วันสุดท้ายของเดือนห้า ฝนตกหนักทั่วกรุง แล้วจู่ๆ ผมก็นึกได้ว่า นอกจากฉากฟ้ากลางคืนแล้ว ผมใช้ฉากฝนตกในเรื่องสั้นและนวนิยายหลายเรื่องมาก

ยกตัวอย่าง

..............................

จากเรื่อง คนแปลกหน้า ปรัชญาที่สวนสาธารณะ (อาเพศกำสรวล)

พิรุณพิโรธเทลงมาตลอดคืนวันเสาร์ พายุอึงคะนึง เมฆดำลอยเรี่ยต่ำราวจะแตะยอดหลังคาบ้านเรือน ท้องฟ้าคล้ายกระดาษขาวผืนใหญ่ที่ฉ่ำน้ำดังถูกพู่กันจุ่มสีชุ่มโชก กดหยดสีลงบนแผ่นฟ้ากว้างขาวชื้นซึมออกเป็นวงกว้าง ตั้งแต่หัวค่ำสายฝนใหญ่คล้ายผ้าขี้ริ้วผืนมหึมากวาดซับชำระสิ่งสกปรกออกจากทุกอณูอากาศ หลังคาอาคารบ้านเรือน ถนน บาทวิถี เสาไฟฟ้า ทางม้าลาย และต้นไม้ที่มีฝุ่นเกาะชั่วนาตาปี คราบละอองทั้งหมดไหลตามน้ำจากฟ้าลงสู่ท่อระบายน้ำ ครั้นรุ่งสางฟ้าหมาดฝน เมืองเทพก็สะอาด แต่ยังมีหยาดน้ำเกาะพราว

........................

นวนิยาย ฝนตกขึ้นฟ้า

ต่างคนต่างเงียบไปอีกนาน เขาเหม่อมองภาพเบื้องหน้าอย่างเลื่อนลอย

"คุณมองอะไรคะ?"

"ฝนตก"

หล่อนเปรยลอย ๆ "แปลกนะ"

"อะไรแปลก?"

"คุณมองฝนตกแน่วนิ่ง เหมือนฤาษีเข้าฌานเลย ทั้ง ๆ ที่มันเป็นฝนตกธรรมดา"

"สำหรับผม มันไม่ธรรมดา"

"ยังไงคะที่ว่าไม่ธรรมดา?"

"ฝนตกขึ้นฟ้า..." เขาพึมพำ

"หมายความว่าอะไรคะ?"

"ช่างเถอะ มันไม่สำคัญหรอก"

..............................

นวนิยาย ปีกแดง

ฝนพรำทั่วทุ่งกว้างที่ร้างผู้คน ไกลออกไปเป็นเงาราง ๆ ของเทือกเขา ท้องฟ้าเบื้องบนซีดราวผ้าขาวที่ถูกซักมานานปี เหนือเส้นขอบฟ้าปรากฏร่างชายคนหนึ่งเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า

เขาก้าวผ่านเศษซากของสงคราม เขามาดิ้นรนไขว่คว้าสิ่งที่เขามองไม่เห็น ณ ที่นี่เพื่ออะไร หากมิใช่เพราะคำว่า ความรัก!

เขาคงเป็นบ้าไปเป็นแน่ แผ่นดินใหญ่เช่นนี้ จะตามเด็กหญิงเล็ก ๆ คนหนึ่งได้ที่ใด

ฝนพรำแผ่ทุ่งกว้าง น้ำไหลผ่านหน้า แยกไม่ออกว่าหยดใดคือน้ำฝน หยดใดคือน้ำตา

บางทีโศกนาฏกรรมแห่งความรักจะไม่มีวันจบ

เพราะความรักที่แท้คือความทุกข์อย่างหนึ่ง?

..............................

นวนิยาย ประชาธิปไตยบนเส้นขนาน

สายฝนเทลงมาจากฟ้าเหมือนกระแสธารบ้าคลั่ง กระแสลมพัดตีมันกระจัดกระจายเป็นเม็ดฝนพร่างพรม หยดน้ำร้อยพันเม็ดก่อตัวบดบังกระจกหน้ารถ ก้านปัดน้ำฝนปัดซ้ายปัดขวาสุดแรง แล้วหยดฝนชุดใหม่ก็ก่อตัวมาบดบังกระจกหน้าอีก แต่กระนั้นพายุสายฝนเดือนกันยายนดูจะไม่สามารถทำให้คนในรถซีตรองคันนั้นประหวั่นพรั่นพรึง แม้เบื้องหน้าจะมีความตายรออยู่ก็ตาม เพราะเบื้องหลัง มัจจุราชอีกตัวกำลังตามมาติด ๆ

..............................

นวนิยาย 16  องศาเหนือ

แล้วการรบก็อุบัติ เสียงปืนกลแผดขึ้นเป็นระยะ สลับกับเสียงฟ้าคำราม แล้วห่าฝนก็เทลงมาอย่างหนัก พวกเขาหลบในดงไม้ เปียกฝนทั้งตัว พื้นดินรอบตัวค่อย ๆ กลายเป็นโคลนเลน จนยากที่ทั้งสองฝ่ายจะรุกหน้า

..............................

นวนิยาย 17 องศาเหนือ

เขาทอดสายตาออกนอกหน้าต่าง มองลงไปที่ลำคลอง ไม่มีหิ่งห้อยแล้ว แสงแรกของวันโอบกอดต้นไม้กับสายน้ำอย่างทะนุถนอม มันมาเยือนพร้อมเม็ดฝนหลงฤดู ฝนกำลังโปรยเม็ดบางเหมือนหยดน้ำค้าง เรือแจวบรรทุกผลไม้ลำหนึ่งเคลื่อนผ่านเขาไป

..............................

เรื่องสั้น สะพาน (เส้นสมมุติ)

“เราสองคนชอบเดินเล่นบนสะพานโอฮาชิ สะพานเป็นจุดที่เราเห็นคนทุกประเภทเดินผ่านไปมา นางกล่าวว่า คนเหล่านี้ไม่เคยเดินทางไกล ทำงานวันต่อวัน มีทิศทางของแต่ละคนเหมือนกันทุกวัน เวลานั้นฝนก็เทลงมาขณะที่เราอยู่กลางสะพาน เราวิ่งหนีฝน แต่นางกลับยืนนิ่งราวกับต้องมนต์สะกดจากอำนาจบางอย่าง เราถามนางว่านางมองอะไร นางตอบว่ามองผู้คนที่วิ่งหนีฝน แต่ละชีวิตมีทิศทางของพวกเขา พวกเขาเป็นชาวนา พ่อค้า ซามูไร คหบดี ขอทาน แต่เมื่อฝนเทลงมากะทันหัน ทุกคนก็ถูกสายฝนบังคับให้วิ่ง พวกเขามีเพียงสองทาง คือซ้ายหรือขวา ในชั่วขณะสั้น ๆ นั้น สายฝนเป็นตัวกำหนดชีวิตของคนเหล่านั้นโดยสิ้นเชิง เราถามว่าหากให้เลือก นางจะไปทางใด นางบอกว่าจะไปทางซ้าย เดินทางกลับบ้านเกิดของนาง ในขณะจิตนั้นเราคิดอยากสลัดทิ้งทุกอย่างที่เรามี แล้วเดินทางไปกับนาง..."

..............................

เรื่องสั้น ก้อนเนื้อในน้ำ (ในชุด น้ำแข็งยูนิตตราควายบิน)

เงาที่เดินตามหยุดที่หน้าอพาร์ตเมนท์

ห้องยามบ่ายสลัวราง อากาศเย็นชื้น

อาจเป็นเพราะกลิ่นหอมจางๆ ที่เส้นผมของเธอ เส้นผมที่เปียกบางส่วนเพราะถูกฝน อาจเป็นเพราะฝนยามบ่ายที่ทำให้ห้องนั้นสลัวราง อาจเป็นเพราะการมองแบบนั้น...

"เป็นอะไรไปคะ ไม่สบายรึเปล่า?" เธอถามผม

"คงเป็นไข้ สงสัยโดน ฝน " (ตัวละครหญิงชื่อฝน)

เอ้อ! ขออนุญาตตัดจบก่อนดีกว่า เพราะมันตามมาด้วยฉากเซ็กซ์

ไม่ค่อยเหมาะนะ วันนี้วันพระ

วินทร์ เลียววาริณ
31-5-26