หากเรานับเลข 60 เป็นวัยเกษียณ ผมก็ผ่านวัยเกษียณมาสิบปีแล้ว

ตลอดเวลา 'เกษียณ' ทำงานเขียนหนังสือตลอดทุกวัน กะว่าจะเขียนจนตายคาโต๊ะทำงาน (น่าจะดีกว่าตายบนเตียงพร้อมท่อเต็มร่างในโรงพยาบาล)

เขียนหนังสือจึงอาจจัดว่าเป็นอาชีพสุดท้าย

คนเราไม่ว่าจะมีกี่อาชีพในชีวิต ก็จะมีอาชีพสุดท้ายเสมอ

‘อาชีพสุดท้าย’ ในที่นี้มิได้หมายถึงอาชีพที่เราประกอบในช่วงสุดท้ายเสมอไป หากมีความหมายในเชิงนามธรรม นั่นคืออาชีพที่เราคิดจะปักหลักไปจนตาย

‘อาชีพสุดท้าย’ จึงมักหมายถึงอาชีพในฝัน อาชีพที่เรารัก หรืออยากทำ หรืออย่างน้อยก็ไม่ต้องกล้ำกลืนฝืนทนทำ เป็นอาชีพที่ไม่คิดจะเปลี่ยนอีกแล้ว จนเราสามารถเอ่ย “นี่เป็น อาชีพสุดท้ายของฉัน”

คืออาชีพที่อยากทำไปจนวันตาย

บางครั้งอยากทำมันมากจนไม่คิดจะหยุดในวันที่โลกกำหนดให้เป็นวันเกษียณ อยากทำจนตาย

หากใช้นิยามนี้ คนจำนวนมากในโลกอาจไม่มี ‘อาชีพสุดท้าย’ จริง ๆ

สำหรับผม แม้คิดว่าอาชีพสุดท้ายคือนักเขียน แต่จากประสบการณ์ชีวิต พบเห็นสัจธรรมของความไม่แน่นอน ผมไม่กล้าฟันธงจนกระทั่งถึงวันสุดท้ายบนโลก เพราะเราไม่มีทางรู้ว่าแน่นอนว่า อาชีพสุดท้ายของเราคืออะไร ต่อให้ในวันนี้เรามั่นใจขนาดไหนก็ตาม

สมัยเมื่อผมทำงานสถาปนิก ผมเชื่อมั่นร้อยเปอร์เซ็นต์ว่ามันจะเป็นอาชีพสุดท้ายของตนเอง เมื่อทำงานโฆษณา ก็เชื่อมั่นเช่นเดียวกัน

เหล่านี้กลายเป็นอดีตไปหมดแล้ว

ใครจะรู้ ถ้ารู้สึกว่าสนุกกว่าที่ทำอยู่ในวันนี้ วันหนึ่งผมอาจจะมี ‘อาชีพสุดท้าย’ เป็นอย่างอื่นก็ได้ อาจเปลี่ยนเป็นคนขายน้ำเต้าหู้ เจ้ามือพนัน พระ ผู้ใหญ่บ้าน ฯลฯ

เรารู้ได้อย่างไรว่าอะไรคือ ‘อาชีพสุดท้าย’ ของเรา?

ง่ายนิดเดียว ใช้หัวใจตัวเองวัด

อาชีพสุดท้ายคืองานที่เราทำแล้วหัวใจเต้นแรง ตื่นขึ้นมาทุกเช้าอยากทำงานนั้น (Ikigai) มันเป็นหัวเทียนจุดประกายเครื่องยนต์แห่งชีวิต

อาชีพสุดท้ายที่ทำจนวันตายก็คือเป้าหมายในอุดมคติของเรา

ดังนั้นยิ่งรู้เร็วเท่าไรว่าอะไรคืออาชีพสุดท้าย ก็ยิ่งมีเวลาพัฒนาตนเป็นผู้เชี่ยวชาญในสายนั้นเร็วขึ้น

แต่แม้จะรู้ช้า ก็ยังดีกว่าไม่รู้เลย

ถ้าเราเชื่อชีวิตอุดมคติ เราก็คงเชื่อว่าเราสามารถมีอาชีพสุดท้ายที่เราชอบได้

แต่ส่วนใหญ่ อาชีพสุดท้ายมาจากการสร้าง ไม่ใช่รอคอย เพราะยากที่เราจะรู้ว่าตนเองรักจะทำงานอะไรหากไม่ลงมือทำ หรือคลุกคลี

นี่หมายความว่าเราต้องเปิดหูเปิดตา เปิดหัว เปิดใจ เพื่อรับสิ่งใหม่ ๆ สิ่งที่ไม่คุ้นเคย เข้าสู่พื้นที่ที่ไม่เคยไป เพื่อสร้างโอกาสของการพบ ‘อาชีพสุดท้าย’

และบางครั้ง หลายคนก็พบ ‘อาชีพสุดท้าย’ หลังจากเข้าใจและเริ่มมองเห็นคุณค่าของอาชีพที่ตนทำอย่างทุกข์ทรมานมานาน

และความเข้าใจนี้ก็อาจเปลี่ยนอาชีพนรกเป็น ‘อาชีพสุดท้าย’ ได้อย่างประหลาด

คุณค่าของงานมาจากการมองแล้วเข้าใจ

วินทร์ เลียววาริณ
23-3-26

บางท่อนจากจาก 1 เปอร์เซ็นต์ของความเป็นไปได้
61 บทความ 190.- บทความละ 3.1 บาท
หนังสือหมดเมื่อไร จะไม่ตีพิมพ์ใหม่แล้ว
https://www.winbookclub.com/store/detail/150/1%20เปอร์เซ็นต์ของความเป็นไปได้

ทำไมควรซื้อหนังสือเล่มนี้: https://www.facebook.com/photo/?fbid=1207283390760350&set=a.208269707328395 

ดิเอโก การ์เซีย (Diego Garcia) เป็นฐานทัพของอังกฤษ ตั้งอยู่ที่มหาสมุทรอินเดีย ห่าง 400 กว่ากิโลเมตรจากมัลดีฟส์ มันถูกใช้เป็นฐานทัพร่วมกับสหรัฐฯมาตั้งแต่ยุค 1970

ฐานทัพนี้อยู่ห่างจากอิหร่านราวสี่พันกิโลเมตร อังกฤษเช่าจากประเทศ Mauritius เป็นเวลา 99 ปีคล้ายเช่าฮ่องกง

ในสงครามอิหร่าน อังกฤษอิดออดจะเข้าร่วมกับลูกพี่ใหญ่ ทีแรกปฏิเสธไม่ให้สหรัฐฯใช้ดิเอโก การ์เซีย เป็นฐานโจมตีอิหร่าน

จนเมื่ออังกฤษบอกว่าเปลี่ยนใจแล้ว ยินดีให้สหรัฐฯใช้ฐานทัพ ท่านตั้มก็บอกว่า มาช้าไปหน่อย เอ็งหวังมาเกาะกระแสคนชนะใช่มั้ยล่ะ

ผ่านไปสามอาทิตย์ ก็ยังไม่เห็นกระแสคนชนะ สหรัฐฯก็ใช้ ดิเอโก การ์เซีย เป็นฐานโจมตีอิหร่าน

แต่อิหร่านเคยขู่ว่าประเทศไหนให้สหรัฐฯเป็นฐานทัพโจมตีอิหร่าน จะถือว่าเป็นศัตรูกับอิหร่านด้วย ที่ผ่านมาก็เอาจริง​โดยโจมตีประเทศในกลุ่ม GCC ที่ให้สหรัฐฯตั้งฐานทัพ

ดังนั้นอิหร่านถือว่าอังกฤษเป็นศัตรูด้วย

เนื่องจาก ดิเอโก การ์เซีย อยู่ห่างจากอิหร่านสี่พันกิโลเมตร จึงปลอดภัยจากขีปนาวุธอิหร่านแน่ๆ เพราะนักการทหารตะวันตกประเมินมาตลอดหลายปีนี้ว่า อิหร่านมีขีปนาวุธที่ไปได้ไกลที่สุด 2 พันกิโลเมตร ทุกแหล่งข่าวยืนยันตรงกัน

แต่เมื่อวานนี้ ปรากฏขีปนาวุธพิสัยกลาง (intermediate-range ballistic missiles) สองลูกเดินทางข้ามมหาสมุทรระยะทางสี่พันกิโลเมตรไปปรากฏตัวที่ ดิเอโก การ์เซีย

ขีปนาวุธลูกหนึ่งไม่ทำงาน อีกลูกหนึ่งถูกเจ้าถิ่นสกัดไว้ได้

แม้ฐานทัพจะปลอดภัย แต่มันทำให้อังกฤษและสหรัฐฯสะดุ้ง

การประเมินว่าอิหร่านมีขีปนาวุธที่ไปได้ไกลที่สุด 2 พันกิโลเมตรนั้นผิดพลาดโดยสิ้นเชิง

อาวุธอิหร่านไปได้ไกลอย่างน้อยสองเท่าของตัวเลขที่ประเมิน

ระยะทาง 2 พันกิโลเมตรนี้ หากเปลี่ยนทิศไปที่อังกฤษ ขีปนาวุธอิหร่านสามารถหล่นกลางกรุงลอนดอนได้

อิหร่านกำลังส่งสัญญาณถึงยุโรปว่า "อย่าหาทำ" หากพวกท่านเข้าร่วมสงครามกับพี่ตั้ม ก็พึงตระหนักว่าจะเจออะไร

เพราะอิหร่านไม่ใช่กาซา นึกจะถล่มรายวันก็ถล่ม You know me little go

คำถามแรกคือสี่พันกิโลมตรคือระยะสูงสุดของขีปนาวุธอิหร่านแล้วหรือไม่

คำถามที่สองคืออิหร่านมี ICBMs (InterContinental Ballistic Missiles คือขีปนาวุธระยะ 5,500 กม.ขึ้นไป) ที่ไปถึงสหรัฐฯได้หรือไม่?

ยังไม่มีใครรู้แน่

แต่ตอนนี้ ผู้นำยุโรปทั้งหลายอาจนอนไม่ค่อยหลับ ก่ายหน้าผากขบคิดว่า จะเอายังไงดี จะรบสองศึกในเวลาเดียวกันตอนที่เศรษฐกิจก็ย่ำแย่หรือ? รบกับปูตินแล้ว ยังจะรบกับอิหร่าน เพราะแค่ให้พี่ตั้มยืมฐานทัพ ก็เท่ากับเลือกฝ่ายเรียบร้อยแล้ว แลเห็นผู้นำประเทศในกลุ่ม GCC ตอนนี้กำลังซดน้ำใบบัวบกแก้ช้ำในเพราะค่ายามประจำหมู่บ้านที่จ่ายให้พี่ตั้มไม่ช่วยอะไรเลย

บทเรียนจากเรื่องนี้คือ ถ้าเป็นเรื่องการเมืองระหว่างประเทศ จงอย่ารบกับประเทศที่ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว มันสู้แบบ mad blood จริงๆ

แต่ถ้าเป็นเรื่องการเมืองภายในครอบครัว จงอย่ารบกับเมียเป็นอันขาด เคี้ยกเคี้ยก

วินทร์ เลียววาริณ
22 have field 2569

ช่วงนี้ได้ยินแต่คนคุยเรื่องน้ำมัน

ขึ้นราคาบ้าง หาซื้อไม่ได้บ้าง คนกักตุนบ้าง

มาฟังคนบ่นคนแรกก่อน

เมื่อวานนี้ท่านตั้มบ่นผ่าน Truth Social

แปลให้อ่านกันดังนี้

"ถ้าไม่มีสหรัฐฯ NATO ก็เป็นแค่เสือกระดาษ พวกเขาไม่ต้องการร่วมสู้เพื่อหยุดนิวเคลียร์อิหร่าน ตอนนี้เราชนะศึกทางทหารเรียบร้อยแล้ว โดยแทบไม่มีอันตรายต่อพวกเขา พวกเขาเอาแต่บ่นเรื่องน้ำมันแพงที่พวกเขาถูกบังคับให้จ่าย แต่ไม่ต้องการช่วยเปิดช่องแคบฮอร์มุซ งานทางทหารง่ายๆ ที่เป็นต้นเหตุของราคาน้ำมันสูง งานง่ายมากสำหรับพวกเขา มีความเสี่ยงน้อยมาก ไอ้พวกขี้ขลาด เราจะจำไว้"

อ่านระหว่างบรรทัด ท่านตั้มกำลังกลุ้มใจกับการเปิดช่องแคบฮอร์มุซ

เพราะหากมันเป็น 'งานทางทหารง่ายๆ' และ 'มีความเสี่ยงน้อยมาก' สหรัฐฯคงลงมือทำไปนานแล้ว

บ้านเราก็มีข่าวคนกักตุนน้ำมัน ข่าวบอกว่าน่าจะเป็นสาเหตุที่ทำให้น้ำมันลดลงอย่างรวดเร็ว

จำได้ว่าสมัยผมเป็นเด็ก เคยได้ยินเรื่องเล่าว่า เมื่อญี่ปุ่นบุกไทย คนไทยขโมยน้ำมันญี่ปุ่น ทหารญี่ปุ่นก็บังคับให้ขโมยดื่มน้ำมันจนตาย

สมัยเด็กอีกเช่นกัน เคยอ่านขำขันเรื่องหนึ่งในนิตยสารชัยพฤกษ์ เรื่องเป็นอย่างนี้

นาย ก. "น้ำมันขาดแคลน ทำยังไงเราจึงจะได้น้ำมัน"

นาย ข. "ก็เปลี่ยนชื่อ 'น้ำมัน' เป็น 'น้ำเรา' ซี"

มุขนี้ก็เหมือนทำยังไงให้อีสานเขียว

ก็ทาสีบ้านทุกหลังเป็นสีเขียวซี!

คนไทยนี่ตลกได้ทุกเรื่อง

กลับมาที่เรื่องน้ำมัน

อะไรคือ worst case scenario ของสถานการณ์น้ำมัน? (worst case scenario คือสถานการณ์เลวร้ายที่สุดที่เกิดขึ้นได้)

น่าจะเป็นแหล่งผลิตน้ำมันในตะวันออกกลางถูกทำลาย ต่างฝ่ายต่างบอมบ์อีกฝ่าย ไม่มีน้ำมันสู่ตลาดโลกอีกหลายปี

worst case scenario นี้น่าจะเกิดขึ้นยาก เพราะเท่ากับฆ่าตัวตายทุกฝ่าย

นี่อาจเป็นเหตุผลที่สองวันนี้ ทั้งสองฝ่ายส่งเสียงทำนองว่า เอ็งไม่บอมบ์โรงน้ำมันของข้า ข้าก็ไม่บอมบ์โรงน้ำมันของเอ็ง

แต่ใครจะรู้ว่า scenario นี้จะไม่เกิดขึ้น ตอนนี้อะไรก็เป็นไปได้

เมื่อวานนี้มีข่าวหลายชาติอาหรับนัดประชุมกันที่ซาอุดิอาระเบีย คุยว่าจะเอายังไงดี เพราะตอนนี้แต่ละประเทศก็พังไปแล้วครึ่งตัว

ต่อให้สงบศึกได้ในวันนี้ กว่าจะซ่อมโรงน้ำมันที่เสียหาย แล้วเดินหน้าสู่สภาวะปกติ ก็คงต้องใช้เวลานับสิบปี

สงครามอิหร่านทำให้นึกถึงคำบอกเล่าของคนรุ่นพ่อแม่ที่ว่า ชีวิตช่วงสงครามโลกครั้งที่สองลำบากอย่างไร

อาหารขาดแคลน ยาขาดแคลน

จบงานนี้สหรัฐฯอาจต้องคิดให้รอบคอบก่อนจะบุกที่ไหน จะบุกสุ่มสี่สุ่มห้าแบบอังเคิลไม่ได้แล้วละ

ส่วนประเทศอื่นๆ ก็ต้องคิดว่า จะพึ่งสหรัฐฯในเรื่องความมั่นคงของประเทศได้จริงหรือไม่ โดยเฉพาะประเทศในกลุ่ม GCC คงต้องคิดใหม่ทำใหม่ เพราะเมื่อเจอพิบัติ สหรัฐฯก็หายศีรษะไป เมื่อใครไม่ทำงานที่ขอ ก็ถูกเรียกว่า "ไอ้พวกขี้ขลาด"

แต่ละชาติต้องเรียนรู้ว่า ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน

และเล่นหมากรุกการเมืองให้เป็น

วินทร์ เลียววาริณ
21-3-26

สงครามอิหร่านตอนนี้มาถึงบท 'ซัดกันคนละหมัด'

เอ็งซัดโรงน้ำมันของข้า ข้าก็ซัดโรงน้ำมันของเอ็ง

ท่านตั้มอาจไม่แคร์ว่าโรงน้ำมันใครพัง แต่หากราคาน้ำมันพุ่งกระฉูดกว่านี้ อาจจะถึง 200-300 ดอลลาร์ต่อบาร์เรล เรือหายแน่

เพราะถึงตอนนั้นคนอเมริกันนั่นแหละจะเดินถนนไล่ท่านตั้ม เพราะตอนนี้โพลบอกว่าชาวอเมริกัน 59 เปอร์เซ็นต์ไม่เห็นด้วยกับสงครามนี้

นอกจากอาจหลุดจากตำแหน่งแล้ว อาจเข้าคุกได้ด้วย

คิดดังนั้นแล้ว ท่านตั้มก็โทร.หาสหายเนทัน บอกว่า "อย่าทำ"

เช้านี้จึงมีข่าวบนหน้าหนังสือพิมพ์ว่า เนทันประกาศว่า สหรัฐฯไม่ได้รู้เรื่องการโจมตีคลังน้ำมันของอิหร่าน อิฐเอนทำเองคนเดียว ('acted alone')

และสัญญาว่าต่อไปจะไม่ทำอีก

แต่สองคนนี้โกหกรายวันจนไม่มีใครเชื่อแล้ว

วันก่อนขณะที่บ้านเราเถียงกันเรื่องค่าอาหาร ส.ส. ท่านตั้มขอเงินจากรัฐสภา 200 พันล้านดอลลาร์ไปรบต่อ

รัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมมิสเตอร์แหกเสร็จบอกว่า "It takes money to kill bad guys."

เฮ้อ! ทำไมไม่ส่ง เจสัน บอร์น ไปฆ่านะ ถูกกว่าเยอะ

รัฐมนตรีแหกเสร็จยังเล่าให้สื่อฟังว่า เขาบอกลูกชายวัยสิบสามของเขาว่า เราส่งทหารของเราไปทำสงครามกับอิหร่าน ทหารของเราตาย "เพื่อที่รุ่นของลูกจะไม่ต้องเจอกับนิวเคลียร์ของอิหร่านไง"

โชคดีลูกไม่ได้ถามต่อว่า แล้วทำไมเตี่ยไม่จัดการเกาหลีเหนือด้วย "เพื่อที่รุ่นของลูกจะไม่ต้องเจอกับนิวเคลียร์ของเกาหลีเหนือไง"

200 พันล้านนี้มาจากภาษีชาวอเมริกัน

รัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศอิหร่านบอกว่า 200 พันล้าน (billion) ที่ขอนี่ เป็นแค่ยอดของภูเขาน้ำแข็ง

ถ้ารบต่อ มันจะบานปลายเป็น trillion ดอลลาร์

จนถึงวันนี้ผมก็ยังงงว่า อิฐเอนเปิดสงครามใหม่ทำไมในเมื่อยังไม่พร้อมรับแรงถล่ม

สงคราม 12 วันเมื่อปีที่แล้ว อิฐเอนโดนจัดหนักจนต้องขอให้ทรัมป์เจรจาสงบศึก ตั้มก็ถล่มจุดที่ว่ากันว่าเป็นที่ตั้งของศูนย์นิวเคลียร์ของอิหร่าน แล้วบอกว่า โครงการนิวเคลียร์ของอิหร่านถูกทำลายสิ้นซากไปแล้ว อิหร่านก็ถล่มฐานทัพอเมริกากลับพอเป็นพิธี ก่อนถล่มก็บอกให้อเมริกาถอนคนออกไปก่อน รวมทั้งหมาแมวด้วย เพราะมันเป็นสงครามสัญลักษณ์

ก็จบแค่นั้น

ผมเดาว่าถ้าขงเบ้งเป็นเนทัน ในช่วงเวลา 7-8 เดือนต่อมา แกคงจะปรับปรุง Iron Dome จนสมบูรณ์ จึงกล้าลงมือก่อสงครามในรอบนี้

ปรากฏว่าไม่ใช่ Iron Dome ก็ยังคงไม่ทำงาน

ผลของสงครามทำให้เมืองต่างๆ ของอิฐเอนถูกถล่มหนักกว่าสงคราม 12 วัน และไม่มีทีท่าว่าจะหยุด บ้านเรือนพัง เศรษฐกิจล้ม ก็คงกลับไปไถเงินตั้มอีก

นี่แสดงว่าท่านตั้มกับสหายเนทันไม่เคยอ่านนิยายจีนกำลังภายใน ถ้าบทที่ 1 พ่อ แม่ พี่ น้อง ภรรยา ลูก หลาน ของพระเอกถูกฆ่า บทที่ 4 จะฝึกวิชาหลังพลัดตกเขา ถึงบทที่ 20 พระเอกจะแก้แค้นฆ่าล้างบางคนร้าย ไม่มีทางเจรจาด้วย

ในอดีตกาล อาณาจักรควาเรซเมียน (Khwarazmian) ถูก เจ็งกิส ข่าน ทำลายสิ้นซากเพราะชาห์ มูฮัมเหม็ด ที่ 2 ฆ่าพ่อค้าและทูตชาวมองโกล ก่อนอาณาจักรสิ้นลม ชาห์ มูฮัมเหม็ด ส่งคนไปเจรจา

เจ็งกิส ข่าน ฆ่าหมด เอ่ย "ทู เลท เด้อ มาย เฟรนด์"

เมื่อชาวนิชาปุระฆ่าพี่เขยของโตลุย บุตรชาย เจ็งกิส ข่าน กองทัพมองโกลก็ถล่มเมืองนิชาปุระและเมิร์ฟจนราบคาบ สังหารหมู่คนทั้งสองเมือง

หลักการ 'ตาต่อตา ฟันต่อฟัน' นี้ใช้มาตั้งแต่กษัตริย์ฮัมมูราบีแห่งบาบิโลน นานก่อนคริสตกาล

ตามหลักพิชัยสงคราม ไม่ว่าของซุนหวู่หรือ เจ็งกิส ข่าน หรือ Carl von Clausewitz ถ้าไม่มั่นใจว่าจะชนะสัก 8 ส่วน 9 ส่วน ก็ไม่ก่อสงคราม

ฉะนั้นสงครามครั้งนี้ไม่มีทางจบตามทางเลือกของท่านตั้มและสหาย เพราะบทที่ 1 กำหนดทิศของพล็อตอย่างนั้น

สงครามอิหร่านน่าจะถูกใช้เป็นตำราเรียนของทหารในอนาคตว่า การทำสงครามโดยอารมณ์ชั่ววูบ ไร้แผนการ ส่งผลอย่างไร

และการประกาศชื่อคนที่อิฐเอนฆ่ารายวัน ยิ่งทำให้ศัตรูไม่มีทางยอมแพ้

ตอนนี้ท่านตั้มก็คงตกกระไดพลอยโจน รบต่อไป แล้วบอกประชาชนว่า "Make America great again." ขณะที่ชาวอเมริกันก้มหน้าก้มตาทำงานหาเช้ากินค่ำ เพื่อส่งเงินส่งลูกหลานไปทำสงครามให้เนทันเพื่อนรัก

แต่ไม่ต้องห่วงอเมริกาหรืออิฐเอนหรอก เพจนี้ต่างหากที่น่าเป็นห่วงกว่าว่าจะโดนปิดมั้ย เคี้ยกเคี้ยก

วินทร์ เลียววาริณ
20-3-26

(ขอบคุณภาพจาก AP)