่ผิดปกติไม่เข้าใจหลักวิวัฒนาการของชีวิต คุณรู้ใช่มั้ยว่าสิ่งมีชีวิตแรก ๆ ในโลกมีเพศเดียว สืบพันธุ์โดยการแบ่งตัว เป็นอย่างนี้มานานหลายพันล้านปี แต่เพิ่งมีกระบวนการสืบพันธุ์แบบตัวผู้ตัวเมียเมื่อไม่กี่ร้อยล้านปีนี่เอง แต่การสืบพันธุ์แบบเพศเดียวก็ยังมีอยู่ ถ้ามองแบบนี้เราก็สามารถพูดได้ว่า การมีสองเพศก็คือการกลายพันธุ์ การมีสองเพศต่างหากที่เป็นเรื่อง ‘ผิดปกติ’! ถ้าพวกอะมีบาหรือสัตว์เซลล์เดียวมีศาสนา มันก็คงตัดสินพวกเราว่าเบี่ยงเบนทางเพศ และเป็น ‘พวกนอกศาสนา’ แต่การกลายพันธุ์เกิดขึ้นตลอดเวลา ในวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิตจนเราถือว่าเป็นเรื่องปกติ ดังนั้นหากเราเข้าใจกระบวนการวิวัฒนาการ เราก็จะเลิกลงโทษพวกโฮโมเซ็กชวล เลิกประทับตราพวกเขาว่าผิดปกติ เราทั้งหมดล้วนแต่ผิดปกติทั้งนั้นแหละ"

วินทร์ #2009 : “ยังไม่มีข้อสรุปว่าโฮโมเซ็กชวลมาจากยีน”

วินทร์ #1001 : “แต่ก็ไม่มีข้อสรุปว่าโฮโมเซ็กชวลไม่ได้มาจากยีนหรือพันธุกรรมเช่นกัน พวกต่อต้านโฮโมเซ็กชวลมักบอกว่าโฮโมเซ็กชวลมาจากการเลี้ยงดูหรือสภาพแวดล้อม หรือเป็นการเลือกของเจ้าตัว ถ้าเป็นจริง เราจะอธิบายเรื่องโฮโมเซ็กชวลในสัตว์ได้อย่างไร พวกมันมีสภาพแวดล้อมและการเลี้ยงดูต่างจากเรา ก็ยังมีสัตว์ที่เป็นเกย์ อีกประการ ถ้าโฮโมเซ็กชวลเป็น ‘การเลือก’ ย่อมมีคนเลิกเป็นไปนานแล้ว เพราะโทษของการเป็นโฮโมเซ็กชวลในโลกมนุษย์มันรุนแรงเหลือเกิน ถ้าแก้ไขได้ใครเล่าจะไม่อยากแก้ แต่พลังของยีนมันรุนแรงเกินกำลังใครที่จะแก้ อย่างไรก็ตาม มันไม่สำคัญว่าโฮโมเซ็กชวลเกิดจากพันธุกรรมหรือไม่ ประเด็นสำคัญคือ ในฐานะมนุษย์ซึ่งชอบอ้างว่ามีศาสนา เราไม่มีสิทธิ์ตัดสินใคร โดยเฉพาะใช้ศาสนาเป็นเครื่องมือประหัตประหารคน น่าเสียใจที่ทิวริงไม่ใช่รายแรกและรายสุดท้าย มีตัวอย่างมากมายนับไม่ถ้วนในประวัติศาสตร์”

วินทร์ #1800 : “อีกตัวอย่างที่คลาสสิกคือกรณีของ ลูเธอร์ เบอร์แบงก์

วินทร์ #9299 : “ใคร?”

วินทร์ #1800 : “ลูเธอร์ เบอร์แบงก์ เป็นนักพฤกษศาสตร์และนักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกันที่มีชื่อเสียงช่วงศตวรรษที่ 19-20”

วินทร์ #5789 : “คือคนที่เป็นนักวิศวกรรมพันธุศาสตร์ทางต้นไม้คนแรก ๆ ของโลก?”

วินทร์ #1800 : “ใช่ คนนั้นแหละ ท่านตัดต่อพันธุ์ไม้นานาชนิดเพื่อประโยชน์ของชาวโลก ท่านคงจากโลกไปด้วยเสียงยกย่องสรรเสริญ แต่เหมือนทิวริง เรื่องกลับพลิกผันในตอนท้าย เมื่อในวัยเจ็ดสิบเจ็ด ท่านเผยตัวตนว่าเป็น atheist คือคนที่ไม่เชื่อเรื่องพระเจ้า ท่านบอกว่า ‘ฉันเป็นนักวิทยาศาสตร์ ฉันไม่เชื่อในสิ่งที่ผู้อื่นยื่นมาให้เชื่อ ฉันเป็นนักสงสัย นักตั้งคำถาม ฉันเป็นคนที่ไม่เชื่ออะไรง่าย ๆ จนกว่าจะสามารถพิสูจน์ได้ว่ามีความเป็นอมตะ หรือมีชีวิตหลังความตาย เมื่อนั้นฉันจึงจะเชื่อ แต่ไม่เช่นนั้น - ไม่!’ เชื่อมั้ยว่าเพียงชั่วข้ามคืน / คำพูดนี้เปลี่ยนความรักของคนที่มีต่อท่านไปเป็นความเกลียดชัง จดหมายจำนวนมากหลั่งไหลไปที่บ้าน ด่าทอท่านอย่างรุนแรง ไม่นานท่านก็ล้มป่วยและจากโลกนี้ไปอย่างตรอมตรม”

วินทร์ #1001 : “นี่เป็นความขันขื่นอย่างยิ่ง หากเทียบคุณงามความดีที่ท่านทำมาตลอดชีวิตย่อมเหนือกว่าพวกมือถือสากปากถือศีลทั้งหลาย เคยมีคนถามท่านว่า ‘คุณนับถือศาสนาอะไร?’ ท่านตอบว่า ‘ศาสนาของฉันคือความยุติธรรม ความรัก ความจริง สันติภาพ ความกลมกลืน การรวมกันอย่างสงบสันติระหว่างวิทยาศาสตร์กับกฎแห่งจักรวาล’ แต่ไม่มีใครอยากได้ยินคำตอบแบบนี้ เพราะความยุติธรรม ความรัก ความจริง สันติภาพ ฯลฯ ไม่ใช่ยี่ห้อศาสนาที่คนส่วนใหญ่สังกัด ดังนั้นท่านจึงเป็น ‘คนไม่มีศาสนา’ เป็นพวกมาร”

วินทร์ #1800 : “เป็นเรื่องน่าเศร้าใจที่เราตอบแทนคนที่สร้างคุณประโยชน์ให้โลกแบบนี้ เพียงเพราะพวกเขาคิดต่างกันในเรื่องศาสนาเท่านั้น การไม่มีศาสนาในยุคนั้นต้องใช้ความกล้าหาญมาก เพราะไม่มีที่ยืนในสังคม”

(อ่านตอนต่อสัปดาห์หน้า)

วินทร์ เลียววาริณ
19-7-26

จากหนังสือ วินทร์-วินทร์ Situation
สารคดีเกี่ยวกับปรัชญา ศาสนา วิทยาศาสตร์ 
อ่านฟรีที่เพจนี้ก็ได้ แต่ถ้าเก็บไว้เป็นเล่ม ก็อ่านได้ถึงลูกหลาน 
ราคาแค่ 225.- เท่านั้น หนังสือหมดเมื่อไร จะไม่ตีพิมพ์ใหม่แล้ว