วินทร์ #1001 : “หลังจากนั้นพระเยซูในวัยสามสิบก็เดินทางเผยแผ่คำสอนไปในที่ต่างๆ สอนให้คนรักศัตรู ลดความเกลียดชัง ตัณหา หันแก้มอีกข้างให้ศัตรูตบ และสอนให้คนเดินตามกฎหมายของชาวยิว และให้ศรัทธาต่อพระเจ้า ผู้คนเชื่อว่าคำสอนของพระเยซูเป็นคำของพระเจ้า เพราะพระเยซู ตรัสว่า ‘คำสอนของเราไม่ใช่ของเรา แต่เป็นของผู้ที่ส่งเรามา’ นอกจากนี้ยังทรงแสดงปาฏิหาริย์ต่าง ๆ เช่น รักษาคนป่วย เดินบนน้ำ กิตติศัพท์แพร่ไปทั่วแผ่นดิน นี่ก็คงเป็นเหตุผลที่ถูกคนปองร้าย เชื่อกันว่าความตายของพระเยซูเกิดจากการเมือง”

วินทร์ #7744 : “แต่พระเยซูไม่เล่นการเมืองนี่”

วินทร์ #1001 : “คุณเคยได้ยินประโยคนี้หรือเปล่า : ‘ถึงท่านไม่เล่นการเมือง แต่การเมืองก็จะเล่นท่าน’ การที่จู่ ๆ มีศาสดาของศาสนาใหม่มาประกาศความเชื่อและสร้างอาณาจักรแห่งพระเจ้า ก็คงจะทำให้บางฝ่ายรู้สึกไม่ปลอดภัย กลัวว่าพระเยซูจะกลายเป็นผู้นำทางการเมือง ทำให้พวกเขาเสียอำนาจ ก็กะเล่นถึงตาย”

วินทร์ #7744 : “ได้ยินว่าพวกยิวฆ่าพระเยซู”

วินทร์ #1001 : “เรื่องนี้บันทึกกันมาอย่างนี้จริง”

วินทร์ #7744 : “ทำไม? พระเยซูก็เป็นยิวนี่นา”

วินทร์ #1001 : “เรื่องนี้ยังถกกันอยู่ เป็นประเด็นที่เรียกว่า Jewish Deicide โยนกันไปโยนกันมา วิวาทะกันมานาน ฝ่ายยิวว่านี่เป็นความพยายามแต่งเรื่องให้ยิวเป็นผู้ร้าย และสร้างภาพว่าบาปนี้ชาวยิวรุ่นลูกหลานต้องรับด้วย ซึ่งส่งผลให้ชาวยิวรุ่นหลังรับบาปนี้ ไปที่ไหนก็ถูกรังเกียจ น่าสังเกตว่าบันทึกของสาวกเขียนเรื่องนี้ไม่ตรงกัน ซึ่งเป็นไปได้เพราะเขียนมานานหลายสิบปีหลังเกิดเหตุการณ์นั้น...”

วินทร์ #7744 : “พระเยซูตายยังไง?”

วินทร์ #1001 : “ในช่วงสุดท้ายของชีวิต พระเยซูไปเมืองเยรูซาเลม กินอาหารมื้อสุดท้ายที่เรียกว่า The Last Supper กับศิษย์สิบสองคน พระเยซูมีสาวกหลักสิบสองคน ถ้าเทียบกับพระพุทธเจ้า สาวกชุดแรกก็คือปัญจวัคคีย์ คุณเรียนวิชาศีลธรรมมาน่าจะจำได้ เพราะเราถูกสั่งให้ท่องมาตลอด”

วินทร์ #2009 : “โกณฑัญญะ วัปปะ ภัททิยะ มหานามะ และอัสสชิ”

วินทร์ #1001 : “นั่นแหละ เป็นกลุ่มแรกที่ได้รับฟังปฐมเทศนาจากพระพุทธองค์”

วินทร์ #2009 : “คือธัมมจักกัปปวัตตนสูตร แสดงที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน เมืองพาราณสี แคว้นมคธ วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 8 ที่แสดงปฐมเทศนา ก็คือวันอาสาฬหบูชา”

วินทร์ #6616 : “เชื่อว่าคุณน่าจะสอบวิชานี้ผ่านแน่ ๆ เพราะจำแม่น ฮา!”

วินทร์ #7744 : “อย่าเพิ่งนอกเรื่อง ตกลงพระเยซูตายยังไง?”

วินทร์ #1001 : “สาวกคนหนึ่งคือ จูดาส ทรยศ ชี้ตัวพระเยซูให้พวกนักบวชยิวมาจับตัวพระองค์ไป พระเยซูถูกพาไปขึ้นศาลโรมัน ยิวตั้งข้อหาว่าพระเยซูกำลังพยายามตั้งตนเป็นกษัตริย์แห่งยิว แม้ศาลจะไม่เห็นว่าพระเยซูทำความผิดอะไร แต่ก็ถูกกดดันจนต้องตัดสินว่าพระเยซูมีความผิด โทษคือประหาร ด้วยการตรึงร่างบนไม้กางเขน สวมมงกุฎหนาม แบกไม้กางเขนไป แล้วถูกตรึงบนไม้กางเขนโดยมีโจรสองคนถูกตรึงขนาบอยู่ข้างซ้ายและขวา หนึ่งในนั้นเปลี่ยนมานับถือคริสต์ในนาทีสุดท้าย...

“เมื่อพระเยซูตายแล้ว ศพถูกห่อผ้าและฝังในถ้ำ ต่อมาเมื่อเปิดถ้ำก็พบว่าศพหายไปแล้ว เชื่อว่าพระเยซูฟื้นคืนชีพและขึ้นสู่สวรรค์ วันที่พระเยซูฟื้นจากความตายก็คือวันอีสเตอร์”

วินทร์ #6116 : “เทศกาลที่มีไข่อีสเตอร์ใช่หรือเปล่า?”

วินทร์ #2009 : “ใช่ Easter eggs สำหรับชาวคริสต์ ไข่เป็นสัญลักษณ์ของถ้ำที่ฝังพระศพซึ่งว่างเปล่าของพระเยซู แสดงว่าพระเยซูฟื้นคืนชีพ นิยมทาเปลือกไข่เป็นสีแดง”

วินทร์ #6116 : “ทำไมทาสีแดง?”

วินทร์ #2009 : “เพราะสีแดงหมายถึงโลหิตของพระเยซูที่ถูกตรึงบนไม้กางเขน”

วินทร์ #6116 : “แต่ไข่น่าจะเป็นสัญลักษณ์ของชีวิตใหม่ เมื่อลูกไก่จิกเปลือกออกมาสู่โลก”

วินทร์ #2009 : “ก็มีคนตีความอย่างนี้เหมือนกัน โดยสรุปก็คือพระเยซูตายอย่างทรมานเพื่อมนุษยชาติ”

วินทร์ #6116 : “ทำไมทำอย่างนั้น?”

วินทร์ #1001 : “บ้างเชื่อว่าพระเยซูคือพระเจ้ามาเกิดในร่างมนุษย์”

วินทร์ #6116 : “แล้วทำไมต้องเกิดมาในรูปมนุษย์?”

วินทร์ #1001 : “ก็เพื่อรับรู้ความทุกข์ไงครับ จึงสามารถไถ่บาปของมนุษยชาติ เมื่อถูกพวกโรมันตรึงกางเขน ก็ฟื้นจากความตาย ขึ้นสู่สวรรค์ การฟื้นจากความตายสามวันหลังตายบนกางเขนเป็นจุดสำคัญของศรัทธา เป็นเหตุการณ์สำคัญที่สุด เพราะแสดงให้เห็นว่าพระเยซูมีอำนาจศักดิ์สิทธิ์ จึงสามารถมอบชีวิตนิรันดร์ให้มนุษย์ทั่วไปได้ นี่ไม่ใช่เรื่องใหม่อะไร แนวคิดเรื่องศาสดาซึ่งมาเกิดเป็นมนุษย์เพื่อช่วยปลดปล่อยมนุษยชาติมีในหลายศาสนา แม้แต่ชาวพุทธเองก็มีความเชื่อว่าในชาติก่อน ๆ พระพุทธเจ้าทรงบำเพ็ญบารมีต่าง ๆ หลังจากผ่านสิบชาติสุดท้ายของพระโพธิสัตว์ ก็เกิดเป็นเจ้าชายสิทธัตถะแห่งศากยวงศ์...”

(ยังมีต่อ)

วินทร์ เลียววาริณ
1-11-26

จากหนังสือ วินทร์-วินทร์ Situation
สารคดีเกี่ยวกับปรัชญา ศาสนา วิทยาศาสตร์ 
อ่านฟรีที่เพจนี้ก็ได้ แต่ถ้าเก็บไว้เป็นเล่ม ก็อ่านได้ถึงลูกหลาน 
ราคาแค่ 225.- เท่านั้น หนังสือหมดเมื่อไร จะไม่ตีพิมพ์ใหม่แล้ว

วันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1924 กลางม่านหมอกแห่งยอดเขาที่สูงที่สุดในโลก ชายสองคนเดินหายไปในความยะเยียบกับฝันโง่ ๆ ของพวกเขา ไม่มีใครเห็นพวกเขาอีกเลย...

จอร์จ มัลเลอรี เป็นชาวอังกฤษ เกิดที่ม็อบเบอร์ลี เชเชียร์ ชอบปีนป่ายแต่เล็ก เขาปีนตั้งแต่ต้นไม้ เสา ไปจนถึงอาคาร เมื่ออายุ 8-9 ขวบ เขาปีนขึ้นไปบนก้อนหินใหญ่ริมทะเลเมื่อน้ำลงเต็มที่ ด้วยความอยากรู้ว่าจะเป็นอย่างไรเมื่อน้ำขึ้น เขาเกือบจมน้ำตายเมื่อน้ำทะเลท่วมหินใหญ่ แม้รอดมาได้ เขาก็ไม่เลิกนิสัยปีนป่าย

ในปี 1904 มัลเลอรีกับเพื่อนพยายามปีนเขาในเทือกเขาแอลป์ส แต่จำต้องเลิกกลางคันเพราะร่างกายไม่สามารถปรับตัวเข้ากับระดับความสูง เจ็ดปีถัดมา เขาก็พิชิตเขา มองท์ บลังค์

มัลเลอรีมีเลือดผจญภัยเข้มข้นยิ่ง ชอบปีนทั้งเขาหินและเขาเย็นยะเยียบ เมื่อเพื่อนร่วมทางบ่นท้อแท้ มัลเลอรีมักให้กำลังใจพวกเขา และเดินหน้าต่อไปถึงจุดหมายปลายทางที่แทบสามารถยื่นมือสัมผัสสวรรค์

มัลเลอรีปีนป่ายภูเขาทั่วโลก บ่อยครั้งเดินทางไปในสถานที่ที่ไม่ปรากฏในแผนที่ บางสายทางที่เขาปีนป่ายเป็นทางที่ยากเย็นที่สุดแม้กับนักปีนเขาที่มีอุปกรณ์ทันสมัยในปัจจุบัน บางครั้งก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด ครั้งหนึ่งหิมะถล่ม เพื่อนชาวเชอร์ปาตายไปเจ็ดคน เขารู้สึกเศร้า แต่ก็ยังไม่เลิกปีน

แล้วเข็มทิศของเขาก็ชี้ไปยังยอดเขาสูงที่สุดในโลก

ครั้งหนึ่งนักข่าวชาวนิวยอร์กถามมัลเลอรีว่า ทำไมเขาต้องการปีนเขาเอเวอเรสต์ เขาตอบเรียบ ๆ ว่า "เพราะมันอยู่ที่นั่น"

การปีนเขาสำหรับบางคนเป็นความโง่ สำหรับบางคนเป็นความฝัน

หลายคนชอบบอกว่า การปีนป่ายสวนแรงดึงดูดของโลกสู่ชั้นบรรยากาศเบาบางเป็นกีฬาสำหรับคนโง่ กระทั่งสมน้ำหน้าเมื่อพวกเขาตายไป พิพากษาเขาเหล่านั้นด้วยประโยคที่ขึ้นต้นว่า "อยู่ดี ๆ ไม่ว่าดี..."

ความฝันของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ฝันของบางคนอาจดูโง่และไร้สาระกว่าของบางคน แต่ฝันก็คือฝัน พวกเขาเชื่อว่าไม่สมควรปล่อยให้ความฝันดับหายไปโดยไม่ลงมือทำอะไร ก็อย่างที่มัลเลอรีบอกกับเพื่อน "การปฏิเสธการผจญภัยก็เช่นเม็ดถั่วที่เหี่ยวแห้งตายไปคาฝักของมันเอง"

....................

เจ็ดสิบห้าปีต่อมา นักปีนเขากลุ่มหนึ่งพบซากร่างของ จอร์จ มัลเลอรี กับเพื่อนใกล้ยอดเขาเอเวอเรสต์ ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาตายไประหว่างทางก่อนขึ้นไปถึงยอด หรือหลังลงจากเขา แต่มันไม่สำคัญ

บางทีสำหรับมัลเลอรี มันไม่สำคัญเลยที่จะเป็นคนแรก พวกเขาต้องปีนป่ายอยู่แล้ว "เพราะมันอยู่ที่นั่น"

พวกเขาเชื่อว่า ต่อให้เป็นฝันโง่ ๆ เพียงใด ก็ต้องทำให้สำเร็จ และราคาของความฝันโง่ ๆ นั้นคุ้มค่าเสมอ แม้ว่าต้องจ่ายด้วยความตาย

จุดแบ่งกั้นระหว่างความสำเร็จกับความล้มเหลวเป็นเส้นบาง ๆ เป็นสองด้านของเหรียญเดียวกัน

อย่างที่นักเขียนท่านหนึ่งกล่าวว่า มนุษย์ตายได้ แต่พ่ายแพ้ไม่ได้

วินทร์ เลียววาริณ
2 พฤศจิกายน 2569