คอลัมน์ใหม่วันเสาร์ คุยกับ วินทร์ เลียววาริณ

วันนี้มีสองคำถาม

1 รัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบันมีข้อดีและข้อเสียอย่างไร มีความจำเป็นแค่ไหนในการแก้ไขหรือเปลี่ยนฉบับใหม่

2 ปากท้องเป็นเรื่องสำคัญ ความมั่นคงของประเทศเป็นเรื่องใหญ่ ไม่ทราบว่าในการเลือกตัวแทนเพื่อเข้าไปทำงานการเมืองและบริหารบ้านเมือง ควรจะให้ความสำคัญกับนโยบายด้านใด น้ำหนักเท่าไรดี

ศิษย์เอกแห่งสำนักอินทรีเดินไปตามทางกรวดริมป่าไผ่ มุ่งหน้าไปที่กระท่อมเล็กของอาจารย์ของเขา จอมยุทธ์ถำ

คนในยุทธจักรรับรู้ว่าจอมยุทธ์ถำเป็นผู้รักสันโดษ อาศัยอยู่ในกระท่อมเล็กโกโรโกโส

จอมยุทธ์ถำเคยเป็นพ่อค้ามาก่อน ครั้งหนึ่งเดินทางไปตามเส้นทางสายไหม พบบุรุษนิรนามตาบอดคนหนึ่ง เป็นจอมยุทธ์จากนอกแผ่นดินใหญ่ เลื่องชื่อด้วยวิชาปากมหาภัย

อันวิชานี้เป็นวิทยายุทธ์ที่สาบสูญไปจากยุทธจักรกว่าสองร้อยปี ปรากฏขึ้นมาอีกครั้งในดินแดนไกลตงง้วน จอมยุทธ์ตาบอดตกเขา และพบคัมภีร์วิชาปากมหาภัยในถ้ำ และฝึกจนสำเร็จ

หลังจากพบกันและสนทนาถูกชะตากัน จอมยุทธ์นิรนามก็ถ่ายทอดวิชาให้จอมยุทธ์ถำ

อันวิชาปากมหาภัยนี้ใช้พลังภายในแรงกล้า พ่นออกมาทางปาก มีฤทธิ์รุนแรงมิแพ้พลังจากฝ่ามือ เนื่องเพราะนอกจากแรงของพลังภายในแล้ว ยังผสมกลิ่นปากด้วย ทำให้ศัตรูยากทนทาน จำต้องกลั้นลมหายใจ เปิดโอกาสให้เจ้าของวิชาปากมหาภัยรุกเอาชนะได้ง่ายขึ้น

จอมยุทธ์ถำใช้วิชานี้เอาชนะศิษย์อื่นๆ ของสำนักอินทรี และก้าวขึ้นครองตำแหน่งเจ้าสำนัก ในวันรับตำแหน่ง เขากล่าวต่อเหล่าศิษย์ในสำนักว่า "มากล้า"

ย่อมาจาก "เราจะทำให้สำนักเรามาแกร่งกล้าอีกครา"

อนึ่ง มากล้า (MAGA) ก็ย่อมาจาก Make Abnormal Great Again เช่นกัน

ศิษย์เอกเดินเข้าไปในกระท่อมเล็กซ่อมซ่อ ภายในบ้านว่างเปล่า เขาผลักประตูอีกบานหนึ่ง กระจ่างตาวูบ เบื้องหน้าเป็นสวนสวยเขียวขจี เรือนหินอ่อนปรากฏกลางบึงน้ำ

ที่แท้จอมยุทธ์ถำสร้างภาพให้วงการบู๊ลิ้มเห็นว่าตนเป็นคนรักสันโดษ   ในที่สุดศิษย์เอกก็ปรากฏตัวในห้อง คารวะอาจารย์

จอมยุทธ์ถำกล่าวกับเขา "เราเรียกเจ้ามาในวันนี้เพื่อให้เตรียมหามือดีจำนวนมาก"

"หามือไปทำไร? มือใครขาดหรือ?"

"มือดีแปลว่าคนมีฝีมือ ไม่ใช่ hand"

"ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง ท่านอาจารย์ต้องการมีดือ เอ๊ย! มือดีไปทำไร?"

"บุกชิงถู่"

ศิษย์อุทานดังอา เอ่ย "ที่แท้อาจารย์ยังมิล้มเลิกความคิดยึดเกาะน้ำแข็งแห่งนั้น ที่นั่นเย็นยะเยือกหนาวจนไข่สะท้าน อาจารย์จะยึดไข่ เอ๊ย! ยึดชิงถู่ไปทำไม?"

"เจ้ามิรู้อันใด ชิงถู่หรือแผ่นดินเขียวนี้ สำนักบ้านสีแดงของจอมยุทธ์สี หมายใช้เป็นทางลำเลียงกำลัง วันหนึ่งข้างหน้าจอมยุทธ์สีอาจบุกสำนักอินทรีจากประตูหลัง"

"บุกจากประตูหลัง! โอ! นั่นน่าหวาดเสียวยิ่ง"

"เราก็รู้สึกเสียวเช่นกัน จึงต้องบุกก่อน"

"ทว่ามิมีหนทางอื่นอีกแล้วหรือที่จะชิงชิงถู่?"

"เราเคยเสนอขอซื้อชิงถู่เป็นเงินสองร้อยชั่ง แต่พวกมันหยิ่งผยอง ไม่ยอมขาย"

"ศิษย์มีแผนการเด็ดที่ดีกว่าการซื้อและการรบ"

"แผนการอันใด?"

"ท่านอาจารย์ก็ส่งกงจื๊อสำอาง บุตรชายของท่านไปแต่งงานกับบุตรสาวสำนักชิงถู่ เพื่อเป็นทองแผ่นเดียวกัน เมื่อแต่งงานกัน ก็เป็นครอบครัวเดียวกัน เท่ากับเรายึดชิงถู่โดยมิสิ้นเปลืองแรง"

"มองอีกมุมหนึ่ง ชิงถู่ก็ยึดเราเช่นกัน เพราะภรรยามักมีอำนาจเหนือสามี"

ผู้เป็นศิษย์ตบเข่าฉาด

"อา! โอ! วาว! อาจารย์คิดลึกซึ้งยิ่งนัก ชายชาตรีแต่งงานมิได้โดยเด็ดขาด วันๆ ต้องซักผ้า ไม่ได้ฝึกวิชา ถ้าเช่นนั้นบุกน่าจะดีที่สุด"

"เรามิต้องการบุก เรามิชอบกินบุก"

"แต่มันเหมาะสำหรับคนที่ต้องการคุมน้ำหนัก"

"น้ำหนักเราดีอยู่แล้ว"

"สรุปคืออาจารย์ไม่ต้องการบุก"

"เราต้องการยึดต่างหาก"

"แล้วจะยึดอย่างไร? ศิษย์ได้ยินว่าพวกชิงถู่กำลังตั้งค่ายกล ป้องกันการบุกของเรา"

"ค่ายกลชิงถู่นั้นใช้การมิได้ มันก็ good but speak ด้วยมีดือของเรา เราน่าจะยึดชิงถู่ได้ในเวลาอันสั้น เช่นเดียวกับที่เรายึดสำนักน้ำมัน"

"หลังจากยึดชิงถู่แล้ว อาจารย์จะยึดที่ใดอีก?"

"ก็มีเม็กซิโกะ แล้วโคล้อมเบียร์"

"เบียร์นี้ไม่เคยได้ยิน"

"เป็นเบียร์ที่โคชอบล้อมวงกิน จึงเรียกโคล้อมเบียร์"

"แล้วจะยึดเขมรหรือไม่?"

"เขมรไม่มีน้ำมัน มีแต่น้ำลาย"

"แล้วอาจารย์คิดจะยึดสำนักเซี่ยมล้อหรือไม่?"

"ไม่ยึดเด็ดขาด เพราะตอนนี้ฝุ่นเต็มเมือง เห็นเจ้าสำนักบอกว่าศึกษาเรื่องฝุ่นมาสองปีแล้ว ก็ยังแก้ปัญหาไม่ได้ นอกจากนี้เมืองนั้นก็มีแต่อุบัติเหตุ เดี๋ยวแท่งเหล็กหล่นทับรถม้า ดับเบิลซ้ำดับเบิลซาก ยึดชิงถู่สบายกว่า"

"สบายเช่นไร?"

"ชิงถู่อากาศเย็น ก็อยู่บ้านผิงไฟอุ่นๆ อ่านเรื่อง สี่ภพ เพลินๆ"

"นิยายของนักเขียนไส้แห้งคนนั้น?"

"มิผิด"

"อาจารย์ซื้อมาอ่านตั้งแต่เมื่อใด?"

"ผู้ใดบอกว่าเราซื้อ เรามิเคยซื้อ เราส่งคนไปบุกสำนักพิมพ์ ยึดหนังสือ สี่ภพ มาหลายสิบชุด ตอนนี้เหลือน้อยแล้ว ใครช้าก็อดนะ เคี้ยกเคี้ยก"

วินทร์ เลียววาริณ
16-1-26

..........................

สำหรับคนที่สนใจ สี่ภพ
นวนิยายจีนกำลังภายใน-ไซไฟ โดย วินทร์ เลียววาริณ

Box set 6 เล่มพร้อมของแถม

ในปี 2016 สุภาพบุรุษชราคนหนึ่งก้าวเข้าไปในธนาคาร Brotherhood Bank and Trust แห่งเมืองแคนซัส ซิตี สหรัฐอเมริกา เขายื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้เจ้าหน้าที่ธนาคาร

ลายมือบนกระดาษเขียนว่า “ผมมีปืน ส่งเงินให้ผม”

เจ้าหน้าที่จึงรีบส่งเงินสามพันดอลลาร์ให้โจรปล้นธนาคาร

มันเป็นการปล้นที่เสี่ยงมาก เพราะสถานีตำรวจอยู่ห่างจากธนาคารเพียงช่วงตึกเดียว คั่นด้วยร้านกาแฟและภัตตาคารจีน ทว่าโจรชราไม่รีบร้อนออกจากธนาคารหรือมีรถรอพาหนีตำรวจเหมือนในหนัง ตรงกันข้ามเขากลับไปนั่งเอกเขนกในล็อบบีอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

โจรผู้นี้นั่งกำเงินสามพันเหรียญอย่างเอ้อระเหย จนกระทั่งตำรวจยกกำลังมาล้อม และพาเขาไปที่โรงพัก

จากการสอบสวนพบว่าโจรผู้นี้ชื่อ ลอเรนซ์ จอห์น ริพเพิล ชาวเมืองแคนซัส ซิตี วัย 70 เป็นชาวบ้านเดินดินทั่วไป เป็นพลเมืองดี เคารพกฎหมายมาตลอดชีิวิต ไม่มีประวัติอาชญากรรม ปัจจุบันอาศัยอยู่กับภรรยา มีหลานสี่คน

เขาให้การว่าเขาทะเลาะกับเมียที่แต่งงานกันมานาน 33 ปี

ประโยคสุดท้ายของเขาก่อนก้าวออกจากบ้านคือ “กูยอมอยู่ในคุกดีกว่าอยู่บ้าน”

ว่าแล้วก็ขับรถไปที่ธนาคาร หาเรื่องเข้าคุก

ไม่ต้องการอยู่กับเมียต่อไปอีกสักนาทีเดียว

ตำรวจถาม “ทำไมไม่หย่ากันเล่า?”

คำตอบคือ การหย่าจะทำร้ายน้ำใจภรรยา ขอเข้าคุกเงียบ ๆ ก็แล้วกัน

.................

ชีวิตคู่คือลิ้นกับฟัน เป็นส่วนผสมของความเบื่อ ๆ อยาก ๆ เห็นหน้ากันทุกวัน 20-30 ปี ย่อมเกิดอาการเบื่อ

ถ้าทั้งสองฝ่ายไม่รู้จักผ่อนแรงกดดันหรือปล่อยวาง ก็จะเกิดระเบิดขึ้นได้

การอยู่ด้วยกันนาน 20-30 ปีย่อมบอกในตัวมันเองว่ามีความรัก เพียงแต่ในความรักมีความเบื่อเป็นเรื่องธรรมดา

ความเบื่อเป็นเงาของความรัก

บางคู่แต่งงานนานแล้ว ค่อย ๆ เห็นอีกฝ่ายเป็นพัศดี และตัวเองเป็นนักโทษ ติดคุกทางใจ

ฝรั่งมีคำพังเพยว่า สนามหญ้าของเพื่อนบ้านดูเขียวกว่าของเราเสมอ

คนจำนวนมากแต่งงานแล้วมองแต่ด้านลบของชีวิตคู่ ลืมด้านบวกที่ทำให้ตนเลือกแต่งงาน

แต่ท้ายที่สุดก็พบว่าบ้านที่สนามหญ้าไม่เขียวเท่าของเพื่อนบ้าน อาจเป็นบ้านที่อบอุ่นที่สุด คู่ที่น่าเบื่อที่สุดอาจเป็นคู่แท้ ชีวิตที่มีรอยสะดุดก็อาจเป็นชีวิตที่ดีอยู่แล้ว ขึ้นอยู่กับว่ามองเห็นมันช้าหรือเร็ว

.................

ชายชรานักปล้นสารภาพตลอดข้อหา ทนายความบอกศาลว่า นี่ไม่ใช่การปล้น มันคือการขอความช่วยเหลือ!

ผู้พิพากษาเข้าใจ แต่ลงโทษหนักมาก

อยากหนีเมียใช่ไหม? ไม่มีทาง!

พิพากษาส่งเขากลับบ้าน กักบริเวณที่บ้านหกเดือน ห้ามไปไหน อยู่กับเมียที่นั่นแหละ! ข่าวไม่ได้บอกว่าต้องซักผ้าด้วยหรือเปล่า

หายบ้าเลย

เฮ้อ! รู้อย่างนี้ไม่ไปปล้นที่ไหนหรอก

วินทร์ เลียววาริณ
16-1-26

มีผู้ถามพระไพศาล วิสาโล ว่า ทำไมเวลาสอนเรื่องตายแล้วจะได้ไปสวรรค์ หรือชาติหน้าเกิดมาจะได้สบาย

ท่านตอบว่า “ส่วนหนึ่งสืบเนื่องมาจากความเชื่อแบบชาวบ้าน ซึ่งโยงไปถึงประวัติศาสตร์ของพุทธศาสนาและวัฒนธรรมไทย คือคัมภีร์ไตรภูมิพระร่วง ที่พระเจ้าลิไทแต่งสมัยสุโขทัย เป็นคัมภีร์ที่มีอิทธิพลต่อพุทธศาสนาไทยมาตลอดช่วงเวลาเจ็ดร้อยปี จิตรกรรมฝาผนังของวัดทุกวัดที่เป็นเรื่องนรกสวรรค์ เป็นอิทธิพลจากไตรภูมิพระร่วง ไตรภูมิพระร่วงทำให้ความเชื่อเรื่องนรกสวรรค์แพร่หลาย จนดูเหมือนพุทธศาสนาสอนแต่เรื่องนี้...

อีกเหตุผลคือเราต้องการหาคำอธิบายสำเร็จรูปที่ตอบคำถามได้ในทุกเรื่อง มนุษย์เรามีคำถามที่ต้องการคำตอบอยู่เสมอ ทำให้วิทยาศาสตร์เคลื่อนไหวไม่หยุดยั้ง แต่บางครั้งคำตอบแบบวิทยาศาสตร์ซับซ้อนเกินกว่าชาวบ้านจะเข้าใจได้ ความคิดเรื่องอดีตชาติหรือการเกิดใหม่สามารถอธิบายได้ง่ายกว่าว่า ทำไมเราถึงเกิดมารวยจนไม่เหมือนกัน อายุยาวอายุสั้นไม่เท่ากัน เรื่องกรรมในอดีตชาติอธิบายเรื่องแบบนี้ได้ ทำให้คนยอมรับชะตากรรมหรือสภาพที่เป็นอยู่ได้ แต่ที่สอนกันนั้นฉาบฉวยมาก เป็นสูตรสำเร็จเกินไป”

คำสอนว่าไปสวรรค์หรือชาติหน้าที่ดีกว่าทำหน้าที่คล้ายขนมล่อเด็กให้ทำสิ่งที่ผู้สอนต้องการ นั่นคือทำดี แต่หากเด็กไม่เข้าใจว่าอะไรเป็นขนม อะไรเป็นอาหารจริง อะไรเป็นสารอาหาร อะไรไม่ใช่ ก็อาจหลงทาง คิดว่าขนมเป็นอาหาร กินจนกลายเป็นเด็กอ้วนที่เต็มไปด้วยโรค

ความเข้าใจและความรู้จึงดีกว่าความเชื่อลอยๆ ด้วยประการฉะนี้

วินทร์ เลียววาริณ
15-1-26