ผู้หญิงคนนี้ทำได้หลายอย่าง เป็นนักดำน้ำ ขี่จักรยานได้ ขับรถได้ ขับเครื่องบินได้ และยังเป็นนักเทควันโดสายดำ

ไม่น่าแปลกหากเธอมีอวัยวะครบสามสิบสอง

เจสซิกา ค็อกซ์ (Jessica Cox) เกิดมาไร้แขนทั้งสอง เป็นผลมาจากโรคหายาก หมอบอกว่าเธอจะช่วยเหลือตนเองไม่ได้ไปตลอดชีวิต แต่เธอทำให้หมอถอนคำพูด เพราะในวัยห้าเดือน เธอลากตัวไปไหนมาไหนได้เอง และในวัยสิบแปดเดือน เธอก็เดิน

ในวัยสามขวบ เธอสามารถใช้เท้าตักอาหารใส่ปากเองได้

เธอเรียนรู้ที่จะอยู่ในโลกโดยไม่ต้องพึ่งคนอื่น ทำทุกอย่างเองด้วยเท้าเป็นหลัก ใช้ชีวิตแทบเหมือนคนปกติ

เธอขับรถ เติมน้ำมันรถเอง สวมคอนแทคเลนส์เองด้วยเท้า หวีผมเอง พูดโทรศัพท์โดยใช้เท้า ใช้นิ้วเท้าพิมพ์ดีดบนคีย์บอร์ด 25 คำต่อนาที

เธอสวมกางเกงโดยดัดแปลงตัวดูดกระจกให้เกี่ยวขอบเอวกางเกง แล้วขยับตัวสอดสองขาเข้าไปในกางเกง

นานปีหลัง เธอบอกว่าการสวมเสื้อผ้าด้วยตัวเองเป็นการบรรลุชัยชนะที่น่าเฉลิมฉลองกว่าอย่างอื่น!

ตั้งแต่อายุสิบสี่ เธอปฏิเสธแขนเทียม ฝึกใช้เท้าทำทุกอย่างแทนมือ

เธอไร้แขน แต่พลังใจเต็มร้อย

ตอนที่เธอเกิด พ่อของเธอไม่ได้เสียใจ มั่นใจว่าจะสอนลูกให้เป็นคนปกติ ครอบครัวทำให้เธอผ่านชีวิตเหมือนคนปกติ เพราะพ่อแม่สอนเธออย่างคนปกติ

ตอนเป็นเด็ก เธอเรียนเต้นรำ ในการแสดงครั้งแรก เธอขออยู่แถวหลัง แต่ครูบอกว่าไม่มีแถวหลัง หลังการแสดง เธอได้รับเสียงปรบมือ ทำให้มีกำลังใจเต้นรำต่อไป

วันหนึ่งเธอพบครูสอนเทควันโดที่โรงเรียน ครูบอกว่ากายภาพไม่ใช่อุปสรรค อุปสรรคอยู่ที่ใจเท่านั้น เธอเรียนเทกกวนโด ฝึกฝนอย่างหนักจนได้รับสายดำ เธอเป็นนักเทควันโดสายดำไร้แขนคนแรกของสมาคมเทควันโดสหรัฐฯ

แล้วไปเรียนมหาวิทยาลัย เรียนจบสายจิตวิทยาจากมหาวิทยาลัยอะริโซนา

..................

หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัย นักบินคนหนึ่งถามเธอว่าอยากบินในเครื่องบินเล็กเครื่องยนต์เดียวไหม เธอกลัวการบินเสมอ แต่ก็คว้าโอกาสนี้ ขึ้นเครื่องบินเล็กเป็นครั้งแรก และติดใจ ตั้งใจว่าจะเป็นนักบินให้ได้

ไม่มีใครเชื่อว่าเธอจะเป็นนักบินได้ เธอติดรูปเครื่องบินลำหนึ่งที่โต๊ะทำงาน ทุกเช้ามองภาพนั้นและจินตนาการตัวเองเป็่นนักบิน

กีฬาโดยเฉพาะเทควันโดสอนให้เธอมีวินัย ตั้งเป้าหมาย ทำให้ได้ ไม่ยอมแพ้ เมื่อทำได้แล้ว ก็ทำเป้าหมายใหม่ต่อไป

เธอเรียนการบินจากผู้สอนสามคน ใช้เวลาสามปี เธอขับเครื่องบินโดยใช้เท้าทั้งสองแทนมือ เธอฝึกเรียนการบินอย่างหนักนานสามปี

เธอกลายเป็นนักบินในที่สุด

ไอดอลคนหนึ่งของเธอคือ Amelia Earhart ผู้หญิงคนแรกที่บินเดี่ยวข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก

แล้วเธอก็กลายเป็นนักบินไร้แขนคนแรกของโลกที่ได้รับใบอนุญาตบิน

เจสซิกากล่าวว่าห้วงเวลาที่รู้สึกตกต่ำทำให้รู้คุณค่าของห้วงเวลาที่ทำเรื่องสำเร็จ เธอบอกว่า อย่าปล่อยให้ความกลัวขวางทางของโอกาส

เธอกล่าวว่า “ความพิการเป็นกรอบคิด อะไรก็ตามที่ขวางทางสู่การไขว่คว้าบางสิ่ง เมื่อนั้นมันจึงเป็นความพิการ ฉันอยากมองมันว่าเป็นอุปสรรคหรือความท้าทายมากกว่า นี่คือวิธีที่ฉันเป็นมาตลอดชีวิต ฉันไม่รู้จักวิธีอื่น ฉันแค่มีชีวิตโดยใช้เท้า”

คนบางคนร่างกายครบสามสิบสอง แต่ไม่ใช้ รอแต่ความช่วยเหลือจากคนอื่น

กายสมบูรณ์ ใจพิการ

คนบางคนไร้แขน แต่มีปีก บินข้ามอุปสรรคไปสู่ความฝัน

โลกมีคนพิการทางกายภาพมากมายที่ไม่ยอมแพ้ต่อข้อจำกัดที่ธรรมชาติให้มา สู้จนถึงที่สุด

ล้มได้ แต่ไม่มีวันยอมแพ้

ล้มได้ แต่ลุกขึ้นมาใหม่

คนเหล่านี้ทำให้เรารู้สึกว่ายังมีสายรุ้งที่เส้นขอบฟ้าเสมอ

.

มีคนถามเจสซิกาว่าทำไมเธอไม่ใช้แขนเทียม เธอไม่ชอบแขนเทียม บอกว่ามันหนัก ไม่สบาย “ที่สำคัญคือเมื่อใครคนหนึ่งจะกอดคุณ คุณจะขาดการสัมผัสนั้น”

เธออาจเลือกถูก เพราะไม่เพียงเธอฝึกฝนตัวเองจนคุมเท้าได้ เธอยังรับรู้สัมผัสเมื่อคนรักของเธอกอดเธอ

เจสซิกาแต่งงานในวัยยี่สิบเก้า ในงานแต่งงาน เธอป้อนเค้กให้เจ้าบ่าวด้วยเท้า! เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคน สวมแหวนแต่งงานให้เขาด้วยนิ้วเท้า เขาสวมสร้อยข้อเท้าให้เธอ

เธอสวมชุดเจ้าสาวแบบไร้แขน แต่เดินด้วยความสุข สวยงาม

คนบางคนไร้แขน แต่มีปีก

และทำให้คนอื่นรู้สึกว่ายังมีความหวัง

วินทร์ เลียววาริณ
16-6-26

(ภาพจาก flyingmag.com)

จาก มากกว่าสามสิบสอง
49 บทความกำลังใจ ราคาเพียง 250 บาท = บทความละ 5.10 บาท (ไม่คิดค่าส่ง)
หนังสือหมดเมื่อไร จะไม่ตีพิมพ์ใหม่แล้ว

ผู้อ่านบางคนอาจรู้สึกรำคาญตาที่อ่านบทความจบแล้ว ต่อด้วยการขายหนังสือ

ก็ขออภัยด้วย แต่อย่าเพิ่งรำคาญเลยนะ มันมีเหตุผล

เหตุผลง่ายๆ และตรงไปตรงมาคือ ผู้เขียนไม่มีรายได้เป็นกอบเป็นกำจากธุรกิจหนังสือ หลายปีนี้ขาดทุนตลอด การเขียนบทความลงเพจ ก็ไม่มีรายได้สักสตางค์เดียว

การแปะป้ายขายหนังสือหลังจบบทความ เป็นการต่อลมหายใจนักเขียน จ่ายค่าเช่าโกดัง ค่าเช่าโปรแกรม ค่าเช่ารูป เงินเดือนเจ้าหน้าที่ ฯลฯ

จนถึงวันหนึ่งเมื่อไม่มีคนซื้อพอจ่ายค่าต่างๆ เหล่านี้แล้ว ก็เลิกกิจการ และอาจเลิกเพจนี้ด้วย

ดูสถานการณ์แล้ว 'วันหนึ่ง' นั้นอาจไม่อยู่ไกลเท่าใดนัก

ผมบอกตรงๆ มาหลายครั้งแล้วว่า ผมทำหนังสือมาทั้งขายและแจก ไม่ได้หวังกำไรก้อนโตไปซื้อเบนท์ลีย์

ผมพิมพ์หนังสือใหม่เข้าห้องสมุดสำหรับคนที่ไม่พร้อมซื้อมา ก็ราว 60 ล้านบาทแล้ว ล่าสุดเมื่อเดือนก่อน ก็บริจาคหนังสือเข้าห้องสมุดไปอีกหลายล้านบาท

ใกล้หมดตัวแระ! (ขออนุญาตใช้ภาษาวิบัติเพื่อขับเน้นให้น่าสงสาร)

ดังนั้นใครมีปัญญาพอซื้อได้ ก็ช่วยซื้อ ถ้านักเขียนและสำนักพิมพ์อยู่ไม่ได้ มันก็จะเป็น lose-lose-lose situation นักเขียน-นักอ่าน-ห้องสมุด เสียหมด

วันนี้มาคิดดู คงต้องทำการกระตุ้นอีกสักเฮือก

ดังนั้นจะเริ่มคอลัมน์ 'ป้ายยา' แนะนำหนังสือทั้งหมดของผมไปทีละเล่ม จะได้รู้ที่มา บางเล่มก็มีเกร็ดแปลกๆ ซ่อนอยู่

ทั้งหมดก็ร้อยกว่าเล่ม

ก็บอกกันตรงๆ อย่างนี้ คงไม่ว่าอะไรนะ ทำเพื่อความอยู่รอดของสำนักพิมพ์ล้วนๆ

วินทร์ เลียววาริณ
15-6-26

..............................................

ธรรมชาติทุกวันไม่เคยเหมือนกัน

บางวันฝนโปรยพรำ บางวันแดดอ่อนละมุน ลูบไล้เราเหมือนมือของคนรัก บางวันแดดจ้าเหมือนคนรักหงุดหงิด

แต่นี่ทำให้แต่ละวันมีสีสัน

ผมชอบเดินในสวน สัมผัสความแตกต่างแม้เพียงเล็กน้อยในแต่ละวัน บางวันอากาศชื้นกว่านิดหน่อย บางวันดอกไม้บางดอกชูช่อทักทายเรา บางวันบางต้นผลิกลีบเผยอรอยยิ้มต้อนรับเรา บางวันเสียงนกร้องทัก บางวันมันมาเกาะใกล้ ๆ เอ่ยสวัสดีแก่เรา

ในวันที่อากาศอ้าวแล้วฝนโปรย ยามเช้าต้นแก้วชูช่อขาวสด โอบกอดเราด้วยกลิ่นจรุงใจไปทั่วสวน

หากแก้วออกดอกทุกวัน หอมทุกวัน มันคงเป็นเรื่องธรรมดา และน่าเบื่อได้

สิ่งดีที่สุดมากเกินไปอาจกลายเป็นสิ่งที่ไม่ค่อยดี

วันที่ไม่ค่อยดีทำให้วันที่ดีมีคุณค่าขึ้น

บางวันเราตื่นขึ้นมาสดชื่นกว่าอีกวัน บางวันเราตื่นมาระทมกว่าวันอื่น ๆ

นี่คือชีวิต แต่ละวันไม่เหมือนกัน และไม่ควรเหมือนกัน

เทคโนโลยีด้านสิ่งแวดล้อมของมนุษย์พัฒนาขึ้นเป็นลำดับ เราสร้างเขื่อนกักน้ำ เราเปลี่ยนทะเลทรายเป็นพื้นที่เพาะปลูก เราสร้างเกาะใหม่กลางทะเล เราสามารถสร้างฝนบรรเทาความแห้งแล้งในพื้นที่ซึ่งเราต้องการ เรายังเปลี่ยนทิศทางของพายุลมฝนได้!

มันจะไปถึงจุดที่วันหนึ่งเราจะสามารถเข้าไปแทรกแซง และท้ายที่สุดควบคุมธรรมชาติ มนุษยโลกในอนาคตอาจควบคุมดินฟ้าอากาศได้ สามารถกำหนดให้ทุกวันเป็นวันดี แดดอ่อน ไม่มีหิมะ ไม่ร้อน ทุกวันสบาย

เมื่อทุกวันดีหมด วันที่ดีก็กลายเป็นวันธรรมดา และวันที่น่าเบื่อหน่าย

ตั้งแต่โลกถือกำเนิด โลกเรามีธรรมชาติ มีฤดูกาล มีความเปลี่ยนแปลง จุดเล็กจุดน้อย และนี่คือเสน่ห์ของโลก

ความแตกต่างหลากหลาย ความคาดไม่ถึงทำให้ชีวิตน่าสนใจ

ธรรมชาติสอนวิธีใช้ชีวิตแก่เราโดยยอมรับความต่างกันของแต่ละวัน

ต้นไม้เดินชีวิตไปตามฤดูกาล ฝูงปลาแหวกว่ายหากินตามความเปลี่ยนแปลงของแต่ละวัน ฝูงนกอพยพยามฤดูกาลเปลี่ยน ต้นไม้สลัดใบเมื่อโลกหนาวและผลิใบเมื่อแสงแดดอุ่นขึ้น

การใช้ชีวิตก็มี ‘ฤดูกาล’ บางช่วงแดดร้อน บางช่วงฝนตกหนัก บางช่วงมีพายุ บางช่วงก็เย็นสบาย

บางวันเราพบพานสิ่งดี บางวันเราเจอสิ่งที่ไม่ดี นี่คือชีวิต

ขอเพียงมองให้เห็นความงามของการเปลี่ยนแปลง ไม่รำคาญความไม่เหมือนกันของแต่ละวัน เราจะพบสัจธรรมของโลกและชีวิต การผูกร้อยระหว่างโลกกับชีวิต และความสัมพันธ์ของชีวิตกับชีวิต

เรื่องดีและเรื่องไม่ดีเป็นส่วนหนึ่งของแพคเกจชีวิต

วินทร์ เลียววาริณ
15-6-26

อาจารย์โฮชินอาศัยในเมืองจีนหลายปี แล้วจึงกลับไปญี่ปุ่นทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มีลูกศิษย์มากมาย ในบั้นปลายชีวิต ท่านเล่าเรื่องหนึ่งให้ศิษย์ฟัง เป็นเรื่องที่ท่านได้ยินมาจากเมืองจีน เรื่องมีอยู่ว่า

"มีอยู่ปีหนึ่ง ในวันที่ 25 ธันวาคม อาจารย์โทคุฟุอายุมากแล้ว บอกศิษย์ว่า "อาตมาจะไม่มีชีวิตอยู่อีกในปีหน้า" เย้าว่า "ดังนั้นพวกเจ้าควรดูแลอาตมาให้ดีในไม่กี่วันที่เหลืออยู่ในปีนี้"

ศิษย์คิดว่าอาจารย์ล้อเล่น แต่เนื่องจากท่านเป็นอาจารย์ที่ดีมาก และมีเมตตาสูง ศิษย์ก็ดูแลท่านอย่างดี

คืนสุดท้ายของปีนั้น โทคุฟุบอกศิษย์ว่า "พวกเจ้าดูแลอาตมาอย่างดี อาตมาจะจากพวกเจ้าไปตอนบ่ายของวันพรุ่งนี้ เมื่อหิมะหยุดตก"

ศิษย์พากันหัวเราะ คิดว่าท่านชรามากแล้ว และพูดจาเลอะเลือน อีกประการคืนนั้นฟ้าใสไร้วี่แววของหิมะ

เที่ยงคืนนั้น หิมะเริ่มโปรยลงมา บ่ายวันรุ่งขึ้น พวกเขาพบว่าอาจารย์ชราจากโลกไปแล้ว"

.......................

อาจารย์โฮชินเล่าจบแล้วก็บอกศิษย์ของตนว่า "ไม่จำเป็นที่อาจารย์เซนจะทำนายวันตายของตัวเอง แต่หากอยากจะทำ ย่อมทำได้"

ศิษย์คนหนึ่งถาม "แล้วอาจารย์ทำได้หรือไม่?"

"ได้..." อาจารย์โฮชินตอบ "...อาตมาจะแสดงให้พวกเจ้าเห็นอีกเจ็ดวันข้างหน้า"

ศิษย์พากันหัวเราะ และไม่เชื่อ ไม่กี่วันก็ลืมเรื่องนี้สนิท

ครั้นผ่านไปเจ็ดวัน อาจารย์โฮชินก็ชุมนุมศิษย์อีกครั้ง

"เจ็ดวันก่อน อาตมาบอกว่าจะจากพวกเจ้าไป เป็นธรรมเนียมที่จะเขียนบทกวีอำลา แต่อาตมาไม่ใช่ทั้งกวีและจิตรกรคัดลายมือ ใครสักคนช่วยเขียนคำพูดสุดท้ายของอาตมาเถิด"

ท่านมองศิษย์ทั้งหลายอย่างเปี่ยมเมตตา "พร้อมแล้วหรือไม่?"

"พร้อมแล้ว" ศิษย์ตอบ

ดังนั้นอาจารย์จึงกล่าวขึ้น

"อาตมามาจากความสุกใส
และกลับคืนสู่ความสุกใส
นี่คืออะไร"

ศิษย์คนหนึ่งเอ่ยขึ้นว่า "อาจารย์... กวีบทนี้ขาดไปหนึ่งบาท"

อาจารย์โฮชินตะโกนด้วยเสียงดังดั่งราชสีห์ "ก้า!" แล้วจากโลกไป

ขยายความ : ในบทกวีห้าระดับ (Verses of the Five Ranks) ของต้งซานเหลียงเจี้ย การเปล่งเสียง "ก้า!" เป็นระดับที่หนึ่งในห้าระดับของการบรรลุธรรม เป็นประสบการณ์ของการพบความตายที่ยิ่งใหญ่ พบว่าสิ่งปรุงแต่งทั้งหลายเป็นเพียงมายา การรู้แจ้งนั้นไร้ตัวตน วัฏสงสารนั้นไร้ต้วตน นิพพานนั้นไม่มีตัวตน เฉกเช่นท้องฟ้าที่ก้อนเมฆทั้งหลายถูกกวาดทิ้งไปสิ้น

............................

วินทร์ เลียววาริณ
14-6-26